பாரதி மறைந்த நாளில்… இன்னொரு தமிழ் குரலும் மௌனமானது
சில குரல்கள்
நாம் நினைத்தால் மட்டுமே கேட்கும்.
சில குரல்கள்
நம்முடைய நினைவுகளோடு சேர்ந்து வாழும்.
சாலமன் பாப்பையாவின் குரல் அந்த இரண்டாவது வகை.
பட்டிமன்றம் என்றாலே ஒரு காலத்தில் நினைவுக்கு வந்த முகங்களில் முக்கியமானவர் சாலமன் பாப்பையா.
தமிழை பேசினார்.
ஆனால் வெறுமனே தமிழ் பேசவில்லை.
தமிழை சுவாரஸ்யமாக்கினார்.
கடினமான கருத்துகளைக்கூட எளிமையாகச் சொன்னார்.
சிரிக்க வைத்தார்.
சிந்திக்க வைத்தார்.
அவருடைய பேச்சில் இருந்த அந்த இயல்பான நகைச்சுவைதான் அவரை எல்லோரிடமும் கொண்டு போய் சேர்த்தது.
வீட்டில் பொங்கல், தீபாவளி வந்தாலே பட்டிமன்றம் பார்க்கும் ஒரு தலைமுறை இருந்தது.
அந்த தலைமுறைக்கு சாலமன் பாப்பையா ஒரு பேச்சாளர் மட்டும் இல்லை.
வீட்டுக்குள் வந்து பேசும் ஒரு பெரியவர் மாதிரி.
பக்கத்தில் உட்கார்ந்து
“இது இப்படித்தான்…”
என்று ஒரு விஷயத்தை விளக்குவது போல இருக்கும்.
அதுதான் அவருடைய பலம்.
தமிழறிஞர் என்ற அடையாளம் இருந்தாலும், தமிழ் தெரிந்தவர்களுக்காக மட்டும் பேசவில்லை.
தமிழைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர்களையும் தமிழுக்குள் அழைத்து வந்தார்.
அதனால்தான் பட்டிமன்றம் என்பது வயதானவர்கள் பார்க்கும் நிகழ்ச்சி என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி, இளம் தலைமுறையிடமும் சென்றது.
இன்று YouTube, Reels, Shorts என்று எல்லாமே வேகமாக ஓடும் காலம்.
ஆனால் ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதர் மைக்கின் முன் நின்று பேசுவதை மட்டும் வைத்து ஒரு குடும்பமே உட்கார்ந்து கேட்டது.
அந்த காலத்தின் ஒரு முக்கியமான முகம் சாலமன் பாப்பையா.
மதுரையில் தமிழ்த்துறையில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.
ஆயிரக்கணக்கான பட்டிமன்றங்களுக்கு நடுவராக இருந்தவர்.
தமிழுக்காக பல தலைமுறைகளிடம் பேசியவர்.
கலைமாமணி, பத்மஸ்ரீ என்று விருதுகள் அவருடைய பயணத்தைப் பதிவு செய்திருக்கலாம்.
ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய விருது வேறு.
அவர் பேசிய வார்த்தைகள்
மக்களின் நினைவில் தங்கியது.
சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டிருந்தன.
இன்று அவர் இல்லை என்ற செய்தியைப் பார்க்கும்போது,
“இனி அந்த குரல் கேட்காதா?”
என்ற ஒரு வெறுமை வருகிறது.
ஒரு மனிதர் இறந்து போகிறார்.
ஆனால் அவர் உருவாக்கிய நினைவுகள் இறப்பதில்லை.
அவர் பேசிய பட்டிமன்றங்கள் இருக்கின்றன.
அவர் சொன்ன நகைச்சுவைகள் இருக்கின்றன.
அவர் பேசிய தமிழ் இருக்கிறது.
அவரை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு தலைமுறை இருக்கிறது.
அதுதான் ஒரு கலைஞனின் உண்மையான வாழ்க்கை.
இன்று இன்னொரு தமிழ் குரல் மௌனமாகி இருக்கிறது.
அதே நாளில் பாரதியாரை நினைக்கிறோம்.
திருவல்லிக்கேணி மண்ணில் பாரதி மறைந்த நாள்.
இன்று மதுரையில் சாலமன் பாப்பையா மறைந்திருக்கிறார்.
ஒருவர் கவிதையால் தமிழை எழுப்பியவர்.
இன்னொருவர் பேச்சால் தமிழை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.
காலம் வேறு.
களம் வேறு.
ஆனால் இருவரையும் இணைப்பது ஒன்று.
தமிழ்.
சாலமன் பாப்பையா அவர்களுக்கு
அன்பான அஞ்சலி.
அவர் குரல் இனி நேரில் கேட்காமல் போகலாம்.
ஆனால்…
ஒரு பட்டிமன்றம் ஆரம்பிக்கும் போதும்,
ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியை YouTube-ல் பார்க்கும்போதும்,
ஒரு நகைச்சுவையான தமிழ் விவாதம் நடக்கும்போதும்,
எங்கோ ஒரு இடத்தில் அந்த குரல் மீண்டும் கேட்கும்.
“தமிழ் இருக்கும் வரை
சாலமன் பாப்பையாவுக்கும் மறைவு இல்லை.”
இவன்
ராஜா. க
பாரதி மறைந்த நாளில்… இன்னொரு தமிழ் குரலும் மௌனமானது
சில குரல்கள்
நாம் நினைத்தால் மட்டுமே கேட்கும்.
சில குரல்கள்
நம்முடைய நினைவுகளோடு சேர்ந்து வாழும்.
சாலமன் பாப்பையாவின் குரல் அந்த இரண்டாவது வகை.
பட்டிமன்றம் என்றாலே ஒரு காலத்தில் நினைவுக்கு வந்த முகங்களில் முக்கியமானவர் சாலமன் பாப்பையா.
தமிழை பேசினார்.
ஆனால் வெறுமனே தமிழ் பேசவில்லை.
தமிழை சுவாரஸ்யமாக்கினார்.
கடினமான கருத்துகளைக்கூட எளிமையாகச் சொன்னார்.
சிரிக்க வைத்தார்.
சிந்திக்க வைத்தார்.
அவருடைய பேச்சில் இருந்த அந்த இயல்பான நகைச்சுவைதான் அவரை எல்லோரிடமும் கொண்டு போய் சேர்த்தது.
வீட்டில் பொங்கல், தீபாவளி வந்தாலே பட்டிமன்றம் பார்க்கும் ஒரு தலைமுறை இருந்தது.
அந்த தலைமுறைக்கு சாலமன் பாப்பையா ஒரு பேச்சாளர் மட்டும் இல்லை.
வீட்டுக்குள் வந்து பேசும் ஒரு பெரியவர் மாதிரி.
பக்கத்தில் உட்கார்ந்து
“இது இப்படித்தான்…”
என்று ஒரு விஷயத்தை விளக்குவது போல இருக்கும்.
அதுதான் அவருடைய பலம்.
தமிழறிஞர் என்ற அடையாளம் இருந்தாலும், தமிழ் தெரிந்தவர்களுக்காக மட்டும் பேசவில்லை.
தமிழைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர்களையும் தமிழுக்குள் அழைத்து வந்தார்.
அதனால்தான் பட்டிமன்றம் என்பது வயதானவர்கள் பார்க்கும் நிகழ்ச்சி என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி, இளம் தலைமுறையிடமும் சென்றது.
இன்று YouTube, Reels, Shorts என்று எல்லாமே வேகமாக ஓடும் காலம்.
ஆனால் ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதர் மைக்கின் முன் நின்று பேசுவதை மட்டும் வைத்து ஒரு குடும்பமே உட்கார்ந்து கேட்டது.
அந்த காலத்தின் ஒரு முக்கியமான முகம் சாலமன் பாப்பையா.
மதுரையில் தமிழ்த்துறையில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.
ஆயிரக்கணக்கான பட்டிமன்றங்களுக்கு நடுவராக இருந்தவர்.
தமிழுக்காக பல தலைமுறைகளிடம் பேசியவர்.
கலைமாமணி, பத்மஸ்ரீ என்று விருதுகள் அவருடைய பயணத்தைப் பதிவு செய்திருக்கலாம்.
ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய விருது வேறு.
அவர் பேசிய வார்த்தைகள்
மக்களின் நினைவில் தங்கியது.
சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டிருந்தன.
இன்று அவர் இல்லை என்ற செய்தியைப் பார்க்கும்போது,
“இனி அந்த குரல் கேட்காதா?”
என்ற ஒரு வெறுமை வருகிறது.
ஒரு மனிதர் இறந்து போகிறார்.
ஆனால் அவர் உருவாக்கிய நினைவுகள் இறப்பதில்லை.
அவர் பேசிய பட்டிமன்றங்கள் இருக்கின்றன.
அவர் சொன்ன நகைச்சுவைகள் இருக்கின்றன.
அவர் பேசிய தமிழ் இருக்கிறது.
அவரை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு தலைமுறை இருக்கிறது.
அதுதான் ஒரு கலைஞனின் உண்மையான வாழ்க்கை.
இன்று இன்னொரு தமிழ் குரல் மௌனமாகி இருக்கிறது.
அதே நாளில் பாரதியாரை நினைக்கிறோம்.
திருவல்லிக்கேணி மண்ணில் பாரதி மறைந்த நாள்.
இன்று மதுரையில் சாலமன் பாப்பையா மறைந்திருக்கிறார்.
ஒருவர் கவிதையால் தமிழை எழுப்பியவர்.
இன்னொருவர் பேச்சால் தமிழை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.
காலம் வேறு.
களம் வேறு.
ஆனால் இருவரையும் இணைப்பது ஒன்று.
தமிழ்.
சாலமன் பாப்பையா அவர்களுக்கு
அன்பான அஞ்சலி.
அவர் குரல் இனி நேரில் கேட்காமல் போகலாம்.
ஆனால்…
ஒரு பட்டிமன்றம் ஆரம்பிக்கும் போதும்,
ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியை YouTube-ல் பார்க்கும்போதும்,
ஒரு நகைச்சுவையான தமிழ் விவாதம் நடக்கும்போதும்,
எங்கோ ஒரு இடத்தில் அந்த குரல் மீண்டும் கேட்கும்.
“தமிழ் இருக்கும் வரை
சாலமன் பாப்பையாவுக்கும் மறைவு இல்லை.”
இவன்
ராஜா. க
