சூப்பர் ஸ்டார் சம்பவம் ஒரு பக்கம்… Nelson-ன் signature style இன்னொரு பக்கம்!

ஜெயிலர் 2 ஓடுமா என்ற கேள்விகளுக்கு மத்தியில், எதிர்பார்ப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு படமாக வந்திருக்கிறது இந்தப் படம். ஒரு Superstar படம் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இயக்குநர் Nelson என்ன செய்யப்போகிறார் என்ற ஆர்வமும் எனக்கு அதிகமாகவே இருந்தது.

Yash-ன் Toxic, நானி நடித்த தெலுங்குப் படம் எனப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வந்த படங்களைச் சுற்றி விவாதங்கள் இருந்த சூழலில், ஜெயிலர் 2 மீதான கணிப்புகளையும் தாண்டிப் படம் வரவேற்பைப் பெற்றிருப்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.

Nelson-ன் பலம் என்ன? Dark Comedy!

Kolamaavu Kokila, Doctor, Beast, Jailer என Nelson இயக்கிய படங்களை எடுத்துக்கொண்டால், ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்கே உரிய ஒரு signature இருக்கும்.

Serious-ஆகப் போக வேண்டிய இடத்தில் comedy, சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு character-க்குள் இருக்கும் surprise, ஒரு scene-ஐ அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் writing என Nelson-ன் style தனித்துவமானது.

அதுதான் அவருடைய பலம்!

ஒரு காட்சியில் சிரிக்க வைத்துவிட்டு, அடுத்த காட்சியில் கதையின் தீவிரத்திற்குள் நம்மைக் கொண்டு செல்வது அவருடைய filmmaking-ல் ரசிக்கக்கூடிய விஷயம்.

ஒரு Rajini Fanboy-ஆக எனக்கு Jailer கொடுத்த Satisfaction!

To be frank, நான் childhood-ல இருந்தே Rajini fan.

சிவாஜி படத்திற்குப் பிறகு, ஒரு fanboy-ஆக ரஜினி சாரைப் பார்த்து ரொம்ப satisfied-ஆக feel பண்ணிய படம் ஜெயிலர்.

அந்தப் படத்தில் இருந்த mass scenes, surprise cameos, ஒவ்வொரு character-க்கும் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என எல்லாமே நல்லா work out ஆகியிருந்தது. திரையரங்கில் ரசிகர்கள் கொண்டாடக்கூடிய பல தருணங்களை அந்தப் படம் கொடுத்திருந்தது.

ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு Rajini fan-ஆக எனக்கு அந்த satisfaction கிடைத்தது.

அதே மாதிரியான satisfaction-ஐ ஜெயிலர் 2-லும் உணர முடிந்தது. இதற்குக் காரணம் Superstar-ன் screen presence மட்டுமல்ல; Nelson-ன் writing-ம் அதற்கேற்ற விதத்தில் அமைந்திருப்பதுதான்.

First Half – Comedy தான் Game Changer!

Superstar-ஐ வைத்து படம் எடுக்கும்போது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் mass காட்ட வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.

அவருடைய screen presence-ஐ நம்பி, இயல்பான comedy மூலமாகவே ரசிகர்களை ரசிக்க வைக்கலாம் என்பதை Nelson அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

ரஜினி சாரின் casual intro, அவருடைய timing, comedy, மற்ற characters-க்கு கொடுக்கப்பட்ட space எனப் பல விஷயங்கள் முதல் பாதியில் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன.

தேவையில்லாத overacting இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வலுக்கட்டாயமாக mass elements திணிக்கப்படவில்லை.

First half முழுவதும் comedy-ஐ மையமாக வைத்து, characters-ஐயும் ரசிக்க வைக்கும் விதத்தில் கதையைக் கொண்டு சென்றிருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஒரு Superstar படத்தில் comedy-யும் சரியாக work out ஆனால், அதுவே படத்தின் பெரிய பலமாக மாறும். இங்கே Nelson-ன் writing அந்த வேலையைச் செய்கிறது.

Second Half – Comedy-யிலிருந்து Action Mode!

இரண்டாம் பாதியில் comedy கொஞ்சம் குறைந்து, action அதிகரிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆர்வத்தையும் படம் தக்கவைக்கிறது.

Yogi Babu, Namo Narayana போன்றவர்களின் character design, S. J. Suryah-வின் costumes, Vidya Balan-க்கும் Superstar-க்கும் இடையிலான flirt scenes எனப் பல இடங்கள் படத்திற்குத் தனி flavour கொடுக்கின்றன.

இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் characters-ஐ எப்படி வடிவமைக்கிறோம், அவர்களை எந்தச் சூழலில் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதும் முக்கியம்.

அந்த வகையில் Nelson-ன் character presentation படத்திற்குத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.

Superstar-ஐ சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் ஒரு Art தான்!

ஒரு பெரிய நட்சத்திரத்தை வைத்து படம் எடுக்கும்போது, அவருடைய image-ஐ மட்டுமே நம்பியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த image-ஐத் தன்னுடைய writing style-உடன் இணைத்துக் கொடுப்பதுதான் ஒரு இயக்குநரின் திறமை.

ரஜினி சாரின் screen presence-ம் Nelson-ன் dark comedy writing-ம் சரியான இடத்தில் இணையும் போது கிடைக்கும் அனுபவம்தான் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான பலம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

Superstar ரசிகர்களுக்கான தருணங்களும் இருக்கின்றன. Nelson-ன் தனித்துவமான comedy style-ஐ ரசிப்பதற்கான இடங்களும் இருக்கின்றன.

ஒரு Rajini fanboy-ஆக எனக்கு satisfaction. ஒரு cinema lover-ஆக Nelson-ன் filmmaking style-ஐ ரசிக்க முடிந்தது.

Thanks, Nelson Sir!

Superstar-ஐ அவருடைய ரசிகர்கள் ரசிக்கும்படியும், உங்களுடைய signature style மிஸ் ஆகாமலும் கொடுத்ததற்கு!

சூப்பர் ஸ்டார் திரையில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் அந்த energy ஒரு பக்கம்; அவரைச் சுற்றி இயக்குநர் உருவாக்கும் உலகம் இன்னொரு பக்கம்.

இரண்டும் சரியாக இணைந்தால் ரசிகர்களுக்குக் கிடைப்பது வெறும் படம் பார்க்கும் அனுபவம் மட்டுமல்ல… ஒரு theatrical celebration! ❤️‍🔥

— Raja K.S. 🎬

 #Jailer

 #Superstar #Rajinikanth, #Nelson Dilipkumar, #TamilCinema, #DarkComedy, #Rajinikanth #Movies

 

சூப்பர் ஸ்டார் சம்பவம் ஒரு பக்கம்… Nelson-ன் signature style இன்னொரு பக்கம்!

ஜெயிலர் 2 ஓடுமா என்ற கேள்விகளுக்கு மத்தியில், எதிர்பார்ப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு படமாக வந்திருக்கிறது இந்தப் படம். ஒரு Superstar படம் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இயக்குநர் Nelson என்ன செய்யப்போகிறார் என்ற ஆர்வமும் எனக்கு அதிகமாகவே இருந்தது.

Yash-ன் Toxic, நானி நடித்த தெலுங்குப் படம் எனப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வந்த படங்களைச் சுற்றி விவாதங்கள் இருந்த சூழலில், ஜெயிலர் 2 மீதான கணிப்புகளையும் தாண்டிப் படம் வரவேற்பைப் பெற்றிருப்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.

Nelson-ன் பலம் என்ன? Dark Comedy!

Kolamaavu Kokila, Doctor, Beast, Jailer என Nelson இயக்கிய படங்களை எடுத்துக்கொண்டால், ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்கே உரிய ஒரு signature இருக்கும்.

Serious-ஆகப் போக வேண்டிய இடத்தில் comedy, சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு character-க்குள் இருக்கும் surprise, ஒரு scene-ஐ அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் writing என Nelson-ன் style தனித்துவமானது.

அதுதான் அவருடைய பலம்!

ஒரு காட்சியில் சிரிக்க வைத்துவிட்டு, அடுத்த காட்சியில் கதையின் தீவிரத்திற்குள் நம்மைக் கொண்டு செல்வது அவருடைய filmmaking-ல் ரசிக்கக்கூடிய விஷயம்.

ஒரு Rajini Fanboy-ஆக எனக்கு Jailer கொடுத்த Satisfaction!

To be frank, நான் childhood-ல இருந்தே Rajini fan.

சிவாஜி படத்திற்குப் பிறகு, ஒரு fanboy-ஆக ரஜினி சாரைப் பார்த்து ரொம்ப satisfied-ஆக feel பண்ணிய படம் ஜெயிலர்.

அந்தப் படத்தில் இருந்த mass scenes, surprise cameos, ஒவ்வொரு character-க்கும் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என எல்லாமே நல்லா work out ஆகியிருந்தது. திரையரங்கில் ரசிகர்கள் கொண்டாடக்கூடிய பல தருணங்களை அந்தப் படம் கொடுத்திருந்தது.

ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு Rajini fan-ஆக எனக்கு அந்த satisfaction கிடைத்தது.

அதே மாதிரியான satisfaction-ஐ ஜெயிலர் 2-லும் உணர முடிந்தது. இதற்குக் காரணம் Superstar-ன் screen presence மட்டுமல்ல; Nelson-ன் writing-ம் அதற்கேற்ற விதத்தில் அமைந்திருப்பதுதான்.

First Half – Comedy தான் Game Changer!

Superstar-ஐ வைத்து படம் எடுக்கும்போது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் mass காட்ட வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.

அவருடைய screen presence-ஐ நம்பி, இயல்பான comedy மூலமாகவே ரசிகர்களை ரசிக்க வைக்கலாம் என்பதை Nelson அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

ரஜினி சாரின் casual intro, அவருடைய timing, comedy, மற்ற characters-க்கு கொடுக்கப்பட்ட space எனப் பல விஷயங்கள் முதல் பாதியில் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன.

தேவையில்லாத overacting இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வலுக்கட்டாயமாக mass elements திணிக்கப்படவில்லை.

First half முழுவதும் comedy-ஐ மையமாக வைத்து, characters-ஐயும் ரசிக்க வைக்கும் விதத்தில் கதையைக் கொண்டு சென்றிருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஒரு Superstar படத்தில் comedy-யும் சரியாக work out ஆனால், அதுவே படத்தின் பெரிய பலமாக மாறும். இங்கே Nelson-ன் writing அந்த வேலையைச் செய்கிறது.

Second Half – Comedy-யிலிருந்து Action Mode!

இரண்டாம் பாதியில் comedy கொஞ்சம் குறைந்து, action அதிகரிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆர்வத்தையும் படம் தக்கவைக்கிறது.

Yogi Babu, Namo Narayana போன்றவர்களின் character design, S. J. Suryah-வின் costumes, Vidya Balan-க்கும் Superstar-க்கும் இடையிலான flirt scenes எனப் பல இடங்கள் படத்திற்குத் தனி flavour கொடுக்கின்றன.

இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் characters-ஐ எப்படி வடிவமைக்கிறோம், அவர்களை எந்தச் சூழலில் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதும் முக்கியம்.

அந்த வகையில் Nelson-ன் character presentation படத்திற்குத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.

Superstar-ஐ சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் ஒரு Art தான்!

ஒரு பெரிய நட்சத்திரத்தை வைத்து படம் எடுக்கும்போது, அவருடைய image-ஐ மட்டுமே நம்பியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த image-ஐத் தன்னுடைய writing style-உடன் இணைத்துக் கொடுப்பதுதான் ஒரு இயக்குநரின் திறமை.

ரஜினி சாரின் screen presence-ம் Nelson-ன் dark comedy writing-ம் சரியான இடத்தில் இணையும் போது கிடைக்கும் அனுபவம்தான் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான பலம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

Superstar ரசிகர்களுக்கான தருணங்களும் இருக்கின்றன. Nelson-ன் தனித்துவமான comedy style-ஐ ரசிப்பதற்கான இடங்களும் இருக்கின்றன.

ஒரு Rajini fanboy-ஆக எனக்கு satisfaction. ஒரு cinema lover-ஆக Nelson-ன் filmmaking style-ஐ ரசிக்க முடிந்தது.

Thanks, Nelson Sir!

Superstar-ஐ அவருடைய ரசிகர்கள் ரசிக்கும்படியும், உங்களுடைய signature style மிஸ் ஆகாமலும் கொடுத்ததற்கு!

சூப்பர் ஸ்டார் திரையில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் அந்த energy ஒரு பக்கம்; அவரைச் சுற்றி இயக்குநர் உருவாக்கும் உலகம் இன்னொரு பக்கம்.

இரண்டும் சரியாக இணைந்தால் ரசிகர்களுக்குக் கிடைப்பது வெறும் படம் பார்க்கும் அனுபவம் மட்டுமல்ல… ஒரு theatrical celebration! ❤️‍🔥

— Raja K.S. 🎬

 #Jailer

 #Superstar #Rajinikanth, #Nelson Dilipkumar, #TamilCinema, #DarkComedy, #Rajinikanth #Movies

 ஒரு காலத்தில், தமிழ் சினிமாவின் screen-ஐவிட நம்ம மனசுல அதிகமா occupy பண்ணின ஒரு முகம்… 🌙

🎬 இளைய நிலா — ஜோதிகா!

#HBDJyothika 💛

வாலியில் ஒரு glimpse…

பூவெல்லாம் கேட்டுப்பார்ல் ஒரு அழகான beginning…

குஷியில் ஒரு explosion! 💥

அந்தக் காலத்து ஜோவோட energy-யை வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது. சிரிப்பு, கோபம், குறும்பு, காதல் — எல்லாத்துக்கும் தனி expression!

விவேக் சொன்ன அந்த comedy dialogue நினைவிருக்கா? 😄

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு ஜோவைப் பிடிக்க ஒரு காரணம் கொஞ்சம் chubby இருந்தா பிடிக்கும்!

முகவரி, டும் டும் டும், ஸ்டார், பூவெல்லாம் உன் வாசம், தூள், காக்கா காக்கா, சந்திரமுகி…

ஒவ்வொரு படத்திலும் ஒரு ஜோ.

ஒவ்வொரு ஜோவிலும் ஒரு தனி vibe. ❤️

சிநேகிதியே படத்தை நெல்லை பேரின்பவிலாஸ் தியேட்டரில் பார்த்த நினைவு…

காக்கா காக்காவை hostel நாட்களில் CD-யில் repeat mode-ல் ரசித்த நாட்கள்…

சில படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில நடிகைகள் நம்முடைய ஒரு காலகட்டத்தையே நினைவுபடுத்துவார்கள்.

ஜோதிகா எனக்கு இரண்டாவது வகை. 💛

சந்திரமுகியில் intensity.

மொழியில் maturity.

திரும்பி வந்த பிறகும் 36 வயதினிலே போன்ற படங்களில் வேறொரு ஜோவைப் பார்த்தோம்.

அன்று நம்மைச் சிரிக்க வைத்தவள்…

பின்னாளில் நம்மை யோசிக்கவும் வைத்தாள்.

ஒரு heroine-ன் journey என்பது படங்களின் எண்ணிக்கையல்ல; ரசிகர்களின் நினைவுகளில் அவள் விட்டுச் செல்லும் தடம்.

அப்படிப் பார்த்தால், ஜோதிகா ஒரு beautiful chapter in Tamil cinema. 🌙

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், ஜோ! ❤️

#HBDJyothika #Jyothika #TamilCinema

இவன் 

ராஜா க 

 ஒரு காலத்தில், தமிழ் சினிமாவின் screen-ஐவிட நம்ம மனசுல அதிகமா occupy பண்ணின ஒரு முகம்… 🌙

🎬 இளைய நிலா — ஜோதிகா!

#HBDJyothika 💛

வாலியில் ஒரு glimpse…

பூவெல்லாம் கேட்டுப்பார்ல் ஒரு அழகான beginning…

குஷியில் ஒரு explosion! 💥

அந்தக் காலத்து ஜோவோட energy-யை வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது. சிரிப்பு, கோபம், குறும்பு, காதல் — எல்லாத்துக்கும் தனி expression!

விவேக் சொன்ன அந்த comedy dialogue நினைவிருக்கா? 😄

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு ஜோவைப் பிடிக்க ஒரு காரணம் கொஞ்சம் chubby இருந்தா பிடிக்கும்!

முகவரி, டும் டும் டும், ஸ்டார், பூவெல்லாம் உன் வாசம், தூள், காக்கா காக்கா, சந்திரமுகி…

ஒவ்வொரு படத்திலும் ஒரு ஜோ.

ஒவ்வொரு ஜோவிலும் ஒரு தனி vibe. ❤️

சிநேகிதியே படத்தை நெல்லை பேரின்பவிலாஸ் தியேட்டரில் பார்த்த நினைவு…

காக்கா காக்காவை hostel நாட்களில் CD-யில் repeat mode-ல் ரசித்த நாட்கள்…

சில படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில நடிகைகள் நம்முடைய ஒரு காலகட்டத்தையே நினைவுபடுத்துவார்கள்.

ஜோதிகா எனக்கு இரண்டாவது வகை. 💛

சந்திரமுகியில் intensity.

மொழியில் maturity.

திரும்பி வந்த பிறகும் 36 வயதினிலே போன்ற படங்களில் வேறொரு ஜோவைப் பார்த்தோம்.

அன்று நம்மைச் சிரிக்க வைத்தவள்…

பின்னாளில் நம்மை யோசிக்கவும் வைத்தாள்.

ஒரு heroine-ன் journey என்பது படங்களின் எண்ணிக்கையல்ல; ரசிகர்களின் நினைவுகளில் அவள் விட்டுச் செல்லும் தடம்.

அப்படிப் பார்த்தால், ஜோதிகா ஒரு beautiful chapter in Tamil cinema. 🌙

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், ஜோ! ❤️

#HBDJyothika #Jyothika #TamilCinema

இவன் 

ராஜா க 

 “வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு”வில் மாட்டிக்கொண்டேன்!

பொதுவாக MGR, சிவாஜி காலத்து Black & White படங்களை விருப்பப்பட்டுத் தேடிப் பார்ப்பவன் நான் இல்லை. அந்த காலத்து படங்களில் எனக்கு இருக்கும் பெரிய விதிவிலக்கு இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர்.

அப்படிப்பட்ட நான், ஒருநாள் YouTube-ல் “வியட்நாம் காலனி” படத்தின் காமெடி காட்சிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, கண்ணில் பட்டது “வியட்நாம் வீடு.”

தலைப்பே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.

“சரி… கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்” என்று அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன்.

வெளியே வந்தபோது, அந்த வீட்டின் ஒரு உறுப்பினராகவே மாறியிருந்தேன்.

கதையின் நாயகன் பத்மநாபன்.

கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டி, கிரஹப்பிரவேசத்துடன் நம்மையும் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.

வீட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற விவாதம் ஆரம்பிக்கிறது.

ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரைச் சொல்ல, வீட்டிற்குள்ளேயே ஒரு சிறிய போர்.

எப்போதும் சண்டையும் சச்சரவுமாக இருப்பதால்,

“இந்த வீடு ஒரு வியட்நாம்!”

என்று பெயர் வைத்துவிடுகிறார் வீட்டின் தலைவன்.

அதுவும் சாதாரண பத்மநாபன் அல்ல…

Prestige பத்மநாபன்.

சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். தாய் வீட்டு வேலை செய்து அவரை வளர்க்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டையே விற்க வேண்டிய நிலை. பின்னர் வாழ்க்கையில் முன்னேறி, தான் இழந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாங்குகிறார்.

அத்தையின் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் கரை சேர்கிறார்.

கைமாறாக அத்தையின் மகளையே மணக்கிறார்.

அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைக்கு இருந்த “டிமாண்ட்” வேறு போல!

ஆனால் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு உருவாகும் பத்மநாபனின் குடும்ப வாழ்க்கைதான் படத்தின் உண்மையான உலகம்.

ஒழுக்கம்.

நேரம் தவறாமை.

வேலையின் மீது அக்கறை.

வீட்டிற்கும் அலுவலகத்திற்கும் தனித்தனி எல்லை.

மனைவி அலுவலகத்திற்கு போன் செய்தால்,

“இது வீடு என்று நினைத்தாயா? இது office!”

என்று கடிந்து கொள்ளும் Prestige பத்மநாபன்.

இன்றைக்கு பார்த்தாலும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பழையதாகத் தெரியவில்லை.

அதற்குக் காரணம் கதை மட்டும் அல்ல.

சிவாஜி கணேசன்.

சில நடிகர்களிடம் வசனம் ஒரு ஆயுதம் என்றால், சிவாஜியிடம் முகபாவனையே ஒரு மொழி.

கோபப்படும்போது குரலை உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அதிகமாக அழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அன்பை வெளிப்படுத்த பெரிய வசனம் தேவையில்லை.

ஒரு பார்வை.

ஒரு சிறிய முகமாற்றம்.

ஒரு இடைவெளி.

அவ்வளவுதான்.

“இது நடிப்பா… இல்லை அந்த மனிதர் நம்ம முன்னாடியே வாழ்கிறாரா?” என்று சில காட்சிகளில் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார்.

அதுதான் சிவாஜியின் பெரிய பலம் என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது தோன்றியது.

அவருடைய காலத்தில் உரக்கப் பேசுவதையும், பெரிய gestures-ஐயும் நடிப்பு என்று காட்டிய நடிகர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பில் அந்த “நான் நடிக்கிறேன்” என்ற உணர்வு பல இடங்களில் தெரியவே தெரியாது.

அவர் கதாபாத்திரமாகவே இருக்கிறார்.

இந்த சத்யவானுக்கு சாவித்ரியாக வாழ்கிறார் பத்மினி.

மடிசார் புடவை.

கண்களை உருட்டும் அந்தப் பார்வை.

சிரிப்பு.

அழுகை.

கணவனைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.

குடும்பத்தைத் தாங்கும் விதம்.

பத்மினி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கிறார்.

இது வெறும் கணவன்–மனைவி கதையல்ல.

ஒரு வீட்டிற்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் எண்ணங்களும், ஆசைகளும், தவறுகளும் மோதும் கதை.

பத்மநாபனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.

மனைவியைக் கண்டு பம்மும் ஒரு மகன்.

படிப்பில் முன்னேறுவதைக் காட்டிலும் பெயிலாவதில் மட்டும் consistency காட்டும் இன்னொரு மகன்.

அந்த கதாபாத்திரத்தில் நாகேஷ்.

கல்லூரி cut அடித்தல்.

வீட்டிலேயே திருடுதல்.

வட்டிக்காரனிடம் கடன் வாங்குதல்.

பொய் சொல்வது.

இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.

மற்றொரு பக்கம் செல்ல மகள்.

கல்லூரி.

காதல்.

தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆசைகள்.

மூன்று பிள்ளைகளும் மூன்று விதமான உலகத்தைக் கொண்டிருக்க, பத்மநாபன் மட்டும் தனது ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்து அந்தக் குடும்பத்தை நடத்த முயற்சி செய்கிறார்.

ஆனால் வாழ்க்கை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் முழுமையாக இருப்பதில்லை.

வயது மூப்பின் காரணமாக பத்மநாபன் ஓய்வு பெறுகிறார்.

பல வருடங்களாக வேலைக்காக ஓடிய மனிதருக்கு திடீரென்று நேரம் மட்டும் மிச்சமாகிறது.

அந்த தனிமை அவரை மெதுவாக வாட்டத் தொடங்குகிறது.

இங்கே படம் நகைச்சுவையிலிருந்து வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்கிறது.

வேலை இருக்கும் வரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம், ஓய்வு பெற்றவுடன் நம்மை எவ்வளவு வேகமாக தனிமைப்படுத்திவிடுகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது.

இதற்கிடையில் மருமகன் ஸ்ரீகாந்த் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக்கொள்கிறார்.

மாமனார் நீதிபதி என்பதால் அந்தப் பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்.

அப்போது வரும் வசனம் மட்டும் இன்னும் sharp:

“வீட்டில் Prestige போயிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்… Justice-உம் போயிடுச்சு போல!”

குடும்பத்தின் மரியாதை, ஒழுக்கம், உறவுகள், பிள்ளைகள், பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் என்று படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அந்த வீட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.

ஆரம்பத்தில் நம்மை சிரிக்க வைத்த அந்த வீடு, முடிவை நெருங்கும்போது நம்மை அமைதியாக்குகிறது.

எல்லாம் எப்படி சீரானது?

யார் என்ன முடிவு எடுத்தார்கள்?

Prestige பத்மநாபனின் வாழ்க்கையில் இறுதியில் என்ன நடந்தது?

அதை நான் இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை.

“வியட்நாம் வீடு” பார்க்காதவர்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நீங்களே ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

நான் “வியட்நாம் காலனி” காமெடி தேடிப் போய்,

“வியட்நாம் வீடு” என்ற ஒரு குடும்பத்தையே கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.

இன்று சிவாஜி கணேசனின் பிறந்தநாள்.

அவரைப் பற்றி “நடிகர் திலகம்” என்று இரண்டு வார்த்தைகள் எழுதிவிட்டு கடந்து செல்வதைவிட, அவருடைய நடிப்பை ஒரு படத்தில் பார்த்து ரசிப்பதே அவருக்கு நாம் கொடுக்கும் உண்மையான மரியாதை என்று நினைக்கிறேன்.

பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு Black & White படத்தை இன்று பார்க்க வைத்தது ஒரு YouTube search.

ஆனால் அந்தப் படத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

சிவாஜி

கணேசன் ஏன் நடிகர் திலகம் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய பெயரை மட்டும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை…

அவருடைய ஒரு படத்தைப் பார்த்தாலே போதும்.

— ரசிகன்

ராஜா.க

 “வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு”வில் மாட்டிக்கொண்டேன்!

பொதுவாக MGR, சிவாஜி காலத்து Black & White படங்களை விருப்பப்பட்டுத் தேடிப் பார்ப்பவன் நான் இல்லை. அந்த காலத்து படங்களில் எனக்கு இருக்கும் பெரிய விதிவிலக்கு இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர்.

அப்படிப்பட்ட நான், ஒருநாள் YouTube-ல் “வியட்நாம் காலனி” படத்தின் காமெடி காட்சிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, கண்ணில் பட்டது “வியட்நாம் வீடு.”

தலைப்பே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.

“சரி… கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்” என்று அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன்.

வெளியே வந்தபோது, அந்த வீட்டின் ஒரு உறுப்பினராகவே மாறியிருந்தேன்.

கதையின் நாயகன் பத்மநாபன்.

கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டி, கிரஹப்பிரவேசத்துடன் நம்மையும் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.

வீட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற விவாதம் ஆரம்பிக்கிறது.

ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரைச் சொல்ல, வீட்டிற்குள்ளேயே ஒரு சிறிய போர்.

எப்போதும் சண்டையும் சச்சரவுமாக இருப்பதால்,

“இந்த வீடு ஒரு வியட்நாம்!”

என்று பெயர் வைத்துவிடுகிறார் வீட்டின் தலைவன்.

அதுவும் சாதாரண பத்மநாபன் அல்ல…

Prestige பத்மநாபன்.

சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். தாய் வீட்டு வேலை செய்து அவரை வளர்க்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டையே விற்க வேண்டிய நிலை. பின்னர் வாழ்க்கையில் முன்னேறி, தான் இழந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாங்குகிறார்.

அத்தையின் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் கரை சேர்கிறார்.

கைமாறாக அத்தையின் மகளையே மணக்கிறார்.

அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைக்கு இருந்த “டிமாண்ட்” வேறு போல!

ஆனால் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு உருவாகும் பத்மநாபனின் குடும்ப வாழ்க்கைதான் படத்தின் உண்மையான உலகம்.

ஒழுக்கம்.

நேரம் தவறாமை.

வேலையின் மீது அக்கறை.

வீட்டிற்கும் அலுவலகத்திற்கும் தனித்தனி எல்லை.

மனைவி அலுவலகத்திற்கு போன் செய்தால்,

“இது வீடு என்று நினைத்தாயா? இது office!”

என்று கடிந்து கொள்ளும் Prestige பத்மநாபன்.

இன்றைக்கு பார்த்தாலும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பழையதாகத் தெரியவில்லை.

அதற்குக் காரணம் கதை மட்டும் அல்ல.

சிவாஜி கணேசன்.

சில நடிகர்களிடம் வசனம் ஒரு ஆயுதம் என்றால், சிவாஜியிடம் முகபாவனையே ஒரு மொழி.

கோபப்படும்போது குரலை உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அதிகமாக அழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அன்பை வெளிப்படுத்த பெரிய வசனம் தேவையில்லை.

ஒரு பார்வை.

ஒரு சிறிய முகமாற்றம்.

ஒரு இடைவெளி.

அவ்வளவுதான்.

“இது நடிப்பா… இல்லை அந்த மனிதர் நம்ம முன்னாடியே வாழ்கிறாரா?” என்று சில காட்சிகளில் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார்.

அதுதான் சிவாஜியின் பெரிய பலம் என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது தோன்றியது.

அவருடைய காலத்தில் உரக்கப் பேசுவதையும், பெரிய gestures-ஐயும் நடிப்பு என்று காட்டிய நடிகர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பில் அந்த “நான் நடிக்கிறேன்” என்ற உணர்வு பல இடங்களில் தெரியவே தெரியாது.

அவர் கதாபாத்திரமாகவே இருக்கிறார்.

இந்த சத்யவானுக்கு சாவித்ரியாக வாழ்கிறார் பத்மினி.

மடிசார் புடவை.

கண்களை உருட்டும் அந்தப் பார்வை.

சிரிப்பு.

அழுகை.

கணவனைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.

குடும்பத்தைத் தாங்கும் விதம்.

பத்மினி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கிறார்.

இது வெறும் கணவன்–மனைவி கதையல்ல.

ஒரு வீட்டிற்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் எண்ணங்களும், ஆசைகளும், தவறுகளும் மோதும் கதை.

பத்மநாபனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.

மனைவியைக் கண்டு பம்மும் ஒரு மகன்.

படிப்பில் முன்னேறுவதைக் காட்டிலும் பெயிலாவதில் மட்டும் consistency காட்டும் இன்னொரு மகன்.

அந்த கதாபாத்திரத்தில் நாகேஷ்.

கல்லூரி cut அடித்தல்.

வீட்டிலேயே திருடுதல்.

வட்டிக்காரனிடம் கடன் வாங்குதல்.

பொய் சொல்வது.

இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.

மற்றொரு பக்கம் செல்ல மகள்.

கல்லூரி.

காதல்.

தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆசைகள்.

மூன்று பிள்ளைகளும் மூன்று விதமான உலகத்தைக் கொண்டிருக்க, பத்மநாபன் மட்டும் தனது ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்து அந்தக் குடும்பத்தை நடத்த முயற்சி செய்கிறார்.

ஆனால் வாழ்க்கை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் முழுமையாக இருப்பதில்லை.

வயது மூப்பின் காரணமாக பத்மநாபன் ஓய்வு பெறுகிறார்.

பல வருடங்களாக வேலைக்காக ஓடிய மனிதருக்கு திடீரென்று நேரம் மட்டும் மிச்சமாகிறது.

அந்த தனிமை அவரை மெதுவாக வாட்டத் தொடங்குகிறது.

இங்கே படம் நகைச்சுவையிலிருந்து வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்கிறது.

வேலை இருக்கும் வரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம், ஓய்வு பெற்றவுடன் நம்மை எவ்வளவு வேகமாக தனிமைப்படுத்திவிடுகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது.

இதற்கிடையில் மருமகன் ஸ்ரீகாந்த் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக்கொள்கிறார்.

மாமனார் நீதிபதி என்பதால் அந்தப் பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்.

அப்போது வரும் வசனம் மட்டும் இன்னும் sharp:

“வீட்டில் Prestige போயிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்… Justice-உம் போயிடுச்சு போல!”

குடும்பத்தின் மரியாதை, ஒழுக்கம், உறவுகள், பிள்ளைகள், பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் என்று படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அந்த வீட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.

ஆரம்பத்தில் நம்மை சிரிக்க வைத்த அந்த வீடு, முடிவை நெருங்கும்போது நம்மை அமைதியாக்குகிறது.

எல்லாம் எப்படி சீரானது?

யார் என்ன முடிவு எடுத்தார்கள்?

Prestige பத்மநாபனின் வாழ்க்கையில் இறுதியில் என்ன நடந்தது?

அதை நான் இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை.

“வியட்நாம் வீடு” பார்க்காதவர்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நீங்களே ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

நான் “வியட்நாம் காலனி” காமெடி தேடிப் போய்,

“வியட்நாம் வீடு” என்ற ஒரு குடும்பத்தையே கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.

இன்று சிவாஜி கணேசனின் பிறந்தநாள்.

அவரைப் பற்றி “நடிகர் திலகம்” என்று இரண்டு வார்த்தைகள் எழுதிவிட்டு கடந்து செல்வதைவிட, அவருடைய நடிப்பை ஒரு படத்தில் பார்த்து ரசிப்பதே அவருக்கு நாம் கொடுக்கும் உண்மையான மரியாதை என்று நினைக்கிறேன்.

பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு Black & White படத்தை இன்று பார்க்க வைத்தது ஒரு YouTube search.

ஆனால் அந்தப் படத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

சிவாஜி

கணேசன் ஏன் நடிகர் திலகம் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய பெயரை மட்டும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை…

அவருடைய ஒரு படத்தைப் பார்த்தாலே போதும்.

— ரசிகன்

ராஜா.க

 

90s-ன் தமிழ் சினிமாவை நினைத்தாலே சில முகங்கள் மட்டும் கண் முன்னாடி வந்து நிற்கும்.

ரஜினி.
கமல்.
விஜயகாந்த்.
கார்த்திக்.
சரத்குமார்.
பிரபு.
சத்யராஜ்…

அந்த காலத்தின் முன்னணி ஹீரோக்கள் யார் என்றாலும், அவர்களுக்கு இணையாக தன்னுடைய இடத்தை உருவாக்கிய ஒரு heroine இருந்தார்.

குஷ்பு. ❤️👑

என்னைப் பொறுத்தவரை இது வெறும் ஒரு நடிகையைப் பற்றிய பதிவு இல்லை.

என்னுடைய childhood-ஐ நினைவுபடுத்தும் ஒரு முகத்தைப் பற்றிய பதிவு.

September எனக்கு எப்போதுமே special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம்.

அதே September-ல் பிறந்தவர்…
என்னுடைய childhood-ல் நான் மிகவும் ரசித்த favourite heroine.

அதனால்தான் குஷ்புவின் birthday வந்தாலே, ஒரு birthday wish-ஐ தாண்டி என்னுடைய 90s நினைவுகளுக்குள் ஒரு சிறிய பயணம் போய்விட்டு வருவது போல இருக்கும்.

90s-ன் குஷ்பு என்ற phenomenon ❤️

90s தமிழ் சினிமாவில் குஷ்புவின் journey-ஐ வெறும் “ஒரு வெற்றிகரமான heroine” என்று சொல்லிவிட முடியாது.

அது ஒரு phenomenon.

வருஷம் 16,
கிழக்கு வாசல்,
சின்ன தம்பி,
வெற்றி விழா,
அண்ணாமலை,
சிங்காரவேலன்,
பாண்டியன்,
மன்னன்,
இரட்டை ரோஜா…

பட்டியல் நீளும்.

ரஜினியுடன் நடித்தாலும் தனக்கான screen presence.

பிரபுவுடன் நடித்தாலும் தனக்கான identity.

கார்த்திக், விஜயகாந்த், சரத்குமார், சத்யராஜ் என அந்த காலத்தின் பல முன்னணி ஹீரோக்களுடன் நடித்தபோதும், “ஹீரோவின் heroine” என்ற அடையாளத்துக்குள் மட்டும் சிக்கிக்கொள்ளாமல், தன்னுடைய தனி ரசிகர் கூட்டத்தை உருவாக்கியவர்.

அதுதான் பெரிய விஷயம்.

சின்ன தம்பி…

குஷ்புவை நினைத்தவுடன் முதலில் பலருக்கும் நினைவுக்கு வரும் படம்.

Nandhini.

அந்த innocence.

அந்த expressions.

அந்த sentiment.

அந்த அழகு.

அந்த character-ன் மீது audience-க்கு ஏற்பட்ட emotional connect.

Chinna Thambi அவருடைய career-ல் ஒரு முக்கியமான milestone. அந்தப் படத்திற்காக Cinema Express Best Actress மற்றும் Tamil Nadu State Film Award Best Actress உள்ளிட்ட recognition-களை அவர் பெற்றார்.

அதற்குப் பிறகு Irattai Roja உள்ளிட்ட படங்களிலும் Best Actress recognition கிடைத்தது.

ஆனால் ஒரு நடிகைக்கு கிடைக்கும் award-களைவிட பெரிய ஒரு recognition இருக்கிறது.

ரசிகர்களின் அன்பு.

குஷ்புவுக்காக ரசிகர்கள் கோயில் கட்டிய சம்பவம் தமிழ் சினிமாவின் மிக வித்தியாசமான fan-culture stories-ல் ஒன்று.

அதோடு,

குஷ்பு இட்லி.
குஷ்பு சேலை.

ஒரு நடிகையின் பெயரே ஒரு காலகட்டத்தின் popular culture-க்குள் சென்று நிற்பது என்பது சாதாரணமான விஷயம் இல்லை.

90s-ல் குஷ்பு எவ்வளவு பெரிய star என்பதை இதைவிட வேறு எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

Dance. Dress. Expressions. Sentiment.

அந்த காலத்து குஷ்புவை ரசிக்க இன்னொரு காரணம்…

அவருடைய complete screen package.

Dance இருந்தது.

Expressions இருந்தது.

Comedy timing இருந்தது.

Sentiment scenes-ல் emotional connect இருந்தது.

அதோடு அந்த காலத்துக்கே உரிய sarees, costumes, hairstyle, presentation…

ஒரு பாடலில் அவர் தோன்றினாலே அந்த frame-க்கு ஒரு தனி அழகு.

90s-ன் heroine என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

என்று ஒரு imaginary template போட்டால்,

அதில் குஷ்புவுக்கு ஒரு பெரிய chapter இருக்கும்.

அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் அவர்…

90s Queen 👑

ஒரு school-day memory…

குஷ்புவை நான் childhood-ல் எவ்வளவு ரசித்தேன் என்பதற்கு இன்றும் நினைவில் நிற்கும் ஒரு சம்பவம் இருக்கிறது.

School days-ல் முதல் முறையாக Padmanabhapuram Palace போனேன்.

எங்களை சுற்றிக் காட்டிக்கொண்டிருந்த guide, அந்த இடங்களைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டே வந்தார்.

ஒரு இடத்தில்,

“இங்கதான் ‘Varusham Padhinaaru’ shoot பண்ணாங்க…”

என்று சொன்னார்.

அந்த வயதில் cinema என்றால் நமக்கு ஒரு வேறு உலகம்.

அதனால் அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன் அந்த இடமே எனக்கு suddenly special ஆகிவிட்டது.

அங்கே ஒரு மேடை மாதிரி ஒரு இடம் இருந்தது.

எங்கள் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் குஷ்புவின் தீவிர ரசிகர்.

அவர் அந்த இடத்தை சுட்டிக்காட்டி,

“குஷ்பு மேடம் இங்க ஆடிய இடம்… நல்லா பார்த்துக்கோங்க!”

என்று சொன்னார்.

😂❤️

அந்த வயதில் அது ஒரு சாதாரண தகவல் இல்லை.

நாம் ரசித்த heroine உண்மையில் நின்ற இடம்.
ஆடிய இடம்.
Cinema-வில் பார்த்த காட்சிகளுடன் நம்முடைய நிஜ வாழ்க்கை ஒரு நொடி connect ஆன இடம்.

இன்று பல வருடங்கள் கழித்து அந்த சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அது வெறும் Padmanabhapuram Palace visit இல்லை.

என்னுடைய 90s cinema childhood-ல் பதிந்த ஒரு சிறிய நினைவுச்சின்னம்.

அந்த teacher-ன் குஷ்பு ரசிகத்தனமும் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

Heroine-ஐ தாண்டிய பயணம்…

ஒரு நடிகையின் career-ல் மிக அழகான விஷயம் என்ன தெரியுமா?

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்களைவிட,

அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எத்தனை கதாபாத்திரங்களை வெற்றிகரமாக ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதுதான்.

Heroine-ஆக வெற்றி.

Television presenter-ஆக வெற்றி.

Producer-ஆக பயணம்.

குடும்பத்தை நடத்தும் துணையாக ஒரு தனி பயணம்.

அதிலும் Avni Cinemax மூலம் Khushbu மற்றும் Sundar C இணைந்து production-ல் தங்களுடைய அடையாளத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். Giri மூலம் Khushbu producer-ஆக தனது பயணத்தைத் தொடங்கினார்; அதன் பிறகும் பல திரைப்படங்களின் production-ல் தொடர்ந்து இருந்திருக்கிறார்.

அதனால் இன்று குஷ்புவை வெறும் “ஒரு காலத்து heroine” என்று சொல்வது அவருடைய journey-ஐ மிகவும் சுருக்கிவிடும்.

அவர் ஒரு successful producer.

ஒரு filmmaker-ஆக தன்னுடைய பாதையை உருவாக்கிய Sundar C-யின் வாழ்க்கைத் துணை.

ஒரு குடும்பத்தை கட்டியெழுப்பியவர்.

இரண்டு மகள்களின் தாய்.

இன்று அவருடைய daughters-களும் cinema-வின் வெவ்வேறு துறைகளில் தங்களுடைய பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; Avantika acting-ல் பயணிக்க, Anandita production பக்கம் செல்கிறார்.

அதிலும் ஒரு விஷயம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

அம்மாவின் பெயரை வைத்து பிள்ளைகளுக்கு ஒரு career உருவாக்கிவிடாமல், அவர்கள் தங்களுக்கான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்.

அது ஒரு mother-ஆக அவருடைய journey-யின் இன்னொரு அழகான பகுதி.

Jackpot…

90s-ல் TV-யில் heroine-களைப் பார்த்த generation-க்கு,

அடுத்த காலகட்டத்தில் அதே குஷ்பு இன்னொரு வீட்டுக்குள் வந்தார்.

Jackpot.

Jaya TV-யின் அந்த game show…

அந்த smile.

அந்த energy.

அந்த spontaneity.

அந்த familiar voice.

ஒரு காலத்தில் theatre screen-ல் ரசித்த heroine, பிறகு வீட்டின் television screen-ல் நம்மோடு பேச ஆரம்பித்தார்.

பல வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு 2026-ல் Jackpot மீண்டும் அவருடன் திரும்பியிருப்பதும், அவர் இன்றும் television-லும் production-லும் active-ஆக இருப்பதும் அவருடைய longevity-க்கு ஒரு அழகான example.

ஒரு actress-க்கு 90s-ல் கிடைத்த popularity-யை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அவர் அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களிலும் தன்னுடைய relevance-ஐ வைத்திருப்பது இன்னும் பெரிய விஷயம்.

ஆனால்…

என்னைப் பொறுத்தவரை குஷ்பு என்றால் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி இன்னொரு விஷயம்.

Childhood.

90s-ல் வீட்டில் TV முன்னாடி உட்கார்ந்து ஒரு படம் பார்க்கும்போது,

“குஷ்பு வர்றாங்க…”

என்று ஒரு குழந்தை மனசுக்குள் வரும் அந்த excitement.

அந்த காலத்து songs.

அந்த costumes.

அந்த dance.

அந்த expressions.

அந்த family films.

அந்த cinema halls.

அந்த school days.

Padmanabhapuram Palace.

எங்கள் teacher-ன்,

“குஷ்பு மேடம் ஆடிய இடம்… பார்த்துக்கோங்க!”

என்ற குரல்.

இவை எல்லாம் சேர்ந்து தான் என்னுடைய குஷ்பு.

அதனால்தான் சில நடிகர்கள் நம்முடைய favourite actors மட்டும் கிடையாது.

அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு காலகட்டத்தின் நினைவாக மாறிவிடுகிறார்கள்.

காலம் மாறும்.

Cinema மாறும்.

நடிகர்கள் மாறுவார்கள்.

ஆனால் childhood-ல் பிடித்த சில stars மட்டும்…

நம்ம childhood-ஐ நமக்கு திரும்பக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். ❤️

அப்படிப்பட்ட ஒரு star…

என்னுடைய childhood favourite heroine…

குஷ்பு. ❤️👑

இன்று அவர் இருக்கும் இடத்தைப் பார்க்கும்போது,
ஒரு actress-ஆக வெற்றி,
ஒரு producer-ஆக பயணம்,
ஒரு filmmaker-ன் வாழ்க்கைத் துணையாக பயணம்,
ஒரு தாயாக தனது மகள்களின் கனவுகளுடன் நிற்பது…

இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி,

ஒரு generation-ன் favourite heroine-ஆக இருந்த அந்த smile இன்னும் மாறவில்லை.

அதுதான் குஷ்பு.

90s-ன் முடிசூடா இளவரசி. 👑

Happy Birthday, Khushboo Ma’am! 🎂❤️

September எனக்கு special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம் என்பதால்.

ஆனால் September-ஐ இன்னும் கொஞ்சம் special ஆக்குற இன்னொரு காரணமும் உண்டு…

என்னுடைய childhood favourite heroine பிறந்த மாதம். ❤️

ஒரு September-born ரசிகனிடமிருந்து…

அன்பும், நன்றியும், நிறைய நிறைய childhood memories-உம். ❤️🎬

Happy Birthday, Khushboo Ma’am.
Keep smiling. Keep inspiring. ❤️👑

@khushsundar

இவன் 

உங்கள் ரசிகன்

ராஜா. க 

 

90s-ன் தமிழ் சினிமாவை நினைத்தாலே சில முகங்கள் மட்டும் கண் முன்னாடி வந்து நிற்கும்.

ரஜினி.
கமல்.
விஜயகாந்த்.
கார்த்திக்.
சரத்குமார்.
பிரபு.
சத்யராஜ்…

அந்த காலத்தின் முன்னணி ஹீரோக்கள் யார் என்றாலும், அவர்களுக்கு இணையாக தன்னுடைய இடத்தை உருவாக்கிய ஒரு heroine இருந்தார்.

குஷ்பு. ❤️👑

என்னைப் பொறுத்தவரை இது வெறும் ஒரு நடிகையைப் பற்றிய பதிவு இல்லை.

என்னுடைய childhood-ஐ நினைவுபடுத்தும் ஒரு முகத்தைப் பற்றிய பதிவு.

September எனக்கு எப்போதுமே special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம்.

அதே September-ல் பிறந்தவர்…
என்னுடைய childhood-ல் நான் மிகவும் ரசித்த favourite heroine.

அதனால்தான் குஷ்புவின் birthday வந்தாலே, ஒரு birthday wish-ஐ தாண்டி என்னுடைய 90s நினைவுகளுக்குள் ஒரு சிறிய பயணம் போய்விட்டு வருவது போல இருக்கும்.

90s-ன் குஷ்பு என்ற phenomenon ❤️

90s தமிழ் சினிமாவில் குஷ்புவின் journey-ஐ வெறும் “ஒரு வெற்றிகரமான heroine” என்று சொல்லிவிட முடியாது.

அது ஒரு phenomenon.

வருஷம் 16,
கிழக்கு வாசல்,
சின்ன தம்பி,
வெற்றி விழா,
அண்ணாமலை,
சிங்காரவேலன்,
பாண்டியன்,
மன்னன்,
இரட்டை ரோஜா…

பட்டியல் நீளும்.

ரஜினியுடன் நடித்தாலும் தனக்கான screen presence.

பிரபுவுடன் நடித்தாலும் தனக்கான identity.

கார்த்திக், விஜயகாந்த், சரத்குமார், சத்யராஜ் என அந்த காலத்தின் பல முன்னணி ஹீரோக்களுடன் நடித்தபோதும், “ஹீரோவின் heroine” என்ற அடையாளத்துக்குள் மட்டும் சிக்கிக்கொள்ளாமல், தன்னுடைய தனி ரசிகர் கூட்டத்தை உருவாக்கியவர்.

அதுதான் பெரிய விஷயம்.

சின்ன தம்பி…

குஷ்புவை நினைத்தவுடன் முதலில் பலருக்கும் நினைவுக்கு வரும் படம்.

Nandhini.

அந்த innocence.

அந்த expressions.

அந்த sentiment.

அந்த அழகு.

அந்த character-ன் மீது audience-க்கு ஏற்பட்ட emotional connect.

Chinna Thambi அவருடைய career-ல் ஒரு முக்கியமான milestone. அந்தப் படத்திற்காக Cinema Express Best Actress மற்றும் Tamil Nadu State Film Award Best Actress உள்ளிட்ட recognition-களை அவர் பெற்றார்.

அதற்குப் பிறகு Irattai Roja உள்ளிட்ட படங்களிலும் Best Actress recognition கிடைத்தது.

ஆனால் ஒரு நடிகைக்கு கிடைக்கும் award-களைவிட பெரிய ஒரு recognition இருக்கிறது.

ரசிகர்களின் அன்பு.

குஷ்புவுக்காக ரசிகர்கள் கோயில் கட்டிய சம்பவம் தமிழ் சினிமாவின் மிக வித்தியாசமான fan-culture stories-ல் ஒன்று.

அதோடு,

குஷ்பு இட்லி.
குஷ்பு சேலை.

ஒரு நடிகையின் பெயரே ஒரு காலகட்டத்தின் popular culture-க்குள் சென்று நிற்பது என்பது சாதாரணமான விஷயம் இல்லை.

90s-ல் குஷ்பு எவ்வளவு பெரிய star என்பதை இதைவிட வேறு எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

Dance. Dress. Expressions. Sentiment.

அந்த காலத்து குஷ்புவை ரசிக்க இன்னொரு காரணம்…

அவருடைய complete screen package.

Dance இருந்தது.

Expressions இருந்தது.

Comedy timing இருந்தது.

Sentiment scenes-ல் emotional connect இருந்தது.

அதோடு அந்த காலத்துக்கே உரிய sarees, costumes, hairstyle, presentation…

ஒரு பாடலில் அவர் தோன்றினாலே அந்த frame-க்கு ஒரு தனி அழகு.

90s-ன் heroine என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

என்று ஒரு imaginary template போட்டால்,

அதில் குஷ்புவுக்கு ஒரு பெரிய chapter இருக்கும்.

அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் அவர்…

90s Queen 👑

ஒரு school-day memory…

குஷ்புவை நான் childhood-ல் எவ்வளவு ரசித்தேன் என்பதற்கு இன்றும் நினைவில் நிற்கும் ஒரு சம்பவம் இருக்கிறது.

School days-ல் முதல் முறையாக Padmanabhapuram Palace போனேன்.

எங்களை சுற்றிக் காட்டிக்கொண்டிருந்த guide, அந்த இடங்களைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டே வந்தார்.

ஒரு இடத்தில்,

“இங்கதான் ‘Varusham Padhinaaru’ shoot பண்ணாங்க…”

என்று சொன்னார்.

அந்த வயதில் cinema என்றால் நமக்கு ஒரு வேறு உலகம்.

அதனால் அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன் அந்த இடமே எனக்கு suddenly special ஆகிவிட்டது.

அங்கே ஒரு மேடை மாதிரி ஒரு இடம் இருந்தது.

எங்கள் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் குஷ்புவின் தீவிர ரசிகர்.

அவர் அந்த இடத்தை சுட்டிக்காட்டி,

“குஷ்பு மேடம் இங்க ஆடிய இடம்… நல்லா பார்த்துக்கோங்க!”

என்று சொன்னார்.

😂❤️

அந்த வயதில் அது ஒரு சாதாரண தகவல் இல்லை.

நாம் ரசித்த heroine உண்மையில் நின்ற இடம்.
ஆடிய இடம்.
Cinema-வில் பார்த்த காட்சிகளுடன் நம்முடைய நிஜ வாழ்க்கை ஒரு நொடி connect ஆன இடம்.

இன்று பல வருடங்கள் கழித்து அந்த சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அது வெறும் Padmanabhapuram Palace visit இல்லை.

என்னுடைய 90s cinema childhood-ல் பதிந்த ஒரு சிறிய நினைவுச்சின்னம்.

அந்த teacher-ன் குஷ்பு ரசிகத்தனமும் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

Heroine-ஐ தாண்டிய பயணம்…

ஒரு நடிகையின் career-ல் மிக அழகான விஷயம் என்ன தெரியுமா?

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்களைவிட,

அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எத்தனை கதாபாத்திரங்களை வெற்றிகரமாக ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதுதான்.

Heroine-ஆக வெற்றி.

Television presenter-ஆக வெற்றி.

Producer-ஆக பயணம்.

குடும்பத்தை நடத்தும் துணையாக ஒரு தனி பயணம்.

அதிலும் Avni Cinemax மூலம் Khushbu மற்றும் Sundar C இணைந்து production-ல் தங்களுடைய அடையாளத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். Giri மூலம் Khushbu producer-ஆக தனது பயணத்தைத் தொடங்கினார்; அதன் பிறகும் பல திரைப்படங்களின் production-ல் தொடர்ந்து இருந்திருக்கிறார்.

அதனால் இன்று குஷ்புவை வெறும் “ஒரு காலத்து heroine” என்று சொல்வது அவருடைய journey-ஐ மிகவும் சுருக்கிவிடும்.

அவர் ஒரு successful producer.

ஒரு filmmaker-ஆக தன்னுடைய பாதையை உருவாக்கிய Sundar C-யின் வாழ்க்கைத் துணை.

ஒரு குடும்பத்தை கட்டியெழுப்பியவர்.

இரண்டு மகள்களின் தாய்.

இன்று அவருடைய daughters-களும் cinema-வின் வெவ்வேறு துறைகளில் தங்களுடைய பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; Avantika acting-ல் பயணிக்க, Anandita production பக்கம் செல்கிறார்.

அதிலும் ஒரு விஷயம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

அம்மாவின் பெயரை வைத்து பிள்ளைகளுக்கு ஒரு career உருவாக்கிவிடாமல், அவர்கள் தங்களுக்கான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்.

அது ஒரு mother-ஆக அவருடைய journey-யின் இன்னொரு அழகான பகுதி.

Jackpot…

90s-ல் TV-யில் heroine-களைப் பார்த்த generation-க்கு,

அடுத்த காலகட்டத்தில் அதே குஷ்பு இன்னொரு வீட்டுக்குள் வந்தார்.

Jackpot.

Jaya TV-யின் அந்த game show…

அந்த smile.

அந்த energy.

அந்த spontaneity.

அந்த familiar voice.

ஒரு காலத்தில் theatre screen-ல் ரசித்த heroine, பிறகு வீட்டின் television screen-ல் நம்மோடு பேச ஆரம்பித்தார்.

பல வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு 2026-ல் Jackpot மீண்டும் அவருடன் திரும்பியிருப்பதும், அவர் இன்றும் television-லும் production-லும் active-ஆக இருப்பதும் அவருடைய longevity-க்கு ஒரு அழகான example.

ஒரு actress-க்கு 90s-ல் கிடைத்த popularity-யை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அவர் அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களிலும் தன்னுடைய relevance-ஐ வைத்திருப்பது இன்னும் பெரிய விஷயம்.

ஆனால்…

என்னைப் பொறுத்தவரை குஷ்பு என்றால் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி இன்னொரு விஷயம்.

Childhood.

90s-ல் வீட்டில் TV முன்னாடி உட்கார்ந்து ஒரு படம் பார்க்கும்போது,

“குஷ்பு வர்றாங்க…”

என்று ஒரு குழந்தை மனசுக்குள் வரும் அந்த excitement.

அந்த காலத்து songs.

அந்த costumes.

அந்த dance.

அந்த expressions.

அந்த family films.

அந்த cinema halls.

அந்த school days.

Padmanabhapuram Palace.

எங்கள் teacher-ன்,

“குஷ்பு மேடம் ஆடிய இடம்… பார்த்துக்கோங்க!”

என்ற குரல்.

இவை எல்லாம் சேர்ந்து தான் என்னுடைய குஷ்பு.

அதனால்தான் சில நடிகர்கள் நம்முடைய favourite actors மட்டும் கிடையாது.

அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு காலகட்டத்தின் நினைவாக மாறிவிடுகிறார்கள்.

காலம் மாறும்.

Cinema மாறும்.

நடிகர்கள் மாறுவார்கள்.

ஆனால் childhood-ல் பிடித்த சில stars மட்டும்…

நம்ம childhood-ஐ நமக்கு திரும்பக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். ❤️

அப்படிப்பட்ட ஒரு star…

என்னுடைய childhood favourite heroine…

குஷ்பு. ❤️👑

இன்று அவர் இருக்கும் இடத்தைப் பார்க்கும்போது,
ஒரு actress-ஆக வெற்றி,
ஒரு producer-ஆக பயணம்,
ஒரு filmmaker-ன் வாழ்க்கைத் துணையாக பயணம்,
ஒரு தாயாக தனது மகள்களின் கனவுகளுடன் நிற்பது…

இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி,

ஒரு generation-ன் favourite heroine-ஆக இருந்த அந்த smile இன்னும் மாறவில்லை.

அதுதான் குஷ்பு.

90s-ன் முடிசூடா இளவரசி. 👑

Happy Birthday, Khushboo Ma’am! 🎂❤️

September எனக்கு special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம் என்பதால்.

ஆனால் September-ஐ இன்னும் கொஞ்சம் special ஆக்குற இன்னொரு காரணமும் உண்டு…

என்னுடைய childhood favourite heroine பிறந்த மாதம். ❤️

ஒரு September-born ரசிகனிடமிருந்து…

அன்பும், நன்றியும், நிறைய நிறைய childhood memories-உம். ❤️🎬

Happy Birthday, Khushboo Ma’am.
Keep smiling. Keep inspiring. ❤️👑

@khushsundar

இவன் 

உங்கள் ரசிகன்

ராஜா. க 

 2016-ல் தோற்ற பிளான்... 2026-ல் சாத்தியமான மாயாஜாலம்! (Political Analyst Insight)

"நாம போடுற பிளான் உடனே நடக்கலனா கவலைப்படாதீங்க மச்சி... 10 வருஷம் கழிச்சுக்கூட அது செமையா நடக்கும்!"

நம்ம லைஃப்க்கு மட்டும் இல்ல, தமிழ்நாட்டு அரசியலுக்கும் இந்த தத்துவம் கச்சிதமா பொருந்தும். அதுக்கு லைவ் எக்ஸாம்பிள் தான் இன்னைக்கு நம்ம முன்னாடி இருக்குற விஜய்யின் தவெக (TVK) ஆட்சி!

1. விமர்சித்தவர்கள் சரணடைந்த விசித்திரம்!

தேர்தல் களம் சூடுபிடித்திருந்த சமயத்தில், விஜய்யையும் அவரது தவெகவின் அரசியல் வருகையையும் மிகக் கடுமையாக விமர்சித்த கட்சிகளில் முதன்மையானது விசிக (VCK). "அரசியல் அனுபவமற்றவர், சித்தாந்தத் தெளிவில்லாதவர்" என்றெல்லாம் மேடைக்கு மேடை சாடியவர்கள், இன்றைக்குத் தவெக ஆட்சி அமைத்ததும் ஆதரவுக் கரம் நீட்டி சரணடைந்திருப்பது காலத்தின் முரண் நகை!

ஜி.கே.வாசன் தொடங்கி விசிக வரை, இடைத்தேர்தலிலும் சரி, ஆளுங்கட்சி கூட்டணியிலும் சரி — விஜய்யை நோக்கி ஓடிவருவது தவெகவின் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையை (Political Stability) மேலும் வலுப்படுத்தியிருக்கிறது.  

2. 2016-ன் பிளான்... 2026-ன் நிஜம்!

2016 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் திமுக - அதிமுக எனும் இருபெரும் திராவிட கட்சிகளுக்கு மாற்றாக ‘மக்கள் நலக் கூட்டணி’ ஒரு மாஸ் பிளான் போட்டது. அன்னைக்கு இருந்த தேமுதிகவைத் தவிர்த்து, அந்த மூன்றாவது அணியை முன்னெடுத்த பெரும்பாலான தலைவர்களின் எண்ணம் ஒரு "மாற்று அரசியல்".

ஆனா அன்னைக்கு அந்த பிளான் வொர்க்-அவுட் ஆகல. உடனே 'அவ்வளவுதான் மாற்று அரசியல் முடிஞ்சு போச்சு'னு நினைச்சோம்... ஆனா பாருங்க, சரியா 10 வருஷம் 'Delay' ஆகி, 2026-ல விஜய் தலைமை தாங்குற தவெக ஆட்சியா அதே மாற்று அரசியல் கனவு இன்னைக்கு நிஜமாகியிருக்கு!

3. Political Analyst View: 'Vijay Factor' எனும் அச்சு!

2016-ல் தோற்றுப்போன அந்த மாற்று அரசியல் பரிசோதனை, 2026-ல் விஜய் என்ற பிம்பத்தை மையமாகக் கொண்டு வெற்றி பெற்றுள்ளது:

அதிகாரக் காரணி (Power Factor): எதிர்க்கட்சியாக இருந்தவரை விஜய்யை விமர்சித்த தலைவர்கள், அவர் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதும் வேறு வழியின்றி ஆளுங்கட்சியின் நிழலுக்கு வர வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

மாற்று அணியின் புதிய முகவரி: திராவிடக் கட்சிகளின் 60 ஆண்டு கால அதிகாரப் போட்டியை உடைத்து, 2016-ல் அமையாத மாற்று அரசியல் கூட்டணி, 2026-ல் விஜய்யின் தவெகவை மையமாகக் கொண்டு முழு வடிவம் பெற்றுள்ளது.

💡 Takeaway Message (உங்களுக்கான லைஃப் தத்துவம்):

"Don't Feel Sad If Your Plan Fails Today!"

அரசியலா இருந்தாலும் சரி, நம்ம சொந்த வாழ்க்கையா இருந்தாலும் சரி... நாம ஆசையா போடுற பிளான் உடனே கைக்கூடலனா உடனே அப்செட் ஆகக்கூடாது. 2016-ல் விதைக்கப்பட்ட 'மூன்றாவது அணி' கனவு, 10 ஆண்டுகள் கழித்து 2026-ல் தவெக ஆட்சியா கம்பீரமா முளைச்சு நின்ன மாதிரி, நமக்கான வெற்றி நேரமும் கண்டிப்பா வரும்! So Always Think Positive! 🎯

#TNPolitics #TVK #Vijay #PoliticalAnalysis #LifeMotivation #TamilBlogs

இவன் 

ராஜா.

க 

 2016-ல் தோற்ற பிளான்... 2026-ல் சாத்தியமான மாயாஜாலம்! (Political Analyst Insight)

"நாம போடுற பிளான் உடனே நடக்கலனா கவலைப்படாதீங்க மச்சி... 10 வருஷம் கழிச்சுக்கூட அது செமையா நடக்கும்!"

நம்ம லைஃப்க்கு மட்டும் இல்ல, தமிழ்நாட்டு அரசியலுக்கும் இந்த தத்துவம் கச்சிதமா பொருந்தும். அதுக்கு லைவ் எக்ஸாம்பிள் தான் இன்னைக்கு நம்ம முன்னாடி இருக்குற விஜய்யின் தவெக (TVK) ஆட்சி!

1. விமர்சித்தவர்கள் சரணடைந்த விசித்திரம்!

தேர்தல் களம் சூடுபிடித்திருந்த சமயத்தில், விஜய்யையும் அவரது தவெகவின் அரசியல் வருகையையும் மிகக் கடுமையாக விமர்சித்த கட்சிகளில் முதன்மையானது விசிக (VCK). "அரசியல் அனுபவமற்றவர், சித்தாந்தத் தெளிவில்லாதவர்" என்றெல்லாம் மேடைக்கு மேடை சாடியவர்கள், இன்றைக்குத் தவெக ஆட்சி அமைத்ததும் ஆதரவுக் கரம் நீட்டி சரணடைந்திருப்பது காலத்தின் முரண் நகை!

ஜி.கே.வாசன் தொடங்கி விசிக வரை, இடைத்தேர்தலிலும் சரி, ஆளுங்கட்சி கூட்டணியிலும் சரி — விஜய்யை நோக்கி ஓடிவருவது தவெகவின் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையை (Political Stability) மேலும் வலுப்படுத்தியிருக்கிறது.  

2. 2016-ன் பிளான்... 2026-ன் நிஜம்!

2016 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் திமுக - அதிமுக எனும் இருபெரும் திராவிட கட்சிகளுக்கு மாற்றாக ‘மக்கள் நலக் கூட்டணி’ ஒரு மாஸ் பிளான் போட்டது. அன்னைக்கு இருந்த தேமுதிகவைத் தவிர்த்து, அந்த மூன்றாவது அணியை முன்னெடுத்த பெரும்பாலான தலைவர்களின் எண்ணம் ஒரு "மாற்று அரசியல்".

ஆனா அன்னைக்கு அந்த பிளான் வொர்க்-அவுட் ஆகல. உடனே 'அவ்வளவுதான் மாற்று அரசியல் முடிஞ்சு போச்சு'னு நினைச்சோம்... ஆனா பாருங்க, சரியா 10 வருஷம் 'Delay' ஆகி, 2026-ல விஜய் தலைமை தாங்குற தவெக ஆட்சியா அதே மாற்று அரசியல் கனவு இன்னைக்கு நிஜமாகியிருக்கு!

3. Political Analyst View: 'Vijay Factor' எனும் அச்சு!

2016-ல் தோற்றுப்போன அந்த மாற்று அரசியல் பரிசோதனை, 2026-ல் விஜய் என்ற பிம்பத்தை மையமாகக் கொண்டு வெற்றி பெற்றுள்ளது:

அதிகாரக் காரணி (Power Factor): எதிர்க்கட்சியாக இருந்தவரை விஜய்யை விமர்சித்த தலைவர்கள், அவர் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதும் வேறு வழியின்றி ஆளுங்கட்சியின் நிழலுக்கு வர வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

மாற்று அணியின் புதிய முகவரி: திராவிடக் கட்சிகளின் 60 ஆண்டு கால அதிகாரப் போட்டியை உடைத்து, 2016-ல் அமையாத மாற்று அரசியல் கூட்டணி, 2026-ல் விஜய்யின் தவெகவை மையமாகக் கொண்டு முழு வடிவம் பெற்றுள்ளது.

💡 Takeaway Message (உங்களுக்கான லைஃப் தத்துவம்):

"Don't Feel Sad If Your Plan Fails Today!"

அரசியலா இருந்தாலும் சரி, நம்ம சொந்த வாழ்க்கையா இருந்தாலும் சரி... நாம ஆசையா போடுற பிளான் உடனே கைக்கூடலனா உடனே அப்செட் ஆகக்கூடாது. 2016-ல் விதைக்கப்பட்ட 'மூன்றாவது அணி' கனவு, 10 ஆண்டுகள் கழித்து 2026-ல் தவெக ஆட்சியா கம்பீரமா முளைச்சு நின்ன மாதிரி, நமக்கான வெற்றி நேரமும் கண்டிப்பா வரும்! So Always Think Positive! 🎯

#TNPolitics #TVK #Vijay #PoliticalAnalysis #LifeMotivation #TamilBlogs

இவன் 

ராஜா.

க 

 மோடி ஜி… ஒரு பிறந்தநாள் வாழ்த்து | என் பார்வையில்

2002 முதல் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறோம்.

ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக உங்கள் பயணம் தொடங்கியது. தொடர்ந்து மூன்று முறை அந்த மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்து, அதன் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் உங்கள் தடத்தைப் பதித்தீர்கள். அதன்பிறகு, இந்திய நாட்டின் பிரதமராக பொறுப்பேற்றீர்கள். இன்று தொடர்ந்து மூன்று முறை பிரதமராக பதவி வகிக்கும் அளவுக்கு உங்கள் அரசியல் பயணம் நீண்டிருக்கிறது.

ஒரு சாதாரண பார்வையாளனாக உங்கள் பயணத்தைப் பார்த்த என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு, இத்தனை ஆண்டுகளின் மாற்றங்களை திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

Digital India…

Make in India…

உள்நாட்டு உற்பத்தி…

கட்டமைப்பு வளர்ச்சி…

இந்தியாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல முயற்சிகளில் உங்கள் பங்கு இருக்கிறது.

உலக அரங்கில் இந்தியா தன்னம்பிக்கையுடன் நிற்கும் ஒரு காலகட்டத்தை இன்று நாம் பார்க்கிறோம்.

அதேபோல், பல தலைமுறைகளாக கோடான கோடி இந்தியர்களின் மனதில் இருந்த ஒரு கனவு — அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்பட வேண்டும் என்பது.

“இது உண்மையில் நடக்குமா?” என்று ஏங்கிய கோடான கோடி மக்களில் அடியேனும் ஒருவன்.

அந்தக் கனவு நிஜமாகிய தருணத்தையும் நாம் பார்த்தோம்.

ஒரு அரசியல் தலைவரின் பயணத்தைப் பற்றி எழுதும்போது, அவருடைய அனைத்து முடிவுகளையும் ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் நீண்ட அரசியல் பயணத்தில் சில மாற்றங்கள் வரலாற்றில் தடம் பதிக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த உங்கள் பயணத்தை, இத்தனை ஆண்டுகளாக கவனித்து வந்த ஒருவனாக இன்று இந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்தை மனதாரச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் மோடி ஜி! 🎂🇮🇳

உங்களுக்கு ஆண்டவன் அருள் எப்போதும் கிடைக்கட்டும்.

இந்தியாவை அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கும், அடுத்த கட்ட பாய்ச்சலுக்கும் கொண்டு செல்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு.

திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி உங்களுக்கு எப்போதும் துணை நிற்கட்டும். 🙏❤️

Happy Birthday, Narendra Modi Ji! 🇮🇳🎉

இவன்

ராஜா. க

 மோடி ஜி… ஒரு பிறந்தநாள் வாழ்த்து | என் பார்வையில்

2002 முதல் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறோம்.

ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக உங்கள் பயணம் தொடங்கியது. தொடர்ந்து மூன்று முறை அந்த மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்து, அதன் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் உங்கள் தடத்தைப் பதித்தீர்கள். அதன்பிறகு, இந்திய நாட்டின் பிரதமராக பொறுப்பேற்றீர்கள். இன்று தொடர்ந்து மூன்று முறை பிரதமராக பதவி வகிக்கும் அளவுக்கு உங்கள் அரசியல் பயணம் நீண்டிருக்கிறது.

ஒரு சாதாரண பார்வையாளனாக உங்கள் பயணத்தைப் பார்த்த என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு, இத்தனை ஆண்டுகளின் மாற்றங்களை திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

Digital India…

Make in India…

உள்நாட்டு உற்பத்தி…

கட்டமைப்பு வளர்ச்சி…

இந்தியாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல முயற்சிகளில் உங்கள் பங்கு இருக்கிறது.

உலக அரங்கில் இந்தியா தன்னம்பிக்கையுடன் நிற்கும் ஒரு காலகட்டத்தை இன்று நாம் பார்க்கிறோம்.

அதேபோல், பல தலைமுறைகளாக கோடான கோடி இந்தியர்களின் மனதில் இருந்த ஒரு கனவு — அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்பட வேண்டும் என்பது.

“இது உண்மையில் நடக்குமா?” என்று ஏங்கிய கோடான கோடி மக்களில் அடியேனும் ஒருவன்.

அந்தக் கனவு நிஜமாகிய தருணத்தையும் நாம் பார்த்தோம்.

ஒரு அரசியல் தலைவரின் பயணத்தைப் பற்றி எழுதும்போது, அவருடைய அனைத்து முடிவுகளையும் ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் நீண்ட அரசியல் பயணத்தில் சில மாற்றங்கள் வரலாற்றில் தடம் பதிக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த உங்கள் பயணத்தை, இத்தனை ஆண்டுகளாக கவனித்து வந்த ஒருவனாக இன்று இந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்தை மனதாரச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் மோடி ஜி! 🎂🇮🇳

உங்களுக்கு ஆண்டவன் அருள் எப்போதும் கிடைக்கட்டும்.

இந்தியாவை அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கும், அடுத்த கட்ட பாய்ச்சலுக்கும் கொண்டு செல்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு.

திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி உங்களுக்கு எப்போதும் துணை நிற்கட்டும். 🙏❤️

Happy Birthday, Narendra Modi Ji! 🇮🇳🎉

இவன்

ராஜா. க

 மண்டாடி — என் பார்வையில்

ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டி…

இரண்டு முன்னாள் வீரர்கள்…

யார் ஜெயிக்கிறார்கள் என்பதல்ல…

ஏன் இவர்கள் இருவரும் மீண்டும் போட்டியிடுகிறார்கள் என்பதுதான் கதை.

இந்த ஒரு line-ல் மண்டாடியை சொல்லிவிடலாம்.

ஆனால் இதை இவ்வளவு interesting-ஆ சொல்ல முடியுமா என்றால்…

முடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

தமிழ் சினிமாவுக்கு பாய்மரப் படகு போட்டி கொஞ்சம் புதுசான களம். அதையும் வெறும் sports போட்டியாக மட்டும் வைத்துவிடாமல், அதற்குள் நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் சேர்த்து ஒரு commercial cinema-வாக கொடுத்திருக்கிறார்.

நான் படம் பார்த்தது எனக்குப் பிடித்தமான தேவி theatre-ல்.

First Half — Semi Final! 💥

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத intro.

சூரியும் அப்படியே அமைதியாகத்தான் வருகிறார்.

ஆனால் படம் போகப் போக அவருக்குள் இருக்கும் action வெளியே வர ஆரம்பிக்கிறது.

அங்கே அங்கே சூரி காட்டும் மாஸ் moments நல்ல theatre feel.

குறிப்பாக அந்த பீடி பிடிக்கும் scene…

சூரியின் swag-க்கு GV Prakash-ன் music சேரும்போது…

அது தான் theatre-ல் mass! 🔥

First half முடிந்ததும்,

“Semi Final நல்லாவே இருக்கு…

Second half Final எப்படி இருக்கப் போகுது?”

என்ற எதிர்பார்ப்போடு இருந்தேன்.

Second Half — இதுதான் Final! 🔥

இரண்டாம் பாதியில் வரும் flashback தான் என்னை இன்னும் படத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றது.

அழுத்தமான flashback.

அதில் கம்பீரமாக நம்ம கட்டப்பா — சத்யராஜ்.

அவருடைய presence-க்கே ஒரு தனி weight.

அதன் பிறகு கதை நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது.

கடைசியில் வரும் அந்த வெற்றி…

பிரம்மாண்டம்.

பல காட்சிகளில் seat edge-க்கே கொண்டு போய்விட்டார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

ஒரு போட்டியை மட்டும் வைத்து படம் எடுக்காமல், அந்த போட்டிக்கு பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் நம்மை உணர வைத்திருக்கிறார்.

சூரி…

இந்தப் படத்தில் சூரி இன்னொரு கட்டத்துக்கு போயிருக்கிறார்.

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத நடிப்பு.

தேவையான இடத்தில் மட்டும் மாஸ்.

Action-ல் வேறு சூரி.

ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சில இடங்களில் அவர் கண்களால் பேசுவது.

அங்கே dialogue-ஐ விட அந்த கண்களே அதிகமாக பேசுகின்றன.

மொத்தப் படத்தையும் சூரி தாங்குகிறார்.

வில்லன் நடிகரின் நடிப்பும் நல்ல அழுத்தம். சூரிக்கு எதிரான மோதல் இன்னும் interesting-ஆக இருக்க அவருடைய performance உதவுகிறது.

மொத்தத்தில்…

மண்டாடி ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டியின் கதை என்று ஆரம்பித்தாலும், அதற்குள் ஒரு அழகான மனித உறவுகளின் கதையை வைத்திருக்கிறது.

First half — பட்டாசு. 💥

Second half — பிரம்மாண்டம். 🔥

தேவியில் படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது எனக்கு தோன்றிய ஒன்று:

“நல்ல கதையை சொல்ல பெரிய setup தேவையில்லை…

அதை சுவாரஸ்யமாக சொல்லத் தெரிந்த screenplay போதும்.”

மீண்டும் தமிழ்சினிமா அதை நிரூபித்திருக்கிறது.

மண்டாடி — வெற்றி வாகை சூடினார். 🏆🎬

— ராஜா K.S.

 மண்டாடி — என் பார்வையில்

ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டி…

இரண்டு முன்னாள் வீரர்கள்…

யார் ஜெயிக்கிறார்கள் என்பதல்ல…

ஏன் இவர்கள் இருவரும் மீண்டும் போட்டியிடுகிறார்கள் என்பதுதான் கதை.

இந்த ஒரு line-ல் மண்டாடியை சொல்லிவிடலாம்.

ஆனால் இதை இவ்வளவு interesting-ஆ சொல்ல முடியுமா என்றால்…

முடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

தமிழ் சினிமாவுக்கு பாய்மரப் படகு போட்டி கொஞ்சம் புதுசான களம். அதையும் வெறும் sports போட்டியாக மட்டும் வைத்துவிடாமல், அதற்குள் நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் சேர்த்து ஒரு commercial cinema-வாக கொடுத்திருக்கிறார்.

நான் படம் பார்த்தது எனக்குப் பிடித்தமான தேவி theatre-ல்.

First Half — Semi Final! 💥

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத intro.

சூரியும் அப்படியே அமைதியாகத்தான் வருகிறார்.

ஆனால் படம் போகப் போக அவருக்குள் இருக்கும் action வெளியே வர ஆரம்பிக்கிறது.

அங்கே அங்கே சூரி காட்டும் மாஸ் moments நல்ல theatre feel.

குறிப்பாக அந்த பீடி பிடிக்கும் scene…

சூரியின் swag-க்கு GV Prakash-ன் music சேரும்போது…

அது தான் theatre-ல் mass! 🔥

First half முடிந்ததும்,

“Semi Final நல்லாவே இருக்கு…

Second half Final எப்படி இருக்கப் போகுது?”

என்ற எதிர்பார்ப்போடு இருந்தேன்.

Second Half — இதுதான் Final! 🔥

இரண்டாம் பாதியில் வரும் flashback தான் என்னை இன்னும் படத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றது.

அழுத்தமான flashback.

அதில் கம்பீரமாக நம்ம கட்டப்பா — சத்யராஜ்.

அவருடைய presence-க்கே ஒரு தனி weight.

அதன் பிறகு கதை நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது.

கடைசியில் வரும் அந்த வெற்றி…

பிரம்மாண்டம்.

பல காட்சிகளில் seat edge-க்கே கொண்டு போய்விட்டார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

ஒரு போட்டியை மட்டும் வைத்து படம் எடுக்காமல், அந்த போட்டிக்கு பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் நம்மை உணர வைத்திருக்கிறார்.

சூரி…

இந்தப் படத்தில் சூரி இன்னொரு கட்டத்துக்கு போயிருக்கிறார்.

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத நடிப்பு.

தேவையான இடத்தில் மட்டும் மாஸ்.

Action-ல் வேறு சூரி.

ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சில இடங்களில் அவர் கண்களால் பேசுவது.

அங்கே dialogue-ஐ விட அந்த கண்களே அதிகமாக பேசுகின்றன.

மொத்தப் படத்தையும் சூரி தாங்குகிறார்.

வில்லன் நடிகரின் நடிப்பும் நல்ல அழுத்தம். சூரிக்கு எதிரான மோதல் இன்னும் interesting-ஆக இருக்க அவருடைய performance உதவுகிறது.

மொத்தத்தில்…

மண்டாடி ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டியின் கதை என்று ஆரம்பித்தாலும், அதற்குள் ஒரு அழகான மனித உறவுகளின் கதையை வைத்திருக்கிறது.

First half — பட்டாசு. 💥

Second half — பிரம்மாண்டம். 🔥

தேவியில் படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது எனக்கு தோன்றிய ஒன்று:

“நல்ல கதையை சொல்ல பெரிய setup தேவையில்லை…

அதை சுவாரஸ்யமாக சொல்லத் தெரிந்த screenplay போதும்.”

மீண்டும் தமிழ்சினிமா அதை நிரூபித்திருக்கிறது.

மண்டாடி — வெற்றி வாகை சூடினார். 🏆🎬

— ராஜா K.S.

பாரதி மறைந்த நாளில்… இன்னொரு தமிழ் குரலும் மௌனமானது

சில குரல்கள்

நாம் நினைத்தால் மட்டுமே கேட்கும்.

சில குரல்கள்

நம்முடைய நினைவுகளோடு சேர்ந்து வாழும்.

சாலமன் பாப்பையாவின் குரல் அந்த இரண்டாவது வகை.

பட்டிமன்றம் என்றாலே ஒரு காலத்தில் நினைவுக்கு வந்த முகங்களில் முக்கியமானவர் சாலமன் பாப்பையா.

தமிழை பேசினார்.

ஆனால் வெறுமனே தமிழ் பேசவில்லை.

தமிழை சுவாரஸ்யமாக்கினார்.

கடினமான கருத்துகளைக்கூட எளிமையாகச் சொன்னார்.

சிரிக்க வைத்தார்.

சிந்திக்க வைத்தார்.

அவருடைய பேச்சில் இருந்த அந்த இயல்பான நகைச்சுவைதான் அவரை எல்லோரிடமும் கொண்டு போய் சேர்த்தது.

வீட்டில் பொங்கல், தீபாவளி வந்தாலே பட்டிமன்றம் பார்க்கும் ஒரு தலைமுறை இருந்தது.

அந்த தலைமுறைக்கு சாலமன் பாப்பையா ஒரு பேச்சாளர் மட்டும் இல்லை.

வீட்டுக்குள் வந்து பேசும் ஒரு பெரியவர் மாதிரி.

பக்கத்தில் உட்கார்ந்து

“இது இப்படித்தான்…”

என்று ஒரு விஷயத்தை விளக்குவது போல இருக்கும்.

அதுதான் அவருடைய பலம்.

தமிழறிஞர் என்ற அடையாளம் இருந்தாலும், தமிழ் தெரிந்தவர்களுக்காக மட்டும் பேசவில்லை.

தமிழைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர்களையும் தமிழுக்குள் அழைத்து வந்தார்.

அதனால்தான் பட்டிமன்றம் என்பது வயதானவர்கள் பார்க்கும் நிகழ்ச்சி என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி, இளம் தலைமுறையிடமும் சென்றது.

இன்று YouTube, Reels, Shorts என்று எல்லாமே வேகமாக ஓடும் காலம்.

ஆனால் ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதர் மைக்கின் முன் நின்று பேசுவதை மட்டும் வைத்து ஒரு குடும்பமே உட்கார்ந்து கேட்டது.

அந்த காலத்தின் ஒரு முக்கியமான முகம் சாலமன் பாப்பையா.

மதுரையில் தமிழ்த்துறையில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.

ஆயிரக்கணக்கான பட்டிமன்றங்களுக்கு நடுவராக இருந்தவர்.

தமிழுக்காக பல தலைமுறைகளிடம் பேசியவர்.

கலைமாமணி, பத்மஸ்ரீ என்று விருதுகள் அவருடைய பயணத்தைப் பதிவு செய்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய விருது வேறு.

அவர் பேசிய வார்த்தைகள்

மக்களின் நினைவில் தங்கியது.

சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டிருந்தன.

இன்று அவர் இல்லை என்ற செய்தியைப் பார்க்கும்போது,

“இனி அந்த குரல் கேட்காதா?”

என்ற ஒரு வெறுமை வருகிறது.

ஒரு மனிதர் இறந்து போகிறார்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய நினைவுகள் இறப்பதில்லை.

அவர் பேசிய பட்டிமன்றங்கள் இருக்கின்றன.

அவர் சொன்ன நகைச்சுவைகள் இருக்கின்றன.

அவர் பேசிய தமிழ் இருக்கிறது.

அவரை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு தலைமுறை இருக்கிறது.

அதுதான் ஒரு கலைஞனின் உண்மையான வாழ்க்கை.

இன்று இன்னொரு தமிழ் குரல் மௌனமாகி இருக்கிறது.

அதே நாளில் பாரதியாரை நினைக்கிறோம்.

திருவல்லிக்கேணி மண்ணில் பாரதி மறைந்த நாள்.

இன்று மதுரையில் சாலமன் பாப்பையா மறைந்திருக்கிறார்.

ஒருவர் கவிதையால் தமிழை எழுப்பியவர்.

இன்னொருவர் பேச்சால் தமிழை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.

காலம் வேறு.

களம் வேறு.

ஆனால் இருவரையும் இணைப்பது ஒன்று.

தமிழ்.

சாலமன் பாப்பையா அவர்களுக்கு

அன்பான அஞ்சலி.

அவர் குரல் இனி நேரில் கேட்காமல் போகலாம்.

ஆனால்…

ஒரு பட்டிமன்றம் ஆரம்பிக்கும் போதும்,

ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியை YouTube-ல் பார்க்கும்போதும்,

ஒரு நகைச்சுவையான தமிழ் விவாதம் நடக்கும்போதும்,

எங்கோ ஒரு இடத்தில் அந்த குரல் மீண்டும் கேட்கும்.

“தமிழ் இருக்கும் வரை

சாலமன் பாப்பையாவுக்கும் மறைவு இல்லை.”

இவன்

ராஜா. க 

பாரதி மறைந்த நாளில்… இன்னொரு தமிழ் குரலும் மௌனமானது

சில குரல்கள்

நாம் நினைத்தால் மட்டுமே கேட்கும்.

சில குரல்கள்

நம்முடைய நினைவுகளோடு சேர்ந்து வாழும்.

சாலமன் பாப்பையாவின் குரல் அந்த இரண்டாவது வகை.

பட்டிமன்றம் என்றாலே ஒரு காலத்தில் நினைவுக்கு வந்த முகங்களில் முக்கியமானவர் சாலமன் பாப்பையா.

தமிழை பேசினார்.

ஆனால் வெறுமனே தமிழ் பேசவில்லை.

தமிழை சுவாரஸ்யமாக்கினார்.

கடினமான கருத்துகளைக்கூட எளிமையாகச் சொன்னார்.

சிரிக்க வைத்தார்.

சிந்திக்க வைத்தார்.

அவருடைய பேச்சில் இருந்த அந்த இயல்பான நகைச்சுவைதான் அவரை எல்லோரிடமும் கொண்டு போய் சேர்த்தது.

வீட்டில் பொங்கல், தீபாவளி வந்தாலே பட்டிமன்றம் பார்க்கும் ஒரு தலைமுறை இருந்தது.

அந்த தலைமுறைக்கு சாலமன் பாப்பையா ஒரு பேச்சாளர் மட்டும் இல்லை.

வீட்டுக்குள் வந்து பேசும் ஒரு பெரியவர் மாதிரி.

பக்கத்தில் உட்கார்ந்து

“இது இப்படித்தான்…”

என்று ஒரு விஷயத்தை விளக்குவது போல இருக்கும்.

அதுதான் அவருடைய பலம்.

தமிழறிஞர் என்ற அடையாளம் இருந்தாலும், தமிழ் தெரிந்தவர்களுக்காக மட்டும் பேசவில்லை.

தமிழைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர்களையும் தமிழுக்குள் அழைத்து வந்தார்.

அதனால்தான் பட்டிமன்றம் என்பது வயதானவர்கள் பார்க்கும் நிகழ்ச்சி என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி, இளம் தலைமுறையிடமும் சென்றது.

இன்று YouTube, Reels, Shorts என்று எல்லாமே வேகமாக ஓடும் காலம்.

ஆனால் ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதர் மைக்கின் முன் நின்று பேசுவதை மட்டும் வைத்து ஒரு குடும்பமே உட்கார்ந்து கேட்டது.

அந்த காலத்தின் ஒரு முக்கியமான முகம் சாலமன் பாப்பையா.

மதுரையில் தமிழ்த்துறையில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.

ஆயிரக்கணக்கான பட்டிமன்றங்களுக்கு நடுவராக இருந்தவர்.

தமிழுக்காக பல தலைமுறைகளிடம் பேசியவர்.

கலைமாமணி, பத்மஸ்ரீ என்று விருதுகள் அவருடைய பயணத்தைப் பதிவு செய்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய விருது வேறு.

அவர் பேசிய வார்த்தைகள்

மக்களின் நினைவில் தங்கியது.

சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டிருந்தன.

இன்று அவர் இல்லை என்ற செய்தியைப் பார்க்கும்போது,

“இனி அந்த குரல் கேட்காதா?”

என்ற ஒரு வெறுமை வருகிறது.

ஒரு மனிதர் இறந்து போகிறார்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய நினைவுகள் இறப்பதில்லை.

அவர் பேசிய பட்டிமன்றங்கள் இருக்கின்றன.

அவர் சொன்ன நகைச்சுவைகள் இருக்கின்றன.

அவர் பேசிய தமிழ் இருக்கிறது.

அவரை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு தலைமுறை இருக்கிறது.

அதுதான் ஒரு கலைஞனின் உண்மையான வாழ்க்கை.

இன்று இன்னொரு தமிழ் குரல் மௌனமாகி இருக்கிறது.

அதே நாளில் பாரதியாரை நினைக்கிறோம்.

திருவல்லிக்கேணி மண்ணில் பாரதி மறைந்த நாள்.

இன்று மதுரையில் சாலமன் பாப்பையா மறைந்திருக்கிறார்.

ஒருவர் கவிதையால் தமிழை எழுப்பியவர்.

இன்னொருவர் பேச்சால் தமிழை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.

காலம் வேறு.

களம் வேறு.

ஆனால் இருவரையும் இணைப்பது ஒன்று.

தமிழ்.

சாலமன் பாப்பையா அவர்களுக்கு

அன்பான அஞ்சலி.

அவர் குரல் இனி நேரில் கேட்காமல் போகலாம்.

ஆனால்…

ஒரு பட்டிமன்றம் ஆரம்பிக்கும் போதும்,

ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியை YouTube-ல் பார்க்கும்போதும்,

ஒரு நகைச்சுவையான தமிழ் விவாதம் நடக்கும்போதும்,

எங்கோ ஒரு இடத்தில் அந்த குரல் மீண்டும் கேட்கும்.

“தமிழ் இருக்கும் வரை

சாலமன் பாப்பையாவுக்கும் மறைவு இல்லை.”

இவன்

ராஜா. க 

 திருச்செந்தூரில் சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பார்க்கும்போது வெறுமனே மகிழ்ச்சி ஏற்படாது… ஏதோ ஒரு விதமான சிலிர்ப்பு மனதுக்குள் ஓடும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சி எனக்கு அறிமுகமானது பல வருடங்களுக்கு முன்பு.

என் தந்தையின் நண்பர் ஒருவர். நல்ல பழக்கம். ஒருமுறை அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது,

“வா ராஜா… என் கூட சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கப் போவோம்” என்றார்.

அப்போது எனக்குள் இருந்த மனநிலை வேறு.

கடவுள் நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் தேடித் தேடி கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட வேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் பெரிதாக இருந்ததில்லை. நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடவுள் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை இருந்தாலும், அந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவதில் நான் அவ்வளவு தீவிரமானவன் இல்லை.

ஆனால் அன்று அவர் என்னைக் காண்பிக்க அழைத்துச் சென்ற அந்தக் காட்சி, இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் என்னை ஈர்க்கும் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.

அவருடன் சென்றேன்.

எங்கள் ஊர் திருச்செந்தூரில் நடைபெறும் திருவிழாவின் ஏழாம் திருநாள்.

மண்டபத்திலிருந்து சக்கரவர்த்தி சண்முகர், தங்கச் சப்பரத்தில் வெளியே வரும் தருணம் அது.

அப்போது அவர் என்னிடம்,

“ராஜா… நல்லா பாரு”

என்றார்.

நானும் கவனமாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

சப்பரம் மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வரும் அந்த நேரத்தில், சூரியக் கதிர்கள் தங்கச் சப்பரத்தின் மீது விழுந்தன.

அந்த ஒளியில் சண்முகர்…

தகதகவென ஜொலித்தார்.

அது வெறும் தங்கத்தின் பிரகாசம் இல்லை.

சூரிய ஒளி, தங்கச் சப்பரம், சண்முகரின் திருமேனி, அதைச் சுற்றியிருந்த பக்தர்களின் பரவசம் — எல்லாமும் சேர்ந்து அந்த நொடிக்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுத்திருந்தது.

அதோடு சப்பரம் அசையும் போது எழும் மணியோசை…

சப்பரம் உலுக்கும் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் அந்த மணி ஒலிக்கும்.

அதைப் பார்ப்பதும்…

அந்த ஓசையைக் கேட்பதும்…

அவ்வளவு ரம்யமாக இருக்கும்.

அன்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபோது, அவர் ஏன் என்னை “நல்லா பாரு” என்று சொன்னார் என்பது புரிந்தது.

அந்த ஒரு காட்சி மனதில் அப்படியே பதிந்துவிட்டது.

அதன்பிறகு, திருச்செந்தூர் திருவிழா என்றாலே அந்தக் காட்சியைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஈர்ப்பு எனக்குள் வந்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் திருவிழா நாட்களில் சென்று அந்தத் தருணத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

அப்போது இவ்வளவு கூட்டம் இருக்காது.

நின்று நிதானமாகப் பார்க்க முடியும்.

சூரிய ஒளியில் ஜொலிக்கும் சண்முகரைப் பார்க்கலாம்.

சப்பரத்தின் அசைவைக் கவனிக்கலாம்.

அந்த மணியோசையை மனதுக்குள் வாங்கிக்கொள்ளலாம்.

சில காட்சிகள் அப்படித்தான்.

அவற்றைப் பார்க்கும்போது அந்த நொடி மட்டும் நமக்கு அழகாகத் தெரியாது.

அந்தக் காட்சி நம்முடைய நினைவுகளில் ஒரு இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறது.

எனக்கும் திருச்செந்தூரின் இந்தக் காட்சி அப்படித்தான்.

ஒரு நாள் என் தந்தையின் நண்பர், “வா… சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கலாம்” என்று அழைத்துச் சென்றார்.

அன்று அவர் காண்பித்த அந்தக் காட்சி…

இன்று வரை என்னை அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

திருச்செந்தூர் எனக்கு வெறும் ஊர் அல்ல.

அதன் கடலும், கோயிலும், திருவிழாவும், தெருக்களும், அந்த மணியோசையும், சண்முகரின் தரிசனமும் — ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு நினைவோடு இணைந்திருக்கிறது.

அதில் மறக்க முடியாத ஒன்று…

தங்கச் சப்பரத்தில் சூரியக் கதிர்களில் ஜொலிக்கும் எங்கள் சக்கரவர்த்தி சண்முகர்.

வாய்ப்பு இருப்பவர்கள் ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

அந்தக் காட்சியை புகைப்படத்தில் மட்டும் பார்க்காமல்…

நேரில் நின்று ரசித்துப் பாருங்கள்.

எங்கள் செந்தூர் சக்கரவர்த்தியின் தர்பாரை. 🙏🏻🪷

#ஆவணித்திருவிழா2026

#திருச்செந்தூர்

#சக்கரவர்த்தி

#சண்முகர்

இவன் 

ராஜா க 

 திருச்செந்தூரில் சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பார்க்கும்போது வெறுமனே மகிழ்ச்சி ஏற்படாது… ஏதோ ஒரு விதமான சிலிர்ப்பு மனதுக்குள் ஓடும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சி எனக்கு அறிமுகமானது பல வருடங்களுக்கு முன்பு.

என் தந்தையின் நண்பர் ஒருவர். நல்ல பழக்கம். ஒருமுறை அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது,

“வா ராஜா… என் கூட சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கப் போவோம்” என்றார்.

அப்போது எனக்குள் இருந்த மனநிலை வேறு.

கடவுள் நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் தேடித் தேடி கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட வேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் பெரிதாக இருந்ததில்லை. நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடவுள் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை இருந்தாலும், அந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவதில் நான் அவ்வளவு தீவிரமானவன் இல்லை.

ஆனால் அன்று அவர் என்னைக் காண்பிக்க அழைத்துச் சென்ற அந்தக் காட்சி, இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் என்னை ஈர்க்கும் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.

அவருடன் சென்றேன்.

எங்கள் ஊர் திருச்செந்தூரில் நடைபெறும் திருவிழாவின் ஏழாம் திருநாள்.

மண்டபத்திலிருந்து சக்கரவர்த்தி சண்முகர், தங்கச் சப்பரத்தில் வெளியே வரும் தருணம் அது.

அப்போது அவர் என்னிடம்,

“ராஜா… நல்லா பாரு”

என்றார்.

நானும் கவனமாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

சப்பரம் மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வரும் அந்த நேரத்தில், சூரியக் கதிர்கள் தங்கச் சப்பரத்தின் மீது விழுந்தன.

அந்த ஒளியில் சண்முகர்…

தகதகவென ஜொலித்தார்.

அது வெறும் தங்கத்தின் பிரகாசம் இல்லை.

சூரிய ஒளி, தங்கச் சப்பரம், சண்முகரின் திருமேனி, அதைச் சுற்றியிருந்த பக்தர்களின் பரவசம் — எல்லாமும் சேர்ந்து அந்த நொடிக்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுத்திருந்தது.

அதோடு சப்பரம் அசையும் போது எழும் மணியோசை…

சப்பரம் உலுக்கும் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் அந்த மணி ஒலிக்கும்.

அதைப் பார்ப்பதும்…

அந்த ஓசையைக் கேட்பதும்…

அவ்வளவு ரம்யமாக இருக்கும்.

அன்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபோது, அவர் ஏன் என்னை “நல்லா பாரு” என்று சொன்னார் என்பது புரிந்தது.

அந்த ஒரு காட்சி மனதில் அப்படியே பதிந்துவிட்டது.

அதன்பிறகு, திருச்செந்தூர் திருவிழா என்றாலே அந்தக் காட்சியைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஈர்ப்பு எனக்குள் வந்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் திருவிழா நாட்களில் சென்று அந்தத் தருணத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

அப்போது இவ்வளவு கூட்டம் இருக்காது.

நின்று நிதானமாகப் பார்க்க முடியும்.

சூரிய ஒளியில் ஜொலிக்கும் சண்முகரைப் பார்க்கலாம்.

சப்பரத்தின் அசைவைக் கவனிக்கலாம்.

அந்த மணியோசையை மனதுக்குள் வாங்கிக்கொள்ளலாம்.

சில காட்சிகள் அப்படித்தான்.

அவற்றைப் பார்க்கும்போது அந்த நொடி மட்டும் நமக்கு அழகாகத் தெரியாது.

அந்தக் காட்சி நம்முடைய நினைவுகளில் ஒரு இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறது.

எனக்கும் திருச்செந்தூரின் இந்தக் காட்சி அப்படித்தான்.

ஒரு நாள் என் தந்தையின் நண்பர், “வா… சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கலாம்” என்று அழைத்துச் சென்றார்.

அன்று அவர் காண்பித்த அந்தக் காட்சி…

இன்று வரை என்னை அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

திருச்செந்தூர் எனக்கு வெறும் ஊர் அல்ல.

அதன் கடலும், கோயிலும், திருவிழாவும், தெருக்களும், அந்த மணியோசையும், சண்முகரின் தரிசனமும் — ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு நினைவோடு இணைந்திருக்கிறது.

அதில் மறக்க முடியாத ஒன்று…

தங்கச் சப்பரத்தில் சூரியக் கதிர்களில் ஜொலிக்கும் எங்கள் சக்கரவர்த்தி சண்முகர்.

வாய்ப்பு இருப்பவர்கள் ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

அந்தக் காட்சியை புகைப்படத்தில் மட்டும் பார்க்காமல்…

நேரில் நின்று ரசித்துப் பாருங்கள்.

எங்கள் செந்தூர் சக்கரவர்த்தியின் தர்பாரை. 🙏🏻🪷

#ஆவணித்திருவிழா2026

#திருச்செந்தூர்

#சக்கரவர்த்தி

#சண்முகர்

இவன் 

ராஜா க 

 Hi – ஒரு அழகான Feel Good Love Story ❤️

ஒரு திரைப்படம் பார்க்கும் ரசிகனுக்கு, அந்தப் படத்தின் நாயகனைப் பார்த்ததும்,

“அட… நம்மள மாதிரியே இருக்கானே!”

என்று தோன்ற வேண்டும்.

அல்லது,

“நாமும் இப்படியிருந்தா நல்லா இருக்குமே…”

என்று நினைக்க வைக்க வேண்டும்.

அப்படி ஒரு connect கிடைத்துவிட்டால், அந்தப் படம் ரசிகனுக்கு வெற்றி பெற்றுவிடுகிறது.

Hi படத்தின் நாயகன் கவின் அந்த முதல் ரகம்.

அம்மா பையன். கொஞ்சம் பயந்த சுபாவம். எதற்கெடுத்தாலும் emotional ஆகிறவன். காதலை propose செய்தால் rejection வாங்குகிறவன்.

அப்படிப்பட்ட மயில்சாமி என்கிற மயில், காதலித்து திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, தன் காதலை எப்படி கரம் பிடிக்கிறான் என்பதுதான் Hi.

கதை புதுசு என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் அதை சொல்லியிருக்கும் விதத்திலும், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான தன்மையிலும் ஒரு அழகு இருக்கிறது.

கவின் – நயன்தாரா chemistry நன்றாக work ஆகிறது. ❤️

நயன்தாரா இன்னும் அழகாகவே தெரிகிறார். குறிப்பாக romance scenes-ல், அவருடைய expressions மற்றும் body language ரசிக்க வைக்கிறது.

கவின் வழக்கமான “hero” மாதிரி இல்லாமல், ஒரு சாதாரண இளைஞனாகவே தெரிகிறார்.

சிரிக்க வைக்கிறார்.

தேவையான இடங்களில் அழ வைக்கிறார்.

சில இடங்களில் நம்மையே அவருக்குள் பார்க்க வைக்கிறார்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று…

கவினை reject செய்த பெண், அதற்கான விளக்கத்தைச் சொல்லிவிட்டு செல்கிறார். கவின் சட்டையின் முதல் பட்டனைப் போட்டுக்கொள்கிறார்.

அதைப் பார்த்த நயன்தாரா அந்த பட்டனை மீண்டும் கழற்றிவிடுகிறார்.

பெரிய dialogue எதுவும் இல்லை.

ஆனால் அந்த ஒரு gesture-ல் காதலை சொல்லிவிடுகிறார்கள்.

இதை இவ்வளவு அழகாக ஒரு காதல் காட்சியாக மனதில் பதிய வைத்த இயக்குநருக்கு ஒரு சபாஷ்! 👏❤️

பிரபு, பாக்யராஜ், ராதிகா, சத்யன் என பெரிய நடிகர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்கள்.

பிரபுவின் மனைவியாக வரும் நடிகையின் சிறப்புத் தோற்றமும் கவனிக்க வைக்கிறது.

First half – ஜாலி. 😄

Second half – அதே ஜாலியோடு கொஞ்சம் sentiment. ❤️

இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்களில் கொஞ்சம் கத்திரி போட்டிருந்தால் இன்னும் crisp-ஆ இருந்திருக்கும்.

ஆனால் மொத்தத்தில்,

காதல் + romance + comedy + கொஞ்சம் sentiment கலந்து ஒரு pleasant feel-good movie. ❤️

பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாமல் போனால், ஒரு நல்ல இரண்டு மணி நேர entertainment-ஆக ரசிக்கலாம்.

Hi – ஒரு perfect love story இல்லையென்றாலும், ஒரு அழகான feel-good

love story. ❤️

— இவன்

ராஜா. க @Kavin_m_0431 @NayantharaU #Hi

 Hi – ஒரு அழகான Feel Good Love Story ❤️

ஒரு திரைப்படம் பார்க்கும் ரசிகனுக்கு, அந்தப் படத்தின் நாயகனைப் பார்த்ததும்,

“அட… நம்மள மாதிரியே இருக்கானே!”

என்று தோன்ற வேண்டும்.

அல்லது,

“நாமும் இப்படியிருந்தா நல்லா இருக்குமே…”

என்று நினைக்க வைக்க வேண்டும்.

அப்படி ஒரு connect கிடைத்துவிட்டால், அந்தப் படம் ரசிகனுக்கு வெற்றி பெற்றுவிடுகிறது.

Hi படத்தின் நாயகன் கவின் அந்த முதல் ரகம்.

அம்மா பையன். கொஞ்சம் பயந்த சுபாவம். எதற்கெடுத்தாலும் emotional ஆகிறவன். காதலை propose செய்தால் rejection வாங்குகிறவன்.

அப்படிப்பட்ட மயில்சாமி என்கிற மயில், காதலித்து திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, தன் காதலை எப்படி கரம் பிடிக்கிறான் என்பதுதான் Hi.

கதை புதுசு என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் அதை சொல்லியிருக்கும் விதத்திலும், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான தன்மையிலும் ஒரு அழகு இருக்கிறது.

கவின் – நயன்தாரா chemistry நன்றாக work ஆகிறது. ❤️

நயன்தாரா இன்னும் அழகாகவே தெரிகிறார். குறிப்பாக romance scenes-ல், அவருடைய expressions மற்றும் body language ரசிக்க வைக்கிறது.

கவின் வழக்கமான “hero” மாதிரி இல்லாமல், ஒரு சாதாரண இளைஞனாகவே தெரிகிறார்.

சிரிக்க வைக்கிறார்.

தேவையான இடங்களில் அழ வைக்கிறார்.

சில இடங்களில் நம்மையே அவருக்குள் பார்க்க வைக்கிறார்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று…

கவினை reject செய்த பெண், அதற்கான விளக்கத்தைச் சொல்லிவிட்டு செல்கிறார். கவின் சட்டையின் முதல் பட்டனைப் போட்டுக்கொள்கிறார்.

அதைப் பார்த்த நயன்தாரா அந்த பட்டனை மீண்டும் கழற்றிவிடுகிறார்.

பெரிய dialogue எதுவும் இல்லை.

ஆனால் அந்த ஒரு gesture-ல் காதலை சொல்லிவிடுகிறார்கள்.

இதை இவ்வளவு அழகாக ஒரு காதல் காட்சியாக மனதில் பதிய வைத்த இயக்குநருக்கு ஒரு சபாஷ்! 👏❤️

பிரபு, பாக்யராஜ், ராதிகா, சத்யன் என பெரிய நடிகர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்கள்.

பிரபுவின் மனைவியாக வரும் நடிகையின் சிறப்புத் தோற்றமும் கவனிக்க வைக்கிறது.

First half – ஜாலி. 😄

Second half – அதே ஜாலியோடு கொஞ்சம் sentiment. ❤️

இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்களில் கொஞ்சம் கத்திரி போட்டிருந்தால் இன்னும் crisp-ஆ இருந்திருக்கும்.

ஆனால் மொத்தத்தில்,

காதல் + romance + comedy + கொஞ்சம் sentiment கலந்து ஒரு pleasant feel-good movie. ❤️

பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாமல் போனால், ஒரு நல்ல இரண்டு மணி நேர entertainment-ஆக ரசிக்கலாம்.

Hi – ஒரு perfect love story இல்லையென்றாலும், ஒரு அழகான feel-good

love story. ❤️

— இவன்

ராஜா. க @Kavin_m_0431 @NayantharaU #Hi

 

சில நடிகர்களை நாம் அவர்கள் நடித்த கதாபாத்திரங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

சிலரை அவர்கள் நடித்த படங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

ஆனால் சௌகார் ஜானகி போன்ற சில நடிகைகளை, அவர்கள் நடிப்பையே நினைத்துப் பார்த்து ரசிப்போம்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த இயக்குநர்களில் ஒருவரான கே.பாலசந்தரின் படங்களில் சௌகார் ஜானகி ஒரு தனி presence.

எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள் என்று ஒவ்வொரு படத்திலும் அவருடைய நடிப்பு ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும். அந்தக் கதாபாத்திரங்களை அவர் நடித்தார் என்று சொல்வதைவிட, அந்தக் கதாபாத்திரமாகவே மாறிவிட்டார் என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

அவருடைய dialogue delivery மட்டும் இல்லை…

ஒரு பார்வை, ஒரு reaction, ஒரு சிறிய body language கூட அந்தக் காட்சியின் mood-ஐ மாற்றிவிடும்.

குறிப்பாக பாமா விஜயம் போன்ற படங்களில் அவருடைய timing-ஐ இன்றைய comedy scenes-ோடு compare செய்து பார்த்தாலும் ரசிக்க முடியும். அந்தக் காலத்து நடிப்பு என்பதால் மட்டும் அது பழையதாகத் தெரியாது. அதுதான் அவருடைய பெரிய பலம்.

அதே சௌகார் ஜானகியை தில்லுமுல்லு படத்தில் பார்க்கும்போது இன்னொரு surprise.

அது இரட்டை வேடம் கிடையாது. ஆனால் அவர் காட்டும் நடிப்பில், ஒரே கதாபாத்திரத்துக்குள் இரண்டு விதமான shades இருப்பது போல ஒரு feel இருக்கும்.

ரஜினிகாந்துடன் வரும் அந்த comedy portions-ல் அவருடைய expressions, timing, reaction எல்லாமே வேற லெவல். காட்சியில் அவர் பேசும் வசனத்தைவிட, அவர் கொடுக்கும் reaction-ஐ பார்த்து சிரிக்க வைக்கும் அளவுக்கு அந்த performance இருக்கும்.

அதனால்தான் சௌகார் ஜானகியின் நடிப்பை “அந்தக் காலத்து நடிப்பு” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு கடந்து போக முடியாது.

இன்றைய தலைமுறை performance, screen presence, comic timing, natural acting என்று தனித்தனியாக பேசும் விஷயங்கள் எல்லாம் அவருடைய நடிப்பில் பல வருடங்களுக்கு முன்பே இருந்திருக்கிறது.

ஒரு நடிகை அழகாக நடிக்கலாம்.

ஒரு நடிகை நன்றாக வசனம் பேசலாம்.

ஒரு நடிகை comedy செய்யலாம்.

ஆனால் ஒரே career-ல் இத்தனை விதமான கதாபாத்திரங்களையும், இத்தனை இயல்பாக carry செய்வது தான் சௌகார் ஜானகியின் தனித்துவம்.

கே.பாலசந்தரின் படங்களில் அவரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், “இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு இவரைத் தவிர வேறு யாரை யோசித்திருக்க முடியும்?” என்ற எண்ணம் வரும்.

அதுதான் ஒரு great actor-ன் அடையாளம்.

சினிமா மாறிவிட்டது.

கதைகள் மாறிவிட்டன.

நடிப்பு style மாறிவிட்டது.

ஆனால் நல்ல நடிப்புக்கு expiry date கிடையாது.

அதனால் தான் பல வருடங்கள் கழித்தும் எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள், தில்லுமுல்லு போன்ற படங்களில் சௌகார் ஜானகியைப் பார்க்கும்போது, அவருடைய performance இன்னும் fresh-ஆகவே இருக்கிறது.

ஒரு தலைமுறை பார்த்து ரசித்த நடிகை…

இன்னொரு தலைமுறை பார்த்து வியக்க வேண்டிய நடிகை.

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அற்புதமான நடிப்புத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த சௌகார் ஜானகி இன்று நம்மிடையே இல்லை.

சௌகார் ஜானகி மறைந்தார்.

ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற நடிப்பு — திரையில் என்றும் மறையாது. ❤️

இவன் 

ராஜா . க 

 

சில நடிகர்களை நாம் அவர்கள் நடித்த கதாபாத்திரங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

சிலரை அவர்கள் நடித்த படங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

ஆனால் சௌகார் ஜானகி போன்ற சில நடிகைகளை, அவர்கள் நடிப்பையே நினைத்துப் பார்த்து ரசிப்போம்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த இயக்குநர்களில் ஒருவரான கே.பாலசந்தரின் படங்களில் சௌகார் ஜானகி ஒரு தனி presence.

எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள் என்று ஒவ்வொரு படத்திலும் அவருடைய நடிப்பு ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும். அந்தக் கதாபாத்திரங்களை அவர் நடித்தார் என்று சொல்வதைவிட, அந்தக் கதாபாத்திரமாகவே மாறிவிட்டார் என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

அவருடைய dialogue delivery மட்டும் இல்லை…

ஒரு பார்வை, ஒரு reaction, ஒரு சிறிய body language கூட அந்தக் காட்சியின் mood-ஐ மாற்றிவிடும்.

குறிப்பாக பாமா விஜயம் போன்ற படங்களில் அவருடைய timing-ஐ இன்றைய comedy scenes-ோடு compare செய்து பார்த்தாலும் ரசிக்க முடியும். அந்தக் காலத்து நடிப்பு என்பதால் மட்டும் அது பழையதாகத் தெரியாது. அதுதான் அவருடைய பெரிய பலம்.

அதே சௌகார் ஜானகியை தில்லுமுல்லு படத்தில் பார்க்கும்போது இன்னொரு surprise.

அது இரட்டை வேடம் கிடையாது. ஆனால் அவர் காட்டும் நடிப்பில், ஒரே கதாபாத்திரத்துக்குள் இரண்டு விதமான shades இருப்பது போல ஒரு feel இருக்கும்.

ரஜினிகாந்துடன் வரும் அந்த comedy portions-ல் அவருடைய expressions, timing, reaction எல்லாமே வேற லெவல். காட்சியில் அவர் பேசும் வசனத்தைவிட, அவர் கொடுக்கும் reaction-ஐ பார்த்து சிரிக்க வைக்கும் அளவுக்கு அந்த performance இருக்கும்.

அதனால்தான் சௌகார் ஜானகியின் நடிப்பை “அந்தக் காலத்து நடிப்பு” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு கடந்து போக முடியாது.

இன்றைய தலைமுறை performance, screen presence, comic timing, natural acting என்று தனித்தனியாக பேசும் விஷயங்கள் எல்லாம் அவருடைய நடிப்பில் பல வருடங்களுக்கு முன்பே இருந்திருக்கிறது.

ஒரு நடிகை அழகாக நடிக்கலாம்.

ஒரு நடிகை நன்றாக வசனம் பேசலாம்.

ஒரு நடிகை comedy செய்யலாம்.

ஆனால் ஒரே career-ல் இத்தனை விதமான கதாபாத்திரங்களையும், இத்தனை இயல்பாக carry செய்வது தான் சௌகார் ஜானகியின் தனித்துவம்.

கே.பாலசந்தரின் படங்களில் அவரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், “இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு இவரைத் தவிர வேறு யாரை யோசித்திருக்க முடியும்?” என்ற எண்ணம் வரும்.

அதுதான் ஒரு great actor-ன் அடையாளம்.

சினிமா மாறிவிட்டது.

கதைகள் மாறிவிட்டன.

நடிப்பு style மாறிவிட்டது.

ஆனால் நல்ல நடிப்புக்கு expiry date கிடையாது.

அதனால் தான் பல வருடங்கள் கழித்தும் எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள், தில்லுமுல்லு போன்ற படங்களில் சௌகார் ஜானகியைப் பார்க்கும்போது, அவருடைய performance இன்னும் fresh-ஆகவே இருக்கிறது.

ஒரு தலைமுறை பார்த்து ரசித்த நடிகை…

இன்னொரு தலைமுறை பார்த்து வியக்க வேண்டிய நடிகை.

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அற்புதமான நடிப்புத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த சௌகார் ஜானகி இன்று நம்மிடையே இல்லை.

சௌகார் ஜானகி மறைந்தார்.

ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற நடிப்பு — திரையில் என்றும் மறையாது. ❤️

இவன் 

ராஜா . க 

 

ஒரு போலீஸ் வாகனத்தை வழிமறித்து, அதில் இருக்கும் ஆயுதங்களை ஒரு gang கடத்திச் செல்கிறது. அந்த gang-ன் தலைவன் Das. இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் இயக்குநர் Lokesh Kanagaraj ஹீரோவாக நடித்திருக்கிறார்.

ஒரு தந்தை, தன் மகனை English Medium-ல் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், தன்னிடம் இருக்கும் சொத்துகளை விற்று ₹7 லட்சம் பணத்தைச் சேர்க்கிறார். அந்தப் பணத்தை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி பறித்துக்கொண்டு, அந்தத் தந்தையைக் கொலை செய்கிறார்.

அந்தப் பணம் அந்த மகனுக்குக் கிடைத்ததா? அவன் தன் தந்தையின் கனவை நிறைவேற்றி படிக்கச் சென்றானா? என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான emotional thread.

அதன்பிறகு படம் முழுவதும் துப்பாக்கிச் சத்தம், violence, bloodshed என்று ஒரு raw world-க்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. அதற்கு கூடுதல் பலமாக இருக்கிறது Anirudh-ன் BGM. சில காட்சிகளில் காட்சியை விட BGM-தான் அந்த intensity-ஐ இன்னும் அதிகமாக உணர வைக்கிறது.

Das-ஆக Lokesh Kanagaraj

இயக்குநராக Lokesh Kanagaraj-ஐ ரசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஹீரோவாக அவரை எப்படி பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தான் படத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

Das கதாபாத்திரத்தில் மிகவும் raw-ஆ நடித்திருக்கிறார்.

அவருடைய body language, பேசும் விதம், fight sequences என ஒரு gangster character-க்கு தேவையான roughness-ஐ கொண்டு வர முயற்சி செய்திருக்கிறார். இரண்டு கதாநாயகிகளுடன் வரும் காட்சிகளில் romance-ஐ கொண்டு வரவும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

ஆனால் அந்த romantic portions மட்டும் சில இடங்களில் கதையின் rawness-க்கு நடுவில் கொஞ்சம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது.

Sanjana & Wamiqa

முதல் கதாநாயகியாக வரும் Sanjana Krishnamoorthy – Parvathi கதாபாத்திரம் சில காட்சிகளில்தான் வந்தாலும், மனதில் நிற்கிறது.

இரண்டாவது கதாநாயகியாக வரும் Wamiqa Gabbi – Chandra வேற லெவல்!

குறிப்பாக அவர் துப்பாக்கி சுடும் காட்சிகள் எல்லாம் பட்டாசு! 🔥

அவருடைய character-க்கு இன்னும் கொஞ்சம் depth கொடுத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், performance மற்றும் action portions-ல் கவனம் ஈர்க்கிறார்.

Action – ரத்தமும் சதையுமாக!

Das-ஐ சுற்றி வரும் நண்பர்கள் மற்றும் gang members-ன் நடிப்பும் மிகையாக இல்லாமல் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக interval-க்கு முன் வரும் fight sequence ரொம்ப raw.

ரத்தம், சதை, violence என்று எந்தவிதமான polishing-ம் இல்லாமல் காட்டியிருப்பது அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தனி intensity கொடுக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமாக பார்க்கும் gangster/action movie template-ஐ தாண்டி, Korean மற்றும் English crime films பார்க்கும் உணர்வை சில இடங்களில் கொடுக்கிறது.

படம் கொடுக்கும் இன்னொரு உணர்வு…

இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் தொடர்ந்து மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

நாமெல்லாம் எவ்வளவு comfortable-ஆ ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறோம்!

படத்தில் காட்டப்படும் அந்த இருண்ட உலகம், violence, பணத்துக்காக நடக்கும் கொலைகள், போலீஸைச் சுற்றி வரும் சில சம்பவங்கள் — இவை எல்லாமே நம்முடைய சாதாரண வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு உலகத்தை காட்டுகின்றன.

சில காட்சிகளில் போலீஸ் என்றாலே வேறு ஒரு பயம் வருகிற அளவுக்கு அந்த உலகம் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மொத்தத்தில்…

DC வழக்கமான தமிழ் gangster movie மாதிரி இல்லை.

இது ஒரு raw gangster movie.

துப்பாக்கிச் சத்தம், ரத்தம், violence, gangster world, Anirudh-ன் BGM, Lokesh-ன் raw performance — இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வேறுபட்ட experience-ஐ கொடுக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், சில character arcs மற்றும் romantic portions இன்னும் கொஞ்சம் convincing-ஆ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்ற குறையும் இருக்கிறது.

ஆனால் படம் முடிந்த பிறகும் சில காட்சிகளும், அந்த raw world-ம் மனதில் நிற்கிறது.

ராவான ஒரு gangster உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லும் படம் — DC. 🎬🔥

குறிப்பு: இது A Certificate / 18+ படம். குழந்தைகளுடன் பார்க்க வேண்டாம்.

இவன் 

ராஜா . க 

 

ஒரு போலீஸ் வாகனத்தை வழிமறித்து, அதில் இருக்கும் ஆயுதங்களை ஒரு gang கடத்திச் செல்கிறது. அந்த gang-ன் தலைவன் Das. இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் இயக்குநர் Lokesh Kanagaraj ஹீரோவாக நடித்திருக்கிறார்.

ஒரு தந்தை, தன் மகனை English Medium-ல் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், தன்னிடம் இருக்கும் சொத்துகளை விற்று ₹7 லட்சம் பணத்தைச் சேர்க்கிறார். அந்தப் பணத்தை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி பறித்துக்கொண்டு, அந்தத் தந்தையைக் கொலை செய்கிறார்.

அந்தப் பணம் அந்த மகனுக்குக் கிடைத்ததா? அவன் தன் தந்தையின் கனவை நிறைவேற்றி படிக்கச் சென்றானா? என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான emotional thread.

அதன்பிறகு படம் முழுவதும் துப்பாக்கிச் சத்தம், violence, bloodshed என்று ஒரு raw world-க்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. அதற்கு கூடுதல் பலமாக இருக்கிறது Anirudh-ன் BGM. சில காட்சிகளில் காட்சியை விட BGM-தான் அந்த intensity-ஐ இன்னும் அதிகமாக உணர வைக்கிறது.

Das-ஆக Lokesh Kanagaraj

இயக்குநராக Lokesh Kanagaraj-ஐ ரசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஹீரோவாக அவரை எப்படி பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தான் படத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

Das கதாபாத்திரத்தில் மிகவும் raw-ஆ நடித்திருக்கிறார்.

அவருடைய body language, பேசும் விதம், fight sequences என ஒரு gangster character-க்கு தேவையான roughness-ஐ கொண்டு வர முயற்சி செய்திருக்கிறார். இரண்டு கதாநாயகிகளுடன் வரும் காட்சிகளில் romance-ஐ கொண்டு வரவும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

ஆனால் அந்த romantic portions மட்டும் சில இடங்களில் கதையின் rawness-க்கு நடுவில் கொஞ்சம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது.

Sanjana & Wamiqa

முதல் கதாநாயகியாக வரும் Sanjana Krishnamoorthy – Parvathi கதாபாத்திரம் சில காட்சிகளில்தான் வந்தாலும், மனதில் நிற்கிறது.

இரண்டாவது கதாநாயகியாக வரும் Wamiqa Gabbi – Chandra வேற லெவல்!

குறிப்பாக அவர் துப்பாக்கி சுடும் காட்சிகள் எல்லாம் பட்டாசு! 🔥

அவருடைய character-க்கு இன்னும் கொஞ்சம் depth கொடுத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், performance மற்றும் action portions-ல் கவனம் ஈர்க்கிறார்.

Action – ரத்தமும் சதையுமாக!

Das-ஐ சுற்றி வரும் நண்பர்கள் மற்றும் gang members-ன் நடிப்பும் மிகையாக இல்லாமல் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக interval-க்கு முன் வரும் fight sequence ரொம்ப raw.

ரத்தம், சதை, violence என்று எந்தவிதமான polishing-ம் இல்லாமல் காட்டியிருப்பது அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தனி intensity கொடுக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமாக பார்க்கும் gangster/action movie template-ஐ தாண்டி, Korean மற்றும் English crime films பார்க்கும் உணர்வை சில இடங்களில் கொடுக்கிறது.

படம் கொடுக்கும் இன்னொரு உணர்வு…

இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் தொடர்ந்து மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

நாமெல்லாம் எவ்வளவு comfortable-ஆ ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறோம்!

படத்தில் காட்டப்படும் அந்த இருண்ட உலகம், violence, பணத்துக்காக நடக்கும் கொலைகள், போலீஸைச் சுற்றி வரும் சில சம்பவங்கள் — இவை எல்லாமே நம்முடைய சாதாரண வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு உலகத்தை காட்டுகின்றன.

சில காட்சிகளில் போலீஸ் என்றாலே வேறு ஒரு பயம் வருகிற அளவுக்கு அந்த உலகம் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மொத்தத்தில்…

DC வழக்கமான தமிழ் gangster movie மாதிரி இல்லை.

இது ஒரு raw gangster movie.

துப்பாக்கிச் சத்தம், ரத்தம், violence, gangster world, Anirudh-ன் BGM, Lokesh-ன் raw performance — இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வேறுபட்ட experience-ஐ கொடுக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், சில character arcs மற்றும் romantic portions இன்னும் கொஞ்சம் convincing-ஆ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்ற குறையும் இருக்கிறது.

ஆனால் படம் முடிந்த பிறகும் சில காட்சிகளும், அந்த raw world-ம் மனதில் நிற்கிறது.

ராவான ஒரு gangster உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லும் படம் — DC. 🎬🔥

குறிப்பு: இது A Certificate / 18+ படம். குழந்தைகளுடன் பார்க்க வேண்டாம்.

இவன் 

ராஜா . க 

 தமிழ் சினிமாவின் “Chubby Charm” கதாநாயகிகளில் ஹன்சிகாவுக்கும் ஒரு தனி இடம் உண்டு. ❤️

குஷ்பு…

ஜோதிகா…

அதற்குப் பிறகு ஒரு காலகட்டத்தில் நயன்தாரா…

தமிழ் ரசிகர்களுக்கு கதாநாயகியின் அழகு என்பது எப்போதுமே “size zero” மட்டும் கிடையாது.

கொஞ்சம் கொழுக் மொழுக் என்று இருந்தாலும், முகத்தில் ஒரு குழந்தைத்தனம்… கண்களில் ஒரு குறும்பு… திரையில் வந்தாலே ஒரு positive vibe…

அந்த வரிசையில் 2010-களில் ரசிகர்களால் கொண்டாடப்பட்டவர் ஹன்சிகா மோத்வானி. ❤️

விவேக் ஒரு காமெடியில் சொல்வார்…

“தமிழ்நாட்டு ரசிகர்களுக்கு கொஞ்சம் size இருந்தால்தான் பிடிக்கும்” என்று.

காமெடியாக சொல்லப்பட்டாலும், தமிழ் சினிமாவின் heroine ரசனையைப் பார்த்தால் அதில் கொஞ்சம் உண்மை இருப்பதை மறுக்க முடியாது. 😄

குஷ்புவுக்கு ரசிகர்கள் கோவில் கட்டிய காலம் முதல், ஜோதிகாவின் இயல்பான அழகை ரசித்த காலம் வரை… heroine-ன் உடல் தோற்றத்தைவிட அவளிடம் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தன்மையான charm-ஐ தமிழ் ரசிகர்கள் அதிகம் ரசித்திருக்கிறார்கள்.

அந்த charm-ஐ தன்னுடைய generation-ல் கொண்டு வந்தவர் ஹன்சிகா.

குழந்தை நட்சத்திரமாகத் தொடங்கிய பயணம்…

மாப்பிள்ளை மூலம் தமிழ் சினிமாவில் கதாநாயகியாக அறிமுகம்…

அதற்குப் பிறகு எங்கேயும் காதல், வேலாயுதம் என பெரிய ஹீரோக்களுடன் பயணம்.

ஆனால் ஹன்சிகாவின் career-ல் ஒரு முக்கியமான turning point என்றால்…

Oru Kal Oru Kannadi.

உதயநிதி ஸ்டாலினின் கதாநாயகனாக முதல் படம்.

ஹன்சிகா கதாநாயகி.

படம் மிகப்பெரிய வெற்றி.

அந்தப் படத்தின் வெற்றி உதயநிதிக்கு ஹீரோவாக ஒரு அடையாளத்தை கொடுத்தது மட்டுமல்ல… ஹன்சிகாவையும் அந்தக் காலகட்டத்தின் முக்கியமான commercial heroines-ல் ஒருவராக இன்னும் வலுவாக நிலைநிறுத்தியது. அந்தப் படத்திற்காக அவர் SIIMA Best Actress விருதையும் பெற்றார்.

தமிழ் சினிமாவில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான sentiment உண்டு.

ஒரு heroine-ஐ வைத்து படம் ஹிட் ஆனால்,

அடுத்த படத்திலும் “அவங்க ராசி”ன்னு சொல்லி அதே heroine-ஐ தொடர்வது.

அந்த sentiment-க்கு ஒரு அழகான example-ஆ உதயநிதி–ஹன்சிகா கூட்டணியை சொல்லலாம்.

Oru Kal Oru Kannadiக்குப் பிறகு, இருவரும் மீண்டும் Manithan படத்தில் இணைந்தார்கள். அந்தப் படத்தில் ஹன்சிகாவின் கதாபாத்திரத்தையும் original Hindi version-ஐ விட விரிவுபடுத்தியதாக இயக்குநர் Ahmed கூறியிருந்தார்.

அதுதான் சினிமா…

சில நேரங்களில் ஒரு நடிகையின் நடிப்பு மட்டும் நினைவில் நிற்காது.

அவள் வந்த காலம்,

அவள் நடித்த பாடல்கள்,

அவள் தோன்றிய அந்த cute expressions,

அவள் நடித்த படங்களோடு சேர்ந்த நம்முடைய நினைவுகள்…

இவை எல்லாமே சேர்ந்து ஒரு heroine-ஐ “நம்ம heroine” ஆக்கிவிடும்.

ஹன்சிகாவும் அப்படித்தான்.

ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி,

தீயா வேலை செய்யணும் குமாரு,

சிங்கம் 2,

அரண்மனை…

Commercial cinema-வின் ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து ரசிகர்களை சந்தித்த முகம்.

இன்று காலம் மாறிவிட்டது.

Heroine-களின் image மாறிவிட்டது.

Cinema-வின் கதைக்களமும் மாறிவிட்டது.

ஆனால்…

“அந்த காலத்து ஹன்சிகா”

என்று சொன்னவுடன் ஒரு தலைமுறைக்கு

ஒரு சின்ன சிரிப்பும்,

ஒரு cute face-மும்,

ஒரு cinema nostalgia-வும்

கண்டிப்பாக நினைவுக்கு வரும். ❤️

அதுதான் ஒரு நடிகை ரசிகர்களின் நினைவில் வென்றிருக்கிறாள் என்பதற்கான அடையாளம்.

Happy

Birthday, Hansika Motwani! 🎂❤️

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அழகான

Chubby Charm-க்கு… ✨

By

ராஜா. க 

 தமிழ் சினிமாவின் “Chubby Charm” கதாநாயகிகளில் ஹன்சிகாவுக்கும் ஒரு தனி இடம் உண்டு. ❤️

குஷ்பு…

ஜோதிகா…

அதற்குப் பிறகு ஒரு காலகட்டத்தில் நயன்தாரா…

தமிழ் ரசிகர்களுக்கு கதாநாயகியின் அழகு என்பது எப்போதுமே “size zero” மட்டும் கிடையாது.

கொஞ்சம் கொழுக் மொழுக் என்று இருந்தாலும், முகத்தில் ஒரு குழந்தைத்தனம்… கண்களில் ஒரு குறும்பு… திரையில் வந்தாலே ஒரு positive vibe…

அந்த வரிசையில் 2010-களில் ரசிகர்களால் கொண்டாடப்பட்டவர் ஹன்சிகா மோத்வானி. ❤️

விவேக் ஒரு காமெடியில் சொல்வார்…

“தமிழ்நாட்டு ரசிகர்களுக்கு கொஞ்சம் size இருந்தால்தான் பிடிக்கும்” என்று.

காமெடியாக சொல்லப்பட்டாலும், தமிழ் சினிமாவின் heroine ரசனையைப் பார்த்தால் அதில் கொஞ்சம் உண்மை இருப்பதை மறுக்க முடியாது. 😄

குஷ்புவுக்கு ரசிகர்கள் கோவில் கட்டிய காலம் முதல், ஜோதிகாவின் இயல்பான அழகை ரசித்த காலம் வரை… heroine-ன் உடல் தோற்றத்தைவிட அவளிடம் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தன்மையான charm-ஐ தமிழ் ரசிகர்கள் அதிகம் ரசித்திருக்கிறார்கள்.

அந்த charm-ஐ தன்னுடைய generation-ல் கொண்டு வந்தவர் ஹன்சிகா.

குழந்தை நட்சத்திரமாகத் தொடங்கிய பயணம்…

மாப்பிள்ளை மூலம் தமிழ் சினிமாவில் கதாநாயகியாக அறிமுகம்…

அதற்குப் பிறகு எங்கேயும் காதல், வேலாயுதம் என பெரிய ஹீரோக்களுடன் பயணம்.

ஆனால் ஹன்சிகாவின் career-ல் ஒரு முக்கியமான turning point என்றால்…

Oru Kal Oru Kannadi.

உதயநிதி ஸ்டாலினின் கதாநாயகனாக முதல் படம்.

ஹன்சிகா கதாநாயகி.

படம் மிகப்பெரிய வெற்றி.

அந்தப் படத்தின் வெற்றி உதயநிதிக்கு ஹீரோவாக ஒரு அடையாளத்தை கொடுத்தது மட்டுமல்ல… ஹன்சிகாவையும் அந்தக் காலகட்டத்தின் முக்கியமான commercial heroines-ல் ஒருவராக இன்னும் வலுவாக நிலைநிறுத்தியது. அந்தப் படத்திற்காக அவர் SIIMA Best Actress விருதையும் பெற்றார்.

தமிழ் சினிமாவில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான sentiment உண்டு.

ஒரு heroine-ஐ வைத்து படம் ஹிட் ஆனால்,

அடுத்த படத்திலும் “அவங்க ராசி”ன்னு சொல்லி அதே heroine-ஐ தொடர்வது.

அந்த sentiment-க்கு ஒரு அழகான example-ஆ உதயநிதி–ஹன்சிகா கூட்டணியை சொல்லலாம்.

Oru Kal Oru Kannadiக்குப் பிறகு, இருவரும் மீண்டும் Manithan படத்தில் இணைந்தார்கள். அந்தப் படத்தில் ஹன்சிகாவின் கதாபாத்திரத்தையும் original Hindi version-ஐ விட விரிவுபடுத்தியதாக இயக்குநர் Ahmed கூறியிருந்தார்.

அதுதான் சினிமா…

சில நேரங்களில் ஒரு நடிகையின் நடிப்பு மட்டும் நினைவில் நிற்காது.

அவள் வந்த காலம்,

அவள் நடித்த பாடல்கள்,

அவள் தோன்றிய அந்த cute expressions,

அவள் நடித்த படங்களோடு சேர்ந்த நம்முடைய நினைவுகள்…

இவை எல்லாமே சேர்ந்து ஒரு heroine-ஐ “நம்ம heroine” ஆக்கிவிடும்.

ஹன்சிகாவும் அப்படித்தான்.

ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி,

தீயா வேலை செய்யணும் குமாரு,

சிங்கம் 2,

அரண்மனை…

Commercial cinema-வின் ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து ரசிகர்களை சந்தித்த முகம்.

இன்று காலம் மாறிவிட்டது.

Heroine-களின் image மாறிவிட்டது.

Cinema-வின் கதைக்களமும் மாறிவிட்டது.

ஆனால்…

“அந்த காலத்து ஹன்சிகா”

என்று சொன்னவுடன் ஒரு தலைமுறைக்கு

ஒரு சின்ன சிரிப்பும்,

ஒரு cute face-மும்,

ஒரு cinema nostalgia-வும்

கண்டிப்பாக நினைவுக்கு வரும். ❤️

அதுதான் ஒரு நடிகை ரசிகர்களின் நினைவில் வென்றிருக்கிறாள் என்பதற்கான அடையாளம்.

Happy

Birthday, Hansika Motwani! 🎂❤️

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அழகான

Chubby Charm-க்கு… ✨

By

ராஜா. க 

 தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் சில கலைஞர்கள், அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தை விட பல ஆண்டுகள் முன்னோக்கி சிந்தித்தவர்கள். அப்படிப்பட்ட அரிய கலைஞர்களில் மிக முக்கியமானவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

அவரைப் பற்றி பேசும்போது "நகைச்சுவை நடிகர்" என்ற ஒரு வார்த்தையில் அடக்கிவிட முடியாது. அவர் ஒரு நடிகர், பாடகர், நடனக் கலைஞர், தயாரிப்பாளர், இயக்குநர் என பல திறமைகளை ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருந்த அபூர்வ கலைஞர்.

ஆரம்ப வாழ்க்கை

ஜோசப் பணிமயதாஸ் சந்திரபாபு ரோட்ரிக்ஸ் (J. P. Chandrababu Rodriguez) என்ற முழுப் பெயர் கொண்ட அவர், 1927 ஆகஸ்ட் 5 அன்று பிறந்தார். அவருடைய குடும்ப வேர்கள் இன்றைய தூத்துக்குடி மாவட்டத்துடன் தொடர்புடையவை என்பதால், தூத்துக்குடி மக்களுக்கும் அவர் ஒரு பெருமைக்குரிய கலைஞர்.

சிறுவயதிலேயே இசை, நடிப்பு மற்றும் மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தின் மீது ஈர்ப்பு கொண்டிருந்தார். பின்னர் தமிழ் சினிமாவில் தனக்கென ஒரு பாணியை உருவாக்கினார்.

தமிழ் சினிமாவின் வித்தியாசமான கலைஞர்

1950 மற்றும் 1960-களில் சந்திரபாபு தோன்றிய விதமே புதுமையாக இருந்தது.

அவருடைய உடல் மொழி, வசன உச்சரிப்பு, நகைச்சுவை நேர்த்தி, மேற்கத்திய நடன அசைவுகள், ஆங்கிலம் கலந்து பேசும் பாணி – இவை அனைத்தும் அந்தக் கால தமிழ் சினிமாவுக்கு முற்றிலும் புதிய அனுபவமாக இருந்தன.

இன்று "ஸ்டைல்" என்று நாம் சொல்லும் பல அம்சங்களை, பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே அவர் தனது நடிப்பில் வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

நடிகர் மட்டுமல்ல... பாடகரும்!

சந்திரபாபுவின் குரல் தனித்துவமானது. அவர் பாடிய பல பாடல்கள் இன்றும் ரசிகர்களால் ரசிக்கப்படுகின்றன.

பாடலை வெறும் பாடாமல், நடித்து பாடும் திறமை அவரிடம் இருந்தது. அதனால் அவருடைய பாடல்களில் ஒரு தனி உயிரோட்டம் இருக்கும்.

சிவாஜி கணேசனும் எம்.ஜி.ஆரும் நடித்த காலத்தில் தனக்கென இடம்

தமிழ் சினிமாவில் சிவாஜி கணேசன், எம்.ஜி.ஆர். போன்ற ஜாம்பவான்கள் உச்சத்தில் இருந்த காலத்திலும், சந்திரபாபு தனது தனித்துவமான நடிப்பால் ரசிகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தார்.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் வெறும் நகைச்சுவைக்காக மட்டும் அல்ல; பல கதாபாத்திரங்களில் உணர்ச்சியையும் அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

பலருக்குத் தெரியாத உண்மை

சந்திரபாபு ஒரு நடிகராக மட்டுமே இருக்க விரும்பவில்லை.

திரைப்படத் தயாரிப்பிலும், இயக்கத்திலும் ஆர்வம் காட்டினார். ஆனால் அந்த முயற்சிகள் அவருக்கு மிகப்பெரிய பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தின.

கலை மீது இருந்த காதல், வாழ்க்கையில் பல சோதனைகளையும் அவருக்குக் கொண்டு வந்தது.

ஒரு சோகமான முடிவு

அசாதாரண திறமை கொண்ட கலைஞராக இருந்தாலும், வாழ்க்கையின் இறுதிக்காலம் அவருக்கு எளிதாக அமையவில்லை.

பொருளாதார சிக்கல்கள், வாய்ப்புகள் குறைதல் மற்றும் தனிப்பட்ட ஏமாற்றங்கள் அவரை மிகவும் பாதித்தன.

1974 மார்ச் 8 அன்று அவர் மறைந்தார்.

ஆனால் அவரது கலை மட்டும் இன்னும் உயிருடன் வாழ்கிறது.

ஏன் சந்திரபாபுவை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்?

ஒரு நல்ல நகைச்சுவை நடிகராக மட்டுமல்ல...

தனித்துவமான நடிகர்

சிறந்த பாடகர்

மேற்கத்திய நடனத்தை தமிழ் சினிமாவில் பிரபலப்படுத்திய முன்னோடிகளில் ஒருவர்

வித்தியாசமான உடல் மொழியை அறிமுகப்படுத்திய கலைஞர்

பல திறமைகளை ஒரே மனிதனில் கொண்ட அபூர்வ ஆளுமை

இன்று "Multi-talented Artist" என்று நாம் பாராட்டும் பல அம்சங்களை, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தனது கலை வாழ்க்கையில் நிரூபித்தவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

நிறைவாக...

சில கலைஞர்கள் வெற்றி பெற்றதால் வரலாற்றில் இடம்பிடிக்கிறார்கள்.

சிலர் தோல்விகளைச் சந்தித்தாலும், அவர்களின் திறமை காலத்தை வென்று நிற்கிறது.

ஜே. பி. சந்திரபாபு அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த மகத்தான கலைஞர்.

அவரது பிறந்தநாளில், தமிழ் சினிமாவின் இந்த மறக்க முடியாத பல்துறை கலைஞருக்கு நமது மரியாதையை செலுத்துவோம்.

"கலைஞர்கள் மறைவதில்லை... அவர்கள் உருவாக்கிய கலை மூலமாக தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழ்கிறார்கள்." ❤️

இவன்

ராஜா. க 

 தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் சில கலைஞர்கள், அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தை விட பல ஆண்டுகள் முன்னோக்கி சிந்தித்தவர்கள். அப்படிப்பட்ட அரிய கலைஞர்களில் மிக முக்கியமானவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

அவரைப் பற்றி பேசும்போது "நகைச்சுவை நடிகர்" என்ற ஒரு வார்த்தையில் அடக்கிவிட முடியாது. அவர் ஒரு நடிகர், பாடகர், நடனக் கலைஞர், தயாரிப்பாளர், இயக்குநர் என பல திறமைகளை ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருந்த அபூர்வ கலைஞர்.

ஆரம்ப வாழ்க்கை

ஜோசப் பணிமயதாஸ் சந்திரபாபு ரோட்ரிக்ஸ் (J. P. Chandrababu Rodriguez) என்ற முழுப் பெயர் கொண்ட அவர், 1927 ஆகஸ்ட் 5 அன்று பிறந்தார். அவருடைய குடும்ப வேர்கள் இன்றைய தூத்துக்குடி மாவட்டத்துடன் தொடர்புடையவை என்பதால், தூத்துக்குடி மக்களுக்கும் அவர் ஒரு பெருமைக்குரிய கலைஞர்.

சிறுவயதிலேயே இசை, நடிப்பு மற்றும் மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தின் மீது ஈர்ப்பு கொண்டிருந்தார். பின்னர் தமிழ் சினிமாவில் தனக்கென ஒரு பாணியை உருவாக்கினார்.

தமிழ் சினிமாவின் வித்தியாசமான கலைஞர்

1950 மற்றும் 1960-களில் சந்திரபாபு தோன்றிய விதமே புதுமையாக இருந்தது.

அவருடைய உடல் மொழி, வசன உச்சரிப்பு, நகைச்சுவை நேர்த்தி, மேற்கத்திய நடன அசைவுகள், ஆங்கிலம் கலந்து பேசும் பாணி – இவை அனைத்தும் அந்தக் கால தமிழ் சினிமாவுக்கு முற்றிலும் புதிய அனுபவமாக இருந்தன.

இன்று "ஸ்டைல்" என்று நாம் சொல்லும் பல அம்சங்களை, பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே அவர் தனது நடிப்பில் வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

நடிகர் மட்டுமல்ல... பாடகரும்!

சந்திரபாபுவின் குரல் தனித்துவமானது. அவர் பாடிய பல பாடல்கள் இன்றும் ரசிகர்களால் ரசிக்கப்படுகின்றன.

பாடலை வெறும் பாடாமல், நடித்து பாடும் திறமை அவரிடம் இருந்தது. அதனால் அவருடைய பாடல்களில் ஒரு தனி உயிரோட்டம் இருக்கும்.

சிவாஜி கணேசனும் எம்.ஜி.ஆரும் நடித்த காலத்தில் தனக்கென இடம்

தமிழ் சினிமாவில் சிவாஜி கணேசன், எம்.ஜி.ஆர். போன்ற ஜாம்பவான்கள் உச்சத்தில் இருந்த காலத்திலும், சந்திரபாபு தனது தனித்துவமான நடிப்பால் ரசிகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தார்.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் வெறும் நகைச்சுவைக்காக மட்டும் அல்ல; பல கதாபாத்திரங்களில் உணர்ச்சியையும் அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

பலருக்குத் தெரியாத உண்மை

சந்திரபாபு ஒரு நடிகராக மட்டுமே இருக்க விரும்பவில்லை.

திரைப்படத் தயாரிப்பிலும், இயக்கத்திலும் ஆர்வம் காட்டினார். ஆனால் அந்த முயற்சிகள் அவருக்கு மிகப்பெரிய பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தின.

கலை மீது இருந்த காதல், வாழ்க்கையில் பல சோதனைகளையும் அவருக்குக் கொண்டு வந்தது.

ஒரு சோகமான முடிவு

அசாதாரண திறமை கொண்ட கலைஞராக இருந்தாலும், வாழ்க்கையின் இறுதிக்காலம் அவருக்கு எளிதாக அமையவில்லை.

பொருளாதார சிக்கல்கள், வாய்ப்புகள் குறைதல் மற்றும் தனிப்பட்ட ஏமாற்றங்கள் அவரை மிகவும் பாதித்தன.

1974 மார்ச் 8 அன்று அவர் மறைந்தார்.

ஆனால் அவரது கலை மட்டும் இன்னும் உயிருடன் வாழ்கிறது.

ஏன் சந்திரபாபுவை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்?

ஒரு நல்ல நகைச்சுவை நடிகராக மட்டுமல்ல...

தனித்துவமான நடிகர்

சிறந்த பாடகர்

மேற்கத்திய நடனத்தை தமிழ் சினிமாவில் பிரபலப்படுத்திய முன்னோடிகளில் ஒருவர்

வித்தியாசமான உடல் மொழியை அறிமுகப்படுத்திய கலைஞர்

பல திறமைகளை ஒரே மனிதனில் கொண்ட அபூர்வ ஆளுமை

இன்று "Multi-talented Artist" என்று நாம் பாராட்டும் பல அம்சங்களை, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தனது கலை வாழ்க்கையில் நிரூபித்தவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

நிறைவாக...

சில கலைஞர்கள் வெற்றி பெற்றதால் வரலாற்றில் இடம்பிடிக்கிறார்கள்.

சிலர் தோல்விகளைச் சந்தித்தாலும், அவர்களின் திறமை காலத்தை வென்று நிற்கிறது.

ஜே. பி. சந்திரபாபு அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த மகத்தான கலைஞர்.

அவரது பிறந்தநாளில், தமிழ் சினிமாவின் இந்த மறக்க முடியாத பல்துறை கலைஞருக்கு நமது மரியாதையை செலுத்துவோம்.

"கலைஞர்கள் மறைவதில்லை... அவர்கள் உருவாக்கிய கலை மூலமாக தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழ்கிறார்கள்." ❤️

இவன்

ராஜா. க 

 சில பாடல்கள் டிவியில் ஓடும்போது, ரிமோட் கையில் இருந்தாலும் சேனல் மாற்ற மனசே வராது.

பார்த்திபன் கனவு படத்தில் வரும் "ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" அப்படிப்பட்ட பாடல்களில் ஒன்று.

இந்தப் பாடலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், வறுமையின் நிறம் சிவப்பு படத்தில் வரும் "சிப்பி இருக்குது முத்து இருக்குது" பாடலின் feel எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வரும். அந்தப் பாடலில் ஹீரோ கமல் பேசிக்கொண்டே பாடுவார். இந்தப் பாடலில் ஹீரோயின் பாடிக்கொண்டிருக்க, ஹீரோ சில வார்த்தைகள் மட்டும் சொல்ல... அதற்கு பதிலாக கவிதை போல பாடல் வரிகள் வருவது இந்தப் பாடலின் தனி அழகு.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த சில வரிகள்...

திருக்குறள்...

"இருவரிக் கவிதை ஒரு பொருள் தருமே,

இருவரும் இது போல இருந்தால் சுகம்..."

இந்த வரிகள் வரும் போது, ஸ்ரீகாந்த் மெதுவாக ஸ்நேகாவிற்கு அருகில் வந்து அமரும் அந்தச் சிறிய தருணம்... பெரிய காதல் வசனங்களை விட அந்த ஒரு movement-தான் மனதில் நிற்கிறது.

"கண்ணாடி..."

"இதில் என்னைப் பார்க்கிறேன்... அது உன்னைக் காட்டுதே!"

எவ்வளவு எளிமையான வரிகள்... ஆனால் காதலை அழகாகச் சொல்லிவிடுகின்றன.

"மீசை..."

"இது எனக்கு மட்டும் சொந்தமாகும்... கூந்தல் குழந்தைதான்."

இப்படி சாதாரண வார்த்தைகளையே கவிதையாக்கி இருப்பது இந்தப் பாடலின் மிகப்பெரிய பலம்.

இந்தப் பாடலைப் பற்றி தெரிந்து கொண்ட பிறகுதான், கர்நாடக இசையின் காபி ராகத்தை அடிப்படையாக வைத்து இசையமைப்பாளர் வித்யாசாகர் இவ்வளவு அழகாக compose செய்திருக்கிறார் என்று அறிந்தேன். அதிலும், இறுதியில் "என்ன தவம் செய்தனாய் யசோதா" என்ற கர்நாடக இசைத் தொடுதலோடு பாடலை முடிப்பது... ஒவ்வொரு முறையும் கேட்கும்போது ஒரு தனி ஆனந்தத்தை தருகிறது.

90s kids-களின் favourite ஜோடிகளில் ஒன்றான ஸ்நேகா மற்றும் ஸ்ரீகாந்த், இந்தப் பாடலில் நடித்ததே இல்லை... வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லலாம். இருவரின் இயல்பான நடிப்பு, இந்த மெலடிக்கு இன்னும் உயிர் சேர்க்கிறது.

ஒரு பாடல் வெற்றி பெறுவது இசை, வரிகள், பாடகர்கள் மட்டுமல்ல... அதை எப்படி திரையில் கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதும் முக்கியம். அந்த வகையில் இயக்குநர் கரு. பழனியப்பன், இந்தப் பாடலை மிகுந்த ரசனையுடன் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

Last but not least...

இந்தப் பாடலுக்கு தனது குரலால் உயிர் கொடுத்தவர் பாடகி ஹரிணி. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடகிகளில் ஒருவர்.

Gen Z-க்கு சொல்லணும்னா... இன்று உங்களுக்கு favourite-ஆ இருக்கும் இசையமைப்பாளர் சாய் அப்யங்கரின் அம்மாதான் இந்தப் பாடலைப் பாடிய ஹரிணி.

சில பாடல்கள் எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும்...

சில பாடல்கள், "இப்படி ஒரு காதல் நமக்கும் நடந்திருந்தா எவ்வளவு அழகாக இருந்திருக்கும்..." என்று கனவு காண வைக்கும்...

"ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" எனக்கு அந்த இரண்டு வகையிலும் சேர்ந்த பாடல்.

அடுத்த முறை இந்தப் பாடல் டிவியில் வந்தால்... சேனலை மாற்றாதீங்க.

ஒரு ரசிகன் சொல்றான்...

ஒரு முறை feel பண்ணி பாருங்க.

இவன்,

ராஜா. க

 சில பாடல்கள் டிவியில் ஓடும்போது, ரிமோட் கையில் இருந்தாலும் சேனல் மாற்ற மனசே வராது.

பார்த்திபன் கனவு படத்தில் வரும் "ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" அப்படிப்பட்ட பாடல்களில் ஒன்று.

இந்தப் பாடலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், வறுமையின் நிறம் சிவப்பு படத்தில் வரும் "சிப்பி இருக்குது முத்து இருக்குது" பாடலின் feel எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வரும். அந்தப் பாடலில் ஹீரோ கமல் பேசிக்கொண்டே பாடுவார். இந்தப் பாடலில் ஹீரோயின் பாடிக்கொண்டிருக்க, ஹீரோ சில வார்த்தைகள் மட்டும் சொல்ல... அதற்கு பதிலாக கவிதை போல பாடல் வரிகள் வருவது இந்தப் பாடலின் தனி அழகு.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த சில வரிகள்...

திருக்குறள்...

"இருவரிக் கவிதை ஒரு பொருள் தருமே,

இருவரும் இது போல இருந்தால் சுகம்..."

இந்த வரிகள் வரும் போது, ஸ்ரீகாந்த் மெதுவாக ஸ்நேகாவிற்கு அருகில் வந்து அமரும் அந்தச் சிறிய தருணம்... பெரிய காதல் வசனங்களை விட அந்த ஒரு movement-தான் மனதில் நிற்கிறது.

"கண்ணாடி..."

"இதில் என்னைப் பார்க்கிறேன்... அது உன்னைக் காட்டுதே!"

எவ்வளவு எளிமையான வரிகள்... ஆனால் காதலை அழகாகச் சொல்லிவிடுகின்றன.

"மீசை..."

"இது எனக்கு மட்டும் சொந்தமாகும்... கூந்தல் குழந்தைதான்."

இப்படி சாதாரண வார்த்தைகளையே கவிதையாக்கி இருப்பது இந்தப் பாடலின் மிகப்பெரிய பலம்.

இந்தப் பாடலைப் பற்றி தெரிந்து கொண்ட பிறகுதான், கர்நாடக இசையின் காபி ராகத்தை அடிப்படையாக வைத்து இசையமைப்பாளர் வித்யாசாகர் இவ்வளவு அழகாக compose செய்திருக்கிறார் என்று அறிந்தேன். அதிலும், இறுதியில் "என்ன தவம் செய்தனாய் யசோதா" என்ற கர்நாடக இசைத் தொடுதலோடு பாடலை முடிப்பது... ஒவ்வொரு முறையும் கேட்கும்போது ஒரு தனி ஆனந்தத்தை தருகிறது.

90s kids-களின் favourite ஜோடிகளில் ஒன்றான ஸ்நேகா மற்றும் ஸ்ரீகாந்த், இந்தப் பாடலில் நடித்ததே இல்லை... வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லலாம். இருவரின் இயல்பான நடிப்பு, இந்த மெலடிக்கு இன்னும் உயிர் சேர்க்கிறது.

ஒரு பாடல் வெற்றி பெறுவது இசை, வரிகள், பாடகர்கள் மட்டுமல்ல... அதை எப்படி திரையில் கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதும் முக்கியம். அந்த வகையில் இயக்குநர் கரு. பழனியப்பன், இந்தப் பாடலை மிகுந்த ரசனையுடன் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

Last but not least...

இந்தப் பாடலுக்கு தனது குரலால் உயிர் கொடுத்தவர் பாடகி ஹரிணி. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடகிகளில் ஒருவர்.

Gen Z-க்கு சொல்லணும்னா... இன்று உங்களுக்கு favourite-ஆ இருக்கும் இசையமைப்பாளர் சாய் அப்யங்கரின் அம்மாதான் இந்தப் பாடலைப் பாடிய ஹரிணி.

சில பாடல்கள் எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும்...

சில பாடல்கள், "இப்படி ஒரு காதல் நமக்கும் நடந்திருந்தா எவ்வளவு அழகாக இருந்திருக்கும்..." என்று கனவு காண வைக்கும்...

"ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" எனக்கு அந்த இரண்டு வகையிலும் சேர்ந்த பாடல்.

அடுத்த முறை இந்தப் பாடல் டிவியில் வந்தால்... சேனலை மாற்றாதீங்க.

ஒரு ரசிகன் சொல்றான்...

ஒரு முறை feel பண்ணி பாருங்க.

இவன்,

ராஜா. க

 #கட்டாகுஸ்தி2 - Review 🎬

இரண்டு வாரங்களாக இந்தப் படத்தை தியேட்டரில் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். வாய்ப்பு அமையவில்லை. மூன்றாவது வாரத்தில் தான் நேரம் கிடைத்தது. அதுவும் Weekend Housefull! அதுவே இந்தப் படத்தின் வெற்றிக்குச் சான்று.

முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சியாக கதை தொடங்குகிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் குழந்தை. குழந்தையை வளர்க்கும் House Husband-ஆக ஹீரோவும், Wrestling-ல் தொடர்ந்து சாதிக்கும் ஹீரோயினும். இதைப் பார்த்து கடுப்பாகும் பக்கத்து வீட்டு கணவன்மார்கள், பள்ளி ஆசிரியையாக வரும் மீனு, இடையிடையே சிரிக்க வைக்கும் நகைச்சுவை என முதல் பாதி ரசிக்க வைக்கிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் பிரிவோடு இடைவேளை வருகிறது.

இரண்டாம் பாதியில் கருணாஸ் தனது நகைச்சுவையால் கலகலப்பை கூட்டுகிறார். குழந்தையின் இயல்பான நடிப்பு மனதை கவர்கிறது. ரம்யா கிருஷ்ணனின் கோர்ட் காட்சிகள் கதைக்கு வலு சேர்க்கின்றன. இறுதியில் ஹீரோ - ஹீரோயின் மோதலும், அதற்கான தீர்வும் திருப்திகரமாக அமைந்துள்ளது.

இன்றைய காலத்தில் குழந்தைகள் கட்டாயம் ஏதாவது ஒரு தற்காப்புக் கலையை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற இயக்குநரின் சிந்தனைக்கு ஒரு பெரிய சபாஷ்! 👏

இரண்டாம் பாதியில் வரும் அப்பா - மகள் பாடல் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

பெரிய லாஜிக் எதையும் தேடாமல், குடும்பத்தோடு அமர்ந்து ரசிக்கக்கூடிய ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்கு படம். தியேட்டரில் பார்த்ததில் முழு திருப்தி.

– ராஜா க.

 #கட்டாகுஸ்தி2 - Review 🎬

இரண்டு வாரங்களாக இந்தப் படத்தை தியேட்டரில் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். வாய்ப்பு அமையவில்லை. மூன்றாவது வாரத்தில் தான் நேரம் கிடைத்தது. அதுவும் Weekend Housefull! அதுவே இந்தப் படத்தின் வெற்றிக்குச் சான்று.

முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சியாக கதை தொடங்குகிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் குழந்தை. குழந்தையை வளர்க்கும் House Husband-ஆக ஹீரோவும், Wrestling-ல் தொடர்ந்து சாதிக்கும் ஹீரோயினும். இதைப் பார்த்து கடுப்பாகும் பக்கத்து வீட்டு கணவன்மார்கள், பள்ளி ஆசிரியையாக வரும் மீனு, இடையிடையே சிரிக்க வைக்கும் நகைச்சுவை என முதல் பாதி ரசிக்க வைக்கிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் பிரிவோடு இடைவேளை வருகிறது.

இரண்டாம் பாதியில் கருணாஸ் தனது நகைச்சுவையால் கலகலப்பை கூட்டுகிறார். குழந்தையின் இயல்பான நடிப்பு மனதை கவர்கிறது. ரம்யா கிருஷ்ணனின் கோர்ட் காட்சிகள் கதைக்கு வலு சேர்க்கின்றன. இறுதியில் ஹீரோ - ஹீரோயின் மோதலும், அதற்கான தீர்வும் திருப்திகரமாக அமைந்துள்ளது.

இன்றைய காலத்தில் குழந்தைகள் கட்டாயம் ஏதாவது ஒரு தற்காப்புக் கலையை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற இயக்குநரின் சிந்தனைக்கு ஒரு பெரிய சபாஷ்! 👏

இரண்டாம் பாதியில் வரும் அப்பா - மகள் பாடல் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

பெரிய லாஜிக் எதையும் தேடாமல், குடும்பத்தோடு அமர்ந்து ரசிக்கக்கூடிய ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்கு படம். தியேட்டரில் பார்த்ததில் முழு திருப்தி.

– ராஜா க.

 சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை...

கன்னியாகுமாரி எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

சில இடங்கள் சிலருக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு சிலரைப் பிடித்துவிடும்.

நான் இரண்டாவது வகை.

திருச்செந்தூரில் பிறந்து அங்கே வளர்ந்த எனக்கு, இந்தியாவின் தென் கோடி எல்லையான கன்னியாகுமாரி ஒரு சுற்றுலாத் தலம் மட்டும் அல்ல. அது என் வாழ்க்கையின் பல பருவங்களை அமைதியாகச் சேமித்து வைத்திருக்கும் ஒரு நினைவுக் களஞ்சியம்.

சிறு வயது முதலே எங்கு சுற்றுலா என்றாலும், பள்ளி சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், குடும்பச் சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், இறுதியில் வந்து சேரும் இடம் கன்னியாகுமாரிதான்.

சிலருக்குச் சில்லென்ற மலைகள் பிடிக்கும்.

எனக்கோ வெயில் பிடிக்கும்.

வெயிலோடு விளையாடி, வெயிலோடு வளர்ந்தவன் நான். அதனாலோ என்னவோ, கடலின் உப்புக் காற்றும், சூரியனின் வெப்பமும் எனக்கு எப்போதும் நெருக்கமானவை.

"இமயம் முதல் குமரி வரை" என்று புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம்.

ஆனால், அந்த "குமரி" என் வாழ்க்கையில் ஒரு பாடப்புத்தக வரியாக இல்லாமல், நினைவுகளால் நிரம்பிய இடமாக மாறிவிட்டது.

சிறு வயதில் என் பள்ளி ஆசிரியர் என் கையைப் பிடித்து இந்த மண்ணை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

வாலிப வயதில் நண்பர்களும் நண்பிகளும் கைகோர்த்து வந்தோம்.

காலம் இன்னும் கொஞ்சம் நகர்ந்தது.

எங்கள் வீட்டின் அடுத்த தலைமுறையின் சிறிய கைகளைப் பிடித்து, "இது தான் கன்னியாகுமாரி..." என்று பெருமையோடு காட்டினேன்.

இந்த முறை மட்டும் அந்தப் பயணம் வேறுபட்டிருந்தது.

என் பெற்றோரின் கைகளைப் பிடித்து அவர்களை அழைத்து வந்தேன்.

விவேகானந்தர் பாறைக்குச் செல்லும் படகு ஒவ்வொரு அலையிலும் உயர்ந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்பா அருகிலிருந்த கைப்பிடியை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாகப் பிடித்தார்.

அந்த ஒரு நொடியில்...

சிறு வயதில் அவர் என் கையைப் பிடித்து நடத்திய நாட்கள் எல்லாம் கண்முன்னே ஓடின.

அந்த அலைகளை விட என் நினைவுகள்தான் அதிகமாக அசைந்தன.

அன்றுதான் புரிந்தது...

சிறு வயதில் நம்மை யாரோ கைபிடித்து உலகத்தை அறிமுகப்படுத்துவார்கள்.

ஒரு நாள், அதே கைகளை நாம் பிடித்து நடத்த வேண்டிய காலமும் வரும்.

வயோதிகம் எல்லோருக்கும் வரும்.

ஆனால் அது நம் பெற்றோரிடம் வரும்போது மட்டும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள மனம் மறுக்கிறது.

அந்த உண்மையை எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த மண் கன்னியாகுமாரி.

அதனால்தான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன்...

சில இடங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு நம்மைப் பிடித்துவிடும்.

கன்னியாகுமாரி என்னை அப்படித்தான் பிடித்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் அங்கு செல்லும் போது, கன்னியாகுமாரி பகவதி அம்மன் மீண்டும் அழைத்திருக்கிறார் என்ற உணர்வு வரும்.

காலை சூரியன் கடலில் இருந்து மெதுவாக எழும் காட்சியைப் பார்ப்பது...

அலைகளோடு குழந்தைகளைப் போல விளையாடுவது...

படகில் ஏறி விவேகானந்தர் பாறையை அடைவது...

மூன்று கடல்கள் சங்கமிக்கும் அந்த எல்லையற்ற நீலத்தை அமைதியாக நின்று ரசிப்பது...

தியானம் என்றால் என்னவென்று தெரியாத வயதிலேயே, அமைதிக்கும் ஒரு மொழி இருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொடுத்த இடம் அது.

இன்று வானைத் தொடும் திருவள்ளுவர் சிலையும், கண்ணாடிப் பாலமும் அந்த அழகுக்கு மேலும் ஒரு பெருமையைச் சேர்த்திருக்கின்றன.

கன்னியாகுமாரியில் ஒரு பழக்கம் மட்டும் இன்னும் மாறவில்லை.

அங்குள்ள கடைகளில் ஒரு கவ்பாய் தொப்பி வாங்குவது.

பிறகு, மொபைலில் எத்தனை புகைப்படங்கள் எடுத்தாலும், அங்குள்ள புகைப்படக் கலைஞரை அழைத்து குடும்பத்தோடு ஒரு புகைப்படம் எடுப்பது.

ஏனென்றால், அந்த ஒரு புகைப்படத்தில் நம் நினைவுகள் மட்டுமல்ல...

அவருடைய வாழ்வாதாரமும் இருக்கிறது.

இந்த உலகத்தில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்துதான் வாழ்கிறோம்.

இந்த முறை எங்கள் குடும்பப் புகைப்படத்தை எடுத்த புகைப்படக் கலைஞர் "சிரிங்க..." என்றார்.

நாங்களும் சிரித்தோம்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் சிரித்தது முகங்கள் மட்டும் இல்லை.

பல வருட நினைவுகளும்.

ஒவ்வொரு முறை கன்னியாகுமாரியை விட்டு திரும்பும் போதும், "மீண்டும் வா..." என்று யாரோ மெதுவாக அழைப்பது போல இருக்கும்.

அது கடலா...

காற்றா...

பகவதி அம்மனின் அருளா...

இல்லை என் சிறுவயது நினைவுகளா...

எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெரியும்.

சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை.

கன்னியாகுமாரி... என்னை இன்னும் மறக்கவில்லை.

– ராஜா.க ✍🏻✍🏻

திருச்செந்தூரில் பிறந்தவன். நினைவுகளைத் தேடி பயணிப்பவன்.

 சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை...

கன்னியாகுமாரி எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

சில இடங்கள் சிலருக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு சிலரைப் பிடித்துவிடும்.

நான் இரண்டாவது வகை.

திருச்செந்தூரில் பிறந்து அங்கே வளர்ந்த எனக்கு, இந்தியாவின் தென் கோடி எல்லையான கன்னியாகுமாரி ஒரு சுற்றுலாத் தலம் மட்டும் அல்ல. அது என் வாழ்க்கையின் பல பருவங்களை அமைதியாகச் சேமித்து வைத்திருக்கும் ஒரு நினைவுக் களஞ்சியம்.

சிறு வயது முதலே எங்கு சுற்றுலா என்றாலும், பள்ளி சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், குடும்பச் சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், இறுதியில் வந்து சேரும் இடம் கன்னியாகுமாரிதான்.

சிலருக்குச் சில்லென்ற மலைகள் பிடிக்கும்.

எனக்கோ வெயில் பிடிக்கும்.

வெயிலோடு விளையாடி, வெயிலோடு வளர்ந்தவன் நான். அதனாலோ என்னவோ, கடலின் உப்புக் காற்றும், சூரியனின் வெப்பமும் எனக்கு எப்போதும் நெருக்கமானவை.

"இமயம் முதல் குமரி வரை" என்று புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம்.

ஆனால், அந்த "குமரி" என் வாழ்க்கையில் ஒரு பாடப்புத்தக வரியாக இல்லாமல், நினைவுகளால் நிரம்பிய இடமாக மாறிவிட்டது.

சிறு வயதில் என் பள்ளி ஆசிரியர் என் கையைப் பிடித்து இந்த மண்ணை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

வாலிப வயதில் நண்பர்களும் நண்பிகளும் கைகோர்த்து வந்தோம்.

காலம் இன்னும் கொஞ்சம் நகர்ந்தது.

எங்கள் வீட்டின் அடுத்த தலைமுறையின் சிறிய கைகளைப் பிடித்து, "இது தான் கன்னியாகுமாரி..." என்று பெருமையோடு காட்டினேன்.

இந்த முறை மட்டும் அந்தப் பயணம் வேறுபட்டிருந்தது.

என் பெற்றோரின் கைகளைப் பிடித்து அவர்களை அழைத்து வந்தேன்.

விவேகானந்தர் பாறைக்குச் செல்லும் படகு ஒவ்வொரு அலையிலும் உயர்ந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்பா அருகிலிருந்த கைப்பிடியை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாகப் பிடித்தார்.

அந்த ஒரு நொடியில்...

சிறு வயதில் அவர் என் கையைப் பிடித்து நடத்திய நாட்கள் எல்லாம் கண்முன்னே ஓடின.

அந்த அலைகளை விட என் நினைவுகள்தான் அதிகமாக அசைந்தன.

அன்றுதான் புரிந்தது...

சிறு வயதில் நம்மை யாரோ கைபிடித்து உலகத்தை அறிமுகப்படுத்துவார்கள்.

ஒரு நாள், அதே கைகளை நாம் பிடித்து நடத்த வேண்டிய காலமும் வரும்.

வயோதிகம் எல்லோருக்கும் வரும்.

ஆனால் அது நம் பெற்றோரிடம் வரும்போது மட்டும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள மனம் மறுக்கிறது.

அந்த உண்மையை எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த மண் கன்னியாகுமாரி.

அதனால்தான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன்...

சில இடங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு நம்மைப் பிடித்துவிடும்.

கன்னியாகுமாரி என்னை அப்படித்தான் பிடித்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் அங்கு செல்லும் போது, கன்னியாகுமாரி பகவதி அம்மன் மீண்டும் அழைத்திருக்கிறார் என்ற உணர்வு வரும்.

காலை சூரியன் கடலில் இருந்து மெதுவாக எழும் காட்சியைப் பார்ப்பது...

அலைகளோடு குழந்தைகளைப் போல விளையாடுவது...

படகில் ஏறி விவேகானந்தர் பாறையை அடைவது...

மூன்று கடல்கள் சங்கமிக்கும் அந்த எல்லையற்ற நீலத்தை அமைதியாக நின்று ரசிப்பது...

தியானம் என்றால் என்னவென்று தெரியாத வயதிலேயே, அமைதிக்கும் ஒரு மொழி இருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொடுத்த இடம் அது.

இன்று வானைத் தொடும் திருவள்ளுவர் சிலையும், கண்ணாடிப் பாலமும் அந்த அழகுக்கு மேலும் ஒரு பெருமையைச் சேர்த்திருக்கின்றன.

கன்னியாகுமாரியில் ஒரு பழக்கம் மட்டும் இன்னும் மாறவில்லை.

அங்குள்ள கடைகளில் ஒரு கவ்பாய் தொப்பி வாங்குவது.

பிறகு, மொபைலில் எத்தனை புகைப்படங்கள் எடுத்தாலும், அங்குள்ள புகைப்படக் கலைஞரை அழைத்து குடும்பத்தோடு ஒரு புகைப்படம் எடுப்பது.

ஏனென்றால், அந்த ஒரு புகைப்படத்தில் நம் நினைவுகள் மட்டுமல்ல...

அவருடைய வாழ்வாதாரமும் இருக்கிறது.

இந்த உலகத்தில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்துதான் வாழ்கிறோம்.

இந்த முறை எங்கள் குடும்பப் புகைப்படத்தை எடுத்த புகைப்படக் கலைஞர் "சிரிங்க..." என்றார்.

நாங்களும் சிரித்தோம்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் சிரித்தது முகங்கள் மட்டும் இல்லை.

பல வருட நினைவுகளும்.

ஒவ்வொரு முறை கன்னியாகுமாரியை விட்டு திரும்பும் போதும், "மீண்டும் வா..." என்று யாரோ மெதுவாக அழைப்பது போல இருக்கும்.

அது கடலா...

காற்றா...

பகவதி அம்மனின் அருளா...

இல்லை என் சிறுவயது நினைவுகளா...

எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெரியும்.

சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை.

கன்னியாகுமாரி... என்னை இன்னும் மறக்கவில்லை.

– ராஜா.க ✍🏻✍🏻

திருச்செந்தூரில் பிறந்தவன். நினைவுகளைத் தேடி பயணிப்பவன்.

 

என் பார்வையில் 'சின்ன வீடு' மற்றும் K. பாக்யராஜ்

ஒரு படைப்பாளியின் மறைவு என்பது ஒரு மனிதரை இழப்பது மட்டுமல்ல.

ஒரு காலத்தின் கதை சொல்லும் மொழியையே இழப்பது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பெயர் K. பாக்யராஜ்.

அவர் மறைந்த செய்தியை கேட்டவுடன், எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வந்த படம் 'சின்ன வீடு'.

அந்த படம் வெளியானபோது நான் பிறந்திருக்கவில்லை.

90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாக பார்த்தேன்.

உண்மையைச் சொன்னால், பதின்ம வயதில் அந்தப் படத்தின் சில காட்சிகள்தான் முதலில் என்னை ஈர்த்தது. ஆனால் வயதும், வாழ்க்கை அனுபவமும் அதிகரித்த பிறகு அதே படத்தை மீண்டும் பார்த்தபோது புரிந்தது...

நான் ரசித்தது அந்தக் காட்சிகளை அல்ல.

ஒரு திரைக்கதை மேதையின் சிந்தனையை.

'சின்ன வீடு' ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதை அல்ல.

வெளிப்புற அழகை மட்டுமே வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக நினைக்கும் ஒரு மனிதன், ஒரு பெண்ணின் அன்பு, பொறுப்பு, தியாகம், மன அழகு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணம்தான் அந்த படம்.

திருமணத்திற்கு முன் அழகான பெண்ணைத்தான் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கும் கதாநாயகன்...

திருமணத்திற்குப் பிறகு மனைவியின் அன்பைப் பார்த்து மெதுவாக மாறுகிறான்.

அந்த மாற்றத்தை ஒரு பெரிய வசனத்தால் சொல்லவில்லை.

சிறிய சிறிய காட்சிகளால் உணர வைத்தார் பாக்யராஜ்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று.

மதியத்தில் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார்.

அப்போது அம்மா,

"உனக்கு சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்... அதனால்தான் இரவுக்கு புதிதாக சமைத்தேன்." என்பார்.

அதற்கு அவர்,

"இல்லை... மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்தது. இத்தனை வருடமாக இப்படிப்பட்ட சாப்பாடு சாப்பிட்டதே இல்லை." என்பார்.

அந்த ஒரு வசனத்திற்குப் பிறகு பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்...

அது வெறும் மகிழ்ச்சி அல்ல.

அங்கீகாரம்.

அந்தக் காட்சியில் அவர் மனைவியின் அழகைப் பாராட்டவில்லை.

அவளுடைய அன்பைப் பாராட்டுகிறார்.

அதுதான் அந்தக் காட்சியின் உண்மையான அழகு.

இன்னொரு சிறிய விஷயம்...

பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தை சேர்க்க விடமாட்டாள்.

ஏனெனில் கணவர் B.Com மட்டுமே படித்தவர்.

ஒரு வசனம் கூட இல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் மனதை ஒரு சிறிய விவரத்தின் மூலம் புரிய வைத்திருப்பார் பாக்யராஜ்.

இதுதான் Character Writing.

படம் முழுவதும் அவர் தனது மனைவியை "பாக்கி" என்றே அழைப்பார்.

ஒரு காட்சியில் இயல்பாக,

"உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி..." என்று சொல்வார்.

முதல் முறை அந்த வசனத்தைக் கேட்டபோது அது ஒரு சாதாரண பாராட்டு என்று தோன்றியது.

இன்று மீண்டும் பார்க்கும்போது புரிகிறது...

அந்த ஒரு வரியிலேயே பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் முழு வாழ்க்கையையும் சொல்லிவிடுகிறார்.

அவள் கணவனின் குறைகளைப் பெரிதுபடுத்தவில்லை.

அவரை மாற்ற முயற்சித்தாள்; ஆனால் அவமானப்படுத்தவில்லை.

காதலித்தாள்; ஆனால் தன்னுடைய சுயமரியாதையை இழக்கவில்லை.

மன்னித்தாள்; ஆனால் பலவீனமாக இல்லை.

அதனால்தான் "பெரிய மனசு" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள், அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம்.

ஒரு நல்ல கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவது வேறு.

ஒரே ஒரு வசனத்தில் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை பார்வையாளர்களின் மனதில் நிலைநிறுத்துவது வேறு.

அதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற எழுத்தாளரின் முத்திரை.

அதேபோல்...

80-களின் தமிழ் சினிமாவில் "அம்மா எப்போதும் சரி" என்ற எழுதப்படாத விதி இருந்தது.

ஆனால் 'சின்ன வீடு'வில், மனைவி சரியான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அம்மா தவறான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அதை எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் திரையில் காட்டினார் பாக்யராஜ்.

அந்த காலத்திற்கு அது மிகப்பெரிய தைரியம்.

அதனால்தான் 'சின்ன வீடு' இன்று வரை பேசப்படுகிறது.

இன்று கூட...

"பாக்கியலட்சுமி" என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயர் எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்த ஒரு படத்தின் கதாபாத்திரம் இன்னும் மனதில் வாழ்ந்தால்...

அது நடிகையின் வெற்றி மட்டுமல்ல.

அதை உருவாக்கிய எழுத்தாளரின் வெற்றி.

'சின்ன வீடு' படத்தைப் பார்த்த பிறகுதான்...

நான் K. பாக்யராஜ் படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

ஒவ்வொரு படமும் எனக்கு ஒரு புதிய திரைக்கதைப் பாடமாக இருந்தது.

'ருத்ரா' படத்தில், கிட்டத்தட்ட 45 நிமிடங்கள் கழித்துதான் அந்தக் கதாபாத்திரம் களமிறங்குகிறது. ஆனால் அதன்பிறகு படத்தின் வேகமே மாறிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மூலம் திரைக்கதையின் தாளத்தை எப்படி மாற்றுவது என்பதை அங்கே பார்க்கலாம்.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி'...

வெளிப்படையாக அது ஒரு நகைச்சுவைப் படம்.

ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் திரைக்கதை அமைப்பு வியக்க வைக்கும் அளவுக்கு இறுக்கமாக இருக்கும்.

'முந்தானை முடிச்சு'...

இன்றும் தொலைக்காட்சியில் அந்தப் படம் ஒளிபரப்பானால், சேனலை மாற்ற மனம் வருவதில்லை.

அதுதான் ஒரு காலத்தை வென்ற கிளாசிக் திரைப்படத்தின் அடையாளம்.

'மௌன கீதங்கள்'...

என்னுடைய மிகவும் பிடித்த பாக்யராஜ் படங்களில் ஒன்று.

காதல், குடும்பம், உறவுகள், மனித உணர்வுகள்...

எதையும் மிகைப்படுத்தாமல், வாழ்க்கையைப் போலவே திரையில் வாழ வைத்த படம்.

இந்த எல்லாப் படங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருக்கிறது.

அந்தப் படங்களில் ஹீரோ பாக்யராஜ் அல்ல.

திரைக்கதைதான் ஹீரோ.

ஒரு நடிகரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவரது முகத்திற்காக.

ஒரு எழுத்தாளரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்காக.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் நம்மைச் சிரிக்க வைத்தன.

அவர் எழுதிய கதாபாத்திரங்கள் நம்மை யோசிக்க வைத்தன.

அவர் இயக்கிய காட்சிகள் இன்றும் நம் நினைவில் வாழ்கின்றன.

அதனால்தான் K. பாக்யராஜ் ஒரு வெற்றிகரமான நடிகர் மட்டுமல்ல...

தமிழ் சினிமா கண்ட மிகச் சிறந்த திரைக்கதையாசிரியர்களில் ஒருவரும், மிக முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவரும் ஆவார்.

இன்று அவர் நம்முடன் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் "பாக்கியலட்சுமி" இன்னும் நம்முடன் வாழ்கிறாள்.

'முந்தானை முடிச்சு' இன்னும் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கிறது.

'மௌன கீதங்கள்' இன்னும் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி' இன்னும் திரைக்கதை எப்படி எழுத வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஒரு படைப்பாளி மறையலாம்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களும்...

அவர் எழுதிய திரைக்கதைகளும்...

காலத்தால் ஒருபோதும் அழியாது.

அவை ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் புதிதாகப் பிறந்து, புதிய ரசிகர்களைக் கண்டடையும்.

அதுவே K. பாக்யராஜ் என்ற படைப்பாளியின் உண்மையான வெற்றி.

நன்றி, திரைக்கதை ஜாம்பவான். 🙏🎬

இவன் 

ராஜா க 

 

என் பார்வையில் 'சின்ன வீடு' மற்றும் K. பாக்யராஜ்

ஒரு படைப்பாளியின் மறைவு என்பது ஒரு மனிதரை இழப்பது மட்டுமல்ல.

ஒரு காலத்தின் கதை சொல்லும் மொழியையே இழப்பது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பெயர் K. பாக்யராஜ்.

அவர் மறைந்த செய்தியை கேட்டவுடன், எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வந்த படம் 'சின்ன வீடு'.

அந்த படம் வெளியானபோது நான் பிறந்திருக்கவில்லை.

90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாக பார்த்தேன்.

உண்மையைச் சொன்னால், பதின்ம வயதில் அந்தப் படத்தின் சில காட்சிகள்தான் முதலில் என்னை ஈர்த்தது. ஆனால் வயதும், வாழ்க்கை அனுபவமும் அதிகரித்த பிறகு அதே படத்தை மீண்டும் பார்த்தபோது புரிந்தது...

நான் ரசித்தது அந்தக் காட்சிகளை அல்ல.

ஒரு திரைக்கதை மேதையின் சிந்தனையை.

'சின்ன வீடு' ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதை அல்ல.

வெளிப்புற அழகை மட்டுமே வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக நினைக்கும் ஒரு மனிதன், ஒரு பெண்ணின் அன்பு, பொறுப்பு, தியாகம், மன அழகு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணம்தான் அந்த படம்.

திருமணத்திற்கு முன் அழகான பெண்ணைத்தான் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கும் கதாநாயகன்...

திருமணத்திற்குப் பிறகு மனைவியின் அன்பைப் பார்த்து மெதுவாக மாறுகிறான்.

அந்த மாற்றத்தை ஒரு பெரிய வசனத்தால் சொல்லவில்லை.

சிறிய சிறிய காட்சிகளால் உணர வைத்தார் பாக்யராஜ்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று.

மதியத்தில் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார்.

அப்போது அம்மா,

"உனக்கு சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்... அதனால்தான் இரவுக்கு புதிதாக சமைத்தேன்." என்பார்.

அதற்கு அவர்,

"இல்லை... மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்தது. இத்தனை வருடமாக இப்படிப்பட்ட சாப்பாடு சாப்பிட்டதே இல்லை." என்பார்.

அந்த ஒரு வசனத்திற்குப் பிறகு பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்...

அது வெறும் மகிழ்ச்சி அல்ல.

அங்கீகாரம்.

அந்தக் காட்சியில் அவர் மனைவியின் அழகைப் பாராட்டவில்லை.

அவளுடைய அன்பைப் பாராட்டுகிறார்.

அதுதான் அந்தக் காட்சியின் உண்மையான அழகு.

இன்னொரு சிறிய விஷயம்...

பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தை சேர்க்க விடமாட்டாள்.

ஏனெனில் கணவர் B.Com மட்டுமே படித்தவர்.

ஒரு வசனம் கூட இல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் மனதை ஒரு சிறிய விவரத்தின் மூலம் புரிய வைத்திருப்பார் பாக்யராஜ்.

இதுதான் Character Writing.

படம் முழுவதும் அவர் தனது மனைவியை "பாக்கி" என்றே அழைப்பார்.

ஒரு காட்சியில் இயல்பாக,

"உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி..." என்று சொல்வார்.

முதல் முறை அந்த வசனத்தைக் கேட்டபோது அது ஒரு சாதாரண பாராட்டு என்று தோன்றியது.

இன்று மீண்டும் பார்க்கும்போது புரிகிறது...

அந்த ஒரு வரியிலேயே பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் முழு வாழ்க்கையையும் சொல்லிவிடுகிறார்.

அவள் கணவனின் குறைகளைப் பெரிதுபடுத்தவில்லை.

அவரை மாற்ற முயற்சித்தாள்; ஆனால் அவமானப்படுத்தவில்லை.

காதலித்தாள்; ஆனால் தன்னுடைய சுயமரியாதையை இழக்கவில்லை.

மன்னித்தாள்; ஆனால் பலவீனமாக இல்லை.

அதனால்தான் "பெரிய மனசு" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள், அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம்.

ஒரு நல்ல கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவது வேறு.

ஒரே ஒரு வசனத்தில் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை பார்வையாளர்களின் மனதில் நிலைநிறுத்துவது வேறு.

அதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற எழுத்தாளரின் முத்திரை.

அதேபோல்...

80-களின் தமிழ் சினிமாவில் "அம்மா எப்போதும் சரி" என்ற எழுதப்படாத விதி இருந்தது.

ஆனால் 'சின்ன வீடு'வில், மனைவி சரியான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அம்மா தவறான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அதை எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் திரையில் காட்டினார் பாக்யராஜ்.

அந்த காலத்திற்கு அது மிகப்பெரிய தைரியம்.

அதனால்தான் 'சின்ன வீடு' இன்று வரை பேசப்படுகிறது.

இன்று கூட...

"பாக்கியலட்சுமி" என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயர் எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்த ஒரு படத்தின் கதாபாத்திரம் இன்னும் மனதில் வாழ்ந்தால்...

அது நடிகையின் வெற்றி மட்டுமல்ல.

அதை உருவாக்கிய எழுத்தாளரின் வெற்றி.

'சின்ன வீடு' படத்தைப் பார்த்த பிறகுதான்...

நான் K. பாக்யராஜ் படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

ஒவ்வொரு படமும் எனக்கு ஒரு புதிய திரைக்கதைப் பாடமாக இருந்தது.

'ருத்ரா' படத்தில், கிட்டத்தட்ட 45 நிமிடங்கள் கழித்துதான் அந்தக் கதாபாத்திரம் களமிறங்குகிறது. ஆனால் அதன்பிறகு படத்தின் வேகமே மாறிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மூலம் திரைக்கதையின் தாளத்தை எப்படி மாற்றுவது என்பதை அங்கே பார்க்கலாம்.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி'...

வெளிப்படையாக அது ஒரு நகைச்சுவைப் படம்.

ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் திரைக்கதை அமைப்பு வியக்க வைக்கும் அளவுக்கு இறுக்கமாக இருக்கும்.

'முந்தானை முடிச்சு'...

இன்றும் தொலைக்காட்சியில் அந்தப் படம் ஒளிபரப்பானால், சேனலை மாற்ற மனம் வருவதில்லை.

அதுதான் ஒரு காலத்தை வென்ற கிளாசிக் திரைப்படத்தின் அடையாளம்.

'மௌன கீதங்கள்'...

என்னுடைய மிகவும் பிடித்த பாக்யராஜ் படங்களில் ஒன்று.

காதல், குடும்பம், உறவுகள், மனித உணர்வுகள்...

எதையும் மிகைப்படுத்தாமல், வாழ்க்கையைப் போலவே திரையில் வாழ வைத்த படம்.

இந்த எல்லாப் படங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருக்கிறது.

அந்தப் படங்களில் ஹீரோ பாக்யராஜ் அல்ல.

திரைக்கதைதான் ஹீரோ.

ஒரு நடிகரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவரது முகத்திற்காக.

ஒரு எழுத்தாளரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்காக.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் நம்மைச் சிரிக்க வைத்தன.

அவர் எழுதிய கதாபாத்திரங்கள் நம்மை யோசிக்க வைத்தன.

அவர் இயக்கிய காட்சிகள் இன்றும் நம் நினைவில் வாழ்கின்றன.

அதனால்தான் K. பாக்யராஜ் ஒரு வெற்றிகரமான நடிகர் மட்டுமல்ல...

தமிழ் சினிமா கண்ட மிகச் சிறந்த திரைக்கதையாசிரியர்களில் ஒருவரும், மிக முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவரும் ஆவார்.

இன்று அவர் நம்முடன் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் "பாக்கியலட்சுமி" இன்னும் நம்முடன் வாழ்கிறாள்.

'முந்தானை முடிச்சு' இன்னும் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கிறது.

'மௌன கீதங்கள்' இன்னும் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி' இன்னும் திரைக்கதை எப்படி எழுத வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஒரு படைப்பாளி மறையலாம்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களும்...

அவர் எழுதிய திரைக்கதைகளும்...

காலத்தால் ஒருபோதும் அழியாது.

அவை ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் புதிதாகப் பிறந்து, புதிய ரசிகர்களைக் கண்டடையும்.

அதுவே K. பாக்யராஜ் என்ற படைப்பாளியின் உண்மையான வெற்றி.

நன்றி, திரைக்கதை ஜாம்பவான். 🙏🎬

இவன் 

ராஜா க 

 ஒரு காலத்தை உருவாக்கிய மும்மூர்த்திகள் – தமிழ் சினிமாவின் மறக்க முடியாத கூட்டணிகள்

நம் பாரம்பரியத்தில் "மும்மூர்த்திகள்" என்ற உவமைக்கு ஒரு தனி இடம் உண்டு. அது மூன்று தெய்வங்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; ஒரு முழுமையான படைப்பின் மூன்று பரிமாணங்களை நினைவூட்டும் ஒரு சிந்தனையும் கூட.

அதேபோல, தமிழ் சினிமாவிலும் சில காலங்களை மூன்று படைப்பாளிகள் சேர்ந்து வடிவமைத்திருக்கிறார்கள்.

ஒருவர் கதைகளுக்கு உயிர் கொடுத்தார்.

ஒருவர் அந்த உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகள் கொடுத்தார்.

மற்றொருவர் அந்த வார்த்தைகளுக்கு உயிர் தந்த இசையை வழங்கினார்.

ஒரு சிறந்த திரைப்படம் உருவாக பல நூறு பேரின் உழைப்பு தேவை. ஆனால், ஒரு தலைமுறையின் மனதில் நிலைத்து நிற்கும் திரைப்படங்களை உருவாக்கியதில் இயக்குநர், பாடலாசிரியர், இசையமைப்பாளர் ஆகிய மூவரின் பங்களிப்பு அளவிட முடியாதது.

ஒரு காலத்தின் அடையாளங்கள்

MSV • கண்ணதாசன் • K. பாலச்சந்தர்

இசை, இலக்கியம், மனித உறவுகள்—இந்த மூன்றையும் ஒன்றாக இணைத்து தமிழ் சினிமாவிற்கு புதிய உயரத்தை அளித்த காலம்.

இளையராஜா • வைரமுத்து • பாரதிராஜா

கிராமத்தின் மண்வாசனையை இசையிலும், கவிதையிலும், காட்சிகளிலும் உணர வைத்த தலைமுறை.

ஷங்கர் • A.R. ரஹ்மான் • வைரமுத்து

பிரம்மாண்டம், தொழில்நுட்பம், உலகத் தர இசை, கவித்துவமான வரிகள்—தமிழ் சினிமாவை உலக அரங்கில் பேச வைத்த கூட்டணி.

செல்வராகவன் • யுவன் ஷங்கர் ராஜா • நா. முத்துக்குமார்

இளைஞர்களின் மனக்குழப்பம், காதல், தனிமை, வாழ்க்கையின் சொல்லப்படாத உணர்வுகளை இசையாலும், வரிகளாலும், காட்சிகளாலும் மனதில் பதித்த தலைமுறை.

இவர்கள் வெறும் வெற்றிக் கூட்டணிகள் அல்ல.

ஒரு தலைமுறையின் காதல் மொழியை உருவாக்கியவர்கள்.

ஒரு தலைமுறையின் இசை ரசனையை மாற்றியவர்கள்.

ஒரு தலைமுறையின் உணர்வுகளுக்கு வடிவம் கொடுத்தவர்கள்.

அதனால்தான், சில கூட்டணிகள் வெற்றிப் படங்களை மட்டும் உருவாக்குவதில்லை.

அவர்கள் ஒரு காலத்தையே உருவாக்குகிறார்கள்.

இன்று அந்தப் படங்களை மீண்டும் பார்க்கும்போது, நாம் கதையை மட்டும் நினைவுகூர்வதில்லை.

அந்த காலத்தையும், அந்த இசையையும், அந்த உணர்வுகளையும், நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியையும் மீண்டும் வாழ்கிறோம்.

அதுவே காலத்தை வென்ற படைப்பாளிகளின் உண்மையான வெற்றி.

இவன் 

ராஜா க

 ஒரு காலத்தை உருவாக்கிய மும்மூர்த்திகள் – தமிழ் சினிமாவின் மறக்க முடியாத கூட்டணிகள்

நம் பாரம்பரியத்தில் "மும்மூர்த்திகள்" என்ற உவமைக்கு ஒரு தனி இடம் உண்டு. அது மூன்று தெய்வங்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; ஒரு முழுமையான படைப்பின் மூன்று பரிமாணங்களை நினைவூட்டும் ஒரு சிந்தனையும் கூட.

அதேபோல, தமிழ் சினிமாவிலும் சில காலங்களை மூன்று படைப்பாளிகள் சேர்ந்து வடிவமைத்திருக்கிறார்கள்.

ஒருவர் கதைகளுக்கு உயிர் கொடுத்தார்.

ஒருவர் அந்த உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகள் கொடுத்தார்.

மற்றொருவர் அந்த வார்த்தைகளுக்கு உயிர் தந்த இசையை வழங்கினார்.

ஒரு சிறந்த திரைப்படம் உருவாக பல நூறு பேரின் உழைப்பு தேவை. ஆனால், ஒரு தலைமுறையின் மனதில் நிலைத்து நிற்கும் திரைப்படங்களை உருவாக்கியதில் இயக்குநர், பாடலாசிரியர், இசையமைப்பாளர் ஆகிய மூவரின் பங்களிப்பு அளவிட முடியாதது.

ஒரு காலத்தின் அடையாளங்கள்

MSV • கண்ணதாசன் • K. பாலச்சந்தர்

இசை, இலக்கியம், மனித உறவுகள்—இந்த மூன்றையும் ஒன்றாக இணைத்து தமிழ் சினிமாவிற்கு புதிய உயரத்தை அளித்த காலம்.

இளையராஜா • வைரமுத்து • பாரதிராஜா

கிராமத்தின் மண்வாசனையை இசையிலும், கவிதையிலும், காட்சிகளிலும் உணர வைத்த தலைமுறை.

ஷங்கர் • A.R. ரஹ்மான் • வைரமுத்து

பிரம்மாண்டம், தொழில்நுட்பம், உலகத் தர இசை, கவித்துவமான வரிகள்—தமிழ் சினிமாவை உலக அரங்கில் பேச வைத்த கூட்டணி.

செல்வராகவன் • யுவன் ஷங்கர் ராஜா • நா. முத்துக்குமார்

இளைஞர்களின் மனக்குழப்பம், காதல், தனிமை, வாழ்க்கையின் சொல்லப்படாத உணர்வுகளை இசையாலும், வரிகளாலும், காட்சிகளாலும் மனதில் பதித்த தலைமுறை.

இவர்கள் வெறும் வெற்றிக் கூட்டணிகள் அல்ல.

ஒரு தலைமுறையின் காதல் மொழியை உருவாக்கியவர்கள்.

ஒரு தலைமுறையின் இசை ரசனையை மாற்றியவர்கள்.

ஒரு தலைமுறையின் உணர்வுகளுக்கு வடிவம் கொடுத்தவர்கள்.

அதனால்தான், சில கூட்டணிகள் வெற்றிப் படங்களை மட்டும் உருவாக்குவதில்லை.

அவர்கள் ஒரு காலத்தையே உருவாக்குகிறார்கள்.

இன்று அந்தப் படங்களை மீண்டும் பார்க்கும்போது, நாம் கதையை மட்டும் நினைவுகூர்வதில்லை.

அந்த காலத்தையும், அந்த இசையையும், அந்த உணர்வுகளையும், நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியையும் மீண்டும் வாழ்கிறோம்.

அதுவே காலத்தை வென்ற படைப்பாளிகளின் உண்மையான வெற்றி.

இவன் 

ராஜா க

 

சிலர் சிரிப்பால் நினைவில் நிற்பார்கள்.

சிலர் பேச்சால் மனதில் நிற்பார்கள்.

ஆனால் சிலர்...

அவர்களின் கண்களால் மட்டும்

நம்முள் ஒரு இடத்தை உருவாக்கி விடுவார்கள்.

நீ எத்தனை முறை

உன் கண்களின் புகைப்படத்தைப் பகிர்ந்தாலும்,

அதை நான் வெறும் புகைப்படமாகப் பார்ப்பதில்லை.

ஒவ்வொரு முறையும்

புதிதாக திறக்கும்

ஒரு கவிதையின் கதவாகத்தான் பார்க்கிறேன்.

உன்னை முதல் முறையாகப் பார்க்கவில்லை.

ஆனால்,

ஒவ்வொரு முறையும்

உன் கண்கள் என் கண்களைத் தொடும்போது,

வார்த்தைகள் வருவதில்லை.

வியப்புதான் வருகிறது.

கவிதை எழுத நினைக்கிறேன்.

ஆனால்,

என்னை அறியாமலே

கவிதையாக மாறி நிற்கிறேன்.

"என் கண்களில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது?"

என்று

குறும்பாய் கேட்கும் உன் கண்களுக்கு,

எப்படி சொல்வது?

இந்த மண்ணில் பிறந்த

ஒரு புதுக் குழந்தை,

முதல் முறையாக

வானத்தையும்,

வண்ணங்களையும்,

வாழ்க்கையையும்

விரிந்த விழிகளால்

வியந்து பார்ப்பதைப் போல,

உன் கண்களை

ஒவ்வொரு முறையும்

புதிதாகப் பார்க்கிறேன்.

நேற்று பார்த்த கண்கள்தான்.

ஆனால் இன்று,

அதில் ஒரு புதிய நிலவு உதிக்கிறது.

இன்று பார்த்த கண்கள்தான்.

ஆனால் நாளை,

அதில் ஒரு புதிய உலகம் பிறக்கிறது.

அதனால்தான்,

உன் கண்களைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நொடியும்,

நான் காதலனாக இருப்பதில்லை.

இந்த உலகத்தை

முதல் முறையாகக் காணும்

ஒரு குழந்தையாகி விடுகிறேன்.

அந்த வியப்பின் பெயர்தான்

என் கவிதை.

அந்த கவிதையின் முகவரிதான்

உன் கண்கள்.

இவன் 

ராஜா க ✍🏻

 

சிலர் சிரிப்பால் நினைவில் நிற்பார்கள்.

சிலர் பேச்சால் மனதில் நிற்பார்கள்.

ஆனால் சிலர்...

அவர்களின் கண்களால் மட்டும்

நம்முள் ஒரு இடத்தை உருவாக்கி விடுவார்கள்.

நீ எத்தனை முறை

உன் கண்களின் புகைப்படத்தைப் பகிர்ந்தாலும்,

அதை நான் வெறும் புகைப்படமாகப் பார்ப்பதில்லை.

ஒவ்வொரு முறையும்

புதிதாக திறக்கும்

ஒரு கவிதையின் கதவாகத்தான் பார்க்கிறேன்.

உன்னை முதல் முறையாகப் பார்க்கவில்லை.

ஆனால்,

ஒவ்வொரு முறையும்

உன் கண்கள் என் கண்களைத் தொடும்போது,

வார்த்தைகள் வருவதில்லை.

வியப்புதான் வருகிறது.

கவிதை எழுத நினைக்கிறேன்.

ஆனால்,

என்னை அறியாமலே

கவிதையாக மாறி நிற்கிறேன்.

"என் கண்களில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது?"

என்று

குறும்பாய் கேட்கும் உன் கண்களுக்கு,

எப்படி சொல்வது?

இந்த மண்ணில் பிறந்த

ஒரு புதுக் குழந்தை,

முதல் முறையாக

வானத்தையும்,

வண்ணங்களையும்,

வாழ்க்கையையும்

விரிந்த விழிகளால்

வியந்து பார்ப்பதைப் போல,

உன் கண்களை

ஒவ்வொரு முறையும்

புதிதாகப் பார்க்கிறேன்.

நேற்று பார்த்த கண்கள்தான்.

ஆனால் இன்று,

அதில் ஒரு புதிய நிலவு உதிக்கிறது.

இன்று பார்த்த கண்கள்தான்.

ஆனால் நாளை,

அதில் ஒரு புதிய உலகம் பிறக்கிறது.

அதனால்தான்,

உன் கண்களைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நொடியும்,

நான் காதலனாக இருப்பதில்லை.

இந்த உலகத்தை

முதல் முறையாகக் காணும்

ஒரு குழந்தையாகி விடுகிறேன்.

அந்த வியப்பின் பெயர்தான்

என் கவிதை.

அந்த கவிதையின் முகவரிதான்

உன் கண்கள்.

இவன் 

ராஜா க ✍🏻

 ​🎬 29 — சினிமா விமர்சனம் ☕🌾

​காஃபியோட ருசி அதை நாம குடிக்கிற இடத்தை பொறுத்து மாறலாம், ஆனா காஃபி ஒண்ணுதான். காதலும் அப்படித்தான். அது எல்லாத்துக்கும் பொதுவானதுதான். ஆனா, அதை தமிழ் சினிமாவுல எந்தக் களத்துல வச்சு, எவ்வளவு எதார்த்தமா சொல்றாங்கன்றதுல தான் ரசிகனோட மனசுக்குள்ள அந்தப் படம் போய்ப் உட்காருது. ✨

​🧑‍🤝‍🧑 கதை சுருக்கம்:

​29 வயசுல ஒரு பையன், 21 வயசுல ஒரு பொண்ணு. ரெண்டு பேருக்கும் இடையில வர்ற காதல், அப்புறம் எதிர்பாராம நடக்குற பிரிவு. அந்தப் பிரிவுக்கு அப்புறமா அவங்க வாழ்க்கையை எப்படி எதிர்கொள்றாங்க, எப்படித் தேத்திக்கிறாங்கங்கிறதுதான் இந்த '29' படத்தோட கதை.

​📊 SPEEDOMETER RATINGS & EMOTION METERS

​(கீழே உள்ள மீட்டர்கள் படத்தின் தன்மையை துல்லியமாக காட்டும்)

​1. காதல் & எமோஷன் (Romance & Emotions Meter)

🟢🟢🟢🟢🟡 | 90% - டாப் நாட்ச்!

​விளக்கம்: காதலைச் சொன்னதும் சரி, பிரிவைச் சொன்னதும் சரி... நெஞ்சைத் தொடுது.

​2. வசனங்கள் (Dialogues Meter)

🟢🟢🟢🟢🟢 | 96% - பக்கா ரியலிஸ்டிக்!

​விளக்கம்: பாஸ்கர் சக்தி பாணியில் சாமான்யனின் எதார்த்தக் கவிதை. வசனங்கள் தான் படத்தின் முதுகெலும்பு.

​3. காமெடி (Comedy Meter)

🟢🟢🟡⚪⚪ | 50% - ஆங்காங்கே ரசிக்க வைக்கும்!

​விளக்கம்: கதையோடு ஒட்டிய இயல்பான நகைச்சுவை.

​4. ஆக்ஷன் & புரட்சி (Action & Drama Meter)

🟢🟡⚪⚪⚪ | 30% - ஓட்டவில்லை!

​விளக்கம்: செகண்ட் ஹாஃபில் வரும் அந்த 'புரட்சி மோடு' படத்திற்கு செட் ஆகவில்லை.

​⏱️ SCREENPLAY DASHBOARD (திரைக்கதை வேகம்)

​முதல் பாதி (First Half): [🔴]—[🟠]—[🟡]—[🟢]—[👉90%] 🚀 செம்ம ஸ்பீடு, எமோஷனல் கனெக்ட் சூப்பர்!

​இரண்டாம் பாதி (Second Half): [🔴]—[🟠]—[👉50%]—[🟢]—[⚪] 📉 வண்டி தடம் மாறி லூப் லைனில் சிக்கிக்கொள்கிறது.

​வில்லன் வெயிட்டேஜ் (Villain Weightage): [🔴]—[👉20%]—[🟡]—[🟢]—[⚪] 🤖 VIP படத்து 'டம்மி' வில்லன் மாடல்.

​🌾 படத்தின் பலங்கள் (The Positives):

​வசனங்கள்: பாசாங்கு இல்லாத எதார்த்தமான வரிகள். காதலைச் சொன்ன விதம் ரொம்பப் புதுசு. மனசுல நச்சுனு தைக்கிற சில டயலாக்ஸ்:

​"அவ பேரை முதன்முதலா எழுதும்போது எனக்குத் தெரியாதுப்பா... என் ஆயுசு முடியுற வரைக்கும் அந்தப் பேரைத்தான் நான் உச்சரிக்கப் போறேன்னு!" 🥺🎯

"என்னைத் தொட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா? இல்லை என்னை தொட்டுட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா?" (நெருக்கமான கேள்வி!)

"திருப்பிப் போட்ட திருக்குறள் மாதிரி உன் உதடு..." 💋 (அழகான உவமை).

​இயல்பான காதல்: முதல் பாதியில வர்ற காதலும் சரி, அவங்க பிரியுற இடமும் சரி... எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாம அவ்வளவு அழகா இருக்கு.

​நடிப்புத்திறன்: விஜி தலையைத் தொட்டு "நாம பிரிஞ்சிடலாம்"னு சொல்ற அந்த ஒரு இடத்துல சத்யாவோட நடிப்பு இருக்கே... அப்படியே கண்ணுல தண்ணி வரவச்சிருது. 🥹❤️👌🏼 ரெண்டு பேரும் போட்டி போட்டு நடிச்சிருக்காங்க. ப்ரீத்தி கொள்ளை அழகு, மனசைக் கொள்ளையடிச்சிடுறாங்க. ❤️🫠

​இசை: "சிலே சிலே" பாட்டு மனசுக்குள்ளேயே ஒரு மெல்லிய ராகமா ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. பிஜிஎம் படத்தோட எமோஷனை நல்லா தாங்கிப் பிடிக்குது. 🎵

​⚠️ படத்தின் பலவீனங்கள் (The Negatives):

​தடம் மாறிய செகண்ட் ஹாஃப்: முதல் பாதியில இருந்த அந்த யதார்த்தம், இரண்டாம் பாதியில அப்படியே தலைகீழா மாறிடுது. திடீர்னு ஒரு 'புரட்சி mோடுக்கு' மாறுறதால, நம்மால கதையோடு முழுசா ஒட்ட முடியாம ஒரு அந்நியத்தன்மை வந்துடுது.

​வில்லன் கேரக்டர்: 'VIP' படத்துல வர்ற மாதிரி ரொம்ப வீக்கான வில்லன். அவரோடப் பகுதிகள் கதையோடு ஒட்டவே இல்லை, சுணக்கம் தருது.

​📋 பாட்டம் லைன் (Final Verdict):

​First Half: 💪🏻💪🏻💪🏻💪🏻 (மனசைத் தொட்டது)

​Second Half: 💪🏻💪🏻 (கொஞ்சம் சுமார்தான்)

​இவன்,

✍️ ராஜா. க

 ​🎬 29 — சினிமா விமர்சனம் ☕🌾

​காஃபியோட ருசி அதை நாம குடிக்கிற இடத்தை பொறுத்து மாறலாம், ஆனா காஃபி ஒண்ணுதான். காதலும் அப்படித்தான். அது எல்லாத்துக்கும் பொதுவானதுதான். ஆனா, அதை தமிழ் சினிமாவுல எந்தக் களத்துல வச்சு, எவ்வளவு எதார்த்தமா சொல்றாங்கன்றதுல தான் ரசிகனோட மனசுக்குள்ள அந்தப் படம் போய்ப் உட்காருது. ✨

​🧑‍🤝‍🧑 கதை சுருக்கம்:

​29 வயசுல ஒரு பையன், 21 வயசுல ஒரு பொண்ணு. ரெண்டு பேருக்கும் இடையில வர்ற காதல், அப்புறம் எதிர்பாராம நடக்குற பிரிவு. அந்தப் பிரிவுக்கு அப்புறமா அவங்க வாழ்க்கையை எப்படி எதிர்கொள்றாங்க, எப்படித் தேத்திக்கிறாங்கங்கிறதுதான் இந்த '29' படத்தோட கதை.

​📊 SPEEDOMETER RATINGS & EMOTION METERS

​(கீழே உள்ள மீட்டர்கள் படத்தின் தன்மையை துல்லியமாக காட்டும்)

​1. காதல் & எமோஷன் (Romance & Emotions Meter)

🟢🟢🟢🟢🟡 | 90% - டாப் நாட்ச்!

​விளக்கம்: காதலைச் சொன்னதும் சரி, பிரிவைச் சொன்னதும் சரி... நெஞ்சைத் தொடுது.

​2. வசனங்கள் (Dialogues Meter)

🟢🟢🟢🟢🟢 | 96% - பக்கா ரியலிஸ்டிக்!

​விளக்கம்: பாஸ்கர் சக்தி பாணியில் சாமான்யனின் எதார்த்தக் கவிதை. வசனங்கள் தான் படத்தின் முதுகெலும்பு.

​3. காமெடி (Comedy Meter)

🟢🟢🟡⚪⚪ | 50% - ஆங்காங்கே ரசிக்க வைக்கும்!

​விளக்கம்: கதையோடு ஒட்டிய இயல்பான நகைச்சுவை.

​4. ஆக்ஷன் & புரட்சி (Action & Drama Meter)

🟢🟡⚪⚪⚪ | 30% - ஓட்டவில்லை!

​விளக்கம்: செகண்ட் ஹாஃபில் வரும் அந்த 'புரட்சி மோடு' படத்திற்கு செட் ஆகவில்லை.

​⏱️ SCREENPLAY DASHBOARD (திரைக்கதை வேகம்)

​முதல் பாதி (First Half): [🔴]—[🟠]—[🟡]—[🟢]—[👉90%] 🚀 செம்ம ஸ்பீடு, எமோஷனல் கனெக்ட் சூப்பர்!

​இரண்டாம் பாதி (Second Half): [🔴]—[🟠]—[👉50%]—[🟢]—[⚪] 📉 வண்டி தடம் மாறி லூப் லைனில் சிக்கிக்கொள்கிறது.

​வில்லன் வெயிட்டேஜ் (Villain Weightage): [🔴]—[👉20%]—[🟡]—[🟢]—[⚪] 🤖 VIP படத்து 'டம்மி' வில்லன் மாடல்.

​🌾 படத்தின் பலங்கள் (The Positives):

​வசனங்கள்: பாசாங்கு இல்லாத எதார்த்தமான வரிகள். காதலைச் சொன்ன விதம் ரொம்பப் புதுசு. மனசுல நச்சுனு தைக்கிற சில டயலாக்ஸ்:

​"அவ பேரை முதன்முதலா எழுதும்போது எனக்குத் தெரியாதுப்பா... என் ஆயுசு முடியுற வரைக்கும் அந்தப் பேரைத்தான் நான் உச்சரிக்கப் போறேன்னு!" 🥺🎯

"என்னைத் தொட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா? இல்லை என்னை தொட்டுட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா?" (நெருக்கமான கேள்வி!)

"திருப்பிப் போட்ட திருக்குறள் மாதிரி உன் உதடு..." 💋 (அழகான உவமை).

​இயல்பான காதல்: முதல் பாதியில வர்ற காதலும் சரி, அவங்க பிரியுற இடமும் சரி... எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாம அவ்வளவு அழகா இருக்கு.

​நடிப்புத்திறன்: விஜி தலையைத் தொட்டு "நாம பிரிஞ்சிடலாம்"னு சொல்ற அந்த ஒரு இடத்துல சத்யாவோட நடிப்பு இருக்கே... அப்படியே கண்ணுல தண்ணி வரவச்சிருது. 🥹❤️👌🏼 ரெண்டு பேரும் போட்டி போட்டு நடிச்சிருக்காங்க. ப்ரீத்தி கொள்ளை அழகு, மனசைக் கொள்ளையடிச்சிடுறாங்க. ❤️🫠

​இசை: "சிலே சிலே" பாட்டு மனசுக்குள்ளேயே ஒரு மெல்லிய ராகமா ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. பிஜிஎம் படத்தோட எமோஷனை நல்லா தாங்கிப் பிடிக்குது. 🎵

​⚠️ படத்தின் பலவீனங்கள் (The Negatives):

​தடம் மாறிய செகண்ட் ஹாஃப்: முதல் பாதியில இருந்த அந்த யதார்த்தம், இரண்டாம் பாதியில அப்படியே தலைகீழா மாறிடுது. திடீர்னு ஒரு 'புரட்சி mோடுக்கு' மாறுறதால, நம்மால கதையோடு முழுசா ஒட்ட முடியாம ஒரு அந்நியத்தன்மை வந்துடுது.

​வில்லன் கேரக்டர்: 'VIP' படத்துல வர்ற மாதிரி ரொம்ப வீக்கான வில்லன். அவரோடப் பகுதிகள் கதையோடு ஒட்டவே இல்லை, சுணக்கம் தருது.

​📋 பாட்டம் லைன் (Final Verdict):

​First Half: 💪🏻💪🏻💪🏻💪🏻 (மனசைத் தொட்டது)

​Second Half: 💪🏻💪🏻 (கொஞ்சம் சுமார்தான்)

​இவன்,

✍️ ராஜா. க

 நண்பர்களும் புரிதலும்

இன்று நண்பர்களுக்கிடையே ஏற்படும் பல குழப்பங்களுக்கும், மனக்கசப்புகளுக்கும் முக்கிய காரணம் என்ன என்று யோசித்தால், என் மனதில் முதலில் தோன்றும் வார்த்தை — "புரிதல்".

நண்பர்களுக்குள் அந்த புரிதல் இருந்துவிட்டால், பல பிரச்சினைகள் உருவாகவே உருவாகாது. சாதாரணமாக நடந்த சம்பவங்கள் கூட, வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாத அழகான நினைவுகளாக மனதில் பதிந்துவிடும்.

அப்படி என் கல்லூரி வாழ்க்கையில் நடந்த இரண்டு சம்பவங்கள், நட்புக்கும் புரிதலுக்கும் சிறிய சான்றுகள்.

செல்வராஜ், டேவிட் — கல்லூரி காலம் முதல் இன்று வரை என் நெருங்கிய நண்பர்கள்.

கல்லூரி இறுதியாண்டில், யார் எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்காமல், விடுதியை விட்டு வெளியே தங்கி படிக்க முடிவு செய்தோம்.

சிவகாசியின் சசி நகரில் ஒரு பெரிய வீடு. ECE மற்றும் CSE நண்பர்கள் சேர்ந்து மொத்தம் பத்து பேருக்கும் மேல் தங்கியிருந்தோம்.

விடுதியின் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் இருந்த எங்களுக்கு, அந்த வாழ்க்கை புதிதாக இறக்கை முளைத்த பறவைகளின் சுதந்திரத்தைப் போல இருந்தது.

எங்கள் வீட்டைச் சுற்றி compound சுவர் இருந்தது. மாலை நேரங்களில் அந்த குட்டிச் சுவரில் அமர்ந்து அரட்டை அடிப்பது எங்களின் வழக்கம்.

ஒரு நாள் அப்படி அமர்ந்திருந்தபோது, ECE நண்பர்கள் சிலர் மிகவும் serious-ஆக ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

நான் வழக்கம்போல ஒரு நகைச்சுவை சொல்ல, செல்வாவும் டேவிட்டும் சிரித்தார்கள்.

அதில் எரிச்சலடைந்த ஒரு நண்பன்,

"நாங்க இங்க serious-ஆ பேசுறோம்... உங்களுக்கு புரியாது..."

என்று முகத்தைச் சுளித்தான்.

அடுத்த நொடி, நான் சுவரிலிருந்து கீழே குதித்தேன்.

அதே தருணத்தில்...

மேலும் நான்கு கால்கள் தரையில் பதிந்த சத்தம் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்தேன்.

செல்வாவும், டேவிட்டும் என்னுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

யாரும் யாரையும் அழைக்கவில்லை.

எதுவும் பேசவில்லை.

ஆனால் நாங்கள் மூவரும் ஒன்றாக அந்த இடத்தை விட்டு நடந்தோம்.

அது நட்பு.

அதை விட முக்கியமாக...

அது புரிதல்.

---

இரண்டாவது சம்பவம்.

எட்டாவது செமஸ்டர்.

பெரும்பாலும் வகுப்புகள் இருக்காது. இருந்தாலும் மாணவர்களின் வருகை குறைவாக இருந்ததால் A மற்றும் B பிரிவு மாணவர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தோம்.

A பிரிவு பேராசிரியர் வகுப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

எங்களைப் பார்த்தவுடன்,

"இது A Section class. மற்றவர்கள் விருப்பம் இருந்தால் இருக்கலாம்..."

என்று கூறினார்.

நாங்கள் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் அதையே கூறினார்.

அப்போதும் அமைதியாக இருந்தோம்.

மூன்றாவது முறையாகவும் அதே வார்த்தைகள் வந்தவுடன், செல்வா எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் எழுந்தான்.

அவன் திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் நானும், டேவிட்டும் எழுந்துவிட்டோம்.

மூவரும் ஒன்றாக வெளியே நடந்தோம்.

எங்களைப் பார்த்து எங்கள் B Section நண்பர்களும் வெளியே வந்தார்கள்.

அந்த தருணம் இன்று நினைத்தாலும் புன்னகையை வரவழைக்கிறது.

---

நட்பு என்பது எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பது அல்ல.

சில நேரங்களில் வார்த்தைகள் இல்லாமலேயே புரிந்து கொள்வது.

அழைக்காமலேயே கூடவே நடப்பது.

விளக்கம் கேட்காமலேயே மனதை புரிந்து கொள்வது.

அதுதான் உண்மையான நட்பு.

இன்று செல்வா எங்களுடன் இல்லை.

ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளும்...

எங்களுக்குள் இருந்த அந்த புரிதலும்...

இன்றும் எங்களுடன் இருக்கின்றன.

Miss You, Selva.

புரிதலுடன்,

ராஜா. க

 நண்பர்களும் புரிதலும்

இன்று நண்பர்களுக்கிடையே ஏற்படும் பல குழப்பங்களுக்கும், மனக்கசப்புகளுக்கும் முக்கிய காரணம் என்ன என்று யோசித்தால், என் மனதில் முதலில் தோன்றும் வார்த்தை — "புரிதல்".

நண்பர்களுக்குள் அந்த புரிதல் இருந்துவிட்டால், பல பிரச்சினைகள் உருவாகவே உருவாகாது. சாதாரணமாக நடந்த சம்பவங்கள் கூட, வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாத அழகான நினைவுகளாக மனதில் பதிந்துவிடும்.

அப்படி என் கல்லூரி வாழ்க்கையில் நடந்த இரண்டு சம்பவங்கள், நட்புக்கும் புரிதலுக்கும் சிறிய சான்றுகள்.

செல்வராஜ், டேவிட் — கல்லூரி காலம் முதல் இன்று வரை என் நெருங்கிய நண்பர்கள்.

கல்லூரி இறுதியாண்டில், யார் எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்காமல், விடுதியை விட்டு வெளியே தங்கி படிக்க முடிவு செய்தோம்.

சிவகாசியின் சசி நகரில் ஒரு பெரிய வீடு. ECE மற்றும் CSE நண்பர்கள் சேர்ந்து மொத்தம் பத்து பேருக்கும் மேல் தங்கியிருந்தோம்.

விடுதியின் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் இருந்த எங்களுக்கு, அந்த வாழ்க்கை புதிதாக இறக்கை முளைத்த பறவைகளின் சுதந்திரத்தைப் போல இருந்தது.

எங்கள் வீட்டைச் சுற்றி compound சுவர் இருந்தது. மாலை நேரங்களில் அந்த குட்டிச் சுவரில் அமர்ந்து அரட்டை அடிப்பது எங்களின் வழக்கம்.

ஒரு நாள் அப்படி அமர்ந்திருந்தபோது, ECE நண்பர்கள் சிலர் மிகவும் serious-ஆக ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

நான் வழக்கம்போல ஒரு நகைச்சுவை சொல்ல, செல்வாவும் டேவிட்டும் சிரித்தார்கள்.

அதில் எரிச்சலடைந்த ஒரு நண்பன்,

"நாங்க இங்க serious-ஆ பேசுறோம்... உங்களுக்கு புரியாது..."

என்று முகத்தைச் சுளித்தான்.

அடுத்த நொடி, நான் சுவரிலிருந்து கீழே குதித்தேன்.

அதே தருணத்தில்...

மேலும் நான்கு கால்கள் தரையில் பதிந்த சத்தம் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்தேன்.

செல்வாவும், டேவிட்டும் என்னுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

யாரும் யாரையும் அழைக்கவில்லை.

எதுவும் பேசவில்லை.

ஆனால் நாங்கள் மூவரும் ஒன்றாக அந்த இடத்தை விட்டு நடந்தோம்.

அது நட்பு.

அதை விட முக்கியமாக...

அது புரிதல்.

---

இரண்டாவது சம்பவம்.

எட்டாவது செமஸ்டர்.

பெரும்பாலும் வகுப்புகள் இருக்காது. இருந்தாலும் மாணவர்களின் வருகை குறைவாக இருந்ததால் A மற்றும் B பிரிவு மாணவர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தோம்.

A பிரிவு பேராசிரியர் வகுப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

எங்களைப் பார்த்தவுடன்,

"இது A Section class. மற்றவர்கள் விருப்பம் இருந்தால் இருக்கலாம்..."

என்று கூறினார்.

நாங்கள் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் அதையே கூறினார்.

அப்போதும் அமைதியாக இருந்தோம்.

மூன்றாவது முறையாகவும் அதே வார்த்தைகள் வந்தவுடன், செல்வா எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் எழுந்தான்.

அவன் திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் நானும், டேவிட்டும் எழுந்துவிட்டோம்.

மூவரும் ஒன்றாக வெளியே நடந்தோம்.

எங்களைப் பார்த்து எங்கள் B Section நண்பர்களும் வெளியே வந்தார்கள்.

அந்த தருணம் இன்று நினைத்தாலும் புன்னகையை வரவழைக்கிறது.

---

நட்பு என்பது எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பது அல்ல.

சில நேரங்களில் வார்த்தைகள் இல்லாமலேயே புரிந்து கொள்வது.

அழைக்காமலேயே கூடவே நடப்பது.

விளக்கம் கேட்காமலேயே மனதை புரிந்து கொள்வது.

அதுதான் உண்மையான நட்பு.

இன்று செல்வா எங்களுடன் இல்லை.

ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளும்...

எங்களுக்குள் இருந்த அந்த புரிதலும்...

இன்றும் எங்களுடன் இருக்கின்றன.

Miss You, Selva.

புரிதலுடன்,

ராஜா. க