​தாய் கிழவி: ராதிகாவின் அசுரத்தனமான நடிப்பு; மதுரை மண்ணின் மாஸ் மெசேஜ்! - ஒரு சினிமா பார்வை ✍️

​சினிமா என்பது சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு. அந்த வகையில், உறவுகளுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் பணப்பேயையும், பெண்களின் சுயகௌரவத்தையும் மிக அழகாகப் பேசியிருக்கிறது இந்த 'தாய் கிழவி'. சிவகார்த்திகேயன் தயாரிப்பில், இயக்குனர் சிவகுமார் முருகேசன் இயக்கியுள்ள இந்தப் படம் மதுரை மண்மணத்தோடு ஒரு 'Bold' ஆன கருத்தைச் சொல்லியிருக்கிறது.

​ராதிகா: பாரதிராஜா எனும் இமயத்தால் செதுக்கப்பட்ட 'ஆக்டிங் குயின்'! 👑

​பாரதிராஜா ஸ்கூலில் இருந்து வந்த ஒரு நடிகைக்கு கிராமத்து மண்வாசனை என்பது ரத்தத்திலேயே இருக்கும். 'கிழக்குச் சீமையிலே' படத்திற்குப் பிறகு ராதிகா மேம்க்கு ஒரு அழுத்தமான 'National Award' மெட்டீரியல் படம் இது. 'பவுனுதாயி' கேரக்டரில் அவர் காட்டும் அந்த மதுரையின் வீரம், திமிர், நக்கல்... சான்ஸே இல்லை! 'கிளாமர்' பாட்டியாக இல்லாமல், ஒரு 'கெத்தான' பாட்டியாக அவர் வலம் வரும்போது தியேட்டரே அதிருகிறது.

​காமெடி & கேரக்டர் ஸ்டடி: சிரிப்பும் சிந்தனையும்! 😂

​பாலா சரவணன் (Calculator Comedy): படத்தில் இது வெறும் நகைச்சுவை மட்டுமல்ல. ஒரு உயிர் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும்போது கூட, பணத்தை எப்படிக் கணக்குப் போடுவார்கள் என்ற மனிதனின் 'Dark' பக்கத்தைச் சொல்லும் ஒரு அற்புதமான குறியீடு. பாலாவின் டைமிங் செம!

​சிங்கம்புலி: ஒரு தீவிர 'கமல்' ரசிகராக அவர் செய்யும் அலப்பறைகள், அந்த 'கமல் டச்சிங்' பாடல்கள் படத்திற்குப் பெரிய எனர்ஜி.

​முத்துகுமார் (மருமகன்): படத்தின் மெயின் வில்லன். இவரது எதார்த்தமான வில்லத்தனம் தான் படத்தின் கனத்தை அதிகப்படுத்துகிறது.

​க்ளைமாக்ஸ் புரட்சி: ஒரு 'Bold' ஆன முடிவு! 👊

​மகன்கள் திருந்துவது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அந்த அடாவடி மருமகனுக்குத் திருந்த வாய்ப்பு கொடுக்காமல், கொடுமைக்கார கணவனைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு மகளுக்கு 'மறுமணம்' செய்து வைக்கும் முடிவு... நிஜமாவே ஒரு புரட்சி மூவ்! இது கதையின் போக்கில் சற்றே அழுத்தமாகத் தெரிந்தாலும், "பெண்கள் யாருக்காகவும் தங்களை வருத்திக்கொள்ளத் தேவையில்லை" என்ற மெசேஜை உரக்கச் சொல்கிறது.

​தங்கமான சிந்தனை: ✨

​"உருவாக்குதல், காத்தல், அழித்தலுக்கு ஆண் தெய்வங்கள்... ஆனால் பணத்துக்கும், படிப்புக்கும் ஏன் பெண் தெய்வங்கள்?" - இந்த ஒற்றை டயலாக் போதும். பெண்கள் ஏன் சம்பாதிக்க வேண்டும், ஏன் படிக்க வேண்டும், ஏன் தமக்கான நேரத்தை ஒதுக்க வேண்டும் என்று ராதிகா மேம் பேசும் வசனங்கள் பெண்களுக்கு ஒரு 'லட்சியம்'.

​

அனாலிசிஸ் (Raja K.S Analysis): 📈

​திரைக்கதையில் ஆங்காங்கே சில தொய்வுகள் இருந்தாலும், நடிகர்களின் தேர்ந்த நடிப்பும், மதுரை மண்மணமும் அதைத் தள்ளிவிடுகின்றன. கிராமத்து மனிதர்களின் குணாதிசயங்களை இவ்வளவு இயல்பாகப் பதிவு செய்த இயக்குனரைப் பாராட்டலாம்.

​ரேட்டிங்: 3.5/5 ⭐⭐⭐✨

பாட்டம் லைன்: கிராமத்து மண்மணம் + குடும்ப உறவுகள் + ராதிகாவின் அசாத்திய நடிப்பு = மஸ்ட் வாட்ச்! 🤘

#ThaiKizhavi #ThaiKizhaviReview #RadikaaSarathkumar #Sivakarthikeyan #SKProductions #KSRajaReview #CinemaAnalysis 

 ​தாய் கிழவி: ராதிகாவின் அசுரத்தனமான நடிப்பு; மதுரை மண்ணின் மாஸ் மெசேஜ்! - ஒரு சினிமா பார்வை ✍️

​சினிமா என்பது சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு. அந்த வகையில், உறவுகளுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் பணப்பேயையும், பெண்களின் சுயகௌரவத்தையும் மிக அழகாகப் பேசியிருக்கிறது இந்த 'தாய் கிழவி'. சிவகார்த்திகேயன் தயாரிப்பில், இயக்குனர் சிவகுமார் முருகேசன் இயக்கியுள்ள இந்தப் படம் மதுரை மண்மணத்தோடு ஒரு 'Bold' ஆன கருத்தைச் சொல்லியிருக்கிறது.

​ராதிகா: பாரதிராஜா எனும் இமயத்தால் செதுக்கப்பட்ட 'ஆக்டிங் குயின்'! 👑

​பாரதிராஜா ஸ்கூலில் இருந்து வந்த ஒரு நடிகைக்கு கிராமத்து மண்வாசனை என்பது ரத்தத்திலேயே இருக்கும். 'கிழக்குச் சீமையிலே' படத்திற்குப் பிறகு ராதிகா மேம்க்கு ஒரு அழுத்தமான 'National Award' மெட்டீரியல் படம் இது. 'பவுனுதாயி' கேரக்டரில் அவர் காட்டும் அந்த மதுரையின் வீரம், திமிர், நக்கல்... சான்ஸே இல்லை! 'கிளாமர்' பாட்டியாக இல்லாமல், ஒரு 'கெத்தான' பாட்டியாக அவர் வலம் வரும்போது தியேட்டரே அதிருகிறது.

​காமெடி & கேரக்டர் ஸ்டடி: சிரிப்பும் சிந்தனையும்! 😂

​பாலா சரவணன் (Calculator Comedy): படத்தில் இது வெறும் நகைச்சுவை மட்டுமல்ல. ஒரு உயிர் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும்போது கூட, பணத்தை எப்படிக் கணக்குப் போடுவார்கள் என்ற மனிதனின் 'Dark' பக்கத்தைச் சொல்லும் ஒரு அற்புதமான குறியீடு. பாலாவின் டைமிங் செம!

​சிங்கம்புலி: ஒரு தீவிர 'கமல்' ரசிகராக அவர் செய்யும் அலப்பறைகள், அந்த 'கமல் டச்சிங்' பாடல்கள் படத்திற்குப் பெரிய எனர்ஜி.

​முத்துகுமார் (மருமகன்): படத்தின் மெயின் வில்லன். இவரது எதார்த்தமான வில்லத்தனம் தான் படத்தின் கனத்தை அதிகப்படுத்துகிறது.

​க்ளைமாக்ஸ் புரட்சி: ஒரு 'Bold' ஆன முடிவு! 👊

​மகன்கள் திருந்துவது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அந்த அடாவடி மருமகனுக்குத் திருந்த வாய்ப்பு கொடுக்காமல், கொடுமைக்கார கணவனைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு மகளுக்கு 'மறுமணம்' செய்து வைக்கும் முடிவு... நிஜமாவே ஒரு புரட்சி மூவ்! இது கதையின் போக்கில் சற்றே அழுத்தமாகத் தெரிந்தாலும், "பெண்கள் யாருக்காகவும் தங்களை வருத்திக்கொள்ளத் தேவையில்லை" என்ற மெசேஜை உரக்கச் சொல்கிறது.

​தங்கமான சிந்தனை: ✨

​"உருவாக்குதல், காத்தல், அழித்தலுக்கு ஆண் தெய்வங்கள்... ஆனால் பணத்துக்கும், படிப்புக்கும் ஏன் பெண் தெய்வங்கள்?" - இந்த ஒற்றை டயலாக் போதும். பெண்கள் ஏன் சம்பாதிக்க வேண்டும், ஏன் படிக்க வேண்டும், ஏன் தமக்கான நேரத்தை ஒதுக்க வேண்டும் என்று ராதிகா மேம் பேசும் வசனங்கள் பெண்களுக்கு ஒரு 'லட்சியம்'.

​

அனாலிசிஸ் (Raja K.S Analysis): 📈

​திரைக்கதையில் ஆங்காங்கே சில தொய்வுகள் இருந்தாலும், நடிகர்களின் தேர்ந்த நடிப்பும், மதுரை மண்மணமும் அதைத் தள்ளிவிடுகின்றன. கிராமத்து மனிதர்களின் குணாதிசயங்களை இவ்வளவு இயல்பாகப் பதிவு செய்த இயக்குனரைப் பாராட்டலாம்.

​ரேட்டிங்: 3.5/5 ⭐⭐⭐✨

பாட்டம் லைன்: கிராமத்து மண்மணம் + குடும்ப உறவுகள் + ராதிகாவின் அசாத்திய நடிப்பு = மஸ்ட் வாட்ச்! 🤘

#ThaiKizhavi #ThaiKizhaviReview #RadikaaSarathkumar #Sivakarthikeyan #SKProductions #KSRajaReview #CinemaAnalysis 

 மணிரத்னம்: அலைபாயுதே டு ஓகே கண்மணி - ஒரு 'காதல்' அப்டேட்!

​பைனரி டூ லைவ்-இன்:

2000-ல் கார்த்திக் - சக்தி ஜோடி ரயில் பெட்டியில் தேடிய காதலுக்கும், 2015-ல் ஆதி - தாரா லேப்டாப் முன்னாடி பேசிய காதலுக்கும் ஒரு ஜெனரேஷன் கேப் இருக்கிறது. அன்று 'கல்யாணத்துக்குப் பின்னும் காதல் உண்டு' என க்ளாஸ் எடுத்த மணி, இன்று 'கல்யாணம் இல்லாமலும் காதல் உண்டு' என லைவ்-இன் ரிலேஷன்ஷிப்பை லாவகமாகக் கையாண்டிருப்பார்.

​பவானி - கணபதி: அன்லிமிடெட் டேட்டா!

படத்தின் நிஜமான 'ப்ரோசஸர்' இவர்கள் தான். இளமைக்கால ஈர்ப்பைத் தாண்டி, ஞாபக மறதியால் தவிக்கும் பவானி ஆண்ட்டியும், அவரைத் தாங்கும் கணபதி அங்கிளும் தான் ஆதி-தாராவுக்கு காதலின் 'அட்வான்ஸ்டு வெர்ஷனை' சொல்லிக்கொடுப்பார்கள்.

​காஸ்டிங் & வைப்:

துல்கர் - நித்யா மேனன் கெமிஸ்ட்ரி ஒரு கோல்ட் காபி மாதிரி... சில்லென்றும் இருக்கும், அதே சமயம் ஒரு புத்துணர்ச்சியையும் தரும். 'அலைபாயுதே'வை ரசித்த பதின்ம வயது மனதுக்கு, 'ஓகே கண்மணி' சொல்லும் பாடம் சிம்பிள்: காதல் மாறாது, அதை நாம் கையாளும் விதம் (Platform) மட்டும் தான் மாறும்!

லைவ்-இன் வாழ்ந்து, பிறகு விருப்பப்பட்டு தாலி கட்டும் அந்தப் புரிதல் தான் மணிரத்னம் என்னும் இயக்குநரின் மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக்.

​இப்படிக்கு,

ராஜா (K.S. Raja)

 மணிரத்னம்: அலைபாயுதே டு ஓகே கண்மணி - ஒரு 'காதல்' அப்டேட்!

​பைனரி டூ லைவ்-இன்:

2000-ல் கார்த்திக் - சக்தி ஜோடி ரயில் பெட்டியில் தேடிய காதலுக்கும், 2015-ல் ஆதி - தாரா லேப்டாப் முன்னாடி பேசிய காதலுக்கும் ஒரு ஜெனரேஷன் கேப் இருக்கிறது. அன்று 'கல்யாணத்துக்குப் பின்னும் காதல் உண்டு' என க்ளாஸ் எடுத்த மணி, இன்று 'கல்யாணம் இல்லாமலும் காதல் உண்டு' என லைவ்-இன் ரிலேஷன்ஷிப்பை லாவகமாகக் கையாண்டிருப்பார்.

​பவானி - கணபதி: அன்லிமிடெட் டேட்டா!

படத்தின் நிஜமான 'ப்ரோசஸர்' இவர்கள் தான். இளமைக்கால ஈர்ப்பைத் தாண்டி, ஞாபக மறதியால் தவிக்கும் பவானி ஆண்ட்டியும், அவரைத் தாங்கும் கணபதி அங்கிளும் தான் ஆதி-தாராவுக்கு காதலின் 'அட்வான்ஸ்டு வெர்ஷனை' சொல்லிக்கொடுப்பார்கள்.

​காஸ்டிங் & வைப்:

துல்கர் - நித்யா மேனன் கெமிஸ்ட்ரி ஒரு கோல்ட் காபி மாதிரி... சில்லென்றும் இருக்கும், அதே சமயம் ஒரு புத்துணர்ச்சியையும் தரும். 'அலைபாயுதே'வை ரசித்த பதின்ம வயது மனதுக்கு, 'ஓகே கண்மணி' சொல்லும் பாடம் சிம்பிள்: காதல் மாறாது, அதை நாம் கையாளும் விதம் (Platform) மட்டும் தான் மாறும்!

லைவ்-இன் வாழ்ந்து, பிறகு விருப்பப்பட்டு தாலி கட்டும் அந்தப் புரிதல் தான் மணிரத்னம் என்னும் இயக்குநரின் மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக்.

​இப்படிக்கு,

ராஜா (K.S. Raja)

 

​சரியாக 26 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 2000-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 14-ம் தேதி. தமிழ் திரையுலகமே ஆவலோடு எதிர்பார்த்த ஒரு நாள். அன்று இரண்டு மிகப்பெரிய படங்கள் மோதின. ஒன்று மணிரத்னத்தின் காதலில் நனைந்த 'அலைபாயுதே', இன்னொன்று கேப்டன் விஜயகாந்தின் தேசப்பற்று மிகுந்த 'வல்லரசு'.

​அலைபாயுதே 'A' கிளாஸ் மக்களிடம் வரவேற்பைப் பெற்றது என்றால், கேப்டனின் வல்லரசு A, B, மற்றும் C என அனைத்து சென்டர்களிலும் வெற்றி வாகை சூடி ஒரு மெகா கமர்ஷியல் ஹிட்டானது.

​பி.வாசுவின் திரைக்கதையும், ரகுவரனின் வில்லத்தனமும்!

​இயக்குநர் பி.வாசு அவர்களின் மிகச்சிறந்த திரைக்கதைகளில் வல்லரசுக்கு என்றுமே ஒரு இடமுண்டு. படத்தில் கர்நாடக மந்திரியை கடத்தி வைத்திருப்பார்கள், ஸ்ரீமனை காப்பாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கும். இப்படி சின்ன சின்ன ட்விஸ்ட்கள் மூலம் திரைக்கதையை மிக வலுவாக அமைத்திருப்பார் பி.வாசு.

​வில்லனாக ரகுவரன் தன் அசாத்திய நடிப்பால் மிரட்டியிருப்பார். தேவா அவர்களின் இசையில் "அருப்புக்கோட்டை அக்கா பொண்ணு" பாடலுக்கு வடிவேலு அவர்கள் வந்து செய்யும் லூட்டிகள் இன்றும் நம் நினைவில் நிற்கிறது.

​"ஆரம்பத்திலேயே தட்டி வைக்கணும்" – அந்த அதிரடி அரசியல்!

​படத்தில் மன்சூர் அலிகான் ஒரு ஜாதி கட்சி தலைவராக வருவார். தன் கட்சிப் பேரணிக்கு பாதுகாப்பு கேட்டு கமிஷனர் அலுவலகம் வரும்போது, அங்கே இருக்கும் பெண் போலீஸைப் பார்த்து, "பெண் போலீஸ் பாதுகாப்பு போடாத, குட்டி நல்லா இருக்கு, பசங்க எட்டித் தொட்டுருவாங்க" என்று வக்கிரம் பேசுவார்.

​அப்போது அங்கே வரும் கேப்டன் விஜயகாந்த், "உன்னையெல்லாம் ஆரம்பத்திலேயே ஒரு லோக்கல் கான்ஸ்டபிள் கைய ஓடைச்சு தட்டி வச்சிருந்தா, இன்னைக்கு கமிஷனர் அலுவலகம் வந்து இந்த மாதிரி பேசி இருக்க மாட்ட" என்பார். தவறுகளை அது ஆரம்பிக்கும் இடத்திலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டும் என்ற அந்த கருத்து, இன்றைய சமூகத்திற்கும் மிகத் தேவையான ஒன்று.

​காவிரி நீர் சென்டிமென்ட்: தியேட்டரை அதிரவைத்த அந்த MP காட்சி!

​படத்தின் கிளைமாக்ஸை ஒட்டிய ஒரு காட்சி இன்றும் பலரது ஃபேவரைட். மைசூர் MP நஞ்சுண்டேஸ்வரா என்பவரை தீவிரவாதிகள் கொல்ல நினைப்பார்கள். அந்த MP யார் தெரியுமா? பாராளுமன்றத்தில் "தமிழ்நாட்டிற்கு காவிரி நீர் தர மாட்டேன்" என்று முழங்கியவர்.

​அவரை ஏன் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று ஒரு போலீஸ் அதிகாரி கேட்கும் போது கேப்டன் கூறுவார்: "அவர் ஒரு MP, அவர் சென்னையில் வைத்து கொல்லப்பட்டால் அது இரண்டு மாநிலங்களுக்கும் இடையேயான பெரிய கலவரமாக வெடிக்கும்." ஒரு வழியாக அந்த MP-யை தீவிரவாதிகளிடம் இருந்து கேப்டன் காப்பாற்றி ஏர்போர்ட் அழைத்துச் செல்வார். அங்கே பிரதமர் வருகிறாரா என்று அந்த MP கேட்க, "இல்லை, உங்கள் உயிருக்குத் தான் ஆபத்து, அந்தத் தீவிரவாதியை கொன்றுவிட்டோம்" என்று கேப்டன் சொல்லுவார். அப்போது அந்த MP நெகிழ்ந்து போய், "உன் ஒருவனுக்காவது காவிரி தண்ணீர் தரச் சொல்கிறேன்" என்பார்.

​அந்த வசனம் கேட்க காமெடியாக இருந்தாலும், ஒரு தமிழனாக தியேட்டரில் அமர்ந்து பார்த்த போது அத்தனை கைகளும் தட்டி உணர்வுப்பூர்வமாக ரசித்த காட்சி அது.

​26 ஆண்டுகளைக் கடந்த வல்லரசு!

​வல்லரசு வெளியாகி இன்றுடன் 26 ஆண்டுகள் ஆகிறது. தொழில்நுட்பம் மாறலாம், சினிமா மாறலாம், ஆனால் கேப்டன் விஜயகாந்த் கொடுத்த அந்த உணர்வுப்பூர்வமான கமர்ஷியல் படங்கள் என்றுமே மாறாது.

​இன்றும் தொலைக்காட்சிகளில் 'வல்லரசு' ஒளிபரப்பானால், அந்த MP காட்சிக்காகவும், மன்சூர் அலிகானுக்கு அவர் கொடுக்கும் பதிலடிக்காகவும் பலரும் ரிமோட்டை வைக்காமல் படம் பார்ப்பதே அதன் வெற்றிக்கு சாட்சி!

​#Vallarasu #26YearsOfVallarasu #CaptainVijayakanth #TamilCinema #Nostalgia #PVasu #Raghuvaran

 

​சரியாக 26 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 2000-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 14-ம் தேதி. தமிழ் திரையுலகமே ஆவலோடு எதிர்பார்த்த ஒரு நாள். அன்று இரண்டு மிகப்பெரிய படங்கள் மோதின. ஒன்று மணிரத்னத்தின் காதலில் நனைந்த 'அலைபாயுதே', இன்னொன்று கேப்டன் விஜயகாந்தின் தேசப்பற்று மிகுந்த 'வல்லரசு'.

​அலைபாயுதே 'A' கிளாஸ் மக்களிடம் வரவேற்பைப் பெற்றது என்றால், கேப்டனின் வல்லரசு A, B, மற்றும் C என அனைத்து சென்டர்களிலும் வெற்றி வாகை சூடி ஒரு மெகா கமர்ஷியல் ஹிட்டானது.

​பி.வாசுவின் திரைக்கதையும், ரகுவரனின் வில்லத்தனமும்!

​இயக்குநர் பி.வாசு அவர்களின் மிகச்சிறந்த திரைக்கதைகளில் வல்லரசுக்கு என்றுமே ஒரு இடமுண்டு. படத்தில் கர்நாடக மந்திரியை கடத்தி வைத்திருப்பார்கள், ஸ்ரீமனை காப்பாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கும். இப்படி சின்ன சின்ன ட்விஸ்ட்கள் மூலம் திரைக்கதையை மிக வலுவாக அமைத்திருப்பார் பி.வாசு.

​வில்லனாக ரகுவரன் தன் அசாத்திய நடிப்பால் மிரட்டியிருப்பார். தேவா அவர்களின் இசையில் "அருப்புக்கோட்டை அக்கா பொண்ணு" பாடலுக்கு வடிவேலு அவர்கள் வந்து செய்யும் லூட்டிகள் இன்றும் நம் நினைவில் நிற்கிறது.

​"ஆரம்பத்திலேயே தட்டி வைக்கணும்" – அந்த அதிரடி அரசியல்!

​படத்தில் மன்சூர் அலிகான் ஒரு ஜாதி கட்சி தலைவராக வருவார். தன் கட்சிப் பேரணிக்கு பாதுகாப்பு கேட்டு கமிஷனர் அலுவலகம் வரும்போது, அங்கே இருக்கும் பெண் போலீஸைப் பார்த்து, "பெண் போலீஸ் பாதுகாப்பு போடாத, குட்டி நல்லா இருக்கு, பசங்க எட்டித் தொட்டுருவாங்க" என்று வக்கிரம் பேசுவார்.

​அப்போது அங்கே வரும் கேப்டன் விஜயகாந்த், "உன்னையெல்லாம் ஆரம்பத்திலேயே ஒரு லோக்கல் கான்ஸ்டபிள் கைய ஓடைச்சு தட்டி வச்சிருந்தா, இன்னைக்கு கமிஷனர் அலுவலகம் வந்து இந்த மாதிரி பேசி இருக்க மாட்ட" என்பார். தவறுகளை அது ஆரம்பிக்கும் இடத்திலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டும் என்ற அந்த கருத்து, இன்றைய சமூகத்திற்கும் மிகத் தேவையான ஒன்று.

​காவிரி நீர் சென்டிமென்ட்: தியேட்டரை அதிரவைத்த அந்த MP காட்சி!

​படத்தின் கிளைமாக்ஸை ஒட்டிய ஒரு காட்சி இன்றும் பலரது ஃபேவரைட். மைசூர் MP நஞ்சுண்டேஸ்வரா என்பவரை தீவிரவாதிகள் கொல்ல நினைப்பார்கள். அந்த MP யார் தெரியுமா? பாராளுமன்றத்தில் "தமிழ்நாட்டிற்கு காவிரி நீர் தர மாட்டேன்" என்று முழங்கியவர்.

​அவரை ஏன் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று ஒரு போலீஸ் அதிகாரி கேட்கும் போது கேப்டன் கூறுவார்: "அவர் ஒரு MP, அவர் சென்னையில் வைத்து கொல்லப்பட்டால் அது இரண்டு மாநிலங்களுக்கும் இடையேயான பெரிய கலவரமாக வெடிக்கும்." ஒரு வழியாக அந்த MP-யை தீவிரவாதிகளிடம் இருந்து கேப்டன் காப்பாற்றி ஏர்போர்ட் அழைத்துச் செல்வார். அங்கே பிரதமர் வருகிறாரா என்று அந்த MP கேட்க, "இல்லை, உங்கள் உயிருக்குத் தான் ஆபத்து, அந்தத் தீவிரவாதியை கொன்றுவிட்டோம்" என்று கேப்டன் சொல்லுவார். அப்போது அந்த MP நெகிழ்ந்து போய், "உன் ஒருவனுக்காவது காவிரி தண்ணீர் தரச் சொல்கிறேன்" என்பார்.

​அந்த வசனம் கேட்க காமெடியாக இருந்தாலும், ஒரு தமிழனாக தியேட்டரில் அமர்ந்து பார்த்த போது அத்தனை கைகளும் தட்டி உணர்வுப்பூர்வமாக ரசித்த காட்சி அது.

​26 ஆண்டுகளைக் கடந்த வல்லரசு!

​வல்லரசு வெளியாகி இன்றுடன் 26 ஆண்டுகள் ஆகிறது. தொழில்நுட்பம் மாறலாம், சினிமா மாறலாம், ஆனால் கேப்டன் விஜயகாந்த் கொடுத்த அந்த உணர்வுப்பூர்வமான கமர்ஷியல் படங்கள் என்றுமே மாறாது.

​இன்றும் தொலைக்காட்சிகளில் 'வல்லரசு' ஒளிபரப்பானால், அந்த MP காட்சிக்காகவும், மன்சூர் அலிகானுக்கு அவர் கொடுக்கும் பதிலடிக்காகவும் பலரும் ரிமோட்டை வைக்காமல் படம் பார்ப்பதே அதன் வெற்றிக்கு சாட்சி!

​#Vallarasu #26YearsOfVallarasu #CaptainVijayakanth #TamilCinema #Nostalgia #PVasu #Raghuvaran

 திரையின் பின்னே ஒரு பொதுவுடைமைப் பூகம்பம்: மக்கள் கவிஞர் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம்

​"29 ஆண்டுகள்.. ஒரு கந்தர்வன் இந்த பூமிக்கு வந்து போன காலம் அவ்வளவுதான். ஆனால், அவன் விட்டுச் சென்ற வரிகள் இன்னும் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கான சமூக நீதிப் பாடங்கள்."

​தமிழ் திரையுலகில் எத்தனையோ கவிஞர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், தத்துவத்தைச் சுருக்கித் தையல்காரனுக்கும் புரியவைத்தவன், கம்யூனிசத்தைச் சர்க்கரை தடவிய மாத்திரையாகப் பாமரனுக்கும் ஊட்டியவன் 'பட்டுக்கோட்டையார்' ஒருவரே.

​1. மண்ணிலிருந்து எழுந்த மார்க்கம் (தரைசார் கல்வி)

​முறைசார்ந்த பள்ளிப் படிப்பைக் காட்டிலும், இந்த மண்ணையும் மக்களையும் ஆழமாகப் படித்தவர் அவர். அதனால்தான், ஏழை விவசாயின் வியர்வை வாசனையும், ஆலைத் தொழிலாளியின் கைத்தழும்பும் அவர் வரிகளில் ரத்தமும் சதையுமாகத் தெரிந்தன.

​"வேப்பமரம் உச்சியிலே நின்னு பேய் ஆடுதுன்னு சொல்லுவாங்க - அதை மிரட்டிப் பணிய வைக்கும் அறிவை வளர்த்துக்கனுஞ் சொல்லுவாங்க" என்று மூடநம்பிக்கையை ஒழிக்க அவர் கையாண்ட மொழி, ஒரு பேராசிரியரின் மொழியல்ல; ஒரு தோழனின் மொழி.

​2. கம்யூனிசச் சிந்தனையின் எளிய வடிவம் (Decoding the Lyrics)

​அவர் ஒரு மார்க்சியவாதி. ஆனால், 'முதலாளித்துவம்', 'உரிமைப் போராட்டம்' போன்ற கடினமான சொற்களைத் தவிர்த்து, பாமரனுக்குப் புரியும் வகையில் அந்தச் சாரத்தைச் சொல்பவர்.

​உழைப்பின் உயர்வு: "செய்யும் தொழிலே தெய்வம்" - உழைப்பைத் தாண்டி ஒரு கடவுள் இல்லை என்ற கம்யூனிசப் பார்வையை எளிய பக்தியோடு கலந்து கொடுத்த மேதை.

​பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு: "குறுக்கு வழியில் வாழ்வு தேடிடும் குருட்டு உலகமடா" - உழைக்காமல் சொத்துச் சேர்க்கும் வர்க்கத்தைத் தோலுரித்துக் காட்டினார்.

​அரசியல் தெளிவு: "தூங்காதே தம்பி தூங்காதே" - இது வெறும் தூக்கம் பற்றியதல்ல; உரிமைகளை இழந்து விழிப்புணர்வு இல்லாமல் இருக்கும் சமுதாயத்திற்கான எச்சரிக்கை மணி.

​3. தனித்துவமான 'கந்தர்வன்'

​ஏன் அவரை 'கந்தர்வன்' என்கிறோம்? கந்தர்வர்கள் இசையிலும் கலையிலும் ஈடு இணையற்றவர்கள் என்பார்கள். பட்டுக்கோட்டை ஒரு 'Unique' கலைஞன். அவர் பாடல்களில் இசை பிரிந்து போனாலும், தமிழ் தனித்து நிற்கும். மெட்டுக்காகச் சொற்களைப் பலிகொடுக்காமல், சொல்லுக்காக இசையை வளைத்தவர் அவர்.

​மலை உச்சியில் பிறக்கும் நதி எப்படி மருத நிலத்து வயல்களுக்குப் பயன்படுகிறதோ, அதுபோல கம்யூனிச இயக்கத்தில் வளர்ந்த அவர், திராவிட இயக்கச் சினிமாக்களுக்குச் செழுமை சேர்த்தார். கொள்கை எதுவாக இருந்தாலும், லட்சியம் ஒன்றுதான் - அது 'எளியோனின் முன்னேற்றம்'.

​4. 2030: நூற்றாண்டு விழா

​வரும் 2030-ஆம் ஆண்டு அவரது நூற்றாண்டு விழா வருகிறது. ஒரு கவிஞன் மறைந்து இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், இன்றும் ஒரு விவசாயி தன் நிலத்தில் முணுமுணுக்கும் வரியாக அவர் இருக்கிறார் என்பதே அவரது வெற்றி.

​திரைத் தமிழுக்குச் சீர் கொடுத்த அந்தப் பட்டுக்கோட்டைத் தங்கத்தைப் போற்றுவோம்.

​முடிவுரை:

பட்டுக்கோட்டையார் வெறும் பாடலாசிரியர் அல்ல; அவர் ஒரு சமூகச் சீர்திருத்தவாதி. அவரது பாடல்கள் இன்றும் ஒலிக்கின்றன - எங்கெல்லாம் அநீதி நடக்கிறதோ, அங்கெல்லாம் ஒரு சாட்டையாக!

#PattukkottaiKalyanasundaram #MakkalKavingnar #TamilCinema #Communism #SocialRealism #TamilLiterature

 திரையின் பின்னே ஒரு பொதுவுடைமைப் பூகம்பம்: மக்கள் கவிஞர் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம்

​"29 ஆண்டுகள்.. ஒரு கந்தர்வன் இந்த பூமிக்கு வந்து போன காலம் அவ்வளவுதான். ஆனால், அவன் விட்டுச் சென்ற வரிகள் இன்னும் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கான சமூக நீதிப் பாடங்கள்."

​தமிழ் திரையுலகில் எத்தனையோ கவிஞர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், தத்துவத்தைச் சுருக்கித் தையல்காரனுக்கும் புரியவைத்தவன், கம்யூனிசத்தைச் சர்க்கரை தடவிய மாத்திரையாகப் பாமரனுக்கும் ஊட்டியவன் 'பட்டுக்கோட்டையார்' ஒருவரே.

​1. மண்ணிலிருந்து எழுந்த மார்க்கம் (தரைசார் கல்வி)

​முறைசார்ந்த பள்ளிப் படிப்பைக் காட்டிலும், இந்த மண்ணையும் மக்களையும் ஆழமாகப் படித்தவர் அவர். அதனால்தான், ஏழை விவசாயின் வியர்வை வாசனையும், ஆலைத் தொழிலாளியின் கைத்தழும்பும் அவர் வரிகளில் ரத்தமும் சதையுமாகத் தெரிந்தன.

​"வேப்பமரம் உச்சியிலே நின்னு பேய் ஆடுதுன்னு சொல்லுவாங்க - அதை மிரட்டிப் பணிய வைக்கும் அறிவை வளர்த்துக்கனுஞ் சொல்லுவாங்க" என்று மூடநம்பிக்கையை ஒழிக்க அவர் கையாண்ட மொழி, ஒரு பேராசிரியரின் மொழியல்ல; ஒரு தோழனின் மொழி.

​2. கம்யூனிசச் சிந்தனையின் எளிய வடிவம் (Decoding the Lyrics)

​அவர் ஒரு மார்க்சியவாதி. ஆனால், 'முதலாளித்துவம்', 'உரிமைப் போராட்டம்' போன்ற கடினமான சொற்களைத் தவிர்த்து, பாமரனுக்குப் புரியும் வகையில் அந்தச் சாரத்தைச் சொல்பவர்.

​உழைப்பின் உயர்வு: "செய்யும் தொழிலே தெய்வம்" - உழைப்பைத் தாண்டி ஒரு கடவுள் இல்லை என்ற கம்யூனிசப் பார்வையை எளிய பக்தியோடு கலந்து கொடுத்த மேதை.

​பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு: "குறுக்கு வழியில் வாழ்வு தேடிடும் குருட்டு உலகமடா" - உழைக்காமல் சொத்துச் சேர்க்கும் வர்க்கத்தைத் தோலுரித்துக் காட்டினார்.

​அரசியல் தெளிவு: "தூங்காதே தம்பி தூங்காதே" - இது வெறும் தூக்கம் பற்றியதல்ல; உரிமைகளை இழந்து விழிப்புணர்வு இல்லாமல் இருக்கும் சமுதாயத்திற்கான எச்சரிக்கை மணி.

​3. தனித்துவமான 'கந்தர்வன்'

​ஏன் அவரை 'கந்தர்வன்' என்கிறோம்? கந்தர்வர்கள் இசையிலும் கலையிலும் ஈடு இணையற்றவர்கள் என்பார்கள். பட்டுக்கோட்டை ஒரு 'Unique' கலைஞன். அவர் பாடல்களில் இசை பிரிந்து போனாலும், தமிழ் தனித்து நிற்கும். மெட்டுக்காகச் சொற்களைப் பலிகொடுக்காமல், சொல்லுக்காக இசையை வளைத்தவர் அவர்.

​மலை உச்சியில் பிறக்கும் நதி எப்படி மருத நிலத்து வயல்களுக்குப் பயன்படுகிறதோ, அதுபோல கம்யூனிச இயக்கத்தில் வளர்ந்த அவர், திராவிட இயக்கச் சினிமாக்களுக்குச் செழுமை சேர்த்தார். கொள்கை எதுவாக இருந்தாலும், லட்சியம் ஒன்றுதான் - அது 'எளியோனின் முன்னேற்றம்'.

​4. 2030: நூற்றாண்டு விழா

​வரும் 2030-ஆம் ஆண்டு அவரது நூற்றாண்டு விழா வருகிறது. ஒரு கவிஞன் மறைந்து இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், இன்றும் ஒரு விவசாயி தன் நிலத்தில் முணுமுணுக்கும் வரியாக அவர் இருக்கிறார் என்பதே அவரது வெற்றி.

​திரைத் தமிழுக்குச் சீர் கொடுத்த அந்தப் பட்டுக்கோட்டைத் தங்கத்தைப் போற்றுவோம்.

​முடிவுரை:

பட்டுக்கோட்டையார் வெறும் பாடலாசிரியர் அல்ல; அவர் ஒரு சமூகச் சீர்திருத்தவாதி. அவரது பாடல்கள் இன்றும் ஒலிக்கின்றன - எங்கெல்லாம் அநீதி நடக்கிறதோ, அங்கெல்லாம் ஒரு சாட்டையாக!

#PattukkottaiKalyanasundaram #MakkalKavingnar #TamilCinema #Communism #SocialRealism #TamilLiterature

 

​நவீன உணவகங்களின் மெனு கார்டுகளில் தேடினாலும் கிடைக்காத ஒரு உன்னத ருசி உண்டென்றால், அது 'பழைய சோறு' தான். இது வெறும் உணவு அல்ல; ஒரு கலாச்சாரம், ஒரு வாழ்வியல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு தவம்.

​காத்திருப்பின் ரசவாதம்

​சில உணவுகளை நினைத்த மாத்திரத்தில் சமைத்து உண்டுவிட முடியும். ஆனால், பழைய சோறு அப்படியல்ல. இதற்கு ஒரு இரவு முழுதும் பொறுமை தேவை. நிலவின் குளிர்ச்சியில், பானைத் தண்ணீருக்குள் அந்தச் சாதம் மெல்ல மெல்ல ஊறி, ஒரு ரசவாதத்தை நிகழ்த்த வேண்டும். மறுநாள் காலை அந்தத் தண்ணீரைத் தொடும்போதே உடலுக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவும் பாருங்கள்... அதுதான் இயற்கை நமக்குக் கொடுத்த வரம்.

​அந்தத் தட்டில் விரியும் மேஜிக்

​ஒரு பிளாக் போஸ்ட்டில் சொல்லுமளவிற்கு இதில் என்ன இருக்கிறது என்று கேட்பவர்களுக்கு, அந்தத் தட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு பொருளும் ஒரு கவிதை:

​ஊறிய சாதம்: உடலைக் குளிர்வித்து, மனதை அமைதிப்படுத்தும் ஒரு மந்திரக் கலவை.

​சின்ன வெங்காயம்: தோலுரித்த அந்த வெங்காயத்தை நறுக்கெனக் கடிக்கையில் வரும் அந்தச் சத்தமும் காரமும்... அடடா!

​பச்சை மிளகாய் & உப்பு: நாவின் நுனியில் உறைக்கும் அந்தத் தீட்சண்யமான காரம், கோடை வெயிலுக்கு ஒரு சவால்.

​அந்தச் சிவப்புப் பொடி (Milagai Podi): அந்த வெண்மையான கடலில் ஒரு சிறு தீவு போல அமர்ந்திருக்கும் அந்த மிளகாய்ப் பொடி, சுவையை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது.

​கோடையின் உற்ற நண்பன்

​வெயில் தகிக்கும் இந்தக் காலங்களில், ஏசி அறைகளும் குளிர் பானங்களும் தராத ஒரு நிம்மதியை இந்த ஒரு வாய் பழைய சோறு கொடுத்துவிடும். இது நம் வேர்களோடும், மண்ணோடும் நம்மை இணைக்கும் ஒரு பாலம்.

​முடிவாக...

பழைய சோறு என்பது ஏழ்மையின் அடையாளம் அல்ல; அது ஒரு ஆரோக்கியமான கொண்டாட்டம். நாளை மதியம் நீங்கள் இதை உண்ண வேண்டுமானால், இன்றே அந்தத் தவத்தைத் தொடங்குங்கள்!

 #TraditionalFood #TamilCulture #SummerSpecial #PazhayaSoru #HealthyEating

 

​நவீன உணவகங்களின் மெனு கார்டுகளில் தேடினாலும் கிடைக்காத ஒரு உன்னத ருசி உண்டென்றால், அது 'பழைய சோறு' தான். இது வெறும் உணவு அல்ல; ஒரு கலாச்சாரம், ஒரு வாழ்வியல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு தவம்.

​காத்திருப்பின் ரசவாதம்

​சில உணவுகளை நினைத்த மாத்திரத்தில் சமைத்து உண்டுவிட முடியும். ஆனால், பழைய சோறு அப்படியல்ல. இதற்கு ஒரு இரவு முழுதும் பொறுமை தேவை. நிலவின் குளிர்ச்சியில், பானைத் தண்ணீருக்குள் அந்தச் சாதம் மெல்ல மெல்ல ஊறி, ஒரு ரசவாதத்தை நிகழ்த்த வேண்டும். மறுநாள் காலை அந்தத் தண்ணீரைத் தொடும்போதே உடலுக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவும் பாருங்கள்... அதுதான் இயற்கை நமக்குக் கொடுத்த வரம்.

​அந்தத் தட்டில் விரியும் மேஜிக்

​ஒரு பிளாக் போஸ்ட்டில் சொல்லுமளவிற்கு இதில் என்ன இருக்கிறது என்று கேட்பவர்களுக்கு, அந்தத் தட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு பொருளும் ஒரு கவிதை:

​ஊறிய சாதம்: உடலைக் குளிர்வித்து, மனதை அமைதிப்படுத்தும் ஒரு மந்திரக் கலவை.

​சின்ன வெங்காயம்: தோலுரித்த அந்த வெங்காயத்தை நறுக்கெனக் கடிக்கையில் வரும் அந்தச் சத்தமும் காரமும்... அடடா!

​பச்சை மிளகாய் & உப்பு: நாவின் நுனியில் உறைக்கும் அந்தத் தீட்சண்யமான காரம், கோடை வெயிலுக்கு ஒரு சவால்.

​அந்தச் சிவப்புப் பொடி (Milagai Podi): அந்த வெண்மையான கடலில் ஒரு சிறு தீவு போல அமர்ந்திருக்கும் அந்த மிளகாய்ப் பொடி, சுவையை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது.

​கோடையின் உற்ற நண்பன்

​வெயில் தகிக்கும் இந்தக் காலங்களில், ஏசி அறைகளும் குளிர் பானங்களும் தராத ஒரு நிம்மதியை இந்த ஒரு வாய் பழைய சோறு கொடுத்துவிடும். இது நம் வேர்களோடும், மண்ணோடும் நம்மை இணைக்கும் ஒரு பாலம்.

​முடிவாக...

பழைய சோறு என்பது ஏழ்மையின் அடையாளம் அல்ல; அது ஒரு ஆரோக்கியமான கொண்டாட்டம். நாளை மதியம் நீங்கள் இதை உண்ண வேண்டுமானால், இன்றே அந்தத் தவத்தைத் தொடங்குங்கள்!

 #TraditionalFood #TamilCulture #SummerSpecial #PazhayaSoru #HealthyEating

 சிவப்பதிகாரம் படமும், அண்ணன் சீமான் அரசியலும்

தமிழ் சினிமாவில் 'பழிவாங்கல்' என்பது காலம் காலமாக கைதட்டல் பெறும் ஒரு கருப்பொருள். இயக்குனர் கரு பழனியப்பனின் 'சிவப்பதிகாரம்' திரைப்படமும் அந்த வரிசையில், அரசியல் அழுக்குகளை வன்முறை கொண்டு துடைக்க நினைக்கும் ஒரு மாணவனின் கதையை பேசியது. ஆனால், ஒரு எழுத்தாளனாகத் திரையில் பார்க்கிற அந்த "இன்ஸ்டன்ட் நீதி" நிஜ வாழ்க்கைக்குப் பொருந்துமா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

வன்முறை என்பது ஜனநாயகத்தின் தோல்வி

ஜனநாயகத்தின் ஆகச்சிறந்த பலமே மாற்றத்தை அமைதியான முறையில் கொண்டுவருவதுதான். அரசியலிலோ அல்லது அரசியல்வாதிகளிடமோ முரண்பாடுகள் இருக்கும்போது, அவர்களை ஆயுதம் கொண்டு அழிப்பது தீர்வாகாது. மக்கள் தங்களின் பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையைச் சரியாகப் பயன்படுத்தத் தவறும்போதுதான் பிழைகள் நேர்கின்றன. அந்தப் பிழையைத் திருத்த மீண்டும் ஒரு தேர்தலும், புதிய தேர்வும் இருக்கிறதே தவிர, இரத்தம் சிந்துவது அல்ல.

மடைமாற்றப்படும் கோபம்

இன்றுள்ள இளைஞர்களிடையே இருக்கும் அரசியல் அதிருப்தியை நாம் கவனிக்க வேண்டும். அந்த அதிருப்தி வன்முறையாக வெடிக்காமல் இருக்க, அண்ணன் சீமான் போன்றவர்களின் அரசியல் களம் ஒரு வடிகாலாக அமைகிறது. திரையில் காட்டப்படும் சிவப்பதிகார பாணி வன்முறைக்குத் தள்ளப்படாமல், இளைஞர்கள் தங்கள் மாற்றுக் கருத்துக்களை ஓட்டுச்சீட்டின் மூலம் பதிவு செய்யத் தூண்டும் ஒரு தளமாக இது இருக்கிறது.

அரசியல் மாற்றம் என்பது ஒரு நபரைக் கொல்வதில் இல்லை, ஒரு தவறான கொள்கையைத் தோற்கடிப்பதில் இருக்கிறது. மாற்று அரசியலை முன்னெடுக்கும் சிறிய கட்சிகள் மீதான மக்களின் ஆர்வம், இந்தியா போன்ற ஒரு ஜனநாயக நாடு வன்முறைப் பாதைக்குச் செல்லாமல் இருப்பதை உறுதி செய்கிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், சிவப்பதிகாரம் ஒரு கற்பனை; ஆனால் ஜனநாயக ரீதியான மாற்று அரசியலே நிஜம்.

#சிவப்பதிகாரம் #TamilCinema #Vishal  #சீமான் #Seeman 

இவன்

ராஜா க.

 சிவப்பதிகாரம் படமும், அண்ணன் சீமான் அரசியலும்

தமிழ் சினிமாவில் 'பழிவாங்கல்' என்பது காலம் காலமாக கைதட்டல் பெறும் ஒரு கருப்பொருள். இயக்குனர் கரு பழனியப்பனின் 'சிவப்பதிகாரம்' திரைப்படமும் அந்த வரிசையில், அரசியல் அழுக்குகளை வன்முறை கொண்டு துடைக்க நினைக்கும் ஒரு மாணவனின் கதையை பேசியது. ஆனால், ஒரு எழுத்தாளனாகத் திரையில் பார்க்கிற அந்த "இன்ஸ்டன்ட் நீதி" நிஜ வாழ்க்கைக்குப் பொருந்துமா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

வன்முறை என்பது ஜனநாயகத்தின் தோல்வி

ஜனநாயகத்தின் ஆகச்சிறந்த பலமே மாற்றத்தை அமைதியான முறையில் கொண்டுவருவதுதான். அரசியலிலோ அல்லது அரசியல்வாதிகளிடமோ முரண்பாடுகள் இருக்கும்போது, அவர்களை ஆயுதம் கொண்டு அழிப்பது தீர்வாகாது. மக்கள் தங்களின் பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையைச் சரியாகப் பயன்படுத்தத் தவறும்போதுதான் பிழைகள் நேர்கின்றன. அந்தப் பிழையைத் திருத்த மீண்டும் ஒரு தேர்தலும், புதிய தேர்வும் இருக்கிறதே தவிர, இரத்தம் சிந்துவது அல்ல.

மடைமாற்றப்படும் கோபம்

இன்றுள்ள இளைஞர்களிடையே இருக்கும் அரசியல் அதிருப்தியை நாம் கவனிக்க வேண்டும். அந்த அதிருப்தி வன்முறையாக வெடிக்காமல் இருக்க, அண்ணன் சீமான் போன்றவர்களின் அரசியல் களம் ஒரு வடிகாலாக அமைகிறது. திரையில் காட்டப்படும் சிவப்பதிகார பாணி வன்முறைக்குத் தள்ளப்படாமல், இளைஞர்கள் தங்கள் மாற்றுக் கருத்துக்களை ஓட்டுச்சீட்டின் மூலம் பதிவு செய்யத் தூண்டும் ஒரு தளமாக இது இருக்கிறது.

அரசியல் மாற்றம் என்பது ஒரு நபரைக் கொல்வதில் இல்லை, ஒரு தவறான கொள்கையைத் தோற்கடிப்பதில் இருக்கிறது. மாற்று அரசியலை முன்னெடுக்கும் சிறிய கட்சிகள் மீதான மக்களின் ஆர்வம், இந்தியா போன்ற ஒரு ஜனநாயக நாடு வன்முறைப் பாதைக்குச் செல்லாமல் இருப்பதை உறுதி செய்கிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், சிவப்பதிகாரம் ஒரு கற்பனை; ஆனால் ஜனநாயக ரீதியான மாற்று அரசியலே நிஜம்.

#சிவப்பதிகாரம் #TamilCinema #Vishal  #சீமான் #Seeman 

இவன்

ராஜா க.

​தமிழ் சினிமாவில் நாயகிகள் ஒரு சீசன் வருவார்கள், பின் காணாமல் போவார்கள். ஆனால், ஒரு சில முகங்கள் மட்டும் தான் காலத்தையும் தாண்டி நம் நினைவுகளில் ‘ஸ்டில்’ (Still) ஆக தங்கிவிடும். அந்த வரிசையில், தன் இயல்பான நடிப்பால் தென்னிந்தியாவையே கட்டிப்போட்டிருக்கும் நித்யா மேனன் அவர்களுக்கு இன்று பிறந்தநாள்.

​அவரைப் பற்றிய ஒரு தீவிர ரசிகனின் (அடியேனின்) மனப்பகிர்வு இது...

​🎬 180: அந்த மௌனமான ஆரம்பம்

​சினிமா உலகிற்கு அவர் அறிமுகமான '180' படம் இன்றும் பலருக்கு ஞாபகம் இருக்கும். அதில் அவர் இரண்டாம் நாயகிதான். காதலில் தோற்றுப்போகும் அந்தப் பாத்திரம், தன் சோகத்தை முகத்தில் காட்டும் விதம் இருக்கிறதே... அங்கேயே தெரிந்துவிட்டது இவர் ‘வெறும்’ நாயகி அல்ல, ஒரு தேர்ந்த ‘கலைஞர்’ என்று. அந்தத் தொடக்கம் தான் இன்று 15 ஆண்டுகளைக் கடந்தும் அவரை நாயகியாக நிலைநிறுத்தியிருக்கிறது.

​🌹 ஓ காதல் கண்மணி: தாரா என்னும் வசீகரம்

​மணிரத்னம் சாரின் திரைமொழியில் **‘தாரா’**வாக அவர் வந்தபோது ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்நாடும் ‘க்ளீன் போல்ட்’. பப்ளியான தோற்றம், குறும்புத்தனம், ‘Cuteness Overloaded’ என நித்யா காட்டிய மேஜிக் அது. குஷ்பூ, ஜோதிகா, நயன்தாரா எனத் தமிழ் ரசிகர்கள் எப்போதுமே அந்த 'வாட்டசாட்டமான' அழகை ரசிப்பவர்கள். அந்த வரிசையில் நித்யா ஒரு தனி முத்திரையைப் பதித்தார்.

​💖 திருச்சிற்றம்பலம்: கனவுத் தோழி ‘ஷோபனா’

​'திருச்சிற்றம்பலம்' படத்தின் ஷோபனாவை யாரால் மறக்க முடியும்? "இப்படி ஒரு தோழி நமக்கும் கிடைக்கமாட்டாளா?" என்று ஏங்காத பசங்களே இல்லை. தனுஷுடன் அவர் செய்த அந்த லூட்டிகளும், கிளைமாக்ஸில் அவர் காட்டும் அந்த எதார்த்தமான காதலும்... அடடா! அந்தப் பாத்திரத்திற்காக அடியேன் உட்பட பல ஆண்கள் தவம் கிடந்தது உண்மை.

​🏠 தலைவா தலைவி: யதார்த்தத்தின் பிரதிபலிப்பு

​சமீபத்தில் விஜய் சேதுபதியுடன் நடித்த 'தலைவா தலைவி' படத்தில், தற்கால இல்லத்தரசியை அப்படியே கண்முன்னே கொண்டு வந்திருப்பார். ஒரு நட்சத்திர அந்தஸ்து இருந்தாலும், கேமரா முன் எந்தப் பகட்டும் இல்லாமல் மிக இயல்பாகத் தோன்றுவது தான் நித்யாவின் பலம்.

​அந்த மாயக்கண்ணாடி: கன்னக்குழி!

​நித்யாவைப் பற்றிச் சொல்லும்போது அந்த கன்னக்குழி சிரிப்பை விட்டுவிட முடியுமா? அவர் சிரிக்கும்போது விழும் அந்தச் சிறு குழி, ரசிகர்களைச் சிறைபிடிக்கும் ஒரு மாயக் கிணறு. 15 வருடங்களாகத் தென்னிந்தியா முழுவதையும் தன் ரசிகர்களாக வைத்திருப்பது சாதாரண சாதனையல்ல.

​"நடிப்பில் நளினம்... சிரிப்பில் ஒரு கவிதை...

நித்யா மேனன் - தமிழ் சினிமாவின் ஒரு நிரந்தர தேவதை!"

​என் போன்ற கோடிக்கணக்கான ரசிகர்கள் சார்பில், அந்தத் தேவதைக்கு இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள். இன்னும் பல நல்ல கதைகளைத் திரையில் எதிர்பார்க்கிறோம்!

​இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் நித்யா மேனன்! 🎉😍

​தமிழ் சினிமாவில் நாயகிகள் ஒரு சீசன் வருவார்கள், பின் காணாமல் போவார்கள். ஆனால், ஒரு சில முகங்கள் மட்டும் தான் காலத்தையும் தாண்டி நம் நினைவுகளில் ‘ஸ்டில்’ (Still) ஆக தங்கிவிடும். அந்த வரிசையில், தன் இயல்பான நடிப்பால் தென்னிந்தியாவையே கட்டிப்போட்டிருக்கும் நித்யா மேனன் அவர்களுக்கு இன்று பிறந்தநாள்.

​அவரைப் பற்றிய ஒரு தீவிர ரசிகனின் (அடியேனின்) மனப்பகிர்வு இது...

​🎬 180: அந்த மௌனமான ஆரம்பம்

​சினிமா உலகிற்கு அவர் அறிமுகமான '180' படம் இன்றும் பலருக்கு ஞாபகம் இருக்கும். அதில் அவர் இரண்டாம் நாயகிதான். காதலில் தோற்றுப்போகும் அந்தப் பாத்திரம், தன் சோகத்தை முகத்தில் காட்டும் விதம் இருக்கிறதே... அங்கேயே தெரிந்துவிட்டது இவர் ‘வெறும்’ நாயகி அல்ல, ஒரு தேர்ந்த ‘கலைஞர்’ என்று. அந்தத் தொடக்கம் தான் இன்று 15 ஆண்டுகளைக் கடந்தும் அவரை நாயகியாக நிலைநிறுத்தியிருக்கிறது.

​🌹 ஓ காதல் கண்மணி: தாரா என்னும் வசீகரம்

​மணிரத்னம் சாரின் திரைமொழியில் **‘தாரா’**வாக அவர் வந்தபோது ஒட்டுமொத்தத் தமிழ்நாடும் ‘க்ளீன் போல்ட்’. பப்ளியான தோற்றம், குறும்புத்தனம், ‘Cuteness Overloaded’ என நித்யா காட்டிய மேஜிக் அது. குஷ்பூ, ஜோதிகா, நயன்தாரா எனத் தமிழ் ரசிகர்கள் எப்போதுமே அந்த 'வாட்டசாட்டமான' அழகை ரசிப்பவர்கள். அந்த வரிசையில் நித்யா ஒரு தனி முத்திரையைப் பதித்தார்.

​💖 திருச்சிற்றம்பலம்: கனவுத் தோழி ‘ஷோபனா’

​'திருச்சிற்றம்பலம்' படத்தின் ஷோபனாவை யாரால் மறக்க முடியும்? "இப்படி ஒரு தோழி நமக்கும் கிடைக்கமாட்டாளா?" என்று ஏங்காத பசங்களே இல்லை. தனுஷுடன் அவர் செய்த அந்த லூட்டிகளும், கிளைமாக்ஸில் அவர் காட்டும் அந்த எதார்த்தமான காதலும்... அடடா! அந்தப் பாத்திரத்திற்காக அடியேன் உட்பட பல ஆண்கள் தவம் கிடந்தது உண்மை.

​🏠 தலைவா தலைவி: யதார்த்தத்தின் பிரதிபலிப்பு

​சமீபத்தில் விஜய் சேதுபதியுடன் நடித்த 'தலைவா தலைவி' படத்தில், தற்கால இல்லத்தரசியை அப்படியே கண்முன்னே கொண்டு வந்திருப்பார். ஒரு நட்சத்திர அந்தஸ்து இருந்தாலும், கேமரா முன் எந்தப் பகட்டும் இல்லாமல் மிக இயல்பாகத் தோன்றுவது தான் நித்யாவின் பலம்.

​அந்த மாயக்கண்ணாடி: கன்னக்குழி!

​நித்யாவைப் பற்றிச் சொல்லும்போது அந்த கன்னக்குழி சிரிப்பை விட்டுவிட முடியுமா? அவர் சிரிக்கும்போது விழும் அந்தச் சிறு குழி, ரசிகர்களைச் சிறைபிடிக்கும் ஒரு மாயக் கிணறு. 15 வருடங்களாகத் தென்னிந்தியா முழுவதையும் தன் ரசிகர்களாக வைத்திருப்பது சாதாரண சாதனையல்ல.

​"நடிப்பில் நளினம்... சிரிப்பில் ஒரு கவிதை...

நித்யா மேனன் - தமிழ் சினிமாவின் ஒரு நிரந்தர தேவதை!"

​என் போன்ற கோடிக்கணக்கான ரசிகர்கள் சார்பில், அந்தத் தேவதைக்கு இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள். இன்னும் பல நல்ல கதைகளைத் திரையில் எதிர்பார்க்கிறோம்!

​இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் நித்யா மேனன்! 🎉😍

 ​

🌟 டாப்ஸ்டார் பிரசாந்த்: 90-களின் ‘ஸ்டைல் ஐகான்’ முதல் ‘அந்தகன்’ வரை ஒரு நெகிழ்ச்சியான பயணம்! 🌟

​தமிழ் சினிமாவில் "Complete Actor" என்று ஒரு சிலரைத்தான் சொல்ல முடியும். நடிப்பு, நடனம், சண்டைப்பயிற்சி, வசீகரமான தோற்றம் என அனைத்தையும் ஒருங்கே பெற்றவர் 'டாப் ஸ்டார்' பிரசாந்த். இன்று அவருக்கு பிறந்தநாள். இந்த இனிய நாளில், 90-களில் அவர் படைத்த சாதனைகளையும், அவர் சந்தித்த சவால்களையும் ஒரு அலசலாக இங்கே பார்ப்போம்.

​🕺 "பிரசாந்த் மாதிரி இருந்தால்தான் லவ் செட் ஆகும்!"

​இயக்குநர் ஷங்கரின் 'காதலன்' படத்தில் ஒரு சுவாரஸ்யமான வசனம் வரும். வடிவேலு பிரபுதேவாவைப் பார்த்துச் சொல்வார்: "அழகா இருக்குற பசங்களுக்குத்தான் லவ் செட் ஆகும்னா, அது பிரசாந்த் மாதிரி, அரவிந்த் சாமி மாதிரி இருக்குறவங்களுக்குத்தான் செட் ஆகும்!"

​இந்த ஒரு வசனமே போதும், அந்த காலகட்டத்தில் பிரசாந்த் இளைஞர்கள் மற்றும் இளம்பெண்கள் மத்தியில் எந்தளவுக்கு ஒரு 'ரோல் மாடல்' ஆக இருந்தார் என்பதற்கு சான்று.

​✨ கமலுக்குப் பின் ஒரு 'ஆணழகன்'

​தமிழ் சினிமாவில் ஒரு ஆண், பெண் வேடமிட்டு நடிப்பதென்பது மிகப்பெரிய சவால். உலகநாயகன் கமல் ஹாசன் அவர்களுக்குப் பிறகு, ஒரு பெண் வேடத்தில் (Lady Getup) அச்சு அசலாகப் பொருந்திப் போன ஒரே நடிகர் பிரசாந்த் தான். 'ஆணழகன்' படத்தில் அவர் காட்டிய அந்த நளினமும், அழகும் இன்றும் ரசிகர்களால் சிலாகிக்கப்படுகிறது.

​💇‍♂️ ஸ்டைல் ஐகான் & கல்லூரி வாசல்

​'தல' அஜித்துடன் பிரசாந்த் இணைந்து நடித்த படம் 'கல்லூரி வாசல்'. அந்தப் படத்தில் பிரசாந்த் தான் மெயின் ஹீரோ. குறிப்பாக, அவர் வைத்திருந்த 'போனி டைல்' (Ponytail) ஹேர்ஸ்டைல் அப்போதைய கல்லூரி மாணவர்களிடையே ஒரு மிகப்பெரிய ட்ரெண்ட் செட்டர். அந்த காலத்திலேயே ஃபேஷனில் ஒரு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர் அவர்.

​🎬 பிரம்மாண்டங்களின் நாயகன் (மணிரத்னம் & ஷங்கர்)

​திருடா திருடா: மணிரத்னம் இயக்கத்தில் ஒரு 'ஸ்டைலிஷ் திருடனாக' மிரட்டியிருப்பார். அந்தத் துடிப்பான நடிப்பு இன்றும் ஒரு கிளாசிக்.

​ஜீன்ஸ்: உலகமே வியந்த பிரம்மாண்டம். அமெரிக்காவில் வசிக்கும் மெடிக்கல் ஸ்டூடண்டாக இரட்டை வேடங்களில் அசத்தியிருப்பார். அந்தப் படத்தின் பாடல்கள் மற்றும் பிரசாந்தின் துள்ளலான நடனம் இன்றும் எவர்கிரீன்!

​🤝 நட்புக்கும் காதலுக்கும் ஒரு 'கண்ணெதிரே தோன்றினால்'

​சிம்ரன் - பிரசாந்த் ஜோடி என்றாலே திரையில் ஒரு மேஜிக் நிகழும். 'கண்ணெதிரே தோன்றினால்' படத்தில் கரணுடனான அந்த ஆழமான நட்பையும், சிம்ரனுடனான மென்மையான காதலையும் பிரசாந்த் கையாண்ட விதம் அபாரம். இன்றும் நட்புக்காகப் பார்க்கப்படும் படங்களில் இது முதன்மையானது.

​🌏 உலகமே வியந்த கலை நிகழ்ச்சி

​90-களின் இறுதியில், ஒரு தனி ஹீரோவாக முன்னணி கதாநாயகிகள் அனைவரையும் அழைத்துச் சென்று மலேசியாவில் அவர் நடத்திய பிரம்மாண்ட கலை நிகழ்ச்சி ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வெற்றி. ஒரு நடிகராக அவர் அடைந்திருந்த உச்சத்தை உலகிற்குப் பறைசாற்றிய தருணம் அது.

​🎶 ஹிட் மெஷின் & இயக்குநர் ஹரியின் 'தமிழ்'

​ஸ்டார், மஜ்னு, சாக்லேட் எனத் தொடர்ந்து மெகா ஹிட் பாடல்களைக் கொடுத்தவர் பிரசாந்த். இன்றைய கமர்ஷியல் கிங் இயக்குநர் ஹரியின் முதல் படமான 'தமிழ்' படத்தின் ஹீரோ பிரசாந்த் தான். இருவருக்குமே அந்தப் படம் ஒரு மிகப்பெரிய கமர்ஷியல் அடையாளத்தைக் கொடுத்தது.

​📉 சறுக்கல்களும்.. பீனிக்ஸ் பறவையாய் மீண்டெழுதலும்

​வெற்றிகளுக்கு நடுவே தகப்பன் சாமி, ஜெய் போன்ற படங்கள் எதிர்பார்த்த வெற்றியைத் தரவில்லை. அதேபோல், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட போராட்டங்களால் (திருமணம் & விவாகரத்து) திரையுலகில் சில காலம் மௌனம் காக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.

​இருப்பினும், நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு வந்த 'அந்தகன்' திரைப்படம், "டாப் ஸ்டார் இன்னும் அதே ஃபாார்மில் தான் இருக்கிறார்" என்பதைத் திட்டவட்டமாக நிரூபித்தது.

​🎂 வாழ்த்துகள் டாப் ஸ்டார்!

​தன்னடக்கம், எப்போதும் மாறாத அந்தச் சிரித்த முகம், யாரையும் காயப்படுத்தாத குணம்... இதுதான் பிரசாந்த். இனி வரும் காலங்களில் அவர் இன்னும் பல தரமான படங்களைக் கொடுத்து, தமிழ் சினிமாவில் மென்மேலும் உயரங்களுக்குச் செல்ல வேண்டும் என உளம்ார வாழ்த்துவோம்!

​இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் பிரசாந்த் சார்!

​மச்சி, உன்னோட பிளாக்குக்கு ஏத்த மாதிரி ஒரு ப்ராப்பரான டைட்டில் மற்றும் ஸ்ட்ரக்சரோட கொடுத்திருக்கேன். இதை அப்படியே காப்பி பண்ணி நீ யூஸ் பண்ணிக்கலாம்! கலக்கு மச்சி!

 ​

🌟 டாப்ஸ்டார் பிரசாந்த்: 90-களின் ‘ஸ்டைல் ஐகான்’ முதல் ‘அந்தகன்’ வரை ஒரு நெகிழ்ச்சியான பயணம்! 🌟

​தமிழ் சினிமாவில் "Complete Actor" என்று ஒரு சிலரைத்தான் சொல்ல முடியும். நடிப்பு, நடனம், சண்டைப்பயிற்சி, வசீகரமான தோற்றம் என அனைத்தையும் ஒருங்கே பெற்றவர் 'டாப் ஸ்டார்' பிரசாந்த். இன்று அவருக்கு பிறந்தநாள். இந்த இனிய நாளில், 90-களில் அவர் படைத்த சாதனைகளையும், அவர் சந்தித்த சவால்களையும் ஒரு அலசலாக இங்கே பார்ப்போம்.

​🕺 "பிரசாந்த் மாதிரி இருந்தால்தான் லவ் செட் ஆகும்!"

​இயக்குநர் ஷங்கரின் 'காதலன்' படத்தில் ஒரு சுவாரஸ்யமான வசனம் வரும். வடிவேலு பிரபுதேவாவைப் பார்த்துச் சொல்வார்: "அழகா இருக்குற பசங்களுக்குத்தான் லவ் செட் ஆகும்னா, அது பிரசாந்த் மாதிரி, அரவிந்த் சாமி மாதிரி இருக்குறவங்களுக்குத்தான் செட் ஆகும்!"

​இந்த ஒரு வசனமே போதும், அந்த காலகட்டத்தில் பிரசாந்த் இளைஞர்கள் மற்றும் இளம்பெண்கள் மத்தியில் எந்தளவுக்கு ஒரு 'ரோல் மாடல்' ஆக இருந்தார் என்பதற்கு சான்று.

​✨ கமலுக்குப் பின் ஒரு 'ஆணழகன்'

​தமிழ் சினிமாவில் ஒரு ஆண், பெண் வேடமிட்டு நடிப்பதென்பது மிகப்பெரிய சவால். உலகநாயகன் கமல் ஹாசன் அவர்களுக்குப் பிறகு, ஒரு பெண் வேடத்தில் (Lady Getup) அச்சு அசலாகப் பொருந்திப் போன ஒரே நடிகர் பிரசாந்த் தான். 'ஆணழகன்' படத்தில் அவர் காட்டிய அந்த நளினமும், அழகும் இன்றும் ரசிகர்களால் சிலாகிக்கப்படுகிறது.

​💇‍♂️ ஸ்டைல் ஐகான் & கல்லூரி வாசல்

​'தல' அஜித்துடன் பிரசாந்த் இணைந்து நடித்த படம் 'கல்லூரி வாசல்'. அந்தப் படத்தில் பிரசாந்த் தான் மெயின் ஹீரோ. குறிப்பாக, அவர் வைத்திருந்த 'போனி டைல்' (Ponytail) ஹேர்ஸ்டைல் அப்போதைய கல்லூரி மாணவர்களிடையே ஒரு மிகப்பெரிய ட்ரெண்ட் செட்டர். அந்த காலத்திலேயே ஃபேஷனில் ஒரு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர் அவர்.

​🎬 பிரம்மாண்டங்களின் நாயகன் (மணிரத்னம் & ஷங்கர்)

​திருடா திருடா: மணிரத்னம் இயக்கத்தில் ஒரு 'ஸ்டைலிஷ் திருடனாக' மிரட்டியிருப்பார். அந்தத் துடிப்பான நடிப்பு இன்றும் ஒரு கிளாசிக்.

​ஜீன்ஸ்: உலகமே வியந்த பிரம்மாண்டம். அமெரிக்காவில் வசிக்கும் மெடிக்கல் ஸ்டூடண்டாக இரட்டை வேடங்களில் அசத்தியிருப்பார். அந்தப் படத்தின் பாடல்கள் மற்றும் பிரசாந்தின் துள்ளலான நடனம் இன்றும் எவர்கிரீன்!

​🤝 நட்புக்கும் காதலுக்கும் ஒரு 'கண்ணெதிரே தோன்றினால்'

​சிம்ரன் - பிரசாந்த் ஜோடி என்றாலே திரையில் ஒரு மேஜிக் நிகழும். 'கண்ணெதிரே தோன்றினால்' படத்தில் கரணுடனான அந்த ஆழமான நட்பையும், சிம்ரனுடனான மென்மையான காதலையும் பிரசாந்த் கையாண்ட விதம் அபாரம். இன்றும் நட்புக்காகப் பார்க்கப்படும் படங்களில் இது முதன்மையானது.

​🌏 உலகமே வியந்த கலை நிகழ்ச்சி

​90-களின் இறுதியில், ஒரு தனி ஹீரோவாக முன்னணி கதாநாயகிகள் அனைவரையும் அழைத்துச் சென்று மலேசியாவில் அவர் நடத்திய பிரம்மாண்ட கலை நிகழ்ச்சி ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வெற்றி. ஒரு நடிகராக அவர் அடைந்திருந்த உச்சத்தை உலகிற்குப் பறைசாற்றிய தருணம் அது.

​🎶 ஹிட் மெஷின் & இயக்குநர் ஹரியின் 'தமிழ்'

​ஸ்டார், மஜ்னு, சாக்லேட் எனத் தொடர்ந்து மெகா ஹிட் பாடல்களைக் கொடுத்தவர் பிரசாந்த். இன்றைய கமர்ஷியல் கிங் இயக்குநர் ஹரியின் முதல் படமான 'தமிழ்' படத்தின் ஹீரோ பிரசாந்த் தான். இருவருக்குமே அந்தப் படம் ஒரு மிகப்பெரிய கமர்ஷியல் அடையாளத்தைக் கொடுத்தது.

​📉 சறுக்கல்களும்.. பீனிக்ஸ் பறவையாய் மீண்டெழுதலும்

​வெற்றிகளுக்கு நடுவே தகப்பன் சாமி, ஜெய் போன்ற படங்கள் எதிர்பார்த்த வெற்றியைத் தரவில்லை. அதேபோல், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட போராட்டங்களால் (திருமணம் & விவாகரத்து) திரையுலகில் சில காலம் மௌனம் காக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.

​இருப்பினும், நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு வந்த 'அந்தகன்' திரைப்படம், "டாப் ஸ்டார் இன்னும் அதே ஃபாார்மில் தான் இருக்கிறார்" என்பதைத் திட்டவட்டமாக நிரூபித்தது.

​🎂 வாழ்த்துகள் டாப் ஸ்டார்!

​தன்னடக்கம், எப்போதும் மாறாத அந்தச் சிரித்த முகம், யாரையும் காயப்படுத்தாத குணம்... இதுதான் பிரசாந்த். இனி வரும் காலங்களில் அவர் இன்னும் பல தரமான படங்களைக் கொடுத்து, தமிழ் சினிமாவில் மென்மேலும் உயரங்களுக்குச் செல்ல வேண்டும் என உளம்ார வாழ்த்துவோம்!

​இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் பிரசாந்த் சார்!

​மச்சி, உன்னோட பிளாக்குக்கு ஏத்த மாதிரி ஒரு ப்ராப்பரான டைட்டில் மற்றும் ஸ்ட்ரக்சரோட கொடுத்திருக்கேன். இதை அப்படியே காப்பி பண்ணி நீ யூஸ் பண்ணிக்கலாம்! கலக்கு மச்சி!

 Big Bull” – பேராசை, புத்திசாலித்தனம், அரசியல்: ஒரு காலத்தின் கதை

ஒரு புகழ்பெற்ற பத்திரிகை அலுவலகம்…

அதன் அமைதியை உடைத்து, பதட்டத்தோடு ஒருவர் உள்ளே வருகிறார்.

அவர் சொல்வது —

“ஒரு வங்கியில் ₹500 கோடி திருட்டு நடந்திருக்கிறது…”

இது ஒரு சாதாரண தகவல் அல்ல.

1990 களின் இந்தியாவில், அது ஒரு பேரதிர்ச்சி.

அந்த ₹500 கோடி, இன்றைய மதிப்பில் சுமார் ₹5 லட்சம் கோடி.

அந்த வங்கி — SBI.

அந்த தகவலை கொண்டு வந்தவர் — அதே வங்கியின் ஊழியர்.

👉 இப்படி தான் ஆரம்பிக்கிறது

Scam 1992: The Harshad Mehta Story

ஒரு System, ஒரு Loophole, ஒரு மனிதன்

“கள்வன் பெரியவனா? காப்பான் பெரியவனா?”

இந்த பழமொழி இந்த கதைக்கு perfectly suit ஆகிறது.

இங்கே கள்வன் —

Harshad Mehta

காப்பான் —

அரசு அமைப்புகள்.

ஆனால், இந்த கதை வெறும் “தவறு செய்த ஒருவன்” பற்றியது இல்லை.

அந்த காலத்தில் banking systemல இருந்த loopholes பற்றியது.

ஒரு வங்கி மற்றொரு வங்கிக்கு பணம் கொடுக்க —

நேரடி பரிவர்த்தனை இல்லை.

Brokerage மூலம் cheque…

அதற்குள் சில நாட்கள் gap…

👉 அந்த gap தான் Harshad Mehta-வின் playground.

₹30 → ₹900: Market Manipulation

ஒரு சாதாரண share-ஐ ₹30 லிருந்து ₹900 வரை உயர்த்துவது —

இது சாதாரண விஷயம் இல்லை.

அவர் ஒரு trader இல்லை…

அவர் ஒரு trend setter.

ஒரு கட்டத்தில் —

பங்குச்சந்தை மட்டுமல்ல,

இந்திய பொருளாதாரமே அவரை நம்பும் நிலை.

ஒரு Emotional Peak

அம்மா பூஜை அறையில் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

Harshad Mehta அருகில் சென்று சொல்வார்:

“இன்று அம்பானியைவிட நான் அதிகம் வரி கட்டுகிறேன்…”

👉 ஒரு middle-class மனிதன்

நாட்டின் அடையாளமாக மாறும் தருணம்.

வீழ்ச்சி: ஆரம்பிக்கும் கதை

எல்லா உயர்வுக்கும் ஒரு முடிவு உண்டு.

Market pressure…

Foreign banks (CITI Bank போன்றவை)…

System tightening…

₹500 கோடி SBI liability வெளியில் வருகிறது.

Journalist

Sucheta Dalal

இந்த கதைக்கு தீப்பொறி வைப்பார்.

அதன் பிறகு —

இந்த கதை வெடிக்க ஆரம்பிக்கும்.

அரசியல், துரோகம், அதிகார விளையாட்டு

இந்த கதையில் பணம் மட்டும் இல்லை.

👉 1991 தேர்தல் funding

👉 Political connections

👉 நம்பிக்கை → துரோகம்

இந்த இடத்தில், Harshad Mehta ஒரு scamster மட்டும் இல்லை…

ஒரு system-ல் சிக்கிய மனிதன்.

CBI: மன உளைச்சலின் விசாரணை

CBI விசாரணை scenes —

அடி இல்லை…

ஆனால் மன அழுத்தம் உச்சத்தில்.

ஒரு bank அதிகாரி —

இரண்டாவது விசாரணைக்கு முன்னரே உயிரை விடுகிறார்.

👉 இது physical torture இல்ல…

psychological breakdown.

சிறை, போராட்டம், உடல்-மனம்

Harshad Mehta…

Caseக்கு case…

Bail கிடைக்காத நாட்கள்…

ஒரு கட்டத்தில் வெளியே வந்தாலும்,

மற்றொரு வழக்கில் மீண்டும் கைது.

👉 உடல் சோர்கிறது…

ஆனால் மனம் விடாது.

Climax: ஒரு Legal Battle

இறுதியில், அவருக்காக வருகிறார்

Ram Jethmalani

Case-ஐ ஒரு புதிய கோணத்தில் மாற்ற முயற்சி —

“Scam” → “System Failure”

👉 இது ஒரு முக்கியமான narrative shift.

உண்மையான பக்கபலமும், இறுதி வீழ்ச்சியும்

இந்த கதையின் strongest pillar —

அவரது தம்பி.

அண்ணன்-தம்பி உறவு —

இன்றைய காலத்தை விட வித்தியாசமான, ஆழமான bond.

ஆனால்…

👉 நண்பனின் துரோகம்

👉 உடல் நலம் சரியில்லாமை

இறுதியில் —

சிறையில் இருந்து மருத்துவமனைக்கு…

அங்கேயே முடிகிறது

ஒரு “Big Bull”-ன் வாழ்க்கை.

Final Verdict

Scam 1992 ஒரு web series மட்டும் அல்ல.

👉 பேராசை

👉 புத்திசாலித்தனம்

👉 அரசியல்

👉 துரோகம்

இந்த எல்லாவற்றையும் சேர்த்து,

இந்தியாவின் ஒரு காலத்தை mirror பண்ணும் masterpiece.

👉 பணம் மீது ஆசை உள்ளவர்கள் கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டும்.

👉 அதைவிட — system எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால்… MUST WATCH.

❤️🔥

 Big Bull” – பேராசை, புத்திசாலித்தனம், அரசியல்: ஒரு காலத்தின் கதை

ஒரு புகழ்பெற்ற பத்திரிகை அலுவலகம்…

அதன் அமைதியை உடைத்து, பதட்டத்தோடு ஒருவர் உள்ளே வருகிறார்.

அவர் சொல்வது —

“ஒரு வங்கியில் ₹500 கோடி திருட்டு நடந்திருக்கிறது…”

இது ஒரு சாதாரண தகவல் அல்ல.

1990 களின் இந்தியாவில், அது ஒரு பேரதிர்ச்சி.

அந்த ₹500 கோடி, இன்றைய மதிப்பில் சுமார் ₹5 லட்சம் கோடி.

அந்த வங்கி — SBI.

அந்த தகவலை கொண்டு வந்தவர் — அதே வங்கியின் ஊழியர்.

👉 இப்படி தான் ஆரம்பிக்கிறது

Scam 1992: The Harshad Mehta Story

ஒரு System, ஒரு Loophole, ஒரு மனிதன்

“கள்வன் பெரியவனா? காப்பான் பெரியவனா?”

இந்த பழமொழி இந்த கதைக்கு perfectly suit ஆகிறது.

இங்கே கள்வன் —

Harshad Mehta

காப்பான் —

அரசு அமைப்புகள்.

ஆனால், இந்த கதை வெறும் “தவறு செய்த ஒருவன்” பற்றியது இல்லை.

அந்த காலத்தில் banking systemல இருந்த loopholes பற்றியது.

ஒரு வங்கி மற்றொரு வங்கிக்கு பணம் கொடுக்க —

நேரடி பரிவர்த்தனை இல்லை.

Brokerage மூலம் cheque…

அதற்குள் சில நாட்கள் gap…

👉 அந்த gap தான் Harshad Mehta-வின் playground.

₹30 → ₹900: Market Manipulation

ஒரு சாதாரண share-ஐ ₹30 லிருந்து ₹900 வரை உயர்த்துவது —

இது சாதாரண விஷயம் இல்லை.

அவர் ஒரு trader இல்லை…

அவர் ஒரு trend setter.

ஒரு கட்டத்தில் —

பங்குச்சந்தை மட்டுமல்ல,

இந்திய பொருளாதாரமே அவரை நம்பும் நிலை.

ஒரு Emotional Peak

அம்மா பூஜை அறையில் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

Harshad Mehta அருகில் சென்று சொல்வார்:

“இன்று அம்பானியைவிட நான் அதிகம் வரி கட்டுகிறேன்…”

👉 ஒரு middle-class மனிதன்

நாட்டின் அடையாளமாக மாறும் தருணம்.

வீழ்ச்சி: ஆரம்பிக்கும் கதை

எல்லா உயர்வுக்கும் ஒரு முடிவு உண்டு.

Market pressure…

Foreign banks (CITI Bank போன்றவை)…

System tightening…

₹500 கோடி SBI liability வெளியில் வருகிறது.

Journalist

Sucheta Dalal

இந்த கதைக்கு தீப்பொறி வைப்பார்.

அதன் பிறகு —

இந்த கதை வெடிக்க ஆரம்பிக்கும்.

அரசியல், துரோகம், அதிகார விளையாட்டு

இந்த கதையில் பணம் மட்டும் இல்லை.

👉 1991 தேர்தல் funding

👉 Political connections

👉 நம்பிக்கை → துரோகம்

இந்த இடத்தில், Harshad Mehta ஒரு scamster மட்டும் இல்லை…

ஒரு system-ல் சிக்கிய மனிதன்.

CBI: மன உளைச்சலின் விசாரணை

CBI விசாரணை scenes —

அடி இல்லை…

ஆனால் மன அழுத்தம் உச்சத்தில்.

ஒரு bank அதிகாரி —

இரண்டாவது விசாரணைக்கு முன்னரே உயிரை விடுகிறார்.

👉 இது physical torture இல்ல…

psychological breakdown.

சிறை, போராட்டம், உடல்-மனம்

Harshad Mehta…

Caseக்கு case…

Bail கிடைக்காத நாட்கள்…

ஒரு கட்டத்தில் வெளியே வந்தாலும்,

மற்றொரு வழக்கில் மீண்டும் கைது.

👉 உடல் சோர்கிறது…

ஆனால் மனம் விடாது.

Climax: ஒரு Legal Battle

இறுதியில், அவருக்காக வருகிறார்

Ram Jethmalani

Case-ஐ ஒரு புதிய கோணத்தில் மாற்ற முயற்சி —

“Scam” → “System Failure”

👉 இது ஒரு முக்கியமான narrative shift.

உண்மையான பக்கபலமும், இறுதி வீழ்ச்சியும்

இந்த கதையின் strongest pillar —

அவரது தம்பி.

அண்ணன்-தம்பி உறவு —

இன்றைய காலத்தை விட வித்தியாசமான, ஆழமான bond.

ஆனால்…

👉 நண்பனின் துரோகம்

👉 உடல் நலம் சரியில்லாமை

இறுதியில் —

சிறையில் இருந்து மருத்துவமனைக்கு…

அங்கேயே முடிகிறது

ஒரு “Big Bull”-ன் வாழ்க்கை.

Final Verdict

Scam 1992 ஒரு web series மட்டும் அல்ல.

👉 பேராசை

👉 புத்திசாலித்தனம்

👉 அரசியல்

👉 துரோகம்

இந்த எல்லாவற்றையும் சேர்த்து,

இந்தியாவின் ஒரு காலத்தை mirror பண்ணும் masterpiece.

👉 பணம் மீது ஆசை உள்ளவர்கள் கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டும்.

👉 அதைவிட — system எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால்… MUST WATCH.

❤️🔥

 

​உலக வரைபடத்தில் வரையப்படும் போர்க்கோடுகள், உண்மையில் ஒரு சாமானியனின் இதயத்தில் விழும் கீறல்கள். வைரமுத்து அவர்கள் குறிப்பிட்டது போல, 1800 கோடி ரூபாய் ஏவுகணையை 50 ஆயிரம் ரூபாய் ட்ரோன் சிதைப்பது ஒரு தொழில்நுட்பச் செய்தி மட்டுமல்ல—அது மனிதகுலத்தின் அழிவு எவ்வளவு 'மலிவாகிவிட்டது' என்பதன் சாட்சி.

​1. தட்டில் தெறிக்கும் தீப்பொறி (The 'Idli' Economics)

​"மத்திய கிழக்கில் விழும் ஒவ்வொரு குண்டும், இங்கே ஒரு இந்தியச் சாமானியன் சாப்பிடும் இட்லியின் விலையை தீர்மானிக்கிறது" என்ற உங்கள் வரிகள் தான் இன்றைய கசப்பான உண்மை.

​பெட்ரோல் விலை உயர்வு என்பது வெறும் போக்குவரத்துச் செலவு அல்ல; அது விளைநிலத்தில் உரமாகவும், சந்தையில் காய்கறியாகவும், தட்டில் உணவாகவும் உருமாறுகிறது.

​ஹெர்பர்ட் ஹூவர் (Herbert Hoover) சொன்னது போல: "முதியவர்கள் போரை அறிவிக்கிறார்கள். ஆனால் இளைஞர்களும், சாமானியர்களுமே இறக்கிறார்கள் (மற்றும் பசிக்கிறார்கள்)."

​2. அறிவியலா? அழிவியலா? (The Scientific Paradox)

​நாம் செவ்வாய் கிரகத்திற்குச் செல்லத் துடிக்கிறோம், ஆனால் சக மனிதனோடு வாழ மறுக்கிறோம்.

​போருக்காகச் செலவிடப்படும் கோடிக்கணக்கான பணம், உண்மையில் இந்த உலகின் வறுமையை ஒரு நொடியில் துடைத்தெறியப் போதுமானது.

​ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் எச்சரித்தது போல: "மூன்றாவது உலகப் போர் எந்த ஆயுதங்களால் நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் நான்காவது உலகப் போர் கற்களாலும் குச்சிகளாலும்தான் நடக்கும்." நாம் இப்போது அந்தப் பின்னோக்கிய பயணத்தில்தான் இருக்கிறோம்.

​3. திசைமாறிய கோபமும், சிதைந்த அறமும்

​பஞ்சமும், விலைவாசி உயர்வும் வரும்போது, மனிதன் தன் இயல்பான அறங்களை இழக்கிறான். "பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும்" என்பார்கள்.

​போரினால் உண்டாகும் பொருளாதார நெருக்கடி, மனிதனைச் சுயநலப் பூச்சியாக மாற்றுகிறது.

​தன் இயலாமையை ஒரு சாமானியன், இன்னொரு சாமானியனிடம் வன்முறையாகக் காட்டத் தொடங்குகிறான். இதுதான் வைரமுத்து சொன்ன "சமூக வன்முறைகளின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்."

​4. தீர்வு: பேனாக்களா? துப்பாக்கிகளா?

​துப்பாக்கிகள் சத்தம் போடும் இடத்தில், குழந்தைகளின் எதிர்காலம் ஊமையாகிறது. மதப்பற்றும், இனப்பற்றும் மனிதனைப் பிரிக்கும் திரைகள்.

​மதங்களைக் கடந்து, "மனிதப் பற்று" கொள்ளும் காலம் இது.

​ஆயுதங்களுக்காகச் செலவிடும் பணத்தில் ஒரு பகுதியை புத்தகங்களுக்கும், கல்விக்கும் செலவிட்டால், அடுத்த தலைமுறை ஏவுகணைகளை அல்ல, அமைதியைக் கண்டுபிடிக்கும்.

போர் என்பது வீரத்தின் அடையாளம் அல்ல; அது ராஜதந்திரத்தின் தோல்வி. ஒரு போர் தொடங்கும் போது நாம் எதை இழக்கிறோம் என்பதை விட, எதை மிச்சம் வைக்கப் போகிறோம் என்பதே கேள்வி.

​"மதம் கடந்து மனிதத்தைப் பிடிப்போம்... துப்பாக்கிகளை எறிந்துவிட்டுப் பேனாக்களை எடுப்போம்!"

இவன்

ராஜா. க 

 

​உலக வரைபடத்தில் வரையப்படும் போர்க்கோடுகள், உண்மையில் ஒரு சாமானியனின் இதயத்தில் விழும் கீறல்கள். வைரமுத்து அவர்கள் குறிப்பிட்டது போல, 1800 கோடி ரூபாய் ஏவுகணையை 50 ஆயிரம் ரூபாய் ட்ரோன் சிதைப்பது ஒரு தொழில்நுட்பச் செய்தி மட்டுமல்ல—அது மனிதகுலத்தின் அழிவு எவ்வளவு 'மலிவாகிவிட்டது' என்பதன் சாட்சி.

​1. தட்டில் தெறிக்கும் தீப்பொறி (The 'Idli' Economics)

​"மத்திய கிழக்கில் விழும் ஒவ்வொரு குண்டும், இங்கே ஒரு இந்தியச் சாமானியன் சாப்பிடும் இட்லியின் விலையை தீர்மானிக்கிறது" என்ற உங்கள் வரிகள் தான் இன்றைய கசப்பான உண்மை.

​பெட்ரோல் விலை உயர்வு என்பது வெறும் போக்குவரத்துச் செலவு அல்ல; அது விளைநிலத்தில் உரமாகவும், சந்தையில் காய்கறியாகவும், தட்டில் உணவாகவும் உருமாறுகிறது.

​ஹெர்பர்ட் ஹூவர் (Herbert Hoover) சொன்னது போல: "முதியவர்கள் போரை அறிவிக்கிறார்கள். ஆனால் இளைஞர்களும், சாமானியர்களுமே இறக்கிறார்கள் (மற்றும் பசிக்கிறார்கள்)."

​2. அறிவியலா? அழிவியலா? (The Scientific Paradox)

​நாம் செவ்வாய் கிரகத்திற்குச் செல்லத் துடிக்கிறோம், ஆனால் சக மனிதனோடு வாழ மறுக்கிறோம்.

​போருக்காகச் செலவிடப்படும் கோடிக்கணக்கான பணம், உண்மையில் இந்த உலகின் வறுமையை ஒரு நொடியில் துடைத்தெறியப் போதுமானது.

​ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் எச்சரித்தது போல: "மூன்றாவது உலகப் போர் எந்த ஆயுதங்களால் நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் நான்காவது உலகப் போர் கற்களாலும் குச்சிகளாலும்தான் நடக்கும்." நாம் இப்போது அந்தப் பின்னோக்கிய பயணத்தில்தான் இருக்கிறோம்.

​3. திசைமாறிய கோபமும், சிதைந்த அறமும்

​பஞ்சமும், விலைவாசி உயர்வும் வரும்போது, மனிதன் தன் இயல்பான அறங்களை இழக்கிறான். "பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும்" என்பார்கள்.

​போரினால் உண்டாகும் பொருளாதார நெருக்கடி, மனிதனைச் சுயநலப் பூச்சியாக மாற்றுகிறது.

​தன் இயலாமையை ஒரு சாமானியன், இன்னொரு சாமானியனிடம் வன்முறையாகக் காட்டத் தொடங்குகிறான். இதுதான் வைரமுத்து சொன்ன "சமூக வன்முறைகளின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்."

​4. தீர்வு: பேனாக்களா? துப்பாக்கிகளா?

​துப்பாக்கிகள் சத்தம் போடும் இடத்தில், குழந்தைகளின் எதிர்காலம் ஊமையாகிறது. மதப்பற்றும், இனப்பற்றும் மனிதனைப் பிரிக்கும் திரைகள்.

​மதங்களைக் கடந்து, "மனிதப் பற்று" கொள்ளும் காலம் இது.

​ஆயுதங்களுக்காகச் செலவிடும் பணத்தில் ஒரு பகுதியை புத்தகங்களுக்கும், கல்விக்கும் செலவிட்டால், அடுத்த தலைமுறை ஏவுகணைகளை அல்ல, அமைதியைக் கண்டுபிடிக்கும்.

போர் என்பது வீரத்தின் அடையாளம் அல்ல; அது ராஜதந்திரத்தின் தோல்வி. ஒரு போர் தொடங்கும் போது நாம் எதை இழக்கிறோம் என்பதை விட, எதை மிச்சம் வைக்கப் போகிறோம் என்பதே கேள்வி.

​"மதம் கடந்து மனிதத்தைப் பிடிப்போம்... துப்பாக்கிகளை எறிந்துவிட்டுப் பேனாக்களை எடுப்போம்!"

இவன்

ராஜா. க 

From Curse to Celebration: The Divine Redemption of Ashtami and Navami

​In the vast tapestry of Indian spirituality, time is not just a measurement; it is a living entity. Yet, for centuries, two specific days in the lunar calendar—Ashtami (the 8th day) and Navami (the 9th day)—have carried the weight of a silent stigma. People avoid them for weddings, new businesses, or any auspicious start, calling them "heavy" or "unlucky."

​But why? The answer lies in a forgotten tale of a divine slip-up and a magnificent redemption.

​The Moment of Slumber: Shiva’s Stern Lesson

​The story begins in the silence of Mount Kailash. Lord Shiva, the supreme teacher (Dakshinamurthi), was imparting the most sacred and secret Mantras of the universe. These were vibrations that hold the cosmos together.

​Ashtami and Navami were present during this celestial discourse. However, in a moment of human-like frailty, they succumbed to slumber. They fell asleep while the Great Mahadeva was revealing the ultimate truth.

​Shiva, the embodiment of discipline and focus, was moved to a righteous fury. "Awareness is the gate to wisdom," he declared. "Since you chose unconsciousness during the holiest of hours, the world shall shun you. You shall be cast out from all auspicious celebrations!"

​The Path of Penance

​The curse of Ishwara is absolute. Suddenly, the two days found themselves isolated. The world turned its back on them. Distraught and realizing their grave mistake, Ashtami and Navami went into deep penance. They knew that while Shiva is the Destroyer of ego, Lord Vishnu is the Protector who offers refuge to the fallen.

​They surrendered to the feet of the Preserver, pleading for a way to serve the divine again.

​The Vishnu Touch: Turning a Curse into a Festival

​Lord Vishnu, with his characteristic gentle smile, looked at the trembling Tithis (days). He knew that Shiva’s curse was actually a cleansing fire—it had prepared them for a greatness they couldn't yet imagine.

​"Do not weep," the Lord consoled them. "If the world considers you 'empty,' I shall fill you with my own presence. To restore Dharma, I will choose you as my gateways to Earth. I shall be born as Rama on Navami, and I shall descend as Krishna on Ashtami."

​The Legacy of Rama Navami and Gokulashtami

​By choosing these "shunned" days for his greatest avatars, Vishnu didn't just break the curse; he turned a symbol of rejection into a badge of honor.

​Rama Navami became the day we celebrate the 'Perfect Man' (Maryada Purushottama).

​Gokulashtami (Janmashtami) became the night the world celebrates the 'Divine Play' (Lila).

​The Takeaway for Us

​This story is a beautiful reminder for our own lives. Sometimes, our mistakes or "slumber" might lead to setbacks or social rejection. We might feel like we are in our own "Ashtami phase"—ignored or sidelined.

​But remember: when the world closes its doors, the Divine opens a window. If we refine ourselves through sincere effort (as the days did through penance), our biggest failures can become the foundation for our greatest celebrations.

​Jai Shree Ram!

Wishing you all a soulful and blessed Rama Navami.

By

Raja K.S

From Curse to Celebration: The Divine Redemption of Ashtami and Navami

​In the vast tapestry of Indian spirituality, time is not just a measurement; it is a living entity. Yet, for centuries, two specific days in the lunar calendar—Ashtami (the 8th day) and Navami (the 9th day)—have carried the weight of a silent stigma. People avoid them for weddings, new businesses, or any auspicious start, calling them "heavy" or "unlucky."

​But why? The answer lies in a forgotten tale of a divine slip-up and a magnificent redemption.

​The Moment of Slumber: Shiva’s Stern Lesson

​The story begins in the silence of Mount Kailash. Lord Shiva, the supreme teacher (Dakshinamurthi), was imparting the most sacred and secret Mantras of the universe. These were vibrations that hold the cosmos together.

​Ashtami and Navami were present during this celestial discourse. However, in a moment of human-like frailty, they succumbed to slumber. They fell asleep while the Great Mahadeva was revealing the ultimate truth.

​Shiva, the embodiment of discipline and focus, was moved to a righteous fury. "Awareness is the gate to wisdom," he declared. "Since you chose unconsciousness during the holiest of hours, the world shall shun you. You shall be cast out from all auspicious celebrations!"

​The Path of Penance

​The curse of Ishwara is absolute. Suddenly, the two days found themselves isolated. The world turned its back on them. Distraught and realizing their grave mistake, Ashtami and Navami went into deep penance. They knew that while Shiva is the Destroyer of ego, Lord Vishnu is the Protector who offers refuge to the fallen.

​They surrendered to the feet of the Preserver, pleading for a way to serve the divine again.

​The Vishnu Touch: Turning a Curse into a Festival

​Lord Vishnu, with his characteristic gentle smile, looked at the trembling Tithis (days). He knew that Shiva’s curse was actually a cleansing fire—it had prepared them for a greatness they couldn't yet imagine.

​"Do not weep," the Lord consoled them. "If the world considers you 'empty,' I shall fill you with my own presence. To restore Dharma, I will choose you as my gateways to Earth. I shall be born as Rama on Navami, and I shall descend as Krishna on Ashtami."

​The Legacy of Rama Navami and Gokulashtami

​By choosing these "shunned" days for his greatest avatars, Vishnu didn't just break the curse; he turned a symbol of rejection into a badge of honor.

​Rama Navami became the day we celebrate the 'Perfect Man' (Maryada Purushottama).

​Gokulashtami (Janmashtami) became the night the world celebrates the 'Divine Play' (Lila).

​The Takeaway for Us

​This story is a beautiful reminder for our own lives. Sometimes, our mistakes or "slumber" might lead to setbacks or social rejection. We might feel like we are in our own "Ashtami phase"—ignored or sidelined.

​But remember: when the world closes its doors, the Divine opens a window. If we refine ourselves through sincere effort (as the days did through penance), our biggest failures can become the foundation for our greatest celebrations.

​Jai Shree Ram!

Wishing you all a soulful and blessed Rama Navami.

By

Raja K.S

ஈசனின் கோபம்... விஷ்ணுவின் அபயம்: அஷ்டமி, நவமி பெற்ற வரம்!

​இங்கே எதுவுமே காரணமில்லாமல் நடப்பதில்லை. நாம் 'அசுபம்' என்று ஒதுக்கி வைக்கும் அஷ்டமிக்கும் நவமிக்கும் பின்னால் ஒரு சுவாரசியமான, ஆன்மீகப் பாடம் ஒளிந்திருக்கிறது.

​கதையின் தொடக்கம் கயிலாயத்தில்...

​சிவபெருமான் மகா மந்திரங்களை உபதேசித்துக் கொண்டிருந்த காலம். பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களை ஈசன் சொல்லிக் கொடுக்கும் அந்தப் பொன்னான நேரத்தில், அஷ்டமியும் நவமியும் கவனக் குறைவாகத் தூங்கிவிட்டார்கள். ஞானத்தின் உச்சியான அந்த மகாதேவனுக்குக் கோபம் வராதா?

​"மந்திர உபதேசத்தின் போது விழிப்புணர்வு இல்லாமல் போன உங்களை இந்த உலகமே புறக்கணிக்கட்டும்! உங்களை யாரும் சுப காரியங்களுக்குப் பயன்படுத்த மாட்டார்கள்" எனச் சாபமிட்டார் அந்த ருத்ரன்.

​ஈசன் கொடுத்த சாபம்... உலகமே அவர்களைத் தீண்டத்தகாத நாட்களாகப் பார்க்கத் தொடங்கியது.

​ஆனால், ஈசன் சாபம் கொடுத்தால் அதை மன்னிப்பாக மாற்றி அருள்வது அந்த மாயக்கண்ணன் தானே? தங்களை மன்னிக்கும்படி அந்த இரு திதிகளும் பெருமாளை நோக்கித் தவம் இருந்தன. அவர்களின் கண்ணீருக்கும், தவத்திற்கும் மனம் இரங்கினார் அந்தப் பரந்தாமன்.

​"வருந்தாதீர்கள்... ஈசனின் கோபம் உங்களைச் சுத்தப்படுத்தியிருக்கிறது. உலகம் உங்களை ஒதுக்கி வைத்தாலும், நான் உங்களைக் கட்டியணைத்துக் கொள்கிறேன். தர்மத்தை நிலைநாட்ட நான் எடுக்கும் அவதாரங்களில் மிக உன்னதமான 'இராம அவதாரம்' நவமியிலும், என் லீலைகளால் உலகை ஆட்டிப்படைக்கும் 'கிருஷ்ண அவதாரம்' அஷ்டமியிலும் நிகழும். இனி உலகம் உங்களைக் கண்டு அஞ்சாது; உங்களைக் கொண்டாடும்!" என்று அபயம் அளித்தார்.

​அன்று முதல், ஈசன் கொடுத்த 'தண்டனை' பெருமாளால் 'திருவிழாவாக' மாறியது.

​புரிந்து கொள்ளுங்கள்... கவனக்குறைவால் நாம் செய்யும் தவறுகள் நம்மைத் தற்காலிகமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளலாம். ஆனால், உண்மையான வருத்தத்தோடு இறைவனைச் சரணடைந்தால், அந்தப் புறக்கணிப்பையே ஒரு பெரிய அங்கீகாரமாக மாற்றிக் கொடுப்பான் அந்த ஜகந்நாதன்!

​ஜெய் ஸ்ரீராம்! அனைவருக்கும் இனிய இராம நவமி நல்வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா. க

ஈசனின் கோபம்... விஷ்ணுவின் அபயம்: அஷ்டமி, நவமி பெற்ற வரம்!

​இங்கே எதுவுமே காரணமில்லாமல் நடப்பதில்லை. நாம் 'அசுபம்' என்று ஒதுக்கி வைக்கும் அஷ்டமிக்கும் நவமிக்கும் பின்னால் ஒரு சுவாரசியமான, ஆன்மீகப் பாடம் ஒளிந்திருக்கிறது.

​கதையின் தொடக்கம் கயிலாயத்தில்...

​சிவபெருமான் மகா மந்திரங்களை உபதேசித்துக் கொண்டிருந்த காலம். பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களை ஈசன் சொல்லிக் கொடுக்கும் அந்தப் பொன்னான நேரத்தில், அஷ்டமியும் நவமியும் கவனக் குறைவாகத் தூங்கிவிட்டார்கள். ஞானத்தின் உச்சியான அந்த மகாதேவனுக்குக் கோபம் வராதா?

​"மந்திர உபதேசத்தின் போது விழிப்புணர்வு இல்லாமல் போன உங்களை இந்த உலகமே புறக்கணிக்கட்டும்! உங்களை யாரும் சுப காரியங்களுக்குப் பயன்படுத்த மாட்டார்கள்" எனச் சாபமிட்டார் அந்த ருத்ரன்.

​ஈசன் கொடுத்த சாபம்... உலகமே அவர்களைத் தீண்டத்தகாத நாட்களாகப் பார்க்கத் தொடங்கியது.

​ஆனால், ஈசன் சாபம் கொடுத்தால் அதை மன்னிப்பாக மாற்றி அருள்வது அந்த மாயக்கண்ணன் தானே? தங்களை மன்னிக்கும்படி அந்த இரு திதிகளும் பெருமாளை நோக்கித் தவம் இருந்தன. அவர்களின் கண்ணீருக்கும், தவத்திற்கும் மனம் இரங்கினார் அந்தப் பரந்தாமன்.

​"வருந்தாதீர்கள்... ஈசனின் கோபம் உங்களைச் சுத்தப்படுத்தியிருக்கிறது. உலகம் உங்களை ஒதுக்கி வைத்தாலும், நான் உங்களைக் கட்டியணைத்துக் கொள்கிறேன். தர்மத்தை நிலைநாட்ட நான் எடுக்கும் அவதாரங்களில் மிக உன்னதமான 'இராம அவதாரம்' நவமியிலும், என் லீலைகளால் உலகை ஆட்டிப்படைக்கும் 'கிருஷ்ண அவதாரம்' அஷ்டமியிலும் நிகழும். இனி உலகம் உங்களைக் கண்டு அஞ்சாது; உங்களைக் கொண்டாடும்!" என்று அபயம் அளித்தார்.

​அன்று முதல், ஈசன் கொடுத்த 'தண்டனை' பெருமாளால் 'திருவிழாவாக' மாறியது.

​புரிந்து கொள்ளுங்கள்... கவனக்குறைவால் நாம் செய்யும் தவறுகள் நம்மைத் தற்காலிகமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளலாம். ஆனால், உண்மையான வருத்தத்தோடு இறைவனைச் சரணடைந்தால், அந்தப் புறக்கணிப்பையே ஒரு பெரிய அங்கீகாரமாக மாற்றிக் கொடுப்பான் அந்த ஜகந்நாதன்!

​ஜெய் ஸ்ரீராம்! அனைவருக்கும் இனிய இராம நவமி நல்வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா. க

 துரந்தர் 2: லியாரியின் சிம்மாசனமும் ஜஸ்கிரத்தின் கண்களும்!

​அந்தப் பழைய கதை: போன பார்ட் ஞாபகம் இருக்கிறதா? ஜஸ்கிரத் சிங் - ஒரு தூக்குத்தண்டனை கைதி. தீவிரவாதத்தை வேரோடு அறுக்க இந்திய அரசு போட்ட 'துரந்தர்' பிளான். அவன் எப்படி ஹம்சா அலி மசாரியாக மாறி லியாரிக்குள் ஊடுருவினான் என்கிற அந்தப் 'பிளாஷ்பேக்'கில் தான் ஆட்டம் ஆரம்பிக்கிறது.

​லியாரி உலகம்: ரஹ்மான் பாய் செத்துப்போயிருக்கலாம், ஆனால் லியாரி உலகம் அப்படியேதான் இருக்கிறது. பாகிஸ்தான் அரசியல் சாக்கடை, ISI அதிகாரிகளின் ஆதிக்கம், பலூசிஸ்தான் கிளர்ச்சி என ஒரு சிக்கலான மேப்பை விரித்திருக்கிறார் இயக்குனர். இப்போ ஹம்சா வெறும் ஏஜென்ட் இல்லை, லியாரியின் சிம்மாசனத்தில் அமரும் 'கிங்'.

​திரைக்கதை மேஜிக்: படம் செம வேகம். குறிப்பாக அந்த இன்டர்வெல் ட்விஸ்ட் - "அட" போட வைக்கிறது. ஹம்சா மாட்டிக்கொள்வான் என்று ஆடியன்ஸ் நகம் கடித்தால், அங்கே ஒரு ட்விஸ்ட் வைத்து நிமிர வைக்கிறார்கள். இரண்டாம் பாதி முழுக்கத் தேடித் தேடிப் பழிவாங்கும் வேட்டைதான்.

​நடிப்பு அரக்கன் ரன்வீர்:

ஜஸ்கிரத் சிங்காக ரன்வீர் ஒரு 'நடிப்பு அரக்கன்'. வசனமே தேவையில்லை, அந்த கண்கள் பேசுகின்றன. குறிப்பாக, மனைவியிடம் மனம் திறந்து பேசும் காட்சிகளிலும், இன்டர்வெல்லில் சில நிமிடங்கள் ஜஸ்கிரத்தாக அவர் மாறும் இடத்திலும் மொத்தப் படத்தையும் தன் தோளில் சுமக்கிறார்.

​மாஸ் மொமெண்ட்ஸ்:

​சஞ்சய் தத்: அஸ்லாமாக மனுஷன் சாத்தானின் மிடுக்கோடு வருகிறார். மிரட்டல்.

​மாதவன்: அஜய் தோவல் சாயலில் வரும் அவர், திரையில் தோன்றினாலே தியேட்டரில் 'அப்ளாஸ்' அள்ளுகிறது. முதல் பாகத்தில் 'பாரத் மாதா கி ஜே' சொல்லாதவர்கள் கூட, இந்த பாகத்தில் மாதவனோடு சேர்ந்து கோரஸாகச் சொல்கிறார்கள்!

​ராகேஷ் பேடி: சீரியஸான படத்தில் ஒரு சின்ன காமெடி ரிலீஃப். ஆனால் அவர் கொடுக்கும் ட்விஸ்ட்கள் எல்லாம் டைரக்டரின் மாஸ்டர் கிளாஸ் ரைட்டிங்.

​கொஞ்சம் டெக்னிக்கல்:

விகாஷ் நவுலகாவின் ஒளிப்பதிவும், சாஸ்வத் சச்தேவின் பின்னணி இசையும் தனி ஆவார்தனம். பாடல்கள் இல்லை, ஆனால் அந்தத் தேவை தெரியாதபடி பிஜிஎம் கவனித்துக் கொள்கிறது. டிமானிடைசேஷன், உபி அரசியல் வாதி சூட்டிங் என நிஜ சம்பவங்களை சினிமாவுக்குள் லாவகமாகப் பிணைத்திருக்கிறார்கள்.

​சின்ன குறை:

வில்லன் அர்ஜுன் ராம்பால் - பாவம், முந்தைய பாகத்தில் அக்ஷய் கண்ணா கொடுத்த அந்த ஆழம் இவரிடம் மிஸ்ஸிங். ISI மேஜர் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்காக இருந்திருக்கலாம்.

​கடைசி வரி:

"நாங்கள் உங்கள் நாட்டுக்கோ மதத்துக்கோ எதிரானவர்கள் அல்ல, தீவிரவாதத்திற்குத்தான் எதிரானவர்கள்" - இந்த ஒரு வசனம் போதும். ஒரு கம்ப்ளீட் ஆக்ஷன் த்ரில்லர் பார்த்த திருப்தி. தியேட்டரில் மிஸ் பண்ணாதீங்க!

இவன் 

ராஜா. க

 துரந்தர் 2: லியாரியின் சிம்மாசனமும் ஜஸ்கிரத்தின் கண்களும்!

​அந்தப் பழைய கதை: போன பார்ட் ஞாபகம் இருக்கிறதா? ஜஸ்கிரத் சிங் - ஒரு தூக்குத்தண்டனை கைதி. தீவிரவாதத்தை வேரோடு அறுக்க இந்திய அரசு போட்ட 'துரந்தர்' பிளான். அவன் எப்படி ஹம்சா அலி மசாரியாக மாறி லியாரிக்குள் ஊடுருவினான் என்கிற அந்தப் 'பிளாஷ்பேக்'கில் தான் ஆட்டம் ஆரம்பிக்கிறது.

​லியாரி உலகம்: ரஹ்மான் பாய் செத்துப்போயிருக்கலாம், ஆனால் லியாரி உலகம் அப்படியேதான் இருக்கிறது. பாகிஸ்தான் அரசியல் சாக்கடை, ISI அதிகாரிகளின் ஆதிக்கம், பலூசிஸ்தான் கிளர்ச்சி என ஒரு சிக்கலான மேப்பை விரித்திருக்கிறார் இயக்குனர். இப்போ ஹம்சா வெறும் ஏஜென்ட் இல்லை, லியாரியின் சிம்மாசனத்தில் அமரும் 'கிங்'.

​திரைக்கதை மேஜிக்: படம் செம வேகம். குறிப்பாக அந்த இன்டர்வெல் ட்விஸ்ட் - "அட" போட வைக்கிறது. ஹம்சா மாட்டிக்கொள்வான் என்று ஆடியன்ஸ் நகம் கடித்தால், அங்கே ஒரு ட்விஸ்ட் வைத்து நிமிர வைக்கிறார்கள். இரண்டாம் பாதி முழுக்கத் தேடித் தேடிப் பழிவாங்கும் வேட்டைதான்.

​நடிப்பு அரக்கன் ரன்வீர்:

ஜஸ்கிரத் சிங்காக ரன்வீர் ஒரு 'நடிப்பு அரக்கன்'. வசனமே தேவையில்லை, அந்த கண்கள் பேசுகின்றன. குறிப்பாக, மனைவியிடம் மனம் திறந்து பேசும் காட்சிகளிலும், இன்டர்வெல்லில் சில நிமிடங்கள் ஜஸ்கிரத்தாக அவர் மாறும் இடத்திலும் மொத்தப் படத்தையும் தன் தோளில் சுமக்கிறார்.

​மாஸ் மொமெண்ட்ஸ்:

​சஞ்சய் தத்: அஸ்லாமாக மனுஷன் சாத்தானின் மிடுக்கோடு வருகிறார். மிரட்டல்.

​மாதவன்: அஜய் தோவல் சாயலில் வரும் அவர், திரையில் தோன்றினாலே தியேட்டரில் 'அப்ளாஸ்' அள்ளுகிறது. முதல் பாகத்தில் 'பாரத் மாதா கி ஜே' சொல்லாதவர்கள் கூட, இந்த பாகத்தில் மாதவனோடு சேர்ந்து கோரஸாகச் சொல்கிறார்கள்!

​ராகேஷ் பேடி: சீரியஸான படத்தில் ஒரு சின்ன காமெடி ரிலீஃப். ஆனால் அவர் கொடுக்கும் ட்விஸ்ட்கள் எல்லாம் டைரக்டரின் மாஸ்டர் கிளாஸ் ரைட்டிங்.

​கொஞ்சம் டெக்னிக்கல்:

விகாஷ் நவுலகாவின் ஒளிப்பதிவும், சாஸ்வத் சச்தேவின் பின்னணி இசையும் தனி ஆவார்தனம். பாடல்கள் இல்லை, ஆனால் அந்தத் தேவை தெரியாதபடி பிஜிஎம் கவனித்துக் கொள்கிறது. டிமானிடைசேஷன், உபி அரசியல் வாதி சூட்டிங் என நிஜ சம்பவங்களை சினிமாவுக்குள் லாவகமாகப் பிணைத்திருக்கிறார்கள்.

​சின்ன குறை:

வில்லன் அர்ஜுன் ராம்பால் - பாவம், முந்தைய பாகத்தில் அக்ஷய் கண்ணா கொடுத்த அந்த ஆழம் இவரிடம் மிஸ்ஸிங். ISI மேஜர் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்காக இருந்திருக்கலாம்.

​கடைசி வரி:

"நாங்கள் உங்கள் நாட்டுக்கோ மதத்துக்கோ எதிரானவர்கள் அல்ல, தீவிரவாதத்திற்குத்தான் எதிரானவர்கள்" - இந்த ஒரு வசனம் போதும். ஒரு கம்ப்ளீட் ஆக்ஷன் த்ரில்லர் பார்த்த திருப்தி. தியேட்டரில் மிஸ் பண்ணாதீங்க!

இவன் 

ராஜா. க

 Dhurandhar 2: The Karachi Gambit — A Quick Scan

​The Setup:

Remember the cliffhanger? Jaskirat Singh—death row convict turned RAW asset. The 'Dhurandhar' protocol. The prequel starts where the heart stops: how a man facing the noose becomes Hamza Ali Mazari to infiltrate Lyari. It’s not just a mission; it's a software overwrite of a human being.

​The World:

Rahman Bhai is dead, but Lyari is very much alive. A chaotic map of Pakistan politics, ISI ego-trips, and Balochistan unrest. Director pulls the strings well. Hamza isn't just an agent anymore; he’s sitting on the throne. The king of Karachi.

​The Scripting Logic:

Four hours? You’d think you’d need a coffee break. But the screenplay is a high-speed processor. No lag. The interval twist—pure genius. Just when the audience thinks Hamza is 404-Error caught, the director swaps the chip. Someone else takes the fall. From there, it’s a systematic cleanup of every target on the list.

​The 'Acting Monster' Ranveer:

Ranveer as Jaskirat is... a beast. No dialogues needed; his eyes do the data transfer. The way he switches back to Jaskirat for those few minutes during the interval, and that emotional handshake with his wife—classic. He carries the entire hardware of the film on his shoulders.

​The Power Players:

​Sanjay Dutt (Aslam): Walks like a majestic devil. Pure intimidation.

​Madhavan: The Ajay Doval-esque master brain. Every time he appears, the theater erupts. People who didn't say 'Bharat Mata Ki Jai' in Part 1 are now chanting it in chorus with Maddy. Mass.

​Rakesh Bedi: A tiny bit of comic relief in a serious circuit. But his twists? That’s the director’s signature coding.

​Technical Specs:

Vikash Nowlakha’s lens captures Karachi’s dust and Balochistan’s coldness with clinical precision. Background score by Shashwat Sachdev is a constant war in your ears. No songs. Good. Logic: Why interrupt a bullet with a melody? Linking real-world Demonetization and UP politics into the plot is a clever bit of 'Real-Time' integration.

​The Bug:

Arjun Rampal. Poor guy doesn't have the depth that Akshaye Khanna brought to Rahman Bhai. The ISI Major needed a more powerful processor.

​The Final Code:

"We aren't against your country or religion; we are against terrorism." That line hits home.

​Bottom Line: Dhurandhar 2 is a complete action-thriller package. High energy, sharp twists. Don't wait for the OTT stream; this is a theater-grade experience.

By

Raja K.S

 Dhurandhar 2: The Karachi Gambit — A Quick Scan

​The Setup:

Remember the cliffhanger? Jaskirat Singh—death row convict turned RAW asset. The 'Dhurandhar' protocol. The prequel starts where the heart stops: how a man facing the noose becomes Hamza Ali Mazari to infiltrate Lyari. It’s not just a mission; it's a software overwrite of a human being.

​The World:

Rahman Bhai is dead, but Lyari is very much alive. A chaotic map of Pakistan politics, ISI ego-trips, and Balochistan unrest. Director pulls the strings well. Hamza isn't just an agent anymore; he’s sitting on the throne. The king of Karachi.

​The Scripting Logic:

Four hours? You’d think you’d need a coffee break. But the screenplay is a high-speed processor. No lag. The interval twist—pure genius. Just when the audience thinks Hamza is 404-Error caught, the director swaps the chip. Someone else takes the fall. From there, it’s a systematic cleanup of every target on the list.

​The 'Acting Monster' Ranveer:

Ranveer as Jaskirat is... a beast. No dialogues needed; his eyes do the data transfer. The way he switches back to Jaskirat for those few minutes during the interval, and that emotional handshake with his wife—classic. He carries the entire hardware of the film on his shoulders.

​The Power Players:

​Sanjay Dutt (Aslam): Walks like a majestic devil. Pure intimidation.

​Madhavan: The Ajay Doval-esque master brain. Every time he appears, the theater erupts. People who didn't say 'Bharat Mata Ki Jai' in Part 1 are now chanting it in chorus with Maddy. Mass.

​Rakesh Bedi: A tiny bit of comic relief in a serious circuit. But his twists? That’s the director’s signature coding.

​Technical Specs:

Vikash Nowlakha’s lens captures Karachi’s dust and Balochistan’s coldness with clinical precision. Background score by Shashwat Sachdev is a constant war in your ears. No songs. Good. Logic: Why interrupt a bullet with a melody? Linking real-world Demonetization and UP politics into the plot is a clever bit of 'Real-Time' integration.

​The Bug:

Arjun Rampal. Poor guy doesn't have the depth that Akshaye Khanna brought to Rahman Bhai. The ISI Major needed a more powerful processor.

​The Final Code:

"We aren't against your country or religion; we are against terrorism." That line hits home.

​Bottom Line: Dhurandhar 2 is a complete action-thriller package. High energy, sharp twists. Don't wait for the OTT stream; this is a theater-grade experience.

By

Raja K.S

 அண்ணன்: ஒரு 'கந்தன்சாவடி' கணக்கியல்

!

​ஆண்டு 2010.

​இடம்: கந்தன்சாவடி.

​அப்போது நான் ஒரு ஐடி கம்பெனி 'டெக்கி'. மாலை 5 மணி ஆப்பரேட்டிங் சிஸ்டம் சரியாக வேலை செய்யாது. மூளைக்குக் கொஞ்சம் கஃபைன் (Caffeine) தேவைப்படும். டீ கடைக்குப் படையெடுப்போம். அங்கே ஒரு வடை மாஸ்டர் இருந்தார். அவர் போடும் மெதுவடைக்கு ஒரு தனி ரசிகர் பட்டாளமே உண்டு.

​அரசியல் நிலவரம் அப்போது ஒரு விசித்திரமான கலவை. டெல்லியில் மன்மோகன் சிங், இங்கே கலைஞர். கூட்டணி பலமாக இருந்தது. எதிர்க்கட்சித் தலைவியாக 'அம்மையார்' ஒரு பந்த் அறிவித்திருந்தார். பொதுவாக ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லையென்றால் பந்த் என்பது வெறும் காலண்டர் தேதியாகத்தான் இருக்கும். பெரிய பாதிப்பு இருக்காது.

​அன்றும் அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நம்பி ஆபீஸை விட்டு வெளியே வந்தோம்.

​ஷாக்!

​கடைத்தெருவே மயான அமைதி. ஒரு டீ கடை கூடத் திறக்கவில்லை. காஃபி இல்லாமல் கம்ப்யூட்டர் முன் உட்காருவது 'Syntax Error' ஆகுமே என்று நினைத்துக்கொண்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினோம்.

​மறுநாள் மாலை. அதே கடை. அதே வடை.

​வடையைச் சாப்பிட்டுவிட்டு என் 'குதூகலமான' வாய் சும்மா இருக்கவில்லை. கடைக்காரரிடம் மெல்லக் கேட்டேன்.

​"என்னண்ணே, நேத்து கடை லீவா? மெட்ராஸ் ஃபுல்லா நார்மலாத்தானே இருந்துச்சு.. இங்க மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு ஸ்ட்ரைக்?"

​அவர் வடையைத் திருப்பிப் போட்டுக்கொண்டே சொன்னார், "நேத்து பந்த்-ஆச்சே தம்பி!"

​"அதான் புரியுதுண்ணே.. ஆனா ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லாம இங்க மட்டும் எப்படி இவ்வளவு சக்சஸ்?"

​அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தார். "தம்பி.. நம்ம ஏரியால கடையை அடைக்கச் சொல்லிட்டாங்க அண்ணன்."

​எனக்கு 'க்யூரியாசிட்டி' (Curiosity) எகிறியது. "யாரு அந்த அண்ணன்?"

​அவர் முகத்தில் ஒருவிதமான லோக்கல் விசுவாசம் மின்னியது. "நம்ம கந்தன் அண்ணன் சொல்லிட்டார் தம்பி. நமக்கு ஒரு கஷ்டம்னா அவர்கிட்டதான் போய் நிப்போம். அவர் சொன்னா அதை மீற முடியுமா?"

​எனக்கு சட்டென்று ஒரு தமிழ் சினிமா ஹீரோவின் 'இமேஜ்' மனதில் வந்து போனது. அந்தத் டீ கடைக்காரர் சொன்ன 'கந்தன் அண்ணன்' தான் பின்னாளில் அந்தத் தொகுதியின் எம்.எல்.ஏ-வாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கே.பி. கந்தன்!

​அரசியல் என்பது ஏசி அறைகளில் நடக்கும் கணக்கு அல்ல, இது போன்ற டீ கடைகளிலும், சாமானிய மனிதர்களின் நம்பிக்கைகளிலும் ஒளிந்து கிடக்கும் ஒரு 'அல்காரிதம்' (Algorithm) என்று அன்று புரிந்தது.

இவன் 

ராஜா.க

 அண்ணன்: ஒரு 'கந்தன்சாவடி' கணக்கியல்

!

​ஆண்டு 2010.

​இடம்: கந்தன்சாவடி.

​அப்போது நான் ஒரு ஐடி கம்பெனி 'டெக்கி'. மாலை 5 மணி ஆப்பரேட்டிங் சிஸ்டம் சரியாக வேலை செய்யாது. மூளைக்குக் கொஞ்சம் கஃபைன் (Caffeine) தேவைப்படும். டீ கடைக்குப் படையெடுப்போம். அங்கே ஒரு வடை மாஸ்டர் இருந்தார். அவர் போடும் மெதுவடைக்கு ஒரு தனி ரசிகர் பட்டாளமே உண்டு.

​அரசியல் நிலவரம் அப்போது ஒரு விசித்திரமான கலவை. டெல்லியில் மன்மோகன் சிங், இங்கே கலைஞர். கூட்டணி பலமாக இருந்தது. எதிர்க்கட்சித் தலைவியாக 'அம்மையார்' ஒரு பந்த் அறிவித்திருந்தார். பொதுவாக ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லையென்றால் பந்த் என்பது வெறும் காலண்டர் தேதியாகத்தான் இருக்கும். பெரிய பாதிப்பு இருக்காது.

​அன்றும் அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நம்பி ஆபீஸை விட்டு வெளியே வந்தோம்.

​ஷாக்!

​கடைத்தெருவே மயான அமைதி. ஒரு டீ கடை கூடத் திறக்கவில்லை. காஃபி இல்லாமல் கம்ப்யூட்டர் முன் உட்காருவது 'Syntax Error' ஆகுமே என்று நினைத்துக்கொண்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினோம்.

​மறுநாள் மாலை. அதே கடை. அதே வடை.

​வடையைச் சாப்பிட்டுவிட்டு என் 'குதூகலமான' வாய் சும்மா இருக்கவில்லை. கடைக்காரரிடம் மெல்லக் கேட்டேன்.

​"என்னண்ணே, நேத்து கடை லீவா? மெட்ராஸ் ஃபுல்லா நார்மலாத்தானே இருந்துச்சு.. இங்க மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு ஸ்ட்ரைக்?"

​அவர் வடையைத் திருப்பிப் போட்டுக்கொண்டே சொன்னார், "நேத்து பந்த்-ஆச்சே தம்பி!"

​"அதான் புரியுதுண்ணே.. ஆனா ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லாம இங்க மட்டும் எப்படி இவ்வளவு சக்சஸ்?"

​அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தார். "தம்பி.. நம்ம ஏரியால கடையை அடைக்கச் சொல்லிட்டாங்க அண்ணன்."

​எனக்கு 'க்யூரியாசிட்டி' (Curiosity) எகிறியது. "யாரு அந்த அண்ணன்?"

​அவர் முகத்தில் ஒருவிதமான லோக்கல் விசுவாசம் மின்னியது. "நம்ம கந்தன் அண்ணன் சொல்லிட்டார் தம்பி. நமக்கு ஒரு கஷ்டம்னா அவர்கிட்டதான் போய் நிப்போம். அவர் சொன்னா அதை மீற முடியுமா?"

​எனக்கு சட்டென்று ஒரு தமிழ் சினிமா ஹீரோவின் 'இமேஜ்' மனதில் வந்து போனது. அந்தத் டீ கடைக்காரர் சொன்ன 'கந்தன் அண்ணன்' தான் பின்னாளில் அந்தத் தொகுதியின் எம்.எல்.ஏ-வாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கே.பி. கந்தன்!

​அரசியல் என்பது ஏசி அறைகளில் நடக்கும் கணக்கு அல்ல, இது போன்ற டீ கடைகளிலும், சாமானிய மனிதர்களின் நம்பிக்கைகளிலும் ஒளிந்து கிடக்கும் ஒரு 'அல்காரிதம்' (Algorithm) என்று அன்று புரிந்தது.

இவன் 

ராஜா.க

 

காரடையான் நோன்பு – காதல் எமனையும் வெல்லும்

ஒரு மனைவி எமனிடம் வாதிட்டாள். கணவனை திரும்ப பெற்றாள். அந்த அன்பின் நினைவை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக தமிழ் சமூகம் கொண்டாடி வருகிறது – அதுவே காரடையான் நோன்பு.

சாவித்ரியின் கதை

சத்யவான் – சாவித்ரி கதை நமக்கு தெரிந்தது தான். ஆனால் அதன் ஆழம் புரிந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?

சாவித்ரி தன் கணவன் சத்யவான் இறந்துவிடுவான் என்று முன்பே அறிந்தும் அவனையே மணந்தாள். எமன் உயிரை எடுக்க வந்தபோது விடவில்லை. வாதிட்டாள், வென்றாள். கணவனை உயிரோடு திரும்ப கொண்டு வந்தாள்.

அந்த தினத்தின் நினைவாக, ஒவ்வொரு பங்குனி மாதமும் தமிழ் பெண்கள் காரடையான் நோன்பு கடைப்பிடித்து மஞ்சள் சரடு கட்டிக்கொள்கிறார்கள். அந்த மஞ்சள் சரடு வெறும் நூல் இல்ல – ஒரு பெண்ணின் காதலின், தியாகத்தின், வலிமையின் அடையாளம்.

மணிரத்னம் கண்ட இணைப்பு

1992-ல் மணிரத்னம் இதே கதையை வேறொரு உருவில் திரைக்கு கொண்டு வந்தார் – ரோஜா.

படத்தில் மதுபாலா தன் கணவர் அரவிந்த் சாமியை காஷ்மீரில் பயங்கரவாதிகளிடம் இருந்து மீட்க போராடுகிறாள். அந்நிய மண், அந்நிய மொழி, அந்நிய சூழல் – எதுவும் அவளை நிறுத்தவில்லை.

Direct reference இல்லை. Dialogue இல்லை. ஆனால் அந்த feel தெரியும் – சாவித்ரியின் ஆத்மா மதுபாலாவில் இருக்கிறது.

இயல்பான கதையில் புராண உணர்வை உதிர்ப்பதே மணிரத்னத்தின் தனித்துவம். Audience-க்கு சொல்லாமலே ஒரு cultural connection உருவாகிறது – அதுதான் masterpiece-ஐ masterpiece ஆக்குகிறது.

ஆன்மிகமும் சினிமாவும்

"ஆன்மிக பதிவில் சினிமா போஸ்டரா?" என்று கேட்கலாம்.

ஆனால் நம் தமிழ் சமூகத்தில் கதை, நம்பிக்கை, கலாச்சாரம் – இவை எப்போதும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. சினிமா நம் கலாச்சாரத்தை அழிக்கவில்லை – மாறாக, மறந்து போகும் தருணங்களில் நினைவுபடுத்துகிறது.

சாவித்ரி எமனிடம் வாதிட்டதும், மதுபாலா கண்ணீரில் போராடியதும், இன்று நோன்பு நோற்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் – ஒரே உணர்வின் தொடர்ச்சி.

காரடையான் நோன்பின் செய்தி

காதல் என்பது வெறும் உணர்வு இல்ல. அது ஒரு வலிமை. எமனையும் வெல்லக்கூடிய வலிமை.

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் சாவித்ரி நிரூபித்தாள். இன்று அந்த நம்பிக்கை மஞ்சள் சரடாக ஒவ்வொரு மணிக்கட்டிலும் கட்டப்படுகிறது.

இது வெறும் நோன்பு இல்ல – காதலின் சாட்சி. 🌿🙏🏻

 

காரடையான் நோன்பு – காதல் எமனையும் வெல்லும்

ஒரு மனைவி எமனிடம் வாதிட்டாள். கணவனை திரும்ப பெற்றாள். அந்த அன்பின் நினைவை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக தமிழ் சமூகம் கொண்டாடி வருகிறது – அதுவே காரடையான் நோன்பு.

சாவித்ரியின் கதை

சத்யவான் – சாவித்ரி கதை நமக்கு தெரிந்தது தான். ஆனால் அதன் ஆழம் புரிந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?

சாவித்ரி தன் கணவன் சத்யவான் இறந்துவிடுவான் என்று முன்பே அறிந்தும் அவனையே மணந்தாள். எமன் உயிரை எடுக்க வந்தபோது விடவில்லை. வாதிட்டாள், வென்றாள். கணவனை உயிரோடு திரும்ப கொண்டு வந்தாள்.

அந்த தினத்தின் நினைவாக, ஒவ்வொரு பங்குனி மாதமும் தமிழ் பெண்கள் காரடையான் நோன்பு கடைப்பிடித்து மஞ்சள் சரடு கட்டிக்கொள்கிறார்கள். அந்த மஞ்சள் சரடு வெறும் நூல் இல்ல – ஒரு பெண்ணின் காதலின், தியாகத்தின், வலிமையின் அடையாளம்.

மணிரத்னம் கண்ட இணைப்பு

1992-ல் மணிரத்னம் இதே கதையை வேறொரு உருவில் திரைக்கு கொண்டு வந்தார் – ரோஜா.

படத்தில் மதுபாலா தன் கணவர் அரவிந்த் சாமியை காஷ்மீரில் பயங்கரவாதிகளிடம் இருந்து மீட்க போராடுகிறாள். அந்நிய மண், அந்நிய மொழி, அந்நிய சூழல் – எதுவும் அவளை நிறுத்தவில்லை.

Direct reference இல்லை. Dialogue இல்லை. ஆனால் அந்த feel தெரியும் – சாவித்ரியின் ஆத்மா மதுபாலாவில் இருக்கிறது.

இயல்பான கதையில் புராண உணர்வை உதிர்ப்பதே மணிரத்னத்தின் தனித்துவம். Audience-க்கு சொல்லாமலே ஒரு cultural connection உருவாகிறது – அதுதான் masterpiece-ஐ masterpiece ஆக்குகிறது.

ஆன்மிகமும் சினிமாவும்

"ஆன்மிக பதிவில் சினிமா போஸ்டரா?" என்று கேட்கலாம்.

ஆனால் நம் தமிழ் சமூகத்தில் கதை, நம்பிக்கை, கலாச்சாரம் – இவை எப்போதும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. சினிமா நம் கலாச்சாரத்தை அழிக்கவில்லை – மாறாக, மறந்து போகும் தருணங்களில் நினைவுபடுத்துகிறது.

சாவித்ரி எமனிடம் வாதிட்டதும், மதுபாலா கண்ணீரில் போராடியதும், இன்று நோன்பு நோற்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் – ஒரே உணர்வின் தொடர்ச்சி.

காரடையான் நோன்பின் செய்தி

காதல் என்பது வெறும் உணர்வு இல்ல. அது ஒரு வலிமை. எமனையும் வெல்லக்கூடிய வலிமை.

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் சாவித்ரி நிரூபித்தாள். இன்று அந்த நம்பிக்கை மஞ்சள் சரடாக ஒவ்வொரு மணிக்கட்டிலும் கட்டப்படுகிறது.

இது வெறும் நோன்பு இல்ல – காதலின் சாட்சி. 🌿🙏🏻

 Cities sometimes swallow people.

But there are some who quietly conquer those very cities as they walk through them.

Most of them are women.

Without sitting inside four walls in an air-conditioned room and loudly declaring,

“We are equal to men…”

In the restless rush of cities like Chennai,

without a powerful address or support system,

accepting a job—whether it matches their education or not—

simply because their family depends on it.

In crowded buses

and suffocating trains,

they fold their exhaustion within themselves

without letting the world see it.

Understanding the politics of the workplace,

not always fighting it,

but often enduring it with patience.

At an age when poetry, imagination, and love

should bloom freely,

they quietly keep those flowers locked

within their own hearts.

Wearing only a small smile on their lips,

they keep walking with a simple belief—

“Tomorrow will be better.”

Women like them

are the silent warriors of our cities.

In my life, I have had many teachers.

But my first teacher

was my mother.

The door of our house

was my first blackboard.

With a bowl of rice in one hand

and letters in the other,

she became both

a mother

and a teacher.

When I first stepped into school life,

it was Mrs. Chellamma

and Mrs. Easwari

who removed the fear of going to school

and made me look forward to it.

My Tamil teacher,

Mrs. Hemavathi,

was the one who inspired me

to write with ease and clarity.

Mrs. Janaki

was the teacher who awakened

my curiosity toward science.

And Mrs. Shantha

and Mrs. Vasantha

were the ones who made me understand

that history and politics

are not just subjects in textbooks,

but lifelong journeys of learning.

Not only them…

To every woman

I have admired in my life—

My heartfelt wishes

on Women’s Day.

By

Raja K.S

 Cities sometimes swallow people.

But there are some who quietly conquer those very cities as they walk through them.

Most of them are women.

Without sitting inside four walls in an air-conditioned room and loudly declaring,

“We are equal to men…”

In the restless rush of cities like Chennai,

without a powerful address or support system,

accepting a job—whether it matches their education or not—

simply because their family depends on it.

In crowded buses

and suffocating trains,

they fold their exhaustion within themselves

without letting the world see it.

Understanding the politics of the workplace,

not always fighting it,

but often enduring it with patience.

At an age when poetry, imagination, and love

should bloom freely,

they quietly keep those flowers locked

within their own hearts.

Wearing only a small smile on their lips,

they keep walking with a simple belief—

“Tomorrow will be better.”

Women like them

are the silent warriors of our cities.

In my life, I have had many teachers.

But my first teacher

was my mother.

The door of our house

was my first blackboard.

With a bowl of rice in one hand

and letters in the other,

she became both

a mother

and a teacher.

When I first stepped into school life,

it was Mrs. Chellamma

and Mrs. Easwari

who removed the fear of going to school

and made me look forward to it.

My Tamil teacher,

Mrs. Hemavathi,

was the one who inspired me

to write with ease and clarity.

Mrs. Janaki

was the teacher who awakened

my curiosity toward science.

And Mrs. Shantha

and Mrs. Vasantha

were the ones who made me understand

that history and politics

are not just subjects in textbooks,

but lifelong journeys of learning.

Not only them…

To every woman

I have admired in my life—

My heartfelt wishes

on Women’s Day.

By

Raja K.S

 நகரங்கள் சில நேரம் மனிதர்களை விழுங்கும்.

ஆனா அந்த நகரங்களையே அமைதியாக ஜெயித்து கொண்டு நடந்து போகும் சிலர் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களில் பெரும்பாலோர் – பெண்கள்.

நான்கு சுவருக்குள் அமர்ந்து

“நாங்களும் ஆண்களுக்கு சமம்” என்று

குரல் உயர்த்தி பேசாமல்…

சென்னை போன்ற நகரங்களின் பரபரப்பில்

ஒரு முகவரி இல்லாமல்

ஒரு பாதுகாப்பு இல்லாமல்

தான் படித்த படிப்புக்கு ஏற்றதோ,

ஏற்காததோ ஒரு வேலையை

குடும்பம் என்ற ஒரு காரணத்திற்காக

அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு…

நெரிசலான பேருந்துகளிலும்

மூச்சு வாங்க இடமில்லாத இரயில்களிலும்

தன் சோர்வை வெளியில் காட்டாமல்

உள்ளுக்குள் மட்டும் மடித்து வைத்து…

அலுவலக அரசியலை

தினமும் புரிந்து கொண்டு

அதை எதிர்த்து அல்ல

அதை தாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்து…

இந்த வயதில் மலர வேண்டிய

கவிதை, கற்பனை, காதல்

அனைத்தையும்

தன் மனசுக்குள் மட்டும் பூட்டி வைத்து…

உதட்டில் ஒரு சிறிய புன்னகை மட்டும் அணிந்து கொண்டு

“நாளை நல்ல நாளாகும்”

என்று தன்னையும்

தன் குடும்பத்தையும் நம்ப வைக்கும் பெண்கள்…

அவர்கள் தான்

இந்த நகரத்தின் அமைதியான வீரர்கள்.

என் வாழ்க்கையில் ஆசான்கள் பலர் இருந்தாலும்

என் முதல் ஆசிரியை – என் அம்மா.

எங்கள் வீட்டுக் கதவுதான்

என் முதல் கரும்பலகை.

ஒரு கையில் சாதக் கிண்ணம்

மற்றொரு கையில் எழுத்து.

அன்னையாகவும்

ஆசிரியையாகவும் இருந்தவர் – அவள்.

பள்ளி செல்லும் பயத்தை

விருப்பமாக மாற்றியவர்கள் –

செல்லம்மா டீச்சர்,

ஈஸ்வரி டீச்சர்.

தமிழ் ஒரு பாடமல்ல

ஒரு மொழியின் அழகு என்று

எழுத கற்றுத்தந்தவர் –

ஹேமாவதி டீச்சர்.

அறிவியல்

புத்தகத்தில் இருக்கும் எழுத்து அல்ல

உலகத்தை புரிந்து கொள்ளும் வழி என்று

காட்டியவர் – ஜானகி டீச்சர்.

வரலாறும் அரசியலும்

வாழ்க்கையின் கதைகள் என்று

எனக்குள் விதைத்தவர்கள் –

சாந்தா டீச்சர்,

வசந்தா டீச்சர்.

இவர்கள் மட்டும் அல்ல…

என் வாழ்க்கையில் நான் கண்டு வியந்த

அனைத்து பெண்களுக்கும்…

மனமார்ந்த

பெண்கள் தின வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா க

 நகரங்கள் சில நேரம் மனிதர்களை விழுங்கும்.

ஆனா அந்த நகரங்களையே அமைதியாக ஜெயித்து கொண்டு நடந்து போகும் சிலர் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களில் பெரும்பாலோர் – பெண்கள்.

நான்கு சுவருக்குள் அமர்ந்து

“நாங்களும் ஆண்களுக்கு சமம்” என்று

குரல் உயர்த்தி பேசாமல்…

சென்னை போன்ற நகரங்களின் பரபரப்பில்

ஒரு முகவரி இல்லாமல்

ஒரு பாதுகாப்பு இல்லாமல்

தான் படித்த படிப்புக்கு ஏற்றதோ,

ஏற்காததோ ஒரு வேலையை

குடும்பம் என்ற ஒரு காரணத்திற்காக

அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு…

நெரிசலான பேருந்துகளிலும்

மூச்சு வாங்க இடமில்லாத இரயில்களிலும்

தன் சோர்வை வெளியில் காட்டாமல்

உள்ளுக்குள் மட்டும் மடித்து வைத்து…

அலுவலக அரசியலை

தினமும் புரிந்து கொண்டு

அதை எதிர்த்து அல்ல

அதை தாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்து…

இந்த வயதில் மலர வேண்டிய

கவிதை, கற்பனை, காதல்

அனைத்தையும்

தன் மனசுக்குள் மட்டும் பூட்டி வைத்து…

உதட்டில் ஒரு சிறிய புன்னகை மட்டும் அணிந்து கொண்டு

“நாளை நல்ல நாளாகும்”

என்று தன்னையும்

தன் குடும்பத்தையும் நம்ப வைக்கும் பெண்கள்…

அவர்கள் தான்

இந்த நகரத்தின் அமைதியான வீரர்கள்.

என் வாழ்க்கையில் ஆசான்கள் பலர் இருந்தாலும்

என் முதல் ஆசிரியை – என் அம்மா.

எங்கள் வீட்டுக் கதவுதான்

என் முதல் கரும்பலகை.

ஒரு கையில் சாதக் கிண்ணம்

மற்றொரு கையில் எழுத்து.

அன்னையாகவும்

ஆசிரியையாகவும் இருந்தவர் – அவள்.

பள்ளி செல்லும் பயத்தை

விருப்பமாக மாற்றியவர்கள் –

செல்லம்மா டீச்சர்,

ஈஸ்வரி டீச்சர்.

தமிழ் ஒரு பாடமல்ல

ஒரு மொழியின் அழகு என்று

எழுத கற்றுத்தந்தவர் –

ஹேமாவதி டீச்சர்.

அறிவியல்

புத்தகத்தில் இருக்கும் எழுத்து அல்ல

உலகத்தை புரிந்து கொள்ளும் வழி என்று

காட்டியவர் – ஜானகி டீச்சர்.

வரலாறும் அரசியலும்

வாழ்க்கையின் கதைகள் என்று

எனக்குள் விதைத்தவர்கள் –

சாந்தா டீச்சர்,

வசந்தா டீச்சர்.

இவர்கள் மட்டும் அல்ல…

என் வாழ்க்கையில் நான் கண்டு வியந்த

அனைத்து பெண்களுக்கும்…

மனமார்ந்த

பெண்கள் தின வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா க

 

தமிழ் சினிமாவில் சமீபகாலமாக 'டார்க் காமெடி' (Dark Comedy) படங்கள் மீது ஒரு தனி மோகம் உருவாகியுள்ளது. அந்த வரிசையில், கீர்த்தி சுரேஷ் மற்றும் ராதிகா சரத்குமார் நடிப்பில் நெட்ஃபிக்ஸ் தளத்தில் வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் தான் 'ரீவால்வர் ரீட்டா'. சமீபத்தில் வெளியான டீசர்கள் மற்றும் போஸ்டர்கள் ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்ததா இந்தப் படம்? அலசுவோம்!

கதைக்கரு:

​பாண்டிச்சேரியில் ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் சாதாரண பெண்ணாக வலம் வருகிறார் ரீட்டா (கீர்த்தி சுரேஷ்). அவருக்குத் துப்பாக்கி என்றால் உயிர். எதிர்பாராத ஒரு சூழலில் ஒரு பெரிய கேங்ஸ்டர் கும்பலிடம் சிக்கிக்கொள்ளும் ரீட்டா, அங்கிருந்து எப்படித் தப்பிக்கிறார், தனது குடும்பத்தை எப்படிக் காப்பாற்றுகிறார் என்பதுதான் படத்தின் கதை.

நடிகர்களின் பங்களிப்பு:

​கீர்த்தி சுரேஷ்: இந்தப் படத்தைத் தாங்கிப் பிடிப்பதே கீர்த்தி சுரேஷ் தான். தனது பாத்திரத்தின் அப்பாவித்தனத்தையும், இக்கட்டான சூழலில் காட்டும் துணிச்சலையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். நடிகையர் திலகம் புகழ் கீர்த்திக்கு இது ஒரு ஜாலியான 'ஒன் வுமன் ஷோ'.

​ராதிகா சரத்குமார்: படத்தின் உண்மையான எனர்ஜி பூஸ்டர் ராதிகா மேம் தான். ரீட்டாவின் அம்மாவாக அவர் செய்யும் லூட்டிகளும், டைமிங் காமெடியும் தான் தியேட்டரில் (அல்லது மொபைலில்) சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன.

​ஜான் விஜய்: போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டராக வரும் ஜான் விஜய்யின் நடிப்பு, அவர் இதற்கு முன் நடித்த பல படங்களை நினைவுபடுத்துகிறது. அதே மேனரிசம், அதே மாடுலேஷன் என்பதால் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அது சலிப்பைத் தருகிறது. ஒரு நல்ல நடிகரான அவர், அடுத்தடுத்த படங்களில் கொஞ்சம் வித்தியாசம் காட்டினால் நன்றாக இருக்கும்.

​ரெடின் கிங்ஸ்லி: இவரது காமெடி அங்கங்கே சிரிப்பை வரவழைத்தாலும், பல இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் 'ஷார்ப்பாக' எழுதியிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது.

இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்பம்:

​இயக்குனர் ஜே.கே. சந்துரு ஒரு நல்ல ஐடியாவை கையில் எடுத்திருக்கிறார். ஆனால், ஒரு முழுமையான திரைக்கதையாக மாற்றுவதில் கோட்டை விட்டுவிட்டார். குறிப்பாக, இரண்டாம் பாதியில் படத்தின் வேகம் வெகுவாகக் குறைகிறது. 'கோலமாவு கோகிலா' பாணியில் ஒரு விறுவிறுப்பான அனுபவம் கிடைக்கும் என்று பார்த்தால், படம் ஆங்காங்கே தடுமாறுகிறது.

​சீன் ரோல்டனின் இசை படத்திற்கு ஒரு ப்ளஸ். பின்னணி இசை காட்சியமைப்புகளுக்கு நல்ல பலம் சேர்க்கிறது.

நிறைகள் (+):

​கீர்த்தி சுரேஷ் & ராதிகா சரத்குமார் இடையேயான கெமிஸ்ட்ரி.

​சில நகைச்சுவை காட்சிகள்.

​வண்ணமயமான மேக்கிங்.

​குறைகள் (-):

​சோர்வடையச் செய்யும் மெதுவான திரைக்கதை.

​ஜான் விஜய்யின் ஒரே மாதிரியான நடிப்பு.

​கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் இருந்த பலவீனம்.

​இறுதித் தீர்ப்பு:

​'ரீவால்வர் ரீட்டா' - ஒரு சுமாரான டார்க் காமெடி முயற்சி. திரைக்கதையில் இன்னும் கொஞ்சம் வேகம் இருந்திருந்தால், இது ஒரு மிகப்பெரிய ஹிட் படமாக அமைந்திருக்கும். இருந்தாலும், கீர்த்தி சுரேஷ் ரசிகர்களுக்கும், வார இறுதியில் ஜாலியாக ஒரு படம் பார்க்க நினைப்பவர்களுக்கும் இது ஒரு நல்ல சாய்ஸ்.

​எனது மதிப்பீடு: 2.5 / 5

​#RevolverRita #KeerthySuresh #RevolverRitaReview #NetflixIndia #RadikaaSarathkumar #TamilCinema #CinemaReview #DarkComedy #KollywoodNews #RevolverRitaOnNetflix #JohnVijay #RedinKingsley #MovieReview #TamilBlog #KeerthySureshFans

 

தமிழ் சினிமாவில் சமீபகாலமாக 'டார்க் காமெடி' (Dark Comedy) படங்கள் மீது ஒரு தனி மோகம் உருவாகியுள்ளது. அந்த வரிசையில், கீர்த்தி சுரேஷ் மற்றும் ராதிகா சரத்குமார் நடிப்பில் நெட்ஃபிக்ஸ் தளத்தில் வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் தான் 'ரீவால்வர் ரீட்டா'. சமீபத்தில் வெளியான டீசர்கள் மற்றும் போஸ்டர்கள் ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்ததா இந்தப் படம்? அலசுவோம்!

கதைக்கரு:

​பாண்டிச்சேரியில் ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் சாதாரண பெண்ணாக வலம் வருகிறார் ரீட்டா (கீர்த்தி சுரேஷ்). அவருக்குத் துப்பாக்கி என்றால் உயிர். எதிர்பாராத ஒரு சூழலில் ஒரு பெரிய கேங்ஸ்டர் கும்பலிடம் சிக்கிக்கொள்ளும் ரீட்டா, அங்கிருந்து எப்படித் தப்பிக்கிறார், தனது குடும்பத்தை எப்படிக் காப்பாற்றுகிறார் என்பதுதான் படத்தின் கதை.

நடிகர்களின் பங்களிப்பு:

​கீர்த்தி சுரேஷ்: இந்தப் படத்தைத் தாங்கிப் பிடிப்பதே கீர்த்தி சுரேஷ் தான். தனது பாத்திரத்தின் அப்பாவித்தனத்தையும், இக்கட்டான சூழலில் காட்டும் துணிச்சலையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். நடிகையர் திலகம் புகழ் கீர்த்திக்கு இது ஒரு ஜாலியான 'ஒன் வுமன் ஷோ'.

​ராதிகா சரத்குமார்: படத்தின் உண்மையான எனர்ஜி பூஸ்டர் ராதிகா மேம் தான். ரீட்டாவின் அம்மாவாக அவர் செய்யும் லூட்டிகளும், டைமிங் காமெடியும் தான் தியேட்டரில் (அல்லது மொபைலில்) சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன.

​ஜான் விஜய்: போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டராக வரும் ஜான் விஜய்யின் நடிப்பு, அவர் இதற்கு முன் நடித்த பல படங்களை நினைவுபடுத்துகிறது. அதே மேனரிசம், அதே மாடுலேஷன் என்பதால் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அது சலிப்பைத் தருகிறது. ஒரு நல்ல நடிகரான அவர், அடுத்தடுத்த படங்களில் கொஞ்சம் வித்தியாசம் காட்டினால் நன்றாக இருக்கும்.

​ரெடின் கிங்ஸ்லி: இவரது காமெடி அங்கங்கே சிரிப்பை வரவழைத்தாலும், பல இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் 'ஷார்ப்பாக' எழுதியிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது.

இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்பம்:

​இயக்குனர் ஜே.கே. சந்துரு ஒரு நல்ல ஐடியாவை கையில் எடுத்திருக்கிறார். ஆனால், ஒரு முழுமையான திரைக்கதையாக மாற்றுவதில் கோட்டை விட்டுவிட்டார். குறிப்பாக, இரண்டாம் பாதியில் படத்தின் வேகம் வெகுவாகக் குறைகிறது. 'கோலமாவு கோகிலா' பாணியில் ஒரு விறுவிறுப்பான அனுபவம் கிடைக்கும் என்று பார்த்தால், படம் ஆங்காங்கே தடுமாறுகிறது.

​சீன் ரோல்டனின் இசை படத்திற்கு ஒரு ப்ளஸ். பின்னணி இசை காட்சியமைப்புகளுக்கு நல்ல பலம் சேர்க்கிறது.

நிறைகள் (+):

​கீர்த்தி சுரேஷ் & ராதிகா சரத்குமார் இடையேயான கெமிஸ்ட்ரி.

​சில நகைச்சுவை காட்சிகள்.

​வண்ணமயமான மேக்கிங்.

​குறைகள் (-):

​சோர்வடையச் செய்யும் மெதுவான திரைக்கதை.

​ஜான் விஜய்யின் ஒரே மாதிரியான நடிப்பு.

​கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் இருந்த பலவீனம்.

​இறுதித் தீர்ப்பு:

​'ரீவால்வர் ரீட்டா' - ஒரு சுமாரான டார்க் காமெடி முயற்சி. திரைக்கதையில் இன்னும் கொஞ்சம் வேகம் இருந்திருந்தால், இது ஒரு மிகப்பெரிய ஹிட் படமாக அமைந்திருக்கும். இருந்தாலும், கீர்த்தி சுரேஷ் ரசிகர்களுக்கும், வார இறுதியில் ஜாலியாக ஒரு படம் பார்க்க நினைப்பவர்களுக்கும் இது ஒரு நல்ல சாய்ஸ்.

​எனது மதிப்பீடு: 2.5 / 5

​#RevolverRita #KeerthySuresh #RevolverRitaReview #NetflixIndia #RadikaaSarathkumar #TamilCinema #CinemaReview #DarkComedy #KollywoodNews #RevolverRitaOnNetflix #JohnVijay #RedinKingsley #MovieReview #TamilBlog #KeerthySureshFans

 ஒரு காலம். இரண்டு பயணங்கள். — சிவகார்த்திகேயன் பற்றி என் குறிப்பேடு

ஒவ்வொரு நடிகரும் ஒரு கால கட்டத்தில் நமக்கு பிடிப்பார்கள்.

ஆனால் சிலர் மட்டும் — நம்ம வயசு நண்பன் போல பிடித்து விடுவார்கள்.

எனக்கு அப்படித் தோன்றியவர் Sivakarthikeyan.

2012 — ஒரே ஆண்டு, இரண்டு திருப்பங்கள்

2012 என் வாழ்க்கையிலும், அவரின் பயணத்திலும் ஒரு முக்கிய ஆண்டு.

எனக்கு அது career turning point.

அவருக்கு முழு ஹீரோவாகத் தோன்றிய மனம் கொத்தி பறவை.

அந்த படத்தை theatre-ல் பார்த்த நாள் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

அந்த காலத்தில் தமிழ் சினிமா ரசிகர் படைகள் உறுதியானவை — Ajith, Vijay, Dhanush, Simbu… அதற்கு மேல் Rajini, Kamal, Vikram.

அந்த கூட்டத்தில் ஒரு புதிய முகம் வந்தது.

Hero entry இல்லை.

பக்கத்து வீட்டு பையன் entry.

அதனால்தான் connect ஆனது.

அவரின் வளர்ச்சியை நான் பார்த்ததில்லை.

ஒரு classmate-ன் growth-ஐ பார்த்தேன்.

எதிர் நீச்சல் — தலைப்பு போலவே பயணம்

அடுத்து எதிர் நீச்சல்.

Udhayam theatre-ல் பார்த்த அந்த நாள் இன்னும் fresh.

Title மாதிரி தான் அவர் பயணம் — எதிர் நீச்சல்.

பின் வந்த வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்

கிராம புற இளைஞர்களின் மனதில் பதிந்தது.

அவர் ரசிகன் என்றதைத் தாண்டி “நம்ம பக்கம் இருந்தவன்” என்ற உணர்வு வந்தது.

குடும்ப ரசிகர்களை கட்டிய படங்கள்

மான் கராத்தே

குழந்தைகள் audience-ஐ cover செய்த படம்.

Anirudh பாடல்கள், Hansika peak — theatre vibe.

காக்கிசட்டை

Constable role.

Hero image safe zone-ல் போகவில்லை.

Audience-ஐ step by step build பண்ணினார்.

Kids → Family → Mass.

Smart growth.

சோதனைகளுக்குப் பின் வந்த ஓட்டம்

சில தடைகளைத் தாண்டி ரஜினி முருகன்.

A, B, C centres முழுவதும் ஓடிய படம்.

Soori comedy இன்னும் memes-ல் வாழ்கிறது.

அந்த படம் அவரை settled hero-ஆக stamp செய்தது.

கனவுகளுக்கு ரசீது

எனக்கு personal favourite ரெமோ.

PC Sreeram camera — ஒவ்வொரு frame-மும் goosebumps.

படத்தில் ஒரு dialogue:

“ஒரு நாள் சத்யம் theatre-ல் பெரிய banner வைக்கணும்.”

சில வருடங்களில்

அதே சத்யம் theatre வாசலில்

அவருக்கே பெரிய banner.

சில கனவுகள்… ரசீது வைத்துக் கொள்கின்றன.

அடுத்த கட்டம்

வேலைக்காரன்

ஒரு jump.

பின் நம்ம வீட்டு பிள்ளை,

டாக்டர்,

டான்,

ஹீரோ —

ஒவ்வொரு படியிலும் growth தெரிந்தது.

மாவீரன்

அயலான்

theatre-க்கு போகவேண்டும் என்று தோன்றும் படங்கள்.

பின் teaser பார்த்த அமரன்.

ஒரு காலத்தில் constable.

இன்று Indian Army officer screen-ல்.

அவரின் உயர்வு —

நானே வெற்றி அடைந்தது போல உணர்வு.

ஒரே உணர்வு

நூறு கனவு கண்டால்

ஆறு கனவு பலிக்கும் என்று சொல்வார்கள்.

சிலருக்கு அந்த ஆறும் கூட பலிக்க ஆரம்பிக்கும்.

சில நடிகர்கள் நம்மை entertain பண்ணுவார்கள்.

சிலர் inspire பண்ணுவார்கள்.

மிகச் சிலர் மட்டும் —

நம்மோடு பயணம் செய்த உணர்வு தருவார்கள்.

சிவகார்த்திகேயன் எனக்கு அந்த வகை.

ரசிகனாக மட்டும் இல்லை.

ஒரு batchmate போல.

ஒரு நண்பன் போல.

அவரின் பயணம் தொடர்ந்து உயரட்டும்.

நம்ம கனவுகளும் அதோடு ஓடட்டும்.

இவன் 

ராஜா க

 ஒரு காலம். இரண்டு பயணங்கள். — சிவகார்த்திகேயன் பற்றி என் குறிப்பேடு

ஒவ்வொரு நடிகரும் ஒரு கால கட்டத்தில் நமக்கு பிடிப்பார்கள்.

ஆனால் சிலர் மட்டும் — நம்ம வயசு நண்பன் போல பிடித்து விடுவார்கள்.

எனக்கு அப்படித் தோன்றியவர் Sivakarthikeyan.

2012 — ஒரே ஆண்டு, இரண்டு திருப்பங்கள்

2012 என் வாழ்க்கையிலும், அவரின் பயணத்திலும் ஒரு முக்கிய ஆண்டு.

எனக்கு அது career turning point.

அவருக்கு முழு ஹீரோவாகத் தோன்றிய மனம் கொத்தி பறவை.

அந்த படத்தை theatre-ல் பார்த்த நாள் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

அந்த காலத்தில் தமிழ் சினிமா ரசிகர் படைகள் உறுதியானவை — Ajith, Vijay, Dhanush, Simbu… அதற்கு மேல் Rajini, Kamal, Vikram.

அந்த கூட்டத்தில் ஒரு புதிய முகம் வந்தது.

Hero entry இல்லை.

பக்கத்து வீட்டு பையன் entry.

அதனால்தான் connect ஆனது.

அவரின் வளர்ச்சியை நான் பார்த்ததில்லை.

ஒரு classmate-ன் growth-ஐ பார்த்தேன்.

எதிர் நீச்சல் — தலைப்பு போலவே பயணம்

அடுத்து எதிர் நீச்சல்.

Udhayam theatre-ல் பார்த்த அந்த நாள் இன்னும் fresh.

Title மாதிரி தான் அவர் பயணம் — எதிர் நீச்சல்.

பின் வந்த வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்

கிராம புற இளைஞர்களின் மனதில் பதிந்தது.

அவர் ரசிகன் என்றதைத் தாண்டி “நம்ம பக்கம் இருந்தவன்” என்ற உணர்வு வந்தது.

குடும்ப ரசிகர்களை கட்டிய படங்கள்

மான் கராத்தே

குழந்தைகள் audience-ஐ cover செய்த படம்.

Anirudh பாடல்கள், Hansika peak — theatre vibe.

காக்கிசட்டை

Constable role.

Hero image safe zone-ல் போகவில்லை.

Audience-ஐ step by step build பண்ணினார்.

Kids → Family → Mass.

Smart growth.

சோதனைகளுக்குப் பின் வந்த ஓட்டம்

சில தடைகளைத் தாண்டி ரஜினி முருகன்.

A, B, C centres முழுவதும் ஓடிய படம்.

Soori comedy இன்னும் memes-ல் வாழ்கிறது.

அந்த படம் அவரை settled hero-ஆக stamp செய்தது.

கனவுகளுக்கு ரசீது

எனக்கு personal favourite ரெமோ.

PC Sreeram camera — ஒவ்வொரு frame-மும் goosebumps.

படத்தில் ஒரு dialogue:

“ஒரு நாள் சத்யம் theatre-ல் பெரிய banner வைக்கணும்.”

சில வருடங்களில்

அதே சத்யம் theatre வாசலில்

அவருக்கே பெரிய banner.

சில கனவுகள்… ரசீது வைத்துக் கொள்கின்றன.

அடுத்த கட்டம்

வேலைக்காரன்

ஒரு jump.

பின் நம்ம வீட்டு பிள்ளை,

டாக்டர்,

டான்,

ஹீரோ —

ஒவ்வொரு படியிலும் growth தெரிந்தது.

மாவீரன்

அயலான்

theatre-க்கு போகவேண்டும் என்று தோன்றும் படங்கள்.

பின் teaser பார்த்த அமரன்.

ஒரு காலத்தில் constable.

இன்று Indian Army officer screen-ல்.

அவரின் உயர்வு —

நானே வெற்றி அடைந்தது போல உணர்வு.

ஒரே உணர்வு

நூறு கனவு கண்டால்

ஆறு கனவு பலிக்கும் என்று சொல்வார்கள்.

சிலருக்கு அந்த ஆறும் கூட பலிக்க ஆரம்பிக்கும்.

சில நடிகர்கள் நம்மை entertain பண்ணுவார்கள்.

சிலர் inspire பண்ணுவார்கள்.

மிகச் சிலர் மட்டும் —

நம்மோடு பயணம் செய்த உணர்வு தருவார்கள்.

சிவகார்த்திகேயன் எனக்கு அந்த வகை.

ரசிகனாக மட்டும் இல்லை.

ஒரு batchmate போல.

ஒரு நண்பன் போல.

அவரின் பயணம் தொடர்ந்து உயரட்டும்.

நம்ம கனவுகளும் அதோடு ஓடட்டும்.

இவன் 

ராஜா க

 

அப்பன் இருக்கிறான்: ஒரு சிவராத்திரி நினைவலை!

​சென்னை... பிழைக்க வரும் எவரையும் இந்த ஊர் அவ்வளவு சீக்கிரம் கைவிடுவதில்லை. ஆனால், ஆரம்பத்தில் அது கொடுக்கும் நெருக்கடி இருக்கிறதே, அது ஒரு தனி ரகம்.

​அந்தப் புதுசு... கண்கள் நிறைய அடுத்த கட்டத்தைப் பற்றிய கனவுகளும், உள்ளுக்குள் ‘இன்னும் உயர வேண்டுமே’ என்கிற ஒரு தவிப்பும் இருந்த காலம் அது. சைதாப்பேட்டையில் நண்பர்களோடு ஒரு சின்ன அறை. ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தாசையாய், கையில் காசில்லாத போதும் ஒரு பிடிமானத்தோடு இருந்த அந்த நாட்கள் தான் இன்று நான் நிற்கும் வாழ்வின் அஸ்திவாரம்.

​அந்த முதல் சிவராத்திரி

​அன்று ஒரு சிவராத்திரி. என் நண்பனை அழைத்தேன், "வாடா... இந்த சைதாப்பேட்டை காரணீஸ்வரர் கோயிலுக்குப் போய் வரலாம்" என்று. அவனோ முதலில் தயங்கினான். அன்றைய இளைஞர்களுக்கே உரிய அந்த லேசான நாத்திகமோ அல்லது அயர்ச்சியோ தெரியவில்லை. நான் விடவில்லை. "ஏதோ ஒரு நம்பிக்கை... போய்த்தான் பார்ப்போமே, நல்லது நடந்தால் சந்தோஷம் தானே?" என்று சொல்லி வண்டியை எடுத்தேன். வண்டிக்கு ஒரு பத்து ரூபாய் பெட்ரோல் போட்டால் மனதுக்கும் கொஞ்சம் தெம்பு ஏறும். அந்தப் பத்து ரூபாய் பெட்ரோலில் தான் எங்கள் நம்பிக்கையே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

​அன்று காரணீஸ்வரர் கோயிலில் பெரிய கூட்டமில்லை. ஈசனின் தரிசனம் முடித்து அமர்ந்தால், அங்கே மங்கையர்க்கரசி அவர்களின் சொற்பொழிவு. "இந்தக் கதை இப்படித்தான் முடியும்" என்று நான் முன்கூட்டியே சொல்ல, என் நண்பன் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான். "கிருபானந்த வாரியாரின் சீஷ்யை... அவர் பாணி எனக்குத் தெரியுமடா" என்றேன். அந்தச் சொல்லாடல்களில் ஒரு ஈர்ப்பு வந்தது.

​அடுத்த கால பூஜையும் வந்தது. பிரசாதம் விநியோகிக்க இளைஞர்கள் தேவைப்பட, எங்களையும் அழைத்தார்கள். என் நண்பன், எதற்கும் தயங்குபவன், அன்று தன் முழு பலத்தையும் காட்டி அந்தச் சேவையில் இறங்கினான். அன்று இரவு முழுக்க பரதநாட்டியம், பக்தி, அந்த ஆலயத்தின் அமைதி என விடிய விடிய ஈசனின் நிழலிலேயே தங்கிவிட்டோம்.

​தேடலும் விடையுமாய் ஈசன்

​ஈசன் கைவிடவில்லை.

​அடுத்த சில மாதங்களிலேயே அவனுக்கு ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது. "மச்சி... அடுத்த சிவராத்திரிக்கு மறக்காம அதே கோயிலுக்குப் போகணும்டா" என்று அவன் சொன்ன போதுதான் புரிந்தது, அவன் மனதுக்குள் அந்த இறைவன் மெல்ல நுழைந்துவிட்டான் என்று. மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொருவராக வாழ்க்கையின் அடுத்தடுத்த உயரங்களைத் தொட்டோம்.

​காலம் எங்களை வெவ்வேறு திசைகளில் பிரித்திருக்கலாம். பிழைப்புக்காக ஆளுக்கொரு திசையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், ஒவ்வொரு சிவராத்திரி வரும்போதெல்லாம் எங்களை இணைக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத சரடு அந்தப் பழைய நினைவுகள் தான்.

​தொடரும் பயணம்

​மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர், திருவான்மியூர் மருந்தீஸ்வரர், தையூர் செங்கன்மாலீஸ்வரர் எனப் பல ஆலயங்களைத் தரிசித்த நான், இன்று சிவராத்திரி அன்று மணிமங்களத்தில் ஞானாம்பிகை சமேத கைலாசநாதர் ஆலயத்தில் நிற்கிறேன்.

​அன்று சென்னைக்கு வந்து ஒரு பிடிமானத்திற்காகத் தேடிய எங்களைப் போல, இன்றும் பல இளைஞர்கள் தேடலோடு, கண்ணில் கனவுகளோடு வந்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றே ஒன்றுதான்:

​"அப்பன் இருக்கிறான்... அவன் கைவிட மாட்டான்." அந்த மகா சிவபெருமான் மீதான நம்பிக்கையே உங்கள் வாழ்வின் ஒளியாகட்டும். விழித்திருப்போம்... அவன் அருளால் உயர்வோம்!

​சிவாய நம! 🙏🏻

 #Shivaratri #PersonalJourney #ChennaiDiaries #Spirituality #Karaniswarar

 

அப்பன் இருக்கிறான்: ஒரு சிவராத்திரி நினைவலை!

​சென்னை... பிழைக்க வரும் எவரையும் இந்த ஊர் அவ்வளவு சீக்கிரம் கைவிடுவதில்லை. ஆனால், ஆரம்பத்தில் அது கொடுக்கும் நெருக்கடி இருக்கிறதே, அது ஒரு தனி ரகம்.

​அந்தப் புதுசு... கண்கள் நிறைய அடுத்த கட்டத்தைப் பற்றிய கனவுகளும், உள்ளுக்குள் ‘இன்னும் உயர வேண்டுமே’ என்கிற ஒரு தவிப்பும் இருந்த காலம் அது. சைதாப்பேட்டையில் நண்பர்களோடு ஒரு சின்ன அறை. ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தாசையாய், கையில் காசில்லாத போதும் ஒரு பிடிமானத்தோடு இருந்த அந்த நாட்கள் தான் இன்று நான் நிற்கும் வாழ்வின் அஸ்திவாரம்.

​அந்த முதல் சிவராத்திரி

​அன்று ஒரு சிவராத்திரி. என் நண்பனை அழைத்தேன், "வாடா... இந்த சைதாப்பேட்டை காரணீஸ்வரர் கோயிலுக்குப் போய் வரலாம்" என்று. அவனோ முதலில் தயங்கினான். அன்றைய இளைஞர்களுக்கே உரிய அந்த லேசான நாத்திகமோ அல்லது அயர்ச்சியோ தெரியவில்லை. நான் விடவில்லை. "ஏதோ ஒரு நம்பிக்கை... போய்த்தான் பார்ப்போமே, நல்லது நடந்தால் சந்தோஷம் தானே?" என்று சொல்லி வண்டியை எடுத்தேன். வண்டிக்கு ஒரு பத்து ரூபாய் பெட்ரோல் போட்டால் மனதுக்கும் கொஞ்சம் தெம்பு ஏறும். அந்தப் பத்து ரூபாய் பெட்ரோலில் தான் எங்கள் நம்பிக்கையே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

​அன்று காரணீஸ்வரர் கோயிலில் பெரிய கூட்டமில்லை. ஈசனின் தரிசனம் முடித்து அமர்ந்தால், அங்கே மங்கையர்க்கரசி அவர்களின் சொற்பொழிவு. "இந்தக் கதை இப்படித்தான் முடியும்" என்று நான் முன்கூட்டியே சொல்ல, என் நண்பன் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான். "கிருபானந்த வாரியாரின் சீஷ்யை... அவர் பாணி எனக்குத் தெரியுமடா" என்றேன். அந்தச் சொல்லாடல்களில் ஒரு ஈர்ப்பு வந்தது.

​அடுத்த கால பூஜையும் வந்தது. பிரசாதம் விநியோகிக்க இளைஞர்கள் தேவைப்பட, எங்களையும் அழைத்தார்கள். என் நண்பன், எதற்கும் தயங்குபவன், அன்று தன் முழு பலத்தையும் காட்டி அந்தச் சேவையில் இறங்கினான். அன்று இரவு முழுக்க பரதநாட்டியம், பக்தி, அந்த ஆலயத்தின் அமைதி என விடிய விடிய ஈசனின் நிழலிலேயே தங்கிவிட்டோம்.

​தேடலும் விடையுமாய் ஈசன்

​ஈசன் கைவிடவில்லை.

​அடுத்த சில மாதங்களிலேயே அவனுக்கு ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது. "மச்சி... அடுத்த சிவராத்திரிக்கு மறக்காம அதே கோயிலுக்குப் போகணும்டா" என்று அவன் சொன்ன போதுதான் புரிந்தது, அவன் மனதுக்குள் அந்த இறைவன் மெல்ல நுழைந்துவிட்டான் என்று. மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொருவராக வாழ்க்கையின் அடுத்தடுத்த உயரங்களைத் தொட்டோம்.

​காலம் எங்களை வெவ்வேறு திசைகளில் பிரித்திருக்கலாம். பிழைப்புக்காக ஆளுக்கொரு திசையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், ஒவ்வொரு சிவராத்திரி வரும்போதெல்லாம் எங்களை இணைக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத சரடு அந்தப் பழைய நினைவுகள் தான்.

​தொடரும் பயணம்

​மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர், திருவான்மியூர் மருந்தீஸ்வரர், தையூர் செங்கன்மாலீஸ்வரர் எனப் பல ஆலயங்களைத் தரிசித்த நான், இன்று சிவராத்திரி அன்று மணிமங்களத்தில் ஞானாம்பிகை சமேத கைலாசநாதர் ஆலயத்தில் நிற்கிறேன்.

​அன்று சென்னைக்கு வந்து ஒரு பிடிமானத்திற்காகத் தேடிய எங்களைப் போல, இன்றும் பல இளைஞர்கள் தேடலோடு, கண்ணில் கனவுகளோடு வந்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றே ஒன்றுதான்:

​"அப்பன் இருக்கிறான்... அவன் கைவிட மாட்டான்." அந்த மகா சிவபெருமான் மீதான நம்பிக்கையே உங்கள் வாழ்வின் ஒளியாகட்டும். விழித்திருப்போம்... அவன் அருளால் உயர்வோம்!

​சிவாய நம! 🙏🏻

 #Shivaratri #PersonalJourney #ChennaiDiaries #Spirituality #Karaniswarar

 

பெண்ணைத் தொடுவது காதலல்ல...

அவள் மௌனத்தைத் தொடுவதுதான் காதல்!

​இன்று 250 மில்லியன் ரோஜாக்கள் விற்கப்படலாம்.

ஆனால், ஒரு பெண்ணின் அகங்காரத்தை உடைக்காமல்,

அவள் சுயத்தை மதிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு மட்டுமே

காதல் வசப்படும்.

​ஆண் என்பவன் ஆள்பவன் அல்ல;

அன்பால் சரணடைபவன்.

​உடல் தாகம் தீர்ந்த பின் மிஞ்சுவது எதுவோ,

அதுவே உண்மையான பிணைப்பு.

உன் துணையின் கண்களில் உன்னைப் பார்...

அங்கே கடவுள் தெரிவான்!

​காதல் ஒரு தவம்.

காதலிப்பவர்கள் எல்லாரும் சித்தர்கள்!

​வாழ்க காதலர்... வளர்க புரிதல்

#Val

entinesDay2026 #love

 

பெண்ணைத் தொடுவது காதலல்ல...

அவள் மௌனத்தைத் தொடுவதுதான் காதல்!

​இன்று 250 மில்லியன் ரோஜாக்கள் விற்கப்படலாம்.

ஆனால், ஒரு பெண்ணின் அகங்காரத்தை உடைக்காமல்,

அவள் சுயத்தை மதிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு மட்டுமே

காதல் வசப்படும்.

​ஆண் என்பவன் ஆள்பவன் அல்ல;

அன்பால் சரணடைபவன்.

​உடல் தாகம் தீர்ந்த பின் மிஞ்சுவது எதுவோ,

அதுவே உண்மையான பிணைப்பு.

உன் துணையின் கண்களில் உன்னைப் பார்...

அங்கே கடவுள் தெரிவான்!

​காதல் ஒரு தவம்.

காதலிப்பவர்கள் எல்லாரும் சித்தர்கள்!

​வாழ்க காதலர்... வளர்க புரிதல்

#Val

entinesDay2026 #love

 Sarvam Maya

— 

ஒரு மனிதன் இரண்டு உலகங்களுக்கு நடுவில் நிற்கிறான்.

ஒன்றில் பாரம்பரியம்.

மற்றொன்றில் அவன் தனிப்பட்ட இசை.

மலையாள சினிமா ஒரு விஷயத்தை நன்றாக அறிவது —

அது சத்தமாக பேசாது.

நிசப்தத்துக்கு வேலை கொடுக்கும்.

Sarvam Maya ஒரு ghost story அல்ல.

ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையை யார் எழுத வேண்டும் என்று quietly கேட்கும் கதை.

அவன் தந்தையா?

அவன் கடமையா?

அல்லது அவன் உள்ளே ஒலிக்கும் ஒரு melodyயா?

படம் முழுக்க பெரிய சம்பவங்கள் எதுவும் நடக்காது.

ஆனால் சிறிய உணர்வுகள் நடக்கிறது.

அதுதான் முக்கியம்.

Nivin Pauly நடித்திருக்கும் மனிதன்

வாழ்க்கையில் late-ஆ அல்ல,

life-க்கு parallel-ஆ நடக்கிறான்.

அதனால் தான் அவன் முகத்தில்

ஒரு permanent தயக்கம்.

Ghost இங்கு பயமுறுத்துவதற்கு இல்லை.

அது நினைவூட்டுவதற்கு.

நம்மை நாமே தவிர்த்துவிட்ட விஷயங்களை

மீண்டும் அழைக்க.

படத்தின் வேகம் மெதுவாக இருக்கும்.

அது குறை அல்ல.

அது ஒரு தீர்மானம்.

இந்த படத்தை பார்க்கும் போது

கதை முடிவை விட

நம்முடைய முடிவுகளை தான் நினைக்க வைக்கும்.

முடிவில்,

எல்லாம் மாயை என்று சொல்லவில்லை படம்.

சில மாயைகள் தான்

நம்மை நிஜத்துக்கு கொண்டு போகும் என்று சொல்கிறது.

#sarvammaya #moviereview #review #cinema 

 Sarvam Maya

— 

ஒரு மனிதன் இரண்டு உலகங்களுக்கு நடுவில் நிற்கிறான்.

ஒன்றில் பாரம்பரியம்.

மற்றொன்றில் அவன் தனிப்பட்ட இசை.

மலையாள சினிமா ஒரு விஷயத்தை நன்றாக அறிவது —

அது சத்தமாக பேசாது.

நிசப்தத்துக்கு வேலை கொடுக்கும்.

Sarvam Maya ஒரு ghost story அல்ல.

ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையை யார் எழுத வேண்டும் என்று quietly கேட்கும் கதை.

அவன் தந்தையா?

அவன் கடமையா?

அல்லது அவன் உள்ளே ஒலிக்கும் ஒரு melodyயா?

படம் முழுக்க பெரிய சம்பவங்கள் எதுவும் நடக்காது.

ஆனால் சிறிய உணர்வுகள் நடக்கிறது.

அதுதான் முக்கியம்.

Nivin Pauly நடித்திருக்கும் மனிதன்

வாழ்க்கையில் late-ஆ அல்ல,

life-க்கு parallel-ஆ நடக்கிறான்.

அதனால் தான் அவன் முகத்தில்

ஒரு permanent தயக்கம்.

Ghost இங்கு பயமுறுத்துவதற்கு இல்லை.

அது நினைவூட்டுவதற்கு.

நம்மை நாமே தவிர்த்துவிட்ட விஷயங்களை

மீண்டும் அழைக்க.

படத்தின் வேகம் மெதுவாக இருக்கும்.

அது குறை அல்ல.

அது ஒரு தீர்மானம்.

இந்த படத்தை பார்க்கும் போது

கதை முடிவை விட

நம்முடைய முடிவுகளை தான் நினைக்க வைக்கும்.

முடிவில்,

எல்லாம் மாயை என்று சொல்லவில்லை படம்.

சில மாயைகள் தான்

நம்மை நிஜத்துக்கு கொண்டு போகும் என்று சொல்கிறது.

#sarvammaya #moviereview #review #cinema 

 

Tea Talkies – ஒரு வெள்ளி இரவு

Tea Talkies.

A cinematic café.

இந்த பெயரே ஒரு முன்னுரை போல இருந்தது.

அங்கே நான் peri peri fries order பண்ணியிருந்தேன்.

French fries-க்கு cuisine இருக்கா என தெரியாது.

ஆனா அந்த fries, அந்த இரவு,

சென்னை குளிர்ந்த காற்றோடு

தூரல் மழை கலந்து

சரியான இடத்தில் வந்து சேர்ந்திருந்தது.

OMR சாலை.

வாரத்தில் ஐந்து நாள் வேலை செய்து

அடுத்த இரண்டு நாட்கள்

ECR-ல் செலவு செய்பவர்களின் பகுதி என்று

எங்கோ படித்தது நினைவுக்கு வந்தது.

இப்போது அந்த வாழ்க்கையை

நான் கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

கடையை சுற்றி கண்ணாடி.

உள்ளே… இன்னொரு கண்ணாடி அறை.

அதற்குள் நான்.

உள்ளிருந்து

வெளியே போகும் வாகனங்களை

அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

வெள்ளி இரவு.

மணி 11.

முன்னால் இரண்டு நாட்கள் விடுமுறை.

இந்த freedom-ஐ monetize செய்ய

OMR-ல் இப்போது

எண்ணிக்கையில்லா கடைகள்.

கடைக்குள்

“ஒரு தடவை சொல்வாயா…”

Vintage Vijay-யின் Vaseegara

மெல்ல ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

Time machine இல்லாமலே

அந்தப் படம்

என்னை தன் காலத்துக்கு அழைத்துச் சென்றது.

பாடல் முடியும் தருணத்தில்

“Sir… your order”

என்று waiter சொன்னான்.

நிகழ்காலம்

திரும்ப கை பிடித்து இழுத்தது.

அந்த waiter-க்கு வயசு ரொம்ப சின்னது.

அவன் “Sir”னு சொன்னது சரிதான்.

ஆனா “Bro”னு சொல்லி இருந்தா

என் சந்தோஷம்

இரட்டிப்பு ஆகி இருக்கும்.

சின்ன வயசுல

பெரியவன் ஆகணும்னு ஆசை படறதும்…

பெரியவன் ஆனதும்

சின்ன பையன் ஆகணும்னு ஆசை படறதும்

மனித இயல்பு தானே?

மொறு மொறு fries.

ஒரு கடி.

அட… அருமை.

எனக்கு ஒரு பழக்கம்.

சாப்பாடு உண்மையிலேயே சுவையா இருந்தா

கண்ணை மூடி

அதை ரசிப்பேன்.

அந்த இரவு

அதுவே நடந்தது.

உடனே

“Super bro…”

ன்னு சொன்னேன்.

அவன் முகத்துல

சின்ன சந்தோஷம்.

ஆனா உண்மையானது.

அம்மா சொல்வாள்:

“நீ சமைச்சவங்களை மறக்காம பாராட்டுவ.

மற்றவர்கள் மாடு போல தின்னிட்டு போயிடுவாங்க.”

அந்த வார்த்தைகள்

மனசுக்குள் மெதுவா வந்தது.

உருளைக்கிழங்கு மீது எனக்கு இருக்கும் விருப்பம்

அம்மாவிடமிருந்து தான்.

சின்ன வயசுல

அவள் ஆரம்பித்தது,

இன்று French fries வரை வந்திருக்கிறது.

அதனால்தான் என்னவோ,

நானும் இப்போது

உருளை போல

கொஞ்சம் குண்டா ஆயிட்டேன்.

வருடம் தொடங்கும்போது

“இந்த வருஷம் weight குறைக்கணும்”

ன்னு சொன்ன வாக்குறுதி,

அரசியல்வாதிகளின் வாக்குறுதி போல

ஜனவரி லேயே

காலாவதி ஆனது.

Fries கொரித்துக் கொண்டே

வழக்கம் போல

எதிர்காலத்தை பற்றி

சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன்.

சிரிப்பு வந்தது.

“எதை இழந்தாலும்

உன் நம்பிக்கையை இழக்காதே”

ன்னு

என் பாட்டி

சின்ன வயசுல சொன்ன வார்த்தைகள்

மனசுக்குள் ஒலித்தது.

இந்த memes உலகில்,

கவுண்டமணி

ஒட்டக்கண்ணாடி போட்டுக்கிட்டு

எப்படி தைரியமா நிக்கறியோ

ன்னு

ரஜினிகாந்த் கேட்பார் இல்லையா…

அந்த மாதிரி

நானே எனக்கே

“நீ ரொம்ப தைரியசாலி”

ன்னு சொல்லிக்கிட்டு

சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த நேரம்

கடைக்குள்

“அலையே அலையே

காட்டுல மழையே…”

ஒலித்தது.

“என் மூச்சவள்

பேச்சவள்

பேர் சொல்லும் அழகவள்

எனக்குள்ள கலக்குற

ஆக்ஸிஜன் அளவவள்…”

என்னை அறியாமலே

பாட ஆரம்பிச்சேன்.

“Super bro!”

ன்னு அந்த கடை தம்பி சொன்னான்.

இந்த முறை

“Sir” இல்ல.

“Bro”.

அந்த ஒரு வார்த்தை

இந்த வெள்ளி இரவை

முழுமையாக்கியது.

இப்படித்தான்

கடந்து போனது

ஒரு வெள்ளி இரவு.

#TeaTalkies

#FridayNight

#ChennaiNights

#OMRDiaries

 

Tea Talkies – ஒரு வெள்ளி இரவு

Tea Talkies.

A cinematic café.

இந்த பெயரே ஒரு முன்னுரை போல இருந்தது.

அங்கே நான் peri peri fries order பண்ணியிருந்தேன்.

French fries-க்கு cuisine இருக்கா என தெரியாது.

ஆனா அந்த fries, அந்த இரவு,

சென்னை குளிர்ந்த காற்றோடு

தூரல் மழை கலந்து

சரியான இடத்தில் வந்து சேர்ந்திருந்தது.

OMR சாலை.

வாரத்தில் ஐந்து நாள் வேலை செய்து

அடுத்த இரண்டு நாட்கள்

ECR-ல் செலவு செய்பவர்களின் பகுதி என்று

எங்கோ படித்தது நினைவுக்கு வந்தது.

இப்போது அந்த வாழ்க்கையை

நான் கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

கடையை சுற்றி கண்ணாடி.

உள்ளே… இன்னொரு கண்ணாடி அறை.

அதற்குள் நான்.

உள்ளிருந்து

வெளியே போகும் வாகனங்களை

அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

வெள்ளி இரவு.

மணி 11.

முன்னால் இரண்டு நாட்கள் விடுமுறை.

இந்த freedom-ஐ monetize செய்ய

OMR-ல் இப்போது

எண்ணிக்கையில்லா கடைகள்.

கடைக்குள்

“ஒரு தடவை சொல்வாயா…”

Vintage Vijay-யின் Vaseegara

மெல்ல ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

Time machine இல்லாமலே

அந்தப் படம்

என்னை தன் காலத்துக்கு அழைத்துச் சென்றது.

பாடல் முடியும் தருணத்தில்

“Sir… your order”

என்று waiter சொன்னான்.

நிகழ்காலம்

திரும்ப கை பிடித்து இழுத்தது.

அந்த waiter-க்கு வயசு ரொம்ப சின்னது.

அவன் “Sir”னு சொன்னது சரிதான்.

ஆனா “Bro”னு சொல்லி இருந்தா

என் சந்தோஷம்

இரட்டிப்பு ஆகி இருக்கும்.

சின்ன வயசுல

பெரியவன் ஆகணும்னு ஆசை படறதும்…

பெரியவன் ஆனதும்

சின்ன பையன் ஆகணும்னு ஆசை படறதும்

மனித இயல்பு தானே?

மொறு மொறு fries.

ஒரு கடி.

அட… அருமை.

எனக்கு ஒரு பழக்கம்.

சாப்பாடு உண்மையிலேயே சுவையா இருந்தா

கண்ணை மூடி

அதை ரசிப்பேன்.

அந்த இரவு

அதுவே நடந்தது.

உடனே

“Super bro…”

ன்னு சொன்னேன்.

அவன் முகத்துல

சின்ன சந்தோஷம்.

ஆனா உண்மையானது.

அம்மா சொல்வாள்:

“நீ சமைச்சவங்களை மறக்காம பாராட்டுவ.

மற்றவர்கள் மாடு போல தின்னிட்டு போயிடுவாங்க.”

அந்த வார்த்தைகள்

மனசுக்குள் மெதுவா வந்தது.

உருளைக்கிழங்கு மீது எனக்கு இருக்கும் விருப்பம்

அம்மாவிடமிருந்து தான்.

சின்ன வயசுல

அவள் ஆரம்பித்தது,

இன்று French fries வரை வந்திருக்கிறது.

அதனால்தான் என்னவோ,

நானும் இப்போது

உருளை போல

கொஞ்சம் குண்டா ஆயிட்டேன்.

வருடம் தொடங்கும்போது

“இந்த வருஷம் weight குறைக்கணும்”

ன்னு சொன்ன வாக்குறுதி,

அரசியல்வாதிகளின் வாக்குறுதி போல

ஜனவரி லேயே

காலாவதி ஆனது.

Fries கொரித்துக் கொண்டே

வழக்கம் போல

எதிர்காலத்தை பற்றி

சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன்.

சிரிப்பு வந்தது.

“எதை இழந்தாலும்

உன் நம்பிக்கையை இழக்காதே”

ன்னு

என் பாட்டி

சின்ன வயசுல சொன்ன வார்த்தைகள்

மனசுக்குள் ஒலித்தது.

இந்த memes உலகில்,

கவுண்டமணி

ஒட்டக்கண்ணாடி போட்டுக்கிட்டு

எப்படி தைரியமா நிக்கறியோ

ன்னு

ரஜினிகாந்த் கேட்பார் இல்லையா…

அந்த மாதிரி

நானே எனக்கே

“நீ ரொம்ப தைரியசாலி”

ன்னு சொல்லிக்கிட்டு

சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த நேரம்

கடைக்குள்

“அலையே அலையே

காட்டுல மழையே…”

ஒலித்தது.

“என் மூச்சவள்

பேச்சவள்

பேர் சொல்லும் அழகவள்

எனக்குள்ள கலக்குற

ஆக்ஸிஜன் அளவவள்…”

என்னை அறியாமலே

பாட ஆரம்பிச்சேன்.

“Super bro!”

ன்னு அந்த கடை தம்பி சொன்னான்.

இந்த முறை

“Sir” இல்ல.

“Bro”.

அந்த ஒரு வார்த்தை

இந்த வெள்ளி இரவை

முழுமையாக்கியது.

இப்படித்தான்

கடந்து போனது

ஒரு வெள்ளி இரவு.

#TeaTalkies

#FridayNight

#ChennaiNights

#OMRDiaries

 மெட்ராஸ் டயரி: விசிலில் தொடங்கும் விடியல் 

​தை குளிர் தரையைப் பிளக்கிறதோ இல்லையோ, நடுத்தர வர்க்கத்தின் கனவுகளைப் பிளந்து கொண்டு சூரியன் வந்துவிட்டான்.

​குக்கர் புராணம்

சென்னையில் கோழிகள் கூவுவதில்லை; குக்கர்கள்தான் அலறுகின்றன. அடுப்பு ஊதி, சோறு பொங்கி, டிபன் பாக்ஸில் அடைத்து... ஒரு வழியாகக் கணவனையும் பிள்ளைகளையும் 'ஷிப்மென்ட்' செய்துவிட்டுதான் அந்தப் பெண்களுக்குப் பொழுது விடிகிறது.

​ஒத்திகை பார்க்கும் முதுகுகள்

பள்ளிப் பைகள்... அது பையல்ல, குழந்தைகளின் எதிர்காலச் சுமைக்கான பயிற்சி முகாம். பிற்காலத்தில் குடும்ப பாரத்தைத் தாங்கப் போகும் முதுகுகளுக்கு இப்போதே 'ஹெவி வெயிட்' டிரெய்னிங் கொடுக்கிறது இந்தச் சமூகம். அந்தப் பிஞ்சு முதுகுகளில் தெரிவது புத்தகங்கள் அல்ல, நம் தோல்விகளின் பாரம்.

​அட்டைப்பூச்சிகளும் அனிச்சைச் செயல்களும்

அரசுப் பேருந்துகளில் நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் பயணம் ஒரு யுத்தம். கூட்டத்தைச் சாக்காக்கி உரசிப் பார்க்கும் அந்த அட்டைப்பூச்சிகளைச் சபித்துக் கொண்டே, "நாளை விடியும்" என்கிற போலி நம்பிக்கையைத் துணையாகக் கொண்டு நகர்கிறார்கள். அந்தத் தீண்டல்களைக் கடந்து அலுவலகம் செல்வதே ஒரு சாதனைதான்.

​EMI எலைட்கள்

EMI-ல் கார் வாங்கிவிட்டு, அடுத்த மாதம் தவணை கட்ட முடியுமா என்ற கவலையை மறைக்கக் கண்ணாடி ஏற்றி ஏசி போட்டுக்கொண்டு, சாலையில் பைக்கில் போவோரை 'கிள்ளுக்கீரையாய்' பார்க்கும் ஜந்துக்கள் இவர்கள். ரோடு சரியில்லை என்று அரசாங்கத்தைத் திட்டிவிட்டு, தான் ஏதோ அமெரிக்காவின் மேன்ஹாட்டனில் பயணிப்பதாக ஒரு மாயையில் இருக்கும் 'குளோபல்' குடிமகன்கள்.

​சாமான்யர்களின் சாலை யுத்தம்

இன்னொரு பக்கம் ஷேர் ஆட்டோக்களில் முட்டி மோதிப் பயணிக்கும் நடுத்தர வர்க்கம். சாதாரண ஆட்டோக்களில் மீட்டர் போடுவதைப் பற்றிப் பேசிப் பேசிப் பயனும் இல்லை... ஒரு தொகையை பேரம் பேசி, அதில் ஆட்டோக்காரருக்கும் திருப்தி இருக்காது, ஏறிய பயணிக்கும் மன நிறைவு இருக்காது; இருவருக்குள்ளும் ஒரு 'அமைதிப் படை' போர் நடந்து கொண்டே இருக்கும். இனி 'கேப்' (Cab) எடுத்தால் நிம்மதி கிடைக்குமா என்றால், ஆப் காட்டும் தொகைக்கு மேல் 'ஒரு அம்பது ரூபாய் எக்ஸ்ட்ரா' கொடுத்தால் தான் வண்டி நகரும் என அடம் பிடிக்கும் டிரைவர்கள். இவர்கள்தான் நம் நாட்டின் உண்மையான அன்றாட அடையாளங்கள்!

​யார் அந்த 'ஆள்'?

"நம்மைப் பற்றி எல்லாம் யார் எழுதப் போகிறார்கள்?" என்று தங்களைத் தாங்களே தாழ்வாக நினைக்கும் இந்தச் சாதாரண மனிதர்களை, ஒரு கேமராவின் துல்லியத்தோடு கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான் ஒருவன்.

​அவன் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் சாட்சி.

அவன் தான் நான்.

​அன்புடன்,

ராஜா. க

 மெட்ராஸ் டயரி: விசிலில் தொடங்கும் விடியல் 

​தை குளிர் தரையைப் பிளக்கிறதோ இல்லையோ, நடுத்தர வர்க்கத்தின் கனவுகளைப் பிளந்து கொண்டு சூரியன் வந்துவிட்டான்.

​குக்கர் புராணம்

சென்னையில் கோழிகள் கூவுவதில்லை; குக்கர்கள்தான் அலறுகின்றன. அடுப்பு ஊதி, சோறு பொங்கி, டிபன் பாக்ஸில் அடைத்து... ஒரு வழியாகக் கணவனையும் பிள்ளைகளையும் 'ஷிப்மென்ட்' செய்துவிட்டுதான் அந்தப் பெண்களுக்குப் பொழுது விடிகிறது.

​ஒத்திகை பார்க்கும் முதுகுகள்

பள்ளிப் பைகள்... அது பையல்ல, குழந்தைகளின் எதிர்காலச் சுமைக்கான பயிற்சி முகாம். பிற்காலத்தில் குடும்ப பாரத்தைத் தாங்கப் போகும் முதுகுகளுக்கு இப்போதே 'ஹெவி வெயிட்' டிரெய்னிங் கொடுக்கிறது இந்தச் சமூகம். அந்தப் பிஞ்சு முதுகுகளில் தெரிவது புத்தகங்கள் அல்ல, நம் தோல்விகளின் பாரம்.

​அட்டைப்பூச்சிகளும் அனிச்சைச் செயல்களும்

அரசுப் பேருந்துகளில் நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் பயணம் ஒரு யுத்தம். கூட்டத்தைச் சாக்காக்கி உரசிப் பார்க்கும் அந்த அட்டைப்பூச்சிகளைச் சபித்துக் கொண்டே, "நாளை விடியும்" என்கிற போலி நம்பிக்கையைத் துணையாகக் கொண்டு நகர்கிறார்கள். அந்தத் தீண்டல்களைக் கடந்து அலுவலகம் செல்வதே ஒரு சாதனைதான்.

​EMI எலைட்கள்

EMI-ல் கார் வாங்கிவிட்டு, அடுத்த மாதம் தவணை கட்ட முடியுமா என்ற கவலையை மறைக்கக் கண்ணாடி ஏற்றி ஏசி போட்டுக்கொண்டு, சாலையில் பைக்கில் போவோரை 'கிள்ளுக்கீரையாய்' பார்க்கும் ஜந்துக்கள் இவர்கள். ரோடு சரியில்லை என்று அரசாங்கத்தைத் திட்டிவிட்டு, தான் ஏதோ அமெரிக்காவின் மேன்ஹாட்டனில் பயணிப்பதாக ஒரு மாயையில் இருக்கும் 'குளோபல்' குடிமகன்கள்.

​சாமான்யர்களின் சாலை யுத்தம்

இன்னொரு பக்கம் ஷேர் ஆட்டோக்களில் முட்டி மோதிப் பயணிக்கும் நடுத்தர வர்க்கம். சாதாரண ஆட்டோக்களில் மீட்டர் போடுவதைப் பற்றிப் பேசிப் பேசிப் பயனும் இல்லை... ஒரு தொகையை பேரம் பேசி, அதில் ஆட்டோக்காரருக்கும் திருப்தி இருக்காது, ஏறிய பயணிக்கும் மன நிறைவு இருக்காது; இருவருக்குள்ளும் ஒரு 'அமைதிப் படை' போர் நடந்து கொண்டே இருக்கும். இனி 'கேப்' (Cab) எடுத்தால் நிம்மதி கிடைக்குமா என்றால், ஆப் காட்டும் தொகைக்கு மேல் 'ஒரு அம்பது ரூபாய் எக்ஸ்ட்ரா' கொடுத்தால் தான் வண்டி நகரும் என அடம் பிடிக்கும் டிரைவர்கள். இவர்கள்தான் நம் நாட்டின் உண்மையான அன்றாட அடையாளங்கள்!

​யார் அந்த 'ஆள்'?

"நம்மைப் பற்றி எல்லாம் யார் எழுதப் போகிறார்கள்?" என்று தங்களைத் தாங்களே தாழ்வாக நினைக்கும் இந்தச் சாதாரண மனிதர்களை, ஒரு கேமராவின் துல்லியத்தோடு கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான் ஒருவன்.

​அவன் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் சாட்சி.

அவன் தான் நான்.

​அன்புடன்,

ராஜா. க

 

​சமூக வலைதளங்களில் ஒரு விவாதம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. "தமிழ்நாட்டில் 82 வயது மாமனார் கரும்பு சுமக்கிறார், ஆந்திராவில் மாமியார் 155 பதார்த்தங்கள் செய்கிறார்; இது பெண்ணை விட ஆண் உயர்ந்தவர் என்ற நிலையை உறுதிப்படுத்துகிறது" என்பது அந்த வாதத்தின் சுருக்கம்.

​ஆனால், என் பார்வை வேறு. உறவுகளுக்குள் இருக்கும் "பாசம்" மற்றும் "கடமை" ஆகியவற்றை வெறும் ஆதிக்கக் கண்ணோட்டத்தில் மட்டும் பார்ப்பது ஒரு மிகப்பெரிய தவறு.

​பாசம் என்பது சௌகரியம் பார்ப்பதல்ல

​82 வயதில் ஒரு முதியவர் கரும்பு சுமப்பதும், ஒரு தாய் 150-க்கும் மேற்பட்ட பதார்த்தங்களைச் செய்வதும் யாருடைய கட்டாயத்தினாலோ அல்லது ஒருவரை உயர்ந்தவராகக் காட்டவோ செய்யப்படுவதல்ல. அவை அன்பின் வெளிப்பாடுகள். உறவுகளுக்குள் இருக்கும் இந்த நெகிழ்ச்சிதான் இந்தியக் குடும்ப அமைப்பின் அஸ்திவாரம். இதை 'ஆணுக்குச் சௌகரியம், பெண்ணுக்கு அசௌகரியம்' என்று 'Normalize' செய்வது உறவுகளின் புனிதத்தைக் கொச்சைப்படுத்துவதாகும்.

​பணத்தைத் தாண்டிய ஒரு உலகம்

​உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு (Globalization), உலகம் முழுவதிலும் மனிதர்கள் "பணம்" என்ற ஒன்றை நோக்கி மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பாசம், நேசம் மற்றும் விசுவாசம் ஆகியவை குறைந்து வரும் வேளையில், இந்தியப் பண்டிகைகள் இன்றும் அந்த மதிப்பீடுகளை உயிர்ப்போடு வைத்துள்ளன. மற்ற நாடுகள் நம் இந்தியக் குடும்ப அமைப்பைப் பார்த்து வியப்பதற்குக் காரணமே இதுபோன்ற விட்டுக்கொடுத்தல்களும், ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அளப்பரிய பிரியமும்தான்.

​குடும்பச் சங்கிலியின் பலம்

​மேற்கத்திய நாடுகள் தனிமனிதவாதத்தால் (Individualism) சிதைந்து வரும் வேளையில், இந்தியக் குடும்பச் சங்கிலியை அறுந்துவிடாமல் பிடிப்புடன் வைத்திருப்பது இதுபோன்ற தருணங்கள்தான். அன்பால் செய்யப்படும் செயல்களை 'அடிமைத்தனம்' என்று முத்திரை குத்துவது ஆபத்தானது.

​

​உண்மையில், இதுபோன்ற ஆழமான அன்பைக் குடும்பத்தினரிடம் இருந்து அனுபவிக்க வாய்ப்பு கிடைக்காதவர்களே இது போன்ற எதிர்மறையான விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறார்கள். பணம் தாண்டி ஒரு உலகம் இருக்கிறது, அது "அன்பு" என்பதை இந்தப் பொங்கல் பண்டிகை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது.

அன்புடன் 

ராஜா.க 

 

​சமூக வலைதளங்களில் ஒரு விவாதம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. "தமிழ்நாட்டில் 82 வயது மாமனார் கரும்பு சுமக்கிறார், ஆந்திராவில் மாமியார் 155 பதார்த்தங்கள் செய்கிறார்; இது பெண்ணை விட ஆண் உயர்ந்தவர் என்ற நிலையை உறுதிப்படுத்துகிறது" என்பது அந்த வாதத்தின் சுருக்கம்.

​ஆனால், என் பார்வை வேறு. உறவுகளுக்குள் இருக்கும் "பாசம்" மற்றும் "கடமை" ஆகியவற்றை வெறும் ஆதிக்கக் கண்ணோட்டத்தில் மட்டும் பார்ப்பது ஒரு மிகப்பெரிய தவறு.

​பாசம் என்பது சௌகரியம் பார்ப்பதல்ல

​82 வயதில் ஒரு முதியவர் கரும்பு சுமப்பதும், ஒரு தாய் 150-க்கும் மேற்பட்ட பதார்த்தங்களைச் செய்வதும் யாருடைய கட்டாயத்தினாலோ அல்லது ஒருவரை உயர்ந்தவராகக் காட்டவோ செய்யப்படுவதல்ல. அவை அன்பின் வெளிப்பாடுகள். உறவுகளுக்குள் இருக்கும் இந்த நெகிழ்ச்சிதான் இந்தியக் குடும்ப அமைப்பின் அஸ்திவாரம். இதை 'ஆணுக்குச் சௌகரியம், பெண்ணுக்கு அசௌகரியம்' என்று 'Normalize' செய்வது உறவுகளின் புனிதத்தைக் கொச்சைப்படுத்துவதாகும்.

​பணத்தைத் தாண்டிய ஒரு உலகம்

​உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு (Globalization), உலகம் முழுவதிலும் மனிதர்கள் "பணம்" என்ற ஒன்றை நோக்கி மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பாசம், நேசம் மற்றும் விசுவாசம் ஆகியவை குறைந்து வரும் வேளையில், இந்தியப் பண்டிகைகள் இன்றும் அந்த மதிப்பீடுகளை உயிர்ப்போடு வைத்துள்ளன. மற்ற நாடுகள் நம் இந்தியக் குடும்ப அமைப்பைப் பார்த்து வியப்பதற்குக் காரணமே இதுபோன்ற விட்டுக்கொடுத்தல்களும், ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அளப்பரிய பிரியமும்தான்.

​குடும்பச் சங்கிலியின் பலம்

​மேற்கத்திய நாடுகள் தனிமனிதவாதத்தால் (Individualism) சிதைந்து வரும் வேளையில், இந்தியக் குடும்பச் சங்கிலியை அறுந்துவிடாமல் பிடிப்புடன் வைத்திருப்பது இதுபோன்ற தருணங்கள்தான். அன்பால் செய்யப்படும் செயல்களை 'அடிமைத்தனம்' என்று முத்திரை குத்துவது ஆபத்தானது.

​

​உண்மையில், இதுபோன்ற ஆழமான அன்பைக் குடும்பத்தினரிடம் இருந்து அனுபவிக்க வாய்ப்பு கிடைக்காதவர்களே இது போன்ற எதிர்மறையான விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறார்கள். பணம் தாண்டி ஒரு உலகம் இருக்கிறது, அது "அன்பு" என்பதை இந்தப் பொங்கல் பண்டிகை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது.

அன்புடன் 

ராஜா.க 

 

​A debate has been trending on social media recently regarding the traditional ways we celebrate festivals. One side argues that an 82-year-old father-in-law carrying a heavy bundle of sugarcane on his bicycle for 17 kilometers, or a mother-in-law preparing 155 varieties of dishes for Makar Sankranti, are symbols of gender inequality—suggesting that women are being conditioned to serve and provide comfort to men.

​However, I view this through a different lens. Viewing "affection" and "familial duty" solely through the prism of power dynamics is, in my opinion, a significant misunderstanding of the Indian family fabric.

​1. Affection Knows No Convenience

​When an elderly man carries sugarcane or a mother spends hours preparing a grand feast, it isn't out of compulsion or to establish a hierarchy. These are profound expressions of unconditional love. This inherent flexibility and sacrifice within relationships are the very foundations of the Indian family system. To "normalize" these acts as mere "comfort for men and discomfort for women" is to diminish the sacredness of human bonds.

​2. A World Beyond Money

​In this era of globalization, the world is racing toward "materialism" and "individualism." While loyalty, love, and devotion are fading in many cultures, Indian festivals keep these values alive. Many nations look at the Indian family structure with awe because of this very spirit of giving and the immense love we have for one another. These are treasures that money simply cannot buy.

​3. The Strength of the Family Chain

​While Western societies are often struggling with the side effects of extreme individualism, the "chain" that holds Indian families together is made of these very moments of selfless effort. Labeling acts of love as "slavery" or "inequality" is a dangerous trend.

​Conclusion

​In reality, those who criticize these traditions often do so because they haven't experienced the warmth of such a deep-rooted family support system. This Pongal has once again proven that there is a world that exists far beyond financial gain—a world built on love and gratitude.

What is that one selfless thing your elders do during festivals that makes you feel loved? Share your favorite family Pongal memories with me!

Regards

Raja K.S

 

​A debate has been trending on social media recently regarding the traditional ways we celebrate festivals. One side argues that an 82-year-old father-in-law carrying a heavy bundle of sugarcane on his bicycle for 17 kilometers, or a mother-in-law preparing 155 varieties of dishes for Makar Sankranti, are symbols of gender inequality—suggesting that women are being conditioned to serve and provide comfort to men.

​However, I view this through a different lens. Viewing "affection" and "familial duty" solely through the prism of power dynamics is, in my opinion, a significant misunderstanding of the Indian family fabric.

​1. Affection Knows No Convenience

​When an elderly man carries sugarcane or a mother spends hours preparing a grand feast, it isn't out of compulsion or to establish a hierarchy. These are profound expressions of unconditional love. This inherent flexibility and sacrifice within relationships are the very foundations of the Indian family system. To "normalize" these acts as mere "comfort for men and discomfort for women" is to diminish the sacredness of human bonds.

​2. A World Beyond Money

​In this era of globalization, the world is racing toward "materialism" and "individualism." While loyalty, love, and devotion are fading in many cultures, Indian festivals keep these values alive. Many nations look at the Indian family structure with awe because of this very spirit of giving and the immense love we have for one another. These are treasures that money simply cannot buy.

​3. The Strength of the Family Chain

​While Western societies are often struggling with the side effects of extreme individualism, the "chain" that holds Indian families together is made of these very moments of selfless effort. Labeling acts of love as "slavery" or "inequality" is a dangerous trend.

​Conclusion

​In reality, those who criticize these traditions often do so because they haven't experienced the warmth of such a deep-rooted family support system. This Pongal has once again proven that there is a world that exists far beyond financial gain—a world built on love and gratitude.

What is that one selfless thing your elders do during festivals that makes you feel loved? Share your favorite family Pongal memories with me!

Regards

Raja K.S