என் பார்வையில் 'சின்ன வீடு' மற்றும் K. பாக்யராஜ்
ஒரு படைப்பாளியின் மறைவு என்பது ஒரு மனிதரை இழப்பது மட்டுமல்ல.
ஒரு காலத்தின் கதை சொல்லும் மொழியையே இழப்பது.
அப்படிப்பட்ட ஒரு பெயர் K. பாக்யராஜ்.
அவர் மறைந்த செய்தியை கேட்டவுடன், எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வந்த படம் 'சின்ன வீடு'.
அந்த படம் வெளியானபோது நான் பிறந்திருக்கவில்லை.
90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாக பார்த்தேன்.
உண்மையைச் சொன்னால், பதின்ம வயதில் அந்தப் படத்தின் சில காட்சிகள்தான் முதலில் என்னை ஈர்த்தது. ஆனால் வயதும், வாழ்க்கை அனுபவமும் அதிகரித்த பிறகு அதே படத்தை மீண்டும் பார்த்தபோது புரிந்தது...
நான் ரசித்தது அந்தக் காட்சிகளை அல்ல.
ஒரு திரைக்கதை மேதையின் சிந்தனையை.
'சின்ன வீடு' ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதை அல்ல.
வெளிப்புற அழகை மட்டுமே வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக நினைக்கும் ஒரு மனிதன், ஒரு பெண்ணின் அன்பு, பொறுப்பு, தியாகம், மன அழகு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணம்தான் அந்த படம்.
திருமணத்திற்கு முன் அழகான பெண்ணைத்தான் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கும் கதாநாயகன்...
திருமணத்திற்குப் பிறகு மனைவியின் அன்பைப் பார்த்து மெதுவாக மாறுகிறான்.
அந்த மாற்றத்தை ஒரு பெரிய வசனத்தால் சொல்லவில்லை.
சிறிய சிறிய காட்சிகளால் உணர வைத்தார் பாக்யராஜ்.
எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று.
மதியத்தில் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார்.
அப்போது அம்மா,
"உனக்கு சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்... அதனால்தான் இரவுக்கு புதிதாக சமைத்தேன்." என்பார்.
அதற்கு அவர்,
"இல்லை... மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்தது. இத்தனை வருடமாக இப்படிப்பட்ட சாப்பாடு சாப்பிட்டதே இல்லை." என்பார்.
அந்த ஒரு வசனத்திற்குப் பிறகு பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்...
அது வெறும் மகிழ்ச்சி அல்ல.
அங்கீகாரம்.
அந்தக் காட்சியில் அவர் மனைவியின் அழகைப் பாராட்டவில்லை.
அவளுடைய அன்பைப் பாராட்டுகிறார்.
அதுதான் அந்தக் காட்சியின் உண்மையான அழகு.
இன்னொரு சிறிய விஷயம்...
பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தை சேர்க்க விடமாட்டாள்.
ஏனெனில் கணவர் B.Com மட்டுமே படித்தவர்.
ஒரு வசனம் கூட இல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் மனதை ஒரு சிறிய விவரத்தின் மூலம் புரிய வைத்திருப்பார் பாக்யராஜ்.
இதுதான் Character Writing.
படம் முழுவதும் அவர் தனது மனைவியை "பாக்கி" என்றே அழைப்பார்.
ஒரு காட்சியில் இயல்பாக,
"உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி..." என்று சொல்வார்.
முதல் முறை அந்த வசனத்தைக் கேட்டபோது அது ஒரு சாதாரண பாராட்டு என்று தோன்றியது.
இன்று மீண்டும் பார்க்கும்போது புரிகிறது...
அந்த ஒரு வரியிலேயே பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் முழு வாழ்க்கையையும் சொல்லிவிடுகிறார்.
அவள் கணவனின் குறைகளைப் பெரிதுபடுத்தவில்லை.
அவரை மாற்ற முயற்சித்தாள்; ஆனால் அவமானப்படுத்தவில்லை.
காதலித்தாள்; ஆனால் தன்னுடைய சுயமரியாதையை இழக்கவில்லை.
மன்னித்தாள்; ஆனால் பலவீனமாக இல்லை.
அதனால்தான் "பெரிய மனசு" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள், அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம்.
ஒரு நல்ல கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவது வேறு.
ஒரே ஒரு வசனத்தில் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை பார்வையாளர்களின் மனதில் நிலைநிறுத்துவது வேறு.
அதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற எழுத்தாளரின் முத்திரை.
அதேபோல்...
80-களின் தமிழ் சினிமாவில் "அம்மா எப்போதும் சரி" என்ற எழுதப்படாத விதி இருந்தது.
ஆனால் 'சின்ன வீடு'வில், மனைவி சரியான இடத்தில் இருக்கிறார்.
அம்மா தவறான இடத்தில் இருக்கிறார்.
அதை எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் திரையில் காட்டினார் பாக்யராஜ்.
அந்த காலத்திற்கு அது மிகப்பெரிய தைரியம்.
அதனால்தான் 'சின்ன வீடு' இன்று வரை பேசப்படுகிறது.
இன்று கூட...
"பாக்கியலட்சுமி" என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயர் எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது.
இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்த ஒரு படத்தின் கதாபாத்திரம் இன்னும் மனதில் வாழ்ந்தால்...
அது நடிகையின் வெற்றி மட்டுமல்ல.
அதை உருவாக்கிய எழுத்தாளரின் வெற்றி.
'சின்ன வீடு' படத்தைப் பார்த்த பிறகுதான்...
நான் K. பாக்யராஜ் படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.
ஒவ்வொரு படமும் எனக்கு ஒரு புதிய திரைக்கதைப் பாடமாக இருந்தது.
'ருத்ரா' படத்தில், கிட்டத்தட்ட 45 நிமிடங்கள் கழித்துதான் அந்தக் கதாபாத்திரம் களமிறங்குகிறது. ஆனால் அதன்பிறகு படத்தின் வேகமே மாறிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மூலம் திரைக்கதையின் தாளத்தை எப்படி மாற்றுவது என்பதை அங்கே பார்க்கலாம்.
'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி'...
வெளிப்படையாக அது ஒரு நகைச்சுவைப் படம்.
ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் திரைக்கதை அமைப்பு வியக்க வைக்கும் அளவுக்கு இறுக்கமாக இருக்கும்.
'முந்தானை முடிச்சு'...
இன்றும் தொலைக்காட்சியில் அந்தப் படம் ஒளிபரப்பானால், சேனலை மாற்ற மனம் வருவதில்லை.
அதுதான் ஒரு காலத்தை வென்ற கிளாசிக் திரைப்படத்தின் அடையாளம்.
'மௌன கீதங்கள்'...
என்னுடைய மிகவும் பிடித்த பாக்யராஜ் படங்களில் ஒன்று.
காதல், குடும்பம், உறவுகள், மனித உணர்வுகள்...
எதையும் மிகைப்படுத்தாமல், வாழ்க்கையைப் போலவே திரையில் வாழ வைத்த படம்.
இந்த எல்லாப் படங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருக்கிறது.
அந்தப் படங்களில் ஹீரோ பாக்யராஜ் அல்ல.
திரைக்கதைதான் ஹீரோ.
ஒரு நடிகரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவரது முகத்திற்காக.
ஒரு எழுத்தாளரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்காக.
அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் நம்மைச் சிரிக்க வைத்தன.
அவர் எழுதிய கதாபாத்திரங்கள் நம்மை யோசிக்க வைத்தன.
அவர் இயக்கிய காட்சிகள் இன்றும் நம் நினைவில் வாழ்கின்றன.
அதனால்தான் K. பாக்யராஜ் ஒரு வெற்றிகரமான நடிகர் மட்டுமல்ல...
தமிழ் சினிமா கண்ட மிகச் சிறந்த திரைக்கதையாசிரியர்களில் ஒருவரும், மிக முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவரும் ஆவார்.
இன்று அவர் நம்முடன் இல்லாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால் "பாக்கியலட்சுமி" இன்னும் நம்முடன் வாழ்கிறாள்.
'முந்தானை முடிச்சு' இன்னும் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கிறது.
'மௌன கீதங்கள்' இன்னும் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.
'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி' இன்னும் திரைக்கதை எப்படி எழுத வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுக்கிறது.
ஒரு படைப்பாளி மறையலாம்.
ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களும்...
அவர் எழுதிய திரைக்கதைகளும்...
காலத்தால் ஒருபோதும் அழியாது.
அவை ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் புதிதாகப் பிறந்து, புதிய ரசிகர்களைக் கண்டடையும்.
அதுவே K. பாக்யராஜ் என்ற படைப்பாளியின் உண்மையான வெற்றி.
நன்றி, திரைக்கதை ஜாம்பவான். 🙏🎬
இவன்
ராஜா க
