சூப்பர் ஸ்டார் சம்பவம் ஒரு பக்கம்… Nelson-ன் signature style இன்னொரு பக்கம்!

ஜெயிலர் 2 ஓடுமா என்ற கேள்விகளுக்கு மத்தியில், எதிர்பார்ப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு படமாக வந்திருக்கிறது இந்தப் படம். ஒரு Superstar படம் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இயக்குநர் Nelson என்ன செய்யப்போகிறார் என்ற ஆர்வமும் எனக்கு அதிகமாகவே இருந்தது.

Yash-ன் Toxic, நானி நடித்த தெலுங்குப் படம் எனப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வந்த படங்களைச் சுற்றி விவாதங்கள் இருந்த சூழலில், ஜெயிலர் 2 மீதான கணிப்புகளையும் தாண்டிப் படம் வரவேற்பைப் பெற்றிருப்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.

Nelson-ன் பலம் என்ன? Dark Comedy!

Kolamaavu Kokila, Doctor, Beast, Jailer என Nelson இயக்கிய படங்களை எடுத்துக்கொண்டால், ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்கே உரிய ஒரு signature இருக்கும்.

Serious-ஆகப் போக வேண்டிய இடத்தில் comedy, சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு character-க்குள் இருக்கும் surprise, ஒரு scene-ஐ அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் writing என Nelson-ன் style தனித்துவமானது.

அதுதான் அவருடைய பலம்!

ஒரு காட்சியில் சிரிக்க வைத்துவிட்டு, அடுத்த காட்சியில் கதையின் தீவிரத்திற்குள் நம்மைக் கொண்டு செல்வது அவருடைய filmmaking-ல் ரசிக்கக்கூடிய விஷயம்.

ஒரு Rajini Fanboy-ஆக எனக்கு Jailer கொடுத்த Satisfaction!

To be frank, நான் childhood-ல இருந்தே Rajini fan.

சிவாஜி படத்திற்குப் பிறகு, ஒரு fanboy-ஆக ரஜினி சாரைப் பார்த்து ரொம்ப satisfied-ஆக feel பண்ணிய படம் ஜெயிலர்.

அந்தப் படத்தில் இருந்த mass scenes, surprise cameos, ஒவ்வொரு character-க்கும் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என எல்லாமே நல்லா work out ஆகியிருந்தது. திரையரங்கில் ரசிகர்கள் கொண்டாடக்கூடிய பல தருணங்களை அந்தப் படம் கொடுத்திருந்தது.

ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு Rajini fan-ஆக எனக்கு அந்த satisfaction கிடைத்தது.

அதே மாதிரியான satisfaction-ஐ ஜெயிலர் 2-லும் உணர முடிந்தது. இதற்குக் காரணம் Superstar-ன் screen presence மட்டுமல்ல; Nelson-ன் writing-ம் அதற்கேற்ற விதத்தில் அமைந்திருப்பதுதான்.

First Half – Comedy தான் Game Changer!

Superstar-ஐ வைத்து படம் எடுக்கும்போது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் mass காட்ட வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.

அவருடைய screen presence-ஐ நம்பி, இயல்பான comedy மூலமாகவே ரசிகர்களை ரசிக்க வைக்கலாம் என்பதை Nelson அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

ரஜினி சாரின் casual intro, அவருடைய timing, comedy, மற்ற characters-க்கு கொடுக்கப்பட்ட space எனப் பல விஷயங்கள் முதல் பாதியில் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன.

தேவையில்லாத overacting இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வலுக்கட்டாயமாக mass elements திணிக்கப்படவில்லை.

First half முழுவதும் comedy-ஐ மையமாக வைத்து, characters-ஐயும் ரசிக்க வைக்கும் விதத்தில் கதையைக் கொண்டு சென்றிருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஒரு Superstar படத்தில் comedy-யும் சரியாக work out ஆனால், அதுவே படத்தின் பெரிய பலமாக மாறும். இங்கே Nelson-ன் writing அந்த வேலையைச் செய்கிறது.

Second Half – Comedy-யிலிருந்து Action Mode!

இரண்டாம் பாதியில் comedy கொஞ்சம் குறைந்து, action அதிகரிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆர்வத்தையும் படம் தக்கவைக்கிறது.

Yogi Babu, Namo Narayana போன்றவர்களின் character design, S. J. Suryah-வின் costumes, Vidya Balan-க்கும் Superstar-க்கும் இடையிலான flirt scenes எனப் பல இடங்கள் படத்திற்குத் தனி flavour கொடுக்கின்றன.

இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் characters-ஐ எப்படி வடிவமைக்கிறோம், அவர்களை எந்தச் சூழலில் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதும் முக்கியம்.

அந்த வகையில் Nelson-ன் character presentation படத்திற்குத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.

Superstar-ஐ சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் ஒரு Art தான்!

ஒரு பெரிய நட்சத்திரத்தை வைத்து படம் எடுக்கும்போது, அவருடைய image-ஐ மட்டுமே நம்பியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த image-ஐத் தன்னுடைய writing style-உடன் இணைத்துக் கொடுப்பதுதான் ஒரு இயக்குநரின் திறமை.

ரஜினி சாரின் screen presence-ம் Nelson-ன் dark comedy writing-ம் சரியான இடத்தில் இணையும் போது கிடைக்கும் அனுபவம்தான் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான பலம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

Superstar ரசிகர்களுக்கான தருணங்களும் இருக்கின்றன. Nelson-ன் தனித்துவமான comedy style-ஐ ரசிப்பதற்கான இடங்களும் இருக்கின்றன.

ஒரு Rajini fanboy-ஆக எனக்கு satisfaction. ஒரு cinema lover-ஆக Nelson-ன் filmmaking style-ஐ ரசிக்க முடிந்தது.

Thanks, Nelson Sir!

Superstar-ஐ அவருடைய ரசிகர்கள் ரசிக்கும்படியும், உங்களுடைய signature style மிஸ் ஆகாமலும் கொடுத்ததற்கு!

சூப்பர் ஸ்டார் திரையில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் அந்த energy ஒரு பக்கம்; அவரைச் சுற்றி இயக்குநர் உருவாக்கும் உலகம் இன்னொரு பக்கம்.

இரண்டும் சரியாக இணைந்தால் ரசிகர்களுக்குக் கிடைப்பது வெறும் படம் பார்க்கும் அனுபவம் மட்டுமல்ல… ஒரு theatrical celebration! ❤️‍🔥

— Raja K.S. 🎬

 #Jailer

 #Superstar #Rajinikanth, #Nelson Dilipkumar, #TamilCinema, #DarkComedy, #Rajinikanth #Movies

 

சூப்பர் ஸ்டார் சம்பவம் ஒரு பக்கம்… Nelson-ன் signature style இன்னொரு பக்கம்!

ஜெயிலர் 2 ஓடுமா என்ற கேள்விகளுக்கு மத்தியில், எதிர்பார்ப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு படமாக வந்திருக்கிறது இந்தப் படம். ஒரு Superstar படம் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இயக்குநர் Nelson என்ன செய்யப்போகிறார் என்ற ஆர்வமும் எனக்கு அதிகமாகவே இருந்தது.

Yash-ன் Toxic, நானி நடித்த தெலுங்குப் படம் எனப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வந்த படங்களைச் சுற்றி விவாதங்கள் இருந்த சூழலில், ஜெயிலர் 2 மீதான கணிப்புகளையும் தாண்டிப் படம் வரவேற்பைப் பெற்றிருப்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.

Nelson-ன் பலம் என்ன? Dark Comedy!

Kolamaavu Kokila, Doctor, Beast, Jailer என Nelson இயக்கிய படங்களை எடுத்துக்கொண்டால், ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்கே உரிய ஒரு signature இருக்கும்.

Serious-ஆகப் போக வேண்டிய இடத்தில் comedy, சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு character-க்குள் இருக்கும் surprise, ஒரு scene-ஐ அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் writing என Nelson-ன் style தனித்துவமானது.

அதுதான் அவருடைய பலம்!

ஒரு காட்சியில் சிரிக்க வைத்துவிட்டு, அடுத்த காட்சியில் கதையின் தீவிரத்திற்குள் நம்மைக் கொண்டு செல்வது அவருடைய filmmaking-ல் ரசிக்கக்கூடிய விஷயம்.

ஒரு Rajini Fanboy-ஆக எனக்கு Jailer கொடுத்த Satisfaction!

To be frank, நான் childhood-ல இருந்தே Rajini fan.

சிவாஜி படத்திற்குப் பிறகு, ஒரு fanboy-ஆக ரஜினி சாரைப் பார்த்து ரொம்ப satisfied-ஆக feel பண்ணிய படம் ஜெயிலர்.

அந்தப் படத்தில் இருந்த mass scenes, surprise cameos, ஒவ்வொரு character-க்கும் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என எல்லாமே நல்லா work out ஆகியிருந்தது. திரையரங்கில் ரசிகர்கள் கொண்டாடக்கூடிய பல தருணங்களை அந்தப் படம் கொடுத்திருந்தது.

ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு Rajini fan-ஆக எனக்கு அந்த satisfaction கிடைத்தது.

அதே மாதிரியான satisfaction-ஐ ஜெயிலர் 2-லும் உணர முடிந்தது. இதற்குக் காரணம் Superstar-ன் screen presence மட்டுமல்ல; Nelson-ன் writing-ம் அதற்கேற்ற விதத்தில் அமைந்திருப்பதுதான்.

First Half – Comedy தான் Game Changer!

Superstar-ஐ வைத்து படம் எடுக்கும்போது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் mass காட்ட வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.

அவருடைய screen presence-ஐ நம்பி, இயல்பான comedy மூலமாகவே ரசிகர்களை ரசிக்க வைக்கலாம் என்பதை Nelson அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

ரஜினி சாரின் casual intro, அவருடைய timing, comedy, மற்ற characters-க்கு கொடுக்கப்பட்ட space எனப் பல விஷயங்கள் முதல் பாதியில் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன.

தேவையில்லாத overacting இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வலுக்கட்டாயமாக mass elements திணிக்கப்படவில்லை.

First half முழுவதும் comedy-ஐ மையமாக வைத்து, characters-ஐயும் ரசிக்க வைக்கும் விதத்தில் கதையைக் கொண்டு சென்றிருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஒரு Superstar படத்தில் comedy-யும் சரியாக work out ஆனால், அதுவே படத்தின் பெரிய பலமாக மாறும். இங்கே Nelson-ன் writing அந்த வேலையைச் செய்கிறது.

Second Half – Comedy-யிலிருந்து Action Mode!

இரண்டாம் பாதியில் comedy கொஞ்சம் குறைந்து, action அதிகரிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆர்வத்தையும் படம் தக்கவைக்கிறது.

Yogi Babu, Namo Narayana போன்றவர்களின் character design, S. J. Suryah-வின் costumes, Vidya Balan-க்கும் Superstar-க்கும் இடையிலான flirt scenes எனப் பல இடங்கள் படத்திற்குத் தனி flavour கொடுக்கின்றன.

இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் characters-ஐ எப்படி வடிவமைக்கிறோம், அவர்களை எந்தச் சூழலில் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதும் முக்கியம்.

அந்த வகையில் Nelson-ன் character presentation படத்திற்குத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.

Superstar-ஐ சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் ஒரு Art தான்!

ஒரு பெரிய நட்சத்திரத்தை வைத்து படம் எடுக்கும்போது, அவருடைய image-ஐ மட்டுமே நம்பியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த image-ஐத் தன்னுடைய writing style-உடன் இணைத்துக் கொடுப்பதுதான் ஒரு இயக்குநரின் திறமை.

ரஜினி சாரின் screen presence-ம் Nelson-ன் dark comedy writing-ம் சரியான இடத்தில் இணையும் போது கிடைக்கும் அனுபவம்தான் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான பலம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

Superstar ரசிகர்களுக்கான தருணங்களும் இருக்கின்றன. Nelson-ன் தனித்துவமான comedy style-ஐ ரசிப்பதற்கான இடங்களும் இருக்கின்றன.

ஒரு Rajini fanboy-ஆக எனக்கு satisfaction. ஒரு cinema lover-ஆக Nelson-ன் filmmaking style-ஐ ரசிக்க முடிந்தது.

Thanks, Nelson Sir!

Superstar-ஐ அவருடைய ரசிகர்கள் ரசிக்கும்படியும், உங்களுடைய signature style மிஸ் ஆகாமலும் கொடுத்ததற்கு!

சூப்பர் ஸ்டார் திரையில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் அந்த energy ஒரு பக்கம்; அவரைச் சுற்றி இயக்குநர் உருவாக்கும் உலகம் இன்னொரு பக்கம்.

இரண்டும் சரியாக இணைந்தால் ரசிகர்களுக்குக் கிடைப்பது வெறும் படம் பார்க்கும் அனுபவம் மட்டுமல்ல… ஒரு theatrical celebration! ❤️‍🔥

— Raja K.S. 🎬

 #Jailer

 #Superstar #Rajinikanth, #Nelson Dilipkumar, #TamilCinema, #DarkComedy, #Rajinikanth #Movies

 ஒரு காலத்தில், தமிழ் சினிமாவின் screen-ஐவிட நம்ம மனசுல அதிகமா occupy பண்ணின ஒரு முகம்… 🌙

🎬 இளைய நிலா — ஜோதிகா!

#HBDJyothika 💛

வாலியில் ஒரு glimpse…

பூவெல்லாம் கேட்டுப்பார்ல் ஒரு அழகான beginning…

குஷியில் ஒரு explosion! 💥

அந்தக் காலத்து ஜோவோட energy-யை வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது. சிரிப்பு, கோபம், குறும்பு, காதல் — எல்லாத்துக்கும் தனி expression!

விவேக் சொன்ன அந்த comedy dialogue நினைவிருக்கா? 😄

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு ஜோவைப் பிடிக்க ஒரு காரணம் கொஞ்சம் chubby இருந்தா பிடிக்கும்!

முகவரி, டும் டும் டும், ஸ்டார், பூவெல்லாம் உன் வாசம், தூள், காக்கா காக்கா, சந்திரமுகி…

ஒவ்வொரு படத்திலும் ஒரு ஜோ.

ஒவ்வொரு ஜோவிலும் ஒரு தனி vibe. ❤️

சிநேகிதியே படத்தை நெல்லை பேரின்பவிலாஸ் தியேட்டரில் பார்த்த நினைவு…

காக்கா காக்காவை hostel நாட்களில் CD-யில் repeat mode-ல் ரசித்த நாட்கள்…

சில படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில நடிகைகள் நம்முடைய ஒரு காலகட்டத்தையே நினைவுபடுத்துவார்கள்.

ஜோதிகா எனக்கு இரண்டாவது வகை. 💛

சந்திரமுகியில் intensity.

மொழியில் maturity.

திரும்பி வந்த பிறகும் 36 வயதினிலே போன்ற படங்களில் வேறொரு ஜோவைப் பார்த்தோம்.

அன்று நம்மைச் சிரிக்க வைத்தவள்…

பின்னாளில் நம்மை யோசிக்கவும் வைத்தாள்.

ஒரு heroine-ன் journey என்பது படங்களின் எண்ணிக்கையல்ல; ரசிகர்களின் நினைவுகளில் அவள் விட்டுச் செல்லும் தடம்.

அப்படிப் பார்த்தால், ஜோதிகா ஒரு beautiful chapter in Tamil cinema. 🌙

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், ஜோ! ❤️

#HBDJyothika #Jyothika #TamilCinema

இவன் 

ராஜா க 

 ஒரு காலத்தில், தமிழ் சினிமாவின் screen-ஐவிட நம்ம மனசுல அதிகமா occupy பண்ணின ஒரு முகம்… 🌙

🎬 இளைய நிலா — ஜோதிகா!

#HBDJyothika 💛

வாலியில் ஒரு glimpse…

பூவெல்லாம் கேட்டுப்பார்ல் ஒரு அழகான beginning…

குஷியில் ஒரு explosion! 💥

அந்தக் காலத்து ஜோவோட energy-யை வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது. சிரிப்பு, கோபம், குறும்பு, காதல் — எல்லாத்துக்கும் தனி expression!

விவேக் சொன்ன அந்த comedy dialogue நினைவிருக்கா? 😄

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு ஜோவைப் பிடிக்க ஒரு காரணம் கொஞ்சம் chubby இருந்தா பிடிக்கும்!

முகவரி, டும் டும் டும், ஸ்டார், பூவெல்லாம் உன் வாசம், தூள், காக்கா காக்கா, சந்திரமுகி…

ஒவ்வொரு படத்திலும் ஒரு ஜோ.

ஒவ்வொரு ஜோவிலும் ஒரு தனி vibe. ❤️

சிநேகிதியே படத்தை நெல்லை பேரின்பவிலாஸ் தியேட்டரில் பார்த்த நினைவு…

காக்கா காக்காவை hostel நாட்களில் CD-யில் repeat mode-ல் ரசித்த நாட்கள்…

சில படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில நடிகைகள் நம்முடைய ஒரு காலகட்டத்தையே நினைவுபடுத்துவார்கள்.

ஜோதிகா எனக்கு இரண்டாவது வகை. 💛

சந்திரமுகியில் intensity.

மொழியில் maturity.

திரும்பி வந்த பிறகும் 36 வயதினிலே போன்ற படங்களில் வேறொரு ஜோவைப் பார்த்தோம்.

அன்று நம்மைச் சிரிக்க வைத்தவள்…

பின்னாளில் நம்மை யோசிக்கவும் வைத்தாள்.

ஒரு heroine-ன் journey என்பது படங்களின் எண்ணிக்கையல்ல; ரசிகர்களின் நினைவுகளில் அவள் விட்டுச் செல்லும் தடம்.

அப்படிப் பார்த்தால், ஜோதிகா ஒரு beautiful chapter in Tamil cinema. 🌙

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், ஜோ! ❤️

#HBDJyothika #Jyothika #TamilCinema

இவன் 

ராஜா க 

 “வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு”வில் மாட்டிக்கொண்டேன்!

பொதுவாக MGR, சிவாஜி காலத்து Black & White படங்களை விருப்பப்பட்டுத் தேடிப் பார்ப்பவன் நான் இல்லை. அந்த காலத்து படங்களில் எனக்கு இருக்கும் பெரிய விதிவிலக்கு இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர்.

அப்படிப்பட்ட நான், ஒருநாள் YouTube-ல் “வியட்நாம் காலனி” படத்தின் காமெடி காட்சிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, கண்ணில் பட்டது “வியட்நாம் வீடு.”

தலைப்பே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.

“சரி… கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்” என்று அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன்.

வெளியே வந்தபோது, அந்த வீட்டின் ஒரு உறுப்பினராகவே மாறியிருந்தேன்.

கதையின் நாயகன் பத்மநாபன்.

கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டி, கிரஹப்பிரவேசத்துடன் நம்மையும் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.

வீட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற விவாதம் ஆரம்பிக்கிறது.

ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரைச் சொல்ல, வீட்டிற்குள்ளேயே ஒரு சிறிய போர்.

எப்போதும் சண்டையும் சச்சரவுமாக இருப்பதால்,

“இந்த வீடு ஒரு வியட்நாம்!”

என்று பெயர் வைத்துவிடுகிறார் வீட்டின் தலைவன்.

அதுவும் சாதாரண பத்மநாபன் அல்ல…

Prestige பத்மநாபன்.

சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். தாய் வீட்டு வேலை செய்து அவரை வளர்க்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டையே விற்க வேண்டிய நிலை. பின்னர் வாழ்க்கையில் முன்னேறி, தான் இழந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாங்குகிறார்.

அத்தையின் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் கரை சேர்கிறார்.

கைமாறாக அத்தையின் மகளையே மணக்கிறார்.

அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைக்கு இருந்த “டிமாண்ட்” வேறு போல!

ஆனால் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு உருவாகும் பத்மநாபனின் குடும்ப வாழ்க்கைதான் படத்தின் உண்மையான உலகம்.

ஒழுக்கம்.

நேரம் தவறாமை.

வேலையின் மீது அக்கறை.

வீட்டிற்கும் அலுவலகத்திற்கும் தனித்தனி எல்லை.

மனைவி அலுவலகத்திற்கு போன் செய்தால்,

“இது வீடு என்று நினைத்தாயா? இது office!”

என்று கடிந்து கொள்ளும் Prestige பத்மநாபன்.

இன்றைக்கு பார்த்தாலும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பழையதாகத் தெரியவில்லை.

அதற்குக் காரணம் கதை மட்டும் அல்ல.

சிவாஜி கணேசன்.

சில நடிகர்களிடம் வசனம் ஒரு ஆயுதம் என்றால், சிவாஜியிடம் முகபாவனையே ஒரு மொழி.

கோபப்படும்போது குரலை உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அதிகமாக அழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அன்பை வெளிப்படுத்த பெரிய வசனம் தேவையில்லை.

ஒரு பார்வை.

ஒரு சிறிய முகமாற்றம்.

ஒரு இடைவெளி.

அவ்வளவுதான்.

“இது நடிப்பா… இல்லை அந்த மனிதர் நம்ம முன்னாடியே வாழ்கிறாரா?” என்று சில காட்சிகளில் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார்.

அதுதான் சிவாஜியின் பெரிய பலம் என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது தோன்றியது.

அவருடைய காலத்தில் உரக்கப் பேசுவதையும், பெரிய gestures-ஐயும் நடிப்பு என்று காட்டிய நடிகர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பில் அந்த “நான் நடிக்கிறேன்” என்ற உணர்வு பல இடங்களில் தெரியவே தெரியாது.

அவர் கதாபாத்திரமாகவே இருக்கிறார்.

இந்த சத்யவானுக்கு சாவித்ரியாக வாழ்கிறார் பத்மினி.

மடிசார் புடவை.

கண்களை உருட்டும் அந்தப் பார்வை.

சிரிப்பு.

அழுகை.

கணவனைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.

குடும்பத்தைத் தாங்கும் விதம்.

பத்மினி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கிறார்.

இது வெறும் கணவன்–மனைவி கதையல்ல.

ஒரு வீட்டிற்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் எண்ணங்களும், ஆசைகளும், தவறுகளும் மோதும் கதை.

பத்மநாபனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.

மனைவியைக் கண்டு பம்மும் ஒரு மகன்.

படிப்பில் முன்னேறுவதைக் காட்டிலும் பெயிலாவதில் மட்டும் consistency காட்டும் இன்னொரு மகன்.

அந்த கதாபாத்திரத்தில் நாகேஷ்.

கல்லூரி cut அடித்தல்.

வீட்டிலேயே திருடுதல்.

வட்டிக்காரனிடம் கடன் வாங்குதல்.

பொய் சொல்வது.

இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.

மற்றொரு பக்கம் செல்ல மகள்.

கல்லூரி.

காதல்.

தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆசைகள்.

மூன்று பிள்ளைகளும் மூன்று விதமான உலகத்தைக் கொண்டிருக்க, பத்மநாபன் மட்டும் தனது ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்து அந்தக் குடும்பத்தை நடத்த முயற்சி செய்கிறார்.

ஆனால் வாழ்க்கை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் முழுமையாக இருப்பதில்லை.

வயது மூப்பின் காரணமாக பத்மநாபன் ஓய்வு பெறுகிறார்.

பல வருடங்களாக வேலைக்காக ஓடிய மனிதருக்கு திடீரென்று நேரம் மட்டும் மிச்சமாகிறது.

அந்த தனிமை அவரை மெதுவாக வாட்டத் தொடங்குகிறது.

இங்கே படம் நகைச்சுவையிலிருந்து வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்கிறது.

வேலை இருக்கும் வரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம், ஓய்வு பெற்றவுடன் நம்மை எவ்வளவு வேகமாக தனிமைப்படுத்திவிடுகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது.

இதற்கிடையில் மருமகன் ஸ்ரீகாந்த் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக்கொள்கிறார்.

மாமனார் நீதிபதி என்பதால் அந்தப் பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்.

அப்போது வரும் வசனம் மட்டும் இன்னும் sharp:

“வீட்டில் Prestige போயிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்… Justice-உம் போயிடுச்சு போல!”

குடும்பத்தின் மரியாதை, ஒழுக்கம், உறவுகள், பிள்ளைகள், பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் என்று படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அந்த வீட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.

ஆரம்பத்தில் நம்மை சிரிக்க வைத்த அந்த வீடு, முடிவை நெருங்கும்போது நம்மை அமைதியாக்குகிறது.

எல்லாம் எப்படி சீரானது?

யார் என்ன முடிவு எடுத்தார்கள்?

Prestige பத்மநாபனின் வாழ்க்கையில் இறுதியில் என்ன நடந்தது?

அதை நான் இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை.

“வியட்நாம் வீடு” பார்க்காதவர்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நீங்களே ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

நான் “வியட்நாம் காலனி” காமெடி தேடிப் போய்,

“வியட்நாம் வீடு” என்ற ஒரு குடும்பத்தையே கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.

இன்று சிவாஜி கணேசனின் பிறந்தநாள்.

அவரைப் பற்றி “நடிகர் திலகம்” என்று இரண்டு வார்த்தைகள் எழுதிவிட்டு கடந்து செல்வதைவிட, அவருடைய நடிப்பை ஒரு படத்தில் பார்த்து ரசிப்பதே அவருக்கு நாம் கொடுக்கும் உண்மையான மரியாதை என்று நினைக்கிறேன்.

பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு Black & White படத்தை இன்று பார்க்க வைத்தது ஒரு YouTube search.

ஆனால் அந்தப் படத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

சிவாஜி

கணேசன் ஏன் நடிகர் திலகம் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய பெயரை மட்டும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை…

அவருடைய ஒரு படத்தைப் பார்த்தாலே போதும்.

— ரசிகன்

ராஜா.க

 “வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு”வில் மாட்டிக்கொண்டேன்!

பொதுவாக MGR, சிவாஜி காலத்து Black & White படங்களை விருப்பப்பட்டுத் தேடிப் பார்ப்பவன் நான் இல்லை. அந்த காலத்து படங்களில் எனக்கு இருக்கும் பெரிய விதிவிலக்கு இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர்.

அப்படிப்பட்ட நான், ஒருநாள் YouTube-ல் “வியட்நாம் காலனி” படத்தின் காமெடி காட்சிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, கண்ணில் பட்டது “வியட்நாம் வீடு.”

தலைப்பே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.

“சரி… கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்” என்று அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன்.

வெளியே வந்தபோது, அந்த வீட்டின் ஒரு உறுப்பினராகவே மாறியிருந்தேன்.

கதையின் நாயகன் பத்மநாபன்.

கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டி, கிரஹப்பிரவேசத்துடன் நம்மையும் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.

வீட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற விவாதம் ஆரம்பிக்கிறது.

ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரைச் சொல்ல, வீட்டிற்குள்ளேயே ஒரு சிறிய போர்.

எப்போதும் சண்டையும் சச்சரவுமாக இருப்பதால்,

“இந்த வீடு ஒரு வியட்நாம்!”

என்று பெயர் வைத்துவிடுகிறார் வீட்டின் தலைவன்.

அதுவும் சாதாரண பத்மநாபன் அல்ல…

Prestige பத்மநாபன்.

சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். தாய் வீட்டு வேலை செய்து அவரை வளர்க்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டையே விற்க வேண்டிய நிலை. பின்னர் வாழ்க்கையில் முன்னேறி, தான் இழந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாங்குகிறார்.

அத்தையின் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் கரை சேர்கிறார்.

கைமாறாக அத்தையின் மகளையே மணக்கிறார்.

அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைக்கு இருந்த “டிமாண்ட்” வேறு போல!

ஆனால் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு உருவாகும் பத்மநாபனின் குடும்ப வாழ்க்கைதான் படத்தின் உண்மையான உலகம்.

ஒழுக்கம்.

நேரம் தவறாமை.

வேலையின் மீது அக்கறை.

வீட்டிற்கும் அலுவலகத்திற்கும் தனித்தனி எல்லை.

மனைவி அலுவலகத்திற்கு போன் செய்தால்,

“இது வீடு என்று நினைத்தாயா? இது office!”

என்று கடிந்து கொள்ளும் Prestige பத்மநாபன்.

இன்றைக்கு பார்த்தாலும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பழையதாகத் தெரியவில்லை.

அதற்குக் காரணம் கதை மட்டும் அல்ல.

சிவாஜி கணேசன்.

சில நடிகர்களிடம் வசனம் ஒரு ஆயுதம் என்றால், சிவாஜியிடம் முகபாவனையே ஒரு மொழி.

கோபப்படும்போது குரலை உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அதிகமாக அழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அன்பை வெளிப்படுத்த பெரிய வசனம் தேவையில்லை.

ஒரு பார்வை.

ஒரு சிறிய முகமாற்றம்.

ஒரு இடைவெளி.

அவ்வளவுதான்.

“இது நடிப்பா… இல்லை அந்த மனிதர் நம்ம முன்னாடியே வாழ்கிறாரா?” என்று சில காட்சிகளில் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார்.

அதுதான் சிவாஜியின் பெரிய பலம் என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது தோன்றியது.

அவருடைய காலத்தில் உரக்கப் பேசுவதையும், பெரிய gestures-ஐயும் நடிப்பு என்று காட்டிய நடிகர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பில் அந்த “நான் நடிக்கிறேன்” என்ற உணர்வு பல இடங்களில் தெரியவே தெரியாது.

அவர் கதாபாத்திரமாகவே இருக்கிறார்.

இந்த சத்யவானுக்கு சாவித்ரியாக வாழ்கிறார் பத்மினி.

மடிசார் புடவை.

கண்களை உருட்டும் அந்தப் பார்வை.

சிரிப்பு.

அழுகை.

கணவனைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.

குடும்பத்தைத் தாங்கும் விதம்.

பத்மினி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கிறார்.

இது வெறும் கணவன்–மனைவி கதையல்ல.

ஒரு வீட்டிற்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் எண்ணங்களும், ஆசைகளும், தவறுகளும் மோதும் கதை.

பத்மநாபனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.

மனைவியைக் கண்டு பம்மும் ஒரு மகன்.

படிப்பில் முன்னேறுவதைக் காட்டிலும் பெயிலாவதில் மட்டும் consistency காட்டும் இன்னொரு மகன்.

அந்த கதாபாத்திரத்தில் நாகேஷ்.

கல்லூரி cut அடித்தல்.

வீட்டிலேயே திருடுதல்.

வட்டிக்காரனிடம் கடன் வாங்குதல்.

பொய் சொல்வது.

இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.

மற்றொரு பக்கம் செல்ல மகள்.

கல்லூரி.

காதல்.

தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆசைகள்.

மூன்று பிள்ளைகளும் மூன்று விதமான உலகத்தைக் கொண்டிருக்க, பத்மநாபன் மட்டும் தனது ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்து அந்தக் குடும்பத்தை நடத்த முயற்சி செய்கிறார்.

ஆனால் வாழ்க்கை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் முழுமையாக இருப்பதில்லை.

வயது மூப்பின் காரணமாக பத்மநாபன் ஓய்வு பெறுகிறார்.

பல வருடங்களாக வேலைக்காக ஓடிய மனிதருக்கு திடீரென்று நேரம் மட்டும் மிச்சமாகிறது.

அந்த தனிமை அவரை மெதுவாக வாட்டத் தொடங்குகிறது.

இங்கே படம் நகைச்சுவையிலிருந்து வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்கிறது.

வேலை இருக்கும் வரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம், ஓய்வு பெற்றவுடன் நம்மை எவ்வளவு வேகமாக தனிமைப்படுத்திவிடுகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது.

இதற்கிடையில் மருமகன் ஸ்ரீகாந்த் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக்கொள்கிறார்.

மாமனார் நீதிபதி என்பதால் அந்தப் பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்.

அப்போது வரும் வசனம் மட்டும் இன்னும் sharp:

“வீட்டில் Prestige போயிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்… Justice-உம் போயிடுச்சு போல!”

குடும்பத்தின் மரியாதை, ஒழுக்கம், உறவுகள், பிள்ளைகள், பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் என்று படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அந்த வீட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.

ஆரம்பத்தில் நம்மை சிரிக்க வைத்த அந்த வீடு, முடிவை நெருங்கும்போது நம்மை அமைதியாக்குகிறது.

எல்லாம் எப்படி சீரானது?

யார் என்ன முடிவு எடுத்தார்கள்?

Prestige பத்மநாபனின் வாழ்க்கையில் இறுதியில் என்ன நடந்தது?

அதை நான் இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை.

“வியட்நாம் வீடு” பார்க்காதவர்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நீங்களே ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

நான் “வியட்நாம் காலனி” காமெடி தேடிப் போய்,

“வியட்நாம் வீடு” என்ற ஒரு குடும்பத்தையே கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.

இன்று சிவாஜி கணேசனின் பிறந்தநாள்.

அவரைப் பற்றி “நடிகர் திலகம்” என்று இரண்டு வார்த்தைகள் எழுதிவிட்டு கடந்து செல்வதைவிட, அவருடைய நடிப்பை ஒரு படத்தில் பார்த்து ரசிப்பதே அவருக்கு நாம் கொடுக்கும் உண்மையான மரியாதை என்று நினைக்கிறேன்.

பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு Black & White படத்தை இன்று பார்க்க வைத்தது ஒரு YouTube search.

ஆனால் அந்தப் படத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

சிவாஜி

கணேசன் ஏன் நடிகர் திலகம் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய பெயரை மட்டும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை…

அவருடைய ஒரு படத்தைப் பார்த்தாலே போதும்.

— ரசிகன்

ராஜா.க

 

90s-ன் தமிழ் சினிமாவை நினைத்தாலே சில முகங்கள் மட்டும் கண் முன்னாடி வந்து நிற்கும்.

ரஜினி.
கமல்.
விஜயகாந்த்.
கார்த்திக்.
சரத்குமார்.
பிரபு.
சத்யராஜ்…

அந்த காலத்தின் முன்னணி ஹீரோக்கள் யார் என்றாலும், அவர்களுக்கு இணையாக தன்னுடைய இடத்தை உருவாக்கிய ஒரு heroine இருந்தார்.

குஷ்பு. ❤️👑

என்னைப் பொறுத்தவரை இது வெறும் ஒரு நடிகையைப் பற்றிய பதிவு இல்லை.

என்னுடைய childhood-ஐ நினைவுபடுத்தும் ஒரு முகத்தைப் பற்றிய பதிவு.

September எனக்கு எப்போதுமே special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம்.

அதே September-ல் பிறந்தவர்…
என்னுடைய childhood-ல் நான் மிகவும் ரசித்த favourite heroine.

அதனால்தான் குஷ்புவின் birthday வந்தாலே, ஒரு birthday wish-ஐ தாண்டி என்னுடைய 90s நினைவுகளுக்குள் ஒரு சிறிய பயணம் போய்விட்டு வருவது போல இருக்கும்.

90s-ன் குஷ்பு என்ற phenomenon ❤️

90s தமிழ் சினிமாவில் குஷ்புவின் journey-ஐ வெறும் “ஒரு வெற்றிகரமான heroine” என்று சொல்லிவிட முடியாது.

அது ஒரு phenomenon.

வருஷம் 16,
கிழக்கு வாசல்,
சின்ன தம்பி,
வெற்றி விழா,
அண்ணாமலை,
சிங்காரவேலன்,
பாண்டியன்,
மன்னன்,
இரட்டை ரோஜா…

பட்டியல் நீளும்.

ரஜினியுடன் நடித்தாலும் தனக்கான screen presence.

பிரபுவுடன் நடித்தாலும் தனக்கான identity.

கார்த்திக், விஜயகாந்த், சரத்குமார், சத்யராஜ் என அந்த காலத்தின் பல முன்னணி ஹீரோக்களுடன் நடித்தபோதும், “ஹீரோவின் heroine” என்ற அடையாளத்துக்குள் மட்டும் சிக்கிக்கொள்ளாமல், தன்னுடைய தனி ரசிகர் கூட்டத்தை உருவாக்கியவர்.

அதுதான் பெரிய விஷயம்.

சின்ன தம்பி…

குஷ்புவை நினைத்தவுடன் முதலில் பலருக்கும் நினைவுக்கு வரும் படம்.

Nandhini.

அந்த innocence.

அந்த expressions.

அந்த sentiment.

அந்த அழகு.

அந்த character-ன் மீது audience-க்கு ஏற்பட்ட emotional connect.

Chinna Thambi அவருடைய career-ல் ஒரு முக்கியமான milestone. அந்தப் படத்திற்காக Cinema Express Best Actress மற்றும் Tamil Nadu State Film Award Best Actress உள்ளிட்ட recognition-களை அவர் பெற்றார்.

அதற்குப் பிறகு Irattai Roja உள்ளிட்ட படங்களிலும் Best Actress recognition கிடைத்தது.

ஆனால் ஒரு நடிகைக்கு கிடைக்கும் award-களைவிட பெரிய ஒரு recognition இருக்கிறது.

ரசிகர்களின் அன்பு.

குஷ்புவுக்காக ரசிகர்கள் கோயில் கட்டிய சம்பவம் தமிழ் சினிமாவின் மிக வித்தியாசமான fan-culture stories-ல் ஒன்று.

அதோடு,

குஷ்பு இட்லி.
குஷ்பு சேலை.

ஒரு நடிகையின் பெயரே ஒரு காலகட்டத்தின் popular culture-க்குள் சென்று நிற்பது என்பது சாதாரணமான விஷயம் இல்லை.

90s-ல் குஷ்பு எவ்வளவு பெரிய star என்பதை இதைவிட வேறு எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

Dance. Dress. Expressions. Sentiment.

அந்த காலத்து குஷ்புவை ரசிக்க இன்னொரு காரணம்…

அவருடைய complete screen package.

Dance இருந்தது.

Expressions இருந்தது.

Comedy timing இருந்தது.

Sentiment scenes-ல் emotional connect இருந்தது.

அதோடு அந்த காலத்துக்கே உரிய sarees, costumes, hairstyle, presentation…

ஒரு பாடலில் அவர் தோன்றினாலே அந்த frame-க்கு ஒரு தனி அழகு.

90s-ன் heroine என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

என்று ஒரு imaginary template போட்டால்,

அதில் குஷ்புவுக்கு ஒரு பெரிய chapter இருக்கும்.

அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் அவர்…

90s Queen 👑

ஒரு school-day memory…

குஷ்புவை நான் childhood-ல் எவ்வளவு ரசித்தேன் என்பதற்கு இன்றும் நினைவில் நிற்கும் ஒரு சம்பவம் இருக்கிறது.

School days-ல் முதல் முறையாக Padmanabhapuram Palace போனேன்.

எங்களை சுற்றிக் காட்டிக்கொண்டிருந்த guide, அந்த இடங்களைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டே வந்தார்.

ஒரு இடத்தில்,

“இங்கதான் ‘Varusham Padhinaaru’ shoot பண்ணாங்க…”

என்று சொன்னார்.

அந்த வயதில் cinema என்றால் நமக்கு ஒரு வேறு உலகம்.

அதனால் அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன் அந்த இடமே எனக்கு suddenly special ஆகிவிட்டது.

அங்கே ஒரு மேடை மாதிரி ஒரு இடம் இருந்தது.

எங்கள் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் குஷ்புவின் தீவிர ரசிகர்.

அவர் அந்த இடத்தை சுட்டிக்காட்டி,

“குஷ்பு மேடம் இங்க ஆடிய இடம்… நல்லா பார்த்துக்கோங்க!”

என்று சொன்னார்.

😂❤️

அந்த வயதில் அது ஒரு சாதாரண தகவல் இல்லை.

நாம் ரசித்த heroine உண்மையில் நின்ற இடம்.
ஆடிய இடம்.
Cinema-வில் பார்த்த காட்சிகளுடன் நம்முடைய நிஜ வாழ்க்கை ஒரு நொடி connect ஆன இடம்.

இன்று பல வருடங்கள் கழித்து அந்த சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அது வெறும் Padmanabhapuram Palace visit இல்லை.

என்னுடைய 90s cinema childhood-ல் பதிந்த ஒரு சிறிய நினைவுச்சின்னம்.

அந்த teacher-ன் குஷ்பு ரசிகத்தனமும் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

Heroine-ஐ தாண்டிய பயணம்…

ஒரு நடிகையின் career-ல் மிக அழகான விஷயம் என்ன தெரியுமா?

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்களைவிட,

அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எத்தனை கதாபாத்திரங்களை வெற்றிகரமாக ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதுதான்.

Heroine-ஆக வெற்றி.

Television presenter-ஆக வெற்றி.

Producer-ஆக பயணம்.

குடும்பத்தை நடத்தும் துணையாக ஒரு தனி பயணம்.

அதிலும் Avni Cinemax மூலம் Khushbu மற்றும் Sundar C இணைந்து production-ல் தங்களுடைய அடையாளத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். Giri மூலம் Khushbu producer-ஆக தனது பயணத்தைத் தொடங்கினார்; அதன் பிறகும் பல திரைப்படங்களின் production-ல் தொடர்ந்து இருந்திருக்கிறார்.

அதனால் இன்று குஷ்புவை வெறும் “ஒரு காலத்து heroine” என்று சொல்வது அவருடைய journey-ஐ மிகவும் சுருக்கிவிடும்.

அவர் ஒரு successful producer.

ஒரு filmmaker-ஆக தன்னுடைய பாதையை உருவாக்கிய Sundar C-யின் வாழ்க்கைத் துணை.

ஒரு குடும்பத்தை கட்டியெழுப்பியவர்.

இரண்டு மகள்களின் தாய்.

இன்று அவருடைய daughters-களும் cinema-வின் வெவ்வேறு துறைகளில் தங்களுடைய பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; Avantika acting-ல் பயணிக்க, Anandita production பக்கம் செல்கிறார்.

அதிலும் ஒரு விஷயம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

அம்மாவின் பெயரை வைத்து பிள்ளைகளுக்கு ஒரு career உருவாக்கிவிடாமல், அவர்கள் தங்களுக்கான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்.

அது ஒரு mother-ஆக அவருடைய journey-யின் இன்னொரு அழகான பகுதி.

Jackpot…

90s-ல் TV-யில் heroine-களைப் பார்த்த generation-க்கு,

அடுத்த காலகட்டத்தில் அதே குஷ்பு இன்னொரு வீட்டுக்குள் வந்தார்.

Jackpot.

Jaya TV-யின் அந்த game show…

அந்த smile.

அந்த energy.

அந்த spontaneity.

அந்த familiar voice.

ஒரு காலத்தில் theatre screen-ல் ரசித்த heroine, பிறகு வீட்டின் television screen-ல் நம்மோடு பேச ஆரம்பித்தார்.

பல வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு 2026-ல் Jackpot மீண்டும் அவருடன் திரும்பியிருப்பதும், அவர் இன்றும் television-லும் production-லும் active-ஆக இருப்பதும் அவருடைய longevity-க்கு ஒரு அழகான example.

ஒரு actress-க்கு 90s-ல் கிடைத்த popularity-யை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அவர் அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களிலும் தன்னுடைய relevance-ஐ வைத்திருப்பது இன்னும் பெரிய விஷயம்.

ஆனால்…

என்னைப் பொறுத்தவரை குஷ்பு என்றால் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி இன்னொரு விஷயம்.

Childhood.

90s-ல் வீட்டில் TV முன்னாடி உட்கார்ந்து ஒரு படம் பார்க்கும்போது,

“குஷ்பு வர்றாங்க…”

என்று ஒரு குழந்தை மனசுக்குள் வரும் அந்த excitement.

அந்த காலத்து songs.

அந்த costumes.

அந்த dance.

அந்த expressions.

அந்த family films.

அந்த cinema halls.

அந்த school days.

Padmanabhapuram Palace.

எங்கள் teacher-ன்,

“குஷ்பு மேடம் ஆடிய இடம்… பார்த்துக்கோங்க!”

என்ற குரல்.

இவை எல்லாம் சேர்ந்து தான் என்னுடைய குஷ்பு.

அதனால்தான் சில நடிகர்கள் நம்முடைய favourite actors மட்டும் கிடையாது.

அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு காலகட்டத்தின் நினைவாக மாறிவிடுகிறார்கள்.

காலம் மாறும்.

Cinema மாறும்.

நடிகர்கள் மாறுவார்கள்.

ஆனால் childhood-ல் பிடித்த சில stars மட்டும்…

நம்ம childhood-ஐ நமக்கு திரும்பக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். ❤️

அப்படிப்பட்ட ஒரு star…

என்னுடைய childhood favourite heroine…

குஷ்பு. ❤️👑

இன்று அவர் இருக்கும் இடத்தைப் பார்க்கும்போது,
ஒரு actress-ஆக வெற்றி,
ஒரு producer-ஆக பயணம்,
ஒரு filmmaker-ன் வாழ்க்கைத் துணையாக பயணம்,
ஒரு தாயாக தனது மகள்களின் கனவுகளுடன் நிற்பது…

இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி,

ஒரு generation-ன் favourite heroine-ஆக இருந்த அந்த smile இன்னும் மாறவில்லை.

அதுதான் குஷ்பு.

90s-ன் முடிசூடா இளவரசி. 👑

Happy Birthday, Khushboo Ma’am! 🎂❤️

September எனக்கு special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம் என்பதால்.

ஆனால் September-ஐ இன்னும் கொஞ்சம் special ஆக்குற இன்னொரு காரணமும் உண்டு…

என்னுடைய childhood favourite heroine பிறந்த மாதம். ❤️

ஒரு September-born ரசிகனிடமிருந்து…

அன்பும், நன்றியும், நிறைய நிறைய childhood memories-உம். ❤️🎬

Happy Birthday, Khushboo Ma’am.
Keep smiling. Keep inspiring. ❤️👑

@khushsundar

இவன் 

உங்கள் ரசிகன்

ராஜா. க 

 

90s-ன் தமிழ் சினிமாவை நினைத்தாலே சில முகங்கள் மட்டும் கண் முன்னாடி வந்து நிற்கும்.

ரஜினி.
கமல்.
விஜயகாந்த்.
கார்த்திக்.
சரத்குமார்.
பிரபு.
சத்யராஜ்…

அந்த காலத்தின் முன்னணி ஹீரோக்கள் யார் என்றாலும், அவர்களுக்கு இணையாக தன்னுடைய இடத்தை உருவாக்கிய ஒரு heroine இருந்தார்.

குஷ்பு. ❤️👑

என்னைப் பொறுத்தவரை இது வெறும் ஒரு நடிகையைப் பற்றிய பதிவு இல்லை.

என்னுடைய childhood-ஐ நினைவுபடுத்தும் ஒரு முகத்தைப் பற்றிய பதிவு.

September எனக்கு எப்போதுமே special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம்.

அதே September-ல் பிறந்தவர்…
என்னுடைய childhood-ல் நான் மிகவும் ரசித்த favourite heroine.

அதனால்தான் குஷ்புவின் birthday வந்தாலே, ஒரு birthday wish-ஐ தாண்டி என்னுடைய 90s நினைவுகளுக்குள் ஒரு சிறிய பயணம் போய்விட்டு வருவது போல இருக்கும்.

90s-ன் குஷ்பு என்ற phenomenon ❤️

90s தமிழ் சினிமாவில் குஷ்புவின் journey-ஐ வெறும் “ஒரு வெற்றிகரமான heroine” என்று சொல்லிவிட முடியாது.

அது ஒரு phenomenon.

வருஷம் 16,
கிழக்கு வாசல்,
சின்ன தம்பி,
வெற்றி விழா,
அண்ணாமலை,
சிங்காரவேலன்,
பாண்டியன்,
மன்னன்,
இரட்டை ரோஜா…

பட்டியல் நீளும்.

ரஜினியுடன் நடித்தாலும் தனக்கான screen presence.

பிரபுவுடன் நடித்தாலும் தனக்கான identity.

கார்த்திக், விஜயகாந்த், சரத்குமார், சத்யராஜ் என அந்த காலத்தின் பல முன்னணி ஹீரோக்களுடன் நடித்தபோதும், “ஹீரோவின் heroine” என்ற அடையாளத்துக்குள் மட்டும் சிக்கிக்கொள்ளாமல், தன்னுடைய தனி ரசிகர் கூட்டத்தை உருவாக்கியவர்.

அதுதான் பெரிய விஷயம்.

சின்ன தம்பி…

குஷ்புவை நினைத்தவுடன் முதலில் பலருக்கும் நினைவுக்கு வரும் படம்.

Nandhini.

அந்த innocence.

அந்த expressions.

அந்த sentiment.

அந்த அழகு.

அந்த character-ன் மீது audience-க்கு ஏற்பட்ட emotional connect.

Chinna Thambi அவருடைய career-ல் ஒரு முக்கியமான milestone. அந்தப் படத்திற்காக Cinema Express Best Actress மற்றும் Tamil Nadu State Film Award Best Actress உள்ளிட்ட recognition-களை அவர் பெற்றார்.

அதற்குப் பிறகு Irattai Roja உள்ளிட்ட படங்களிலும் Best Actress recognition கிடைத்தது.

ஆனால் ஒரு நடிகைக்கு கிடைக்கும் award-களைவிட பெரிய ஒரு recognition இருக்கிறது.

ரசிகர்களின் அன்பு.

குஷ்புவுக்காக ரசிகர்கள் கோயில் கட்டிய சம்பவம் தமிழ் சினிமாவின் மிக வித்தியாசமான fan-culture stories-ல் ஒன்று.

அதோடு,

குஷ்பு இட்லி.
குஷ்பு சேலை.

ஒரு நடிகையின் பெயரே ஒரு காலகட்டத்தின் popular culture-க்குள் சென்று நிற்பது என்பது சாதாரணமான விஷயம் இல்லை.

90s-ல் குஷ்பு எவ்வளவு பெரிய star என்பதை இதைவிட வேறு எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

Dance. Dress. Expressions. Sentiment.

அந்த காலத்து குஷ்புவை ரசிக்க இன்னொரு காரணம்…

அவருடைய complete screen package.

Dance இருந்தது.

Expressions இருந்தது.

Comedy timing இருந்தது.

Sentiment scenes-ல் emotional connect இருந்தது.

அதோடு அந்த காலத்துக்கே உரிய sarees, costumes, hairstyle, presentation…

ஒரு பாடலில் அவர் தோன்றினாலே அந்த frame-க்கு ஒரு தனி அழகு.

90s-ன் heroine என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

என்று ஒரு imaginary template போட்டால்,

அதில் குஷ்புவுக்கு ஒரு பெரிய chapter இருக்கும்.

அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் அவர்…

90s Queen 👑

ஒரு school-day memory…

குஷ்புவை நான் childhood-ல் எவ்வளவு ரசித்தேன் என்பதற்கு இன்றும் நினைவில் நிற்கும் ஒரு சம்பவம் இருக்கிறது.

School days-ல் முதல் முறையாக Padmanabhapuram Palace போனேன்.

எங்களை சுற்றிக் காட்டிக்கொண்டிருந்த guide, அந்த இடங்களைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டே வந்தார்.

ஒரு இடத்தில்,

“இங்கதான் ‘Varusham Padhinaaru’ shoot பண்ணாங்க…”

என்று சொன்னார்.

அந்த வயதில் cinema என்றால் நமக்கு ஒரு வேறு உலகம்.

அதனால் அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன் அந்த இடமே எனக்கு suddenly special ஆகிவிட்டது.

அங்கே ஒரு மேடை மாதிரி ஒரு இடம் இருந்தது.

எங்கள் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் குஷ்புவின் தீவிர ரசிகர்.

அவர் அந்த இடத்தை சுட்டிக்காட்டி,

“குஷ்பு மேடம் இங்க ஆடிய இடம்… நல்லா பார்த்துக்கோங்க!”

என்று சொன்னார்.

😂❤️

அந்த வயதில் அது ஒரு சாதாரண தகவல் இல்லை.

நாம் ரசித்த heroine உண்மையில் நின்ற இடம்.
ஆடிய இடம்.
Cinema-வில் பார்த்த காட்சிகளுடன் நம்முடைய நிஜ வாழ்க்கை ஒரு நொடி connect ஆன இடம்.

இன்று பல வருடங்கள் கழித்து அந்த சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அது வெறும் Padmanabhapuram Palace visit இல்லை.

என்னுடைய 90s cinema childhood-ல் பதிந்த ஒரு சிறிய நினைவுச்சின்னம்.

அந்த teacher-ன் குஷ்பு ரசிகத்தனமும் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

Heroine-ஐ தாண்டிய பயணம்…

ஒரு நடிகையின் career-ல் மிக அழகான விஷயம் என்ன தெரியுமா?

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்களைவிட,

அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எத்தனை கதாபாத்திரங்களை வெற்றிகரமாக ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதுதான்.

Heroine-ஆக வெற்றி.

Television presenter-ஆக வெற்றி.

Producer-ஆக பயணம்.

குடும்பத்தை நடத்தும் துணையாக ஒரு தனி பயணம்.

அதிலும் Avni Cinemax மூலம் Khushbu மற்றும் Sundar C இணைந்து production-ல் தங்களுடைய அடையாளத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். Giri மூலம் Khushbu producer-ஆக தனது பயணத்தைத் தொடங்கினார்; அதன் பிறகும் பல திரைப்படங்களின் production-ல் தொடர்ந்து இருந்திருக்கிறார்.

அதனால் இன்று குஷ்புவை வெறும் “ஒரு காலத்து heroine” என்று சொல்வது அவருடைய journey-ஐ மிகவும் சுருக்கிவிடும்.

அவர் ஒரு successful producer.

ஒரு filmmaker-ஆக தன்னுடைய பாதையை உருவாக்கிய Sundar C-யின் வாழ்க்கைத் துணை.

ஒரு குடும்பத்தை கட்டியெழுப்பியவர்.

இரண்டு மகள்களின் தாய்.

இன்று அவருடைய daughters-களும் cinema-வின் வெவ்வேறு துறைகளில் தங்களுடைய பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; Avantika acting-ல் பயணிக்க, Anandita production பக்கம் செல்கிறார்.

அதிலும் ஒரு விஷயம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

அம்மாவின் பெயரை வைத்து பிள்ளைகளுக்கு ஒரு career உருவாக்கிவிடாமல், அவர்கள் தங்களுக்கான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்.

அது ஒரு mother-ஆக அவருடைய journey-யின் இன்னொரு அழகான பகுதி.

Jackpot…

90s-ல் TV-யில் heroine-களைப் பார்த்த generation-க்கு,

அடுத்த காலகட்டத்தில் அதே குஷ்பு இன்னொரு வீட்டுக்குள் வந்தார்.

Jackpot.

Jaya TV-யின் அந்த game show…

அந்த smile.

அந்த energy.

அந்த spontaneity.

அந்த familiar voice.

ஒரு காலத்தில் theatre screen-ல் ரசித்த heroine, பிறகு வீட்டின் television screen-ல் நம்மோடு பேச ஆரம்பித்தார்.

பல வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு 2026-ல் Jackpot மீண்டும் அவருடன் திரும்பியிருப்பதும், அவர் இன்றும் television-லும் production-லும் active-ஆக இருப்பதும் அவருடைய longevity-க்கு ஒரு அழகான example.

ஒரு actress-க்கு 90s-ல் கிடைத்த popularity-யை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அவர் அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களிலும் தன்னுடைய relevance-ஐ வைத்திருப்பது இன்னும் பெரிய விஷயம்.

ஆனால்…

என்னைப் பொறுத்தவரை குஷ்பு என்றால் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி இன்னொரு விஷயம்.

Childhood.

90s-ல் வீட்டில் TV முன்னாடி உட்கார்ந்து ஒரு படம் பார்க்கும்போது,

“குஷ்பு வர்றாங்க…”

என்று ஒரு குழந்தை மனசுக்குள் வரும் அந்த excitement.

அந்த காலத்து songs.

அந்த costumes.

அந்த dance.

அந்த expressions.

அந்த family films.

அந்த cinema halls.

அந்த school days.

Padmanabhapuram Palace.

எங்கள் teacher-ன்,

“குஷ்பு மேடம் ஆடிய இடம்… பார்த்துக்கோங்க!”

என்ற குரல்.

இவை எல்லாம் சேர்ந்து தான் என்னுடைய குஷ்பு.

அதனால்தான் சில நடிகர்கள் நம்முடைய favourite actors மட்டும் கிடையாது.

அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு காலகட்டத்தின் நினைவாக மாறிவிடுகிறார்கள்.

காலம் மாறும்.

Cinema மாறும்.

நடிகர்கள் மாறுவார்கள்.

ஆனால் childhood-ல் பிடித்த சில stars மட்டும்…

நம்ம childhood-ஐ நமக்கு திரும்பக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். ❤️

அப்படிப்பட்ட ஒரு star…

என்னுடைய childhood favourite heroine…

குஷ்பு. ❤️👑

இன்று அவர் இருக்கும் இடத்தைப் பார்க்கும்போது,
ஒரு actress-ஆக வெற்றி,
ஒரு producer-ஆக பயணம்,
ஒரு filmmaker-ன் வாழ்க்கைத் துணையாக பயணம்,
ஒரு தாயாக தனது மகள்களின் கனவுகளுடன் நிற்பது…

இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி,

ஒரு generation-ன் favourite heroine-ஆக இருந்த அந்த smile இன்னும் மாறவில்லை.

அதுதான் குஷ்பு.

90s-ன் முடிசூடா இளவரசி. 👑

Happy Birthday, Khushboo Ma’am! 🎂❤️

September எனக்கு special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம் என்பதால்.

ஆனால் September-ஐ இன்னும் கொஞ்சம் special ஆக்குற இன்னொரு காரணமும் உண்டு…

என்னுடைய childhood favourite heroine பிறந்த மாதம். ❤️

ஒரு September-born ரசிகனிடமிருந்து…

அன்பும், நன்றியும், நிறைய நிறைய childhood memories-உம். ❤️🎬

Happy Birthday, Khushboo Ma’am.
Keep smiling. Keep inspiring. ❤️👑

@khushsundar

இவன் 

உங்கள் ரசிகன்

ராஜா. க 

 2016-ல் தோற்ற பிளான்... 2026-ல் சாத்தியமான மாயாஜாலம்! (Political Analyst Insight)

"நாம போடுற பிளான் உடனே நடக்கலனா கவலைப்படாதீங்க மச்சி... 10 வருஷம் கழிச்சுக்கூட அது செமையா நடக்கும்!"

நம்ம லைஃப்க்கு மட்டும் இல்ல, தமிழ்நாட்டு அரசியலுக்கும் இந்த தத்துவம் கச்சிதமா பொருந்தும். அதுக்கு லைவ் எக்ஸாம்பிள் தான் இன்னைக்கு நம்ம முன்னாடி இருக்குற விஜய்யின் தவெக (TVK) ஆட்சி!

1. விமர்சித்தவர்கள் சரணடைந்த விசித்திரம்!

தேர்தல் களம் சூடுபிடித்திருந்த சமயத்தில், விஜய்யையும் அவரது தவெகவின் அரசியல் வருகையையும் மிகக் கடுமையாக விமர்சித்த கட்சிகளில் முதன்மையானது விசிக (VCK). "அரசியல் அனுபவமற்றவர், சித்தாந்தத் தெளிவில்லாதவர்" என்றெல்லாம் மேடைக்கு மேடை சாடியவர்கள், இன்றைக்குத் தவெக ஆட்சி அமைத்ததும் ஆதரவுக் கரம் நீட்டி சரணடைந்திருப்பது காலத்தின் முரண் நகை!

ஜி.கே.வாசன் தொடங்கி விசிக வரை, இடைத்தேர்தலிலும் சரி, ஆளுங்கட்சி கூட்டணியிலும் சரி — விஜய்யை நோக்கி ஓடிவருவது தவெகவின் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையை (Political Stability) மேலும் வலுப்படுத்தியிருக்கிறது.  

2. 2016-ன் பிளான்... 2026-ன் நிஜம்!

2016 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் திமுக - அதிமுக எனும் இருபெரும் திராவிட கட்சிகளுக்கு மாற்றாக ‘மக்கள் நலக் கூட்டணி’ ஒரு மாஸ் பிளான் போட்டது. அன்னைக்கு இருந்த தேமுதிகவைத் தவிர்த்து, அந்த மூன்றாவது அணியை முன்னெடுத்த பெரும்பாலான தலைவர்களின் எண்ணம் ஒரு "மாற்று அரசியல்".

ஆனா அன்னைக்கு அந்த பிளான் வொர்க்-அவுட் ஆகல. உடனே 'அவ்வளவுதான் மாற்று அரசியல் முடிஞ்சு போச்சு'னு நினைச்சோம்... ஆனா பாருங்க, சரியா 10 வருஷம் 'Delay' ஆகி, 2026-ல விஜய் தலைமை தாங்குற தவெக ஆட்சியா அதே மாற்று அரசியல் கனவு இன்னைக்கு நிஜமாகியிருக்கு!

3. Political Analyst View: 'Vijay Factor' எனும் அச்சு!

2016-ல் தோற்றுப்போன அந்த மாற்று அரசியல் பரிசோதனை, 2026-ல் விஜய் என்ற பிம்பத்தை மையமாகக் கொண்டு வெற்றி பெற்றுள்ளது:

அதிகாரக் காரணி (Power Factor): எதிர்க்கட்சியாக இருந்தவரை விஜய்யை விமர்சித்த தலைவர்கள், அவர் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதும் வேறு வழியின்றி ஆளுங்கட்சியின் நிழலுக்கு வர வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

மாற்று அணியின் புதிய முகவரி: திராவிடக் கட்சிகளின் 60 ஆண்டு கால அதிகாரப் போட்டியை உடைத்து, 2016-ல் அமையாத மாற்று அரசியல் கூட்டணி, 2026-ல் விஜய்யின் தவெகவை மையமாகக் கொண்டு முழு வடிவம் பெற்றுள்ளது.

💡 Takeaway Message (உங்களுக்கான லைஃப் தத்துவம்):

"Don't Feel Sad If Your Plan Fails Today!"

அரசியலா இருந்தாலும் சரி, நம்ம சொந்த வாழ்க்கையா இருந்தாலும் சரி... நாம ஆசையா போடுற பிளான் உடனே கைக்கூடலனா உடனே அப்செட் ஆகக்கூடாது. 2016-ல் விதைக்கப்பட்ட 'மூன்றாவது அணி' கனவு, 10 ஆண்டுகள் கழித்து 2026-ல் தவெக ஆட்சியா கம்பீரமா முளைச்சு நின்ன மாதிரி, நமக்கான வெற்றி நேரமும் கண்டிப்பா வரும்! So Always Think Positive! 🎯

#TNPolitics #TVK #Vijay #PoliticalAnalysis #LifeMotivation #TamilBlogs

இவன் 

ராஜா.

க 

 2016-ல் தோற்ற பிளான்... 2026-ல் சாத்தியமான மாயாஜாலம்! (Political Analyst Insight)

"நாம போடுற பிளான் உடனே நடக்கலனா கவலைப்படாதீங்க மச்சி... 10 வருஷம் கழிச்சுக்கூட அது செமையா நடக்கும்!"

நம்ம லைஃப்க்கு மட்டும் இல்ல, தமிழ்நாட்டு அரசியலுக்கும் இந்த தத்துவம் கச்சிதமா பொருந்தும். அதுக்கு லைவ் எக்ஸாம்பிள் தான் இன்னைக்கு நம்ம முன்னாடி இருக்குற விஜய்யின் தவெக (TVK) ஆட்சி!

1. விமர்சித்தவர்கள் சரணடைந்த விசித்திரம்!

தேர்தல் களம் சூடுபிடித்திருந்த சமயத்தில், விஜய்யையும் அவரது தவெகவின் அரசியல் வருகையையும் மிகக் கடுமையாக விமர்சித்த கட்சிகளில் முதன்மையானது விசிக (VCK). "அரசியல் அனுபவமற்றவர், சித்தாந்தத் தெளிவில்லாதவர்" என்றெல்லாம் மேடைக்கு மேடை சாடியவர்கள், இன்றைக்குத் தவெக ஆட்சி அமைத்ததும் ஆதரவுக் கரம் நீட்டி சரணடைந்திருப்பது காலத்தின் முரண் நகை!

ஜி.கே.வாசன் தொடங்கி விசிக வரை, இடைத்தேர்தலிலும் சரி, ஆளுங்கட்சி கூட்டணியிலும் சரி — விஜய்யை நோக்கி ஓடிவருவது தவெகவின் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையை (Political Stability) மேலும் வலுப்படுத்தியிருக்கிறது.  

2. 2016-ன் பிளான்... 2026-ன் நிஜம்!

2016 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் திமுக - அதிமுக எனும் இருபெரும் திராவிட கட்சிகளுக்கு மாற்றாக ‘மக்கள் நலக் கூட்டணி’ ஒரு மாஸ் பிளான் போட்டது. அன்னைக்கு இருந்த தேமுதிகவைத் தவிர்த்து, அந்த மூன்றாவது அணியை முன்னெடுத்த பெரும்பாலான தலைவர்களின் எண்ணம் ஒரு "மாற்று அரசியல்".

ஆனா அன்னைக்கு அந்த பிளான் வொர்க்-அவுட் ஆகல. உடனே 'அவ்வளவுதான் மாற்று அரசியல் முடிஞ்சு போச்சு'னு நினைச்சோம்... ஆனா பாருங்க, சரியா 10 வருஷம் 'Delay' ஆகி, 2026-ல விஜய் தலைமை தாங்குற தவெக ஆட்சியா அதே மாற்று அரசியல் கனவு இன்னைக்கு நிஜமாகியிருக்கு!

3. Political Analyst View: 'Vijay Factor' எனும் அச்சு!

2016-ல் தோற்றுப்போன அந்த மாற்று அரசியல் பரிசோதனை, 2026-ல் விஜய் என்ற பிம்பத்தை மையமாகக் கொண்டு வெற்றி பெற்றுள்ளது:

அதிகாரக் காரணி (Power Factor): எதிர்க்கட்சியாக இருந்தவரை விஜய்யை விமர்சித்த தலைவர்கள், அவர் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதும் வேறு வழியின்றி ஆளுங்கட்சியின் நிழலுக்கு வர வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

மாற்று அணியின் புதிய முகவரி: திராவிடக் கட்சிகளின் 60 ஆண்டு கால அதிகாரப் போட்டியை உடைத்து, 2016-ல் அமையாத மாற்று அரசியல் கூட்டணி, 2026-ல் விஜய்யின் தவெகவை மையமாகக் கொண்டு முழு வடிவம் பெற்றுள்ளது.

💡 Takeaway Message (உங்களுக்கான லைஃப் தத்துவம்):

"Don't Feel Sad If Your Plan Fails Today!"

அரசியலா இருந்தாலும் சரி, நம்ம சொந்த வாழ்க்கையா இருந்தாலும் சரி... நாம ஆசையா போடுற பிளான் உடனே கைக்கூடலனா உடனே அப்செட் ஆகக்கூடாது. 2016-ல் விதைக்கப்பட்ட 'மூன்றாவது அணி' கனவு, 10 ஆண்டுகள் கழித்து 2026-ல் தவெக ஆட்சியா கம்பீரமா முளைச்சு நின்ன மாதிரி, நமக்கான வெற்றி நேரமும் கண்டிப்பா வரும்! So Always Think Positive! 🎯

#TNPolitics #TVK #Vijay #PoliticalAnalysis #LifeMotivation #TamilBlogs

இவன் 

ராஜா.

க 

 மோடி ஜி… ஒரு பிறந்தநாள் வாழ்த்து | என் பார்வையில்

2002 முதல் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறோம்.

ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக உங்கள் பயணம் தொடங்கியது. தொடர்ந்து மூன்று முறை அந்த மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்து, அதன் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் உங்கள் தடத்தைப் பதித்தீர்கள். அதன்பிறகு, இந்திய நாட்டின் பிரதமராக பொறுப்பேற்றீர்கள். இன்று தொடர்ந்து மூன்று முறை பிரதமராக பதவி வகிக்கும் அளவுக்கு உங்கள் அரசியல் பயணம் நீண்டிருக்கிறது.

ஒரு சாதாரண பார்வையாளனாக உங்கள் பயணத்தைப் பார்த்த என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு, இத்தனை ஆண்டுகளின் மாற்றங்களை திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

Digital India…

Make in India…

உள்நாட்டு உற்பத்தி…

கட்டமைப்பு வளர்ச்சி…

இந்தியாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல முயற்சிகளில் உங்கள் பங்கு இருக்கிறது.

உலக அரங்கில் இந்தியா தன்னம்பிக்கையுடன் நிற்கும் ஒரு காலகட்டத்தை இன்று நாம் பார்க்கிறோம்.

அதேபோல், பல தலைமுறைகளாக கோடான கோடி இந்தியர்களின் மனதில் இருந்த ஒரு கனவு — அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்பட வேண்டும் என்பது.

“இது உண்மையில் நடக்குமா?” என்று ஏங்கிய கோடான கோடி மக்களில் அடியேனும் ஒருவன்.

அந்தக் கனவு நிஜமாகிய தருணத்தையும் நாம் பார்த்தோம்.

ஒரு அரசியல் தலைவரின் பயணத்தைப் பற்றி எழுதும்போது, அவருடைய அனைத்து முடிவுகளையும் ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் நீண்ட அரசியல் பயணத்தில் சில மாற்றங்கள் வரலாற்றில் தடம் பதிக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த உங்கள் பயணத்தை, இத்தனை ஆண்டுகளாக கவனித்து வந்த ஒருவனாக இன்று இந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்தை மனதாரச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் மோடி ஜி! 🎂🇮🇳

உங்களுக்கு ஆண்டவன் அருள் எப்போதும் கிடைக்கட்டும்.

இந்தியாவை அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கும், அடுத்த கட்ட பாய்ச்சலுக்கும் கொண்டு செல்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு.

திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி உங்களுக்கு எப்போதும் துணை நிற்கட்டும். 🙏❤️

Happy Birthday, Narendra Modi Ji! 🇮🇳🎉

இவன்

ராஜா. க

 மோடி ஜி… ஒரு பிறந்தநாள் வாழ்த்து | என் பார்வையில்

2002 முதல் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறோம்.

ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக உங்கள் பயணம் தொடங்கியது. தொடர்ந்து மூன்று முறை அந்த மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்து, அதன் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் உங்கள் தடத்தைப் பதித்தீர்கள். அதன்பிறகு, இந்திய நாட்டின் பிரதமராக பொறுப்பேற்றீர்கள். இன்று தொடர்ந்து மூன்று முறை பிரதமராக பதவி வகிக்கும் அளவுக்கு உங்கள் அரசியல் பயணம் நீண்டிருக்கிறது.

ஒரு சாதாரண பார்வையாளனாக உங்கள் பயணத்தைப் பார்த்த என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு, இத்தனை ஆண்டுகளின் மாற்றங்களை திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

Digital India…

Make in India…

உள்நாட்டு உற்பத்தி…

கட்டமைப்பு வளர்ச்சி…

இந்தியாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல முயற்சிகளில் உங்கள் பங்கு இருக்கிறது.

உலக அரங்கில் இந்தியா தன்னம்பிக்கையுடன் நிற்கும் ஒரு காலகட்டத்தை இன்று நாம் பார்க்கிறோம்.

அதேபோல், பல தலைமுறைகளாக கோடான கோடி இந்தியர்களின் மனதில் இருந்த ஒரு கனவு — அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்பட வேண்டும் என்பது.

“இது உண்மையில் நடக்குமா?” என்று ஏங்கிய கோடான கோடி மக்களில் அடியேனும் ஒருவன்.

அந்தக் கனவு நிஜமாகிய தருணத்தையும் நாம் பார்த்தோம்.

ஒரு அரசியல் தலைவரின் பயணத்தைப் பற்றி எழுதும்போது, அவருடைய அனைத்து முடிவுகளையும் ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் நீண்ட அரசியல் பயணத்தில் சில மாற்றங்கள் வரலாற்றில் தடம் பதிக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த உங்கள் பயணத்தை, இத்தனை ஆண்டுகளாக கவனித்து வந்த ஒருவனாக இன்று இந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்தை மனதாரச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் மோடி ஜி! 🎂🇮🇳

உங்களுக்கு ஆண்டவன் அருள் எப்போதும் கிடைக்கட்டும்.

இந்தியாவை அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கும், அடுத்த கட்ட பாய்ச்சலுக்கும் கொண்டு செல்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு.

திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி உங்களுக்கு எப்போதும் துணை நிற்கட்டும். 🙏❤️

Happy Birthday, Narendra Modi Ji! 🇮🇳🎉

இவன்

ராஜா. க

 மண்டாடி — என் பார்வையில்

ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டி…

இரண்டு முன்னாள் வீரர்கள்…

யார் ஜெயிக்கிறார்கள் என்பதல்ல…

ஏன் இவர்கள் இருவரும் மீண்டும் போட்டியிடுகிறார்கள் என்பதுதான் கதை.

இந்த ஒரு line-ல் மண்டாடியை சொல்லிவிடலாம்.

ஆனால் இதை இவ்வளவு interesting-ஆ சொல்ல முடியுமா என்றால்…

முடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

தமிழ் சினிமாவுக்கு பாய்மரப் படகு போட்டி கொஞ்சம் புதுசான களம். அதையும் வெறும் sports போட்டியாக மட்டும் வைத்துவிடாமல், அதற்குள் நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் சேர்த்து ஒரு commercial cinema-வாக கொடுத்திருக்கிறார்.

நான் படம் பார்த்தது எனக்குப் பிடித்தமான தேவி theatre-ல்.

First Half — Semi Final! 💥

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத intro.

சூரியும் அப்படியே அமைதியாகத்தான் வருகிறார்.

ஆனால் படம் போகப் போக அவருக்குள் இருக்கும் action வெளியே வர ஆரம்பிக்கிறது.

அங்கே அங்கே சூரி காட்டும் மாஸ் moments நல்ல theatre feel.

குறிப்பாக அந்த பீடி பிடிக்கும் scene…

சூரியின் swag-க்கு GV Prakash-ன் music சேரும்போது…

அது தான் theatre-ல் mass! 🔥

First half முடிந்ததும்,

“Semi Final நல்லாவே இருக்கு…

Second half Final எப்படி இருக்கப் போகுது?”

என்ற எதிர்பார்ப்போடு இருந்தேன்.

Second Half — இதுதான் Final! 🔥

இரண்டாம் பாதியில் வரும் flashback தான் என்னை இன்னும் படத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றது.

அழுத்தமான flashback.

அதில் கம்பீரமாக நம்ம கட்டப்பா — சத்யராஜ்.

அவருடைய presence-க்கே ஒரு தனி weight.

அதன் பிறகு கதை நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது.

கடைசியில் வரும் அந்த வெற்றி…

பிரம்மாண்டம்.

பல காட்சிகளில் seat edge-க்கே கொண்டு போய்விட்டார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

ஒரு போட்டியை மட்டும் வைத்து படம் எடுக்காமல், அந்த போட்டிக்கு பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் நம்மை உணர வைத்திருக்கிறார்.

சூரி…

இந்தப் படத்தில் சூரி இன்னொரு கட்டத்துக்கு போயிருக்கிறார்.

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத நடிப்பு.

தேவையான இடத்தில் மட்டும் மாஸ்.

Action-ல் வேறு சூரி.

ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சில இடங்களில் அவர் கண்களால் பேசுவது.

அங்கே dialogue-ஐ விட அந்த கண்களே அதிகமாக பேசுகின்றன.

மொத்தப் படத்தையும் சூரி தாங்குகிறார்.

வில்லன் நடிகரின் நடிப்பும் நல்ல அழுத்தம். சூரிக்கு எதிரான மோதல் இன்னும் interesting-ஆக இருக்க அவருடைய performance உதவுகிறது.

மொத்தத்தில்…

மண்டாடி ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டியின் கதை என்று ஆரம்பித்தாலும், அதற்குள் ஒரு அழகான மனித உறவுகளின் கதையை வைத்திருக்கிறது.

First half — பட்டாசு. 💥

Second half — பிரம்மாண்டம். 🔥

தேவியில் படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது எனக்கு தோன்றிய ஒன்று:

“நல்ல கதையை சொல்ல பெரிய setup தேவையில்லை…

அதை சுவாரஸ்யமாக சொல்லத் தெரிந்த screenplay போதும்.”

மீண்டும் தமிழ்சினிமா அதை நிரூபித்திருக்கிறது.

மண்டாடி — வெற்றி வாகை சூடினார். 🏆🎬

— ராஜா K.S.

 மண்டாடி — என் பார்வையில்

ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டி…

இரண்டு முன்னாள் வீரர்கள்…

யார் ஜெயிக்கிறார்கள் என்பதல்ல…

ஏன் இவர்கள் இருவரும் மீண்டும் போட்டியிடுகிறார்கள் என்பதுதான் கதை.

இந்த ஒரு line-ல் மண்டாடியை சொல்லிவிடலாம்.

ஆனால் இதை இவ்வளவு interesting-ஆ சொல்ல முடியுமா என்றால்…

முடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

தமிழ் சினிமாவுக்கு பாய்மரப் படகு போட்டி கொஞ்சம் புதுசான களம். அதையும் வெறும் sports போட்டியாக மட்டும் வைத்துவிடாமல், அதற்குள் நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் சேர்த்து ஒரு commercial cinema-வாக கொடுத்திருக்கிறார்.

நான் படம் பார்த்தது எனக்குப் பிடித்தமான தேவி theatre-ல்.

First Half — Semi Final! 💥

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத intro.

சூரியும் அப்படியே அமைதியாகத்தான் வருகிறார்.

ஆனால் படம் போகப் போக அவருக்குள் இருக்கும் action வெளியே வர ஆரம்பிக்கிறது.

அங்கே அங்கே சூரி காட்டும் மாஸ் moments நல்ல theatre feel.

குறிப்பாக அந்த பீடி பிடிக்கும் scene…

சூரியின் swag-க்கு GV Prakash-ன் music சேரும்போது…

அது தான் theatre-ல் mass! 🔥

First half முடிந்ததும்,

“Semi Final நல்லாவே இருக்கு…

Second half Final எப்படி இருக்கப் போகுது?”

என்ற எதிர்பார்ப்போடு இருந்தேன்.

Second Half — இதுதான் Final! 🔥

இரண்டாம் பாதியில் வரும் flashback தான் என்னை இன்னும் படத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றது.

அழுத்தமான flashback.

அதில் கம்பீரமாக நம்ம கட்டப்பா — சத்யராஜ்.

அவருடைய presence-க்கே ஒரு தனி weight.

அதன் பிறகு கதை நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது.

கடைசியில் வரும் அந்த வெற்றி…

பிரம்மாண்டம்.

பல காட்சிகளில் seat edge-க்கே கொண்டு போய்விட்டார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

ஒரு போட்டியை மட்டும் வைத்து படம் எடுக்காமல், அந்த போட்டிக்கு பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் நம்மை உணர வைத்திருக்கிறார்.

சூரி…

இந்தப் படத்தில் சூரி இன்னொரு கட்டத்துக்கு போயிருக்கிறார்.

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத நடிப்பு.

தேவையான இடத்தில் மட்டும் மாஸ்.

Action-ல் வேறு சூரி.

ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சில இடங்களில் அவர் கண்களால் பேசுவது.

அங்கே dialogue-ஐ விட அந்த கண்களே அதிகமாக பேசுகின்றன.

மொத்தப் படத்தையும் சூரி தாங்குகிறார்.

வில்லன் நடிகரின் நடிப்பும் நல்ல அழுத்தம். சூரிக்கு எதிரான மோதல் இன்னும் interesting-ஆக இருக்க அவருடைய performance உதவுகிறது.

மொத்தத்தில்…

மண்டாடி ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டியின் கதை என்று ஆரம்பித்தாலும், அதற்குள் ஒரு அழகான மனித உறவுகளின் கதையை வைத்திருக்கிறது.

First half — பட்டாசு. 💥

Second half — பிரம்மாண்டம். 🔥

தேவியில் படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது எனக்கு தோன்றிய ஒன்று:

“நல்ல கதையை சொல்ல பெரிய setup தேவையில்லை…

அதை சுவாரஸ்யமாக சொல்லத் தெரிந்த screenplay போதும்.”

மீண்டும் தமிழ்சினிமா அதை நிரூபித்திருக்கிறது.

மண்டாடி — வெற்றி வாகை சூடினார். 🏆🎬

— ராஜா K.S.