ஒரு காலத்தில் கூட்டம் நிரம்பியிருந்த ஆந்திரா மெஸ்!

தீபாவளி shopping என்றாலே எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வருவது தி.நகர். தேவையான துணிமணிகளை வாங்கிவிட்டு, இரவு உணவுக்கு நம்ம கனக துர்கா ஆந்திரா மெஸ்ஸுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று முன்கூட்டியே திட்டமிட்டிருந்தேன்.

புதிதாகக் கட்டப்பட்டிருக்கும் தி.நகர் பாலத்தை ஒட்டிய தெருவில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.

வயிற்றுக்கு உணவு கொடுப்பதற்கு முன்பாக, கொஞ்சம் மூளைக்கும் நினைவுகளுக்கும் உணவு கொடுக்கலாமே!

ஒரு தெருவை நோக்கித் திரும்பியபோது, கண்ணில் பட்டது அந்த ஆந்திரா மெஸ் பெயர்ப்பலகை.

கம்பன் சீதையைக் கண்ட ராமனைப் பற்றிச் சொன்னது போல, எனக்குள் பழைய நினைவுகள் சட்டென்று உயிர்பெற்றன!

இதே மெஸ்ஸுக்கு மதிய உணவுக்காக எத்தனை முறை வந்திருப்பேன்!

அந்தக் காலத்தில் இங்கே சாப்பிடுவது என்பது ஒரு தனி அனுபவம். குறிப்பாக, மூன்று அல்லது நான்கு முறை சாதம் வாங்கிச் சாப்பிடுவதை ஏதோ பெரிய சாதனை செய்துவிட்டதைப் போலப் பெருமையாக நினைத்துக்கொள்வோம். இப்போது அதை நினைத்துப் பார்த்தால் சிரிப்புதான் வருகிறது.

நினைவுகளிலிருந்து நிகழ்காலத்துக்கு வந்தேன்.

அதே இரண்டாவது மாடி. அதே மெஸ்.

கையில் shopping bags வேறு. அவற்றை எங்கே வைப்பது, யார் பார்த்துக்கொள்வார்கள் என்று மனதிற்குள் ஒரு சிறிய பாதுகாப்பு ஆலோசனைக் கூட்டமே நடந்தது. இரண்டு கைகளிலும் பைகளை வைத்துக்கொண்டு இரண்டு மாடிகள் ஏறும்போது கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கியது.

பரவாயில்லை!

இன்று வழக்கம்போல நம்முடைய உணவு வேட்டை தொடர வேண்டும். முடிந்தவரை நிறையச் சாப்பிட வேண்டும் என்று மனதிற்குள் ஒரு சபதம் போட்டுக்கொண்டு மெஸ்ஸுக்குள் நுழைந்தேன்.

ஆனால், அங்கே எனக்காகக் காத்திருந்தது ஓர் அதிர்ச்சி!

ஒரு காலத்தில் இடம் கிடைக்குமா என்று காத்திருக்க வேண்டிய அதே மெஸ்ஸில் இப்போது யாருமே இல்லை.

நேரம் இரவு 7.45.

நான் மட்டுமே!

ஒரு நிமிடம் சுற்றிலும் பார்த்தேன். நம்பவே முடியவில்லை.

என்ன நினைத்து வந்தேன், இங்கே என்ன நடக்கிறது?

வழக்கமாகக் கல்லா பெட்டியில் ஒருவர் அமர்ந்திருப்பார். இப்போது அவரையும் காணவில்லை. உள்ளே இருந்த ஒருவரிடம்,

"சார், டோக்கன் வாங்கணும்" என்றேன்.

"வாங்க சார், வந்து உட்காருங்க" என்றார்.

இன்னொரு ஆச்சரியம். அவரே எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். அவரே உரிமையாளர், அவரே கல்லா, அவரே சப்ளையர் என்று எல்லாப் பொறுப்புகளையும் ஒருவரே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

என்னுடைய shopping bags-ஐ எந்தப் பயமும் இல்லாமல் வைத்துவிட்டு கை கழுவச் சென்றேன்.

நான் திரும்பி வருவதற்குள் அவரே என் மேசையில் வாழை இலையை விரித்திருந்தார்.

அந்த மெஸ்ஸின் அடையாளமான பப்பு, முருங்கைக்காய் கூட்டு, என்னுடைய favourite வெண்டைக்காய் fry என்று ஒவ்வொன்றாகப் பரிமாறினார்.

சாப்பிடத் தொடங்கியதும் அவரிடம் கேட்டேன்.

"என்ன சார், இப்படி கூட்டமே இல்லாமல் இருக்கு?"

அவர் என்னைப் பார்த்து,

"நீங்க old customer-ஆ சார்?" என்றார்.

அந்தக் கேள்வி எனக்குள் ஒரு சின்ன சந்தோஷத்தை ஏற்படுத்தியது.

அந்த மெஸ்ஸுக்கு முன்பு எத்தனை முறை வந்திருக்கிறேன், அங்கிருந்த பழக்கவழக்கங்கள் என்னென்ன, அப்போது எப்படி கூட்டம் இருக்கும் என்று இரண்டு நிமிடங்கள் அவரிடம் விவரித்தேன்.

அவர் முகத்தில் ஒரு பக்கம் பெருமையும், இன்னொரு பக்கம் இன்றைய நிலை குறித்த வருத்தமும் இருந்திருக்கலாம்.

14 வருடங்களுக்கு மேலாக ஒரு உணவகத்தைத் தொடர்ந்து நடத்துவது சாதாரண விஷயமா என்ன? அதுவும் தி.நகர் போன்ற வணிகப் பகுதியில்!

ஒரு உணவகம் என்பது வெறும் உணவு பரிமாறும் இடம் மட்டுமல்ல. அதைத் தொடர்ந்து நடத்துவதற்குப் பின்னால் எத்தனையோ மனிதர்களின் உழைப்பும், நம்பிக்கையும் இருக்கும்.

பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவரே சொன்னார்.

"முன்ன மாதிரி தி.நகருக்குக் கூட்டம் வர்றதில்லை சார்."

அதைக் கேட்டுக்கொண்டேன்.

பிறகு மீண்டும் சாப்பாட்டில் கவனம் செலுத்தினேன்.

ஒரு காலத்தில் இரண்டாவது, மூன்றாவது முறையாகச் சாதம் வாங்கிச் சாப்பிட்ட அதே நான், இன்று ஒரே முறை கொடுத்த சாதத்தை வைத்துக்கொண்டு சாம்பார், ரசம், மோர் என்று பிரித்துச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

சாப்பாட்டின் சுவையிலும் முன்பு இருந்த அதே தன்மை இல்லை என்று தோன்றியது.

கூட்டம் குறைவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்குமோ என்று மனதிற்குள் ஒரு சிறிய analysis ஓடியது.

ஒருவழியாகச் சாப்பிட்டு முடித்தேன்.

அந்த ஒரே மனிதரிடமே GPay செய்து பணத்தையும் செலுத்திவிட்டு வெளியே வந்தேன். நான் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை வேறு யாரும் அந்த மெஸ்ஸுக்குள் வரவில்லை.

ஏதோ ஒரு சிறிய வருத்தம் மனதிற்குள் இருந்தது.

அங்கிருந்து மாம்பலம் ரயில் நிலையம் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன்.

அப்போதுதான் இன்னொரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது!

அதே தெருவின் இருபுறங்களிலும் இருந்த தள்ளுவண்டிக் கடைகளில் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது.

ஆண்கள், பெண்கள் எனப் பலரும் நின்றுகொண்டே உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். சில கடைகளில் இடம் கிடைப்பதே சிரமமாக இருந்தது.

ஒரு காலத்தில் குடும்பத்தோடு அமர்ந்து சாப்பிட வேண்டும் என்றால் இப்படிப்பட்ட உணவகங்களைத்தானே தேடிச் செல்வோம்?

இன்று அந்த உணவகங்கள் வெறிச்சோடிக் கிடக்கின்றன. தள்ளுவண்டிக் கடைகளில் மட்டும் கூட்டம் அலைமோதுகிறது.

இது வெறும் உணவுப் பழக்கத்தின் மாற்றமா? அல்லது உணவகங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விதத்திலும் ஒரு தலைமுறை மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறதா?

விலை, சுவை, வேகம், வசதி என்று பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.

இன்றைய தலைமுறைக்கு அவர்களுக்கான உணவு அனுபவம் இருக்கிறது. நம்முடைய தலைமுறைக்கு நம்முடைய நினைவுகளோடு கலந்த உணவகங்கள் இருக்கின்றன.

அதற்காகத் தள்ளுவண்டிக் கடைகளின் உணவைக் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. அங்கும் தனித்துவமான சுவையும் உழைப்பும் இருக்கின்றன.

ஆனால், என்னைப் போன்றவர்கள் ஒரு காலத்தில் விரும்பிச் சென்ற உணவகங்கள் இப்படி மாறுவதைப் பார்க்கும்போது கொஞ்சம் வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது.

குறிப்பாக, இரவு நேரத்தில் மெஸ்ஸுக்குச் சென்று சாதம் சாப்பிட வேண்டும் என்ற என்னுடைய ஆசைக்கு இப்போது ரசிகர்கள் குறைந்துவிட்டார்களோ என்னவோ!

இந்த எண்ணங்களோடு அந்தத் தெருவின் இருபுறங்களையும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே நடந்தேன்.

மாம்பலம் ரயில் நிலையம் என்னை அழைத்துக்கொண்டிருந்தது.

அன்றைய தீபாவளி shopping முடிந்தது. இரவு உணவும் முடிந்தது.

ஆனால், மனதில் மட்டும் அந்தப் பழைய ஆந்திரா மெஸ்ஸின் நினைவுகள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தன.

சில இடங்கள் நமக்கு உணவை மட்டும் கொடுப்பதில்லை. நம்முடைய வாழ்க்கையின் சில காலகட்டங்களையும் சேமித்து வைத்திருக்கின்றன.

பல வருடங்கள் கழித்து அந்த இடத்துக்குச் செல்லும்போது, நாம் தேடுவது பழைய சுவையை மட்டுமல்ல; அந்த இடத்தோடு வாழ்ந்த நம்முடைய பழைய நாட்களையும்தான்.

காலம் மாறுகிறது. மனிதர்கள் மாறுகிறார்கள். உணவுப் பழக்கங்களும் மாறுகின்றன. ஆனால் சில இடங்கள் மட்டும் நம்முடைய நினைவுகளில் பழைய சுவையோடு அப்படியே இருக்கின்றன.

இவன்,

ராஜா. க

#Chennai, T Nagar, #FoodMemories, #AndhraMess, #PersonalExperience 

#Raja

 ஒரு காலத்தில் கூட்டம் நிரம்பியிருந்த ஆந்திரா மெஸ்!

தீபாவளி shopping என்றாலே எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வருவது தி.நகர். தேவையான துணிமணிகளை வாங்கிவிட்டு, இரவு உணவுக்கு நம்ம கனக துர்கா ஆந்திரா மெஸ்ஸுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று முன்கூட்டியே திட்டமிட்டிருந்தேன்.

புதிதாகக் கட்டப்பட்டிருக்கும் தி.நகர் பாலத்தை ஒட்டிய தெருவில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.

வயிற்றுக்கு உணவு கொடுப்பதற்கு முன்பாக, கொஞ்சம் மூளைக்கும் நினைவுகளுக்கும் உணவு கொடுக்கலாமே!

ஒரு தெருவை நோக்கித் திரும்பியபோது, கண்ணில் பட்டது அந்த ஆந்திரா மெஸ் பெயர்ப்பலகை.

கம்பன் சீதையைக் கண்ட ராமனைப் பற்றிச் சொன்னது போல, எனக்குள் பழைய நினைவுகள் சட்டென்று உயிர்பெற்றன!

இதே மெஸ்ஸுக்கு மதிய உணவுக்காக எத்தனை முறை வந்திருப்பேன்!

அந்தக் காலத்தில் இங்கே சாப்பிடுவது என்பது ஒரு தனி அனுபவம். குறிப்பாக, மூன்று அல்லது நான்கு முறை சாதம் வாங்கிச் சாப்பிடுவதை ஏதோ பெரிய சாதனை செய்துவிட்டதைப் போலப் பெருமையாக நினைத்துக்கொள்வோம். இப்போது அதை நினைத்துப் பார்த்தால் சிரிப்புதான் வருகிறது.

நினைவுகளிலிருந்து நிகழ்காலத்துக்கு வந்தேன்.

அதே இரண்டாவது மாடி. அதே மெஸ்.

கையில் shopping bags வேறு. அவற்றை எங்கே வைப்பது, யார் பார்த்துக்கொள்வார்கள் என்று மனதிற்குள் ஒரு சிறிய பாதுகாப்பு ஆலோசனைக் கூட்டமே நடந்தது. இரண்டு கைகளிலும் பைகளை வைத்துக்கொண்டு இரண்டு மாடிகள் ஏறும்போது கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கியது.

பரவாயில்லை!

இன்று வழக்கம்போல நம்முடைய உணவு வேட்டை தொடர வேண்டும். முடிந்தவரை நிறையச் சாப்பிட வேண்டும் என்று மனதிற்குள் ஒரு சபதம் போட்டுக்கொண்டு மெஸ்ஸுக்குள் நுழைந்தேன்.

ஆனால், அங்கே எனக்காகக் காத்திருந்தது ஓர் அதிர்ச்சி!

ஒரு காலத்தில் இடம் கிடைக்குமா என்று காத்திருக்க வேண்டிய அதே மெஸ்ஸில் இப்போது யாருமே இல்லை.

நேரம் இரவு 7.45.

நான் மட்டுமே!

ஒரு நிமிடம் சுற்றிலும் பார்த்தேன். நம்பவே முடியவில்லை.

என்ன நினைத்து வந்தேன், இங்கே என்ன நடக்கிறது?

வழக்கமாகக் கல்லா பெட்டியில் ஒருவர் அமர்ந்திருப்பார். இப்போது அவரையும் காணவில்லை. உள்ளே இருந்த ஒருவரிடம்,

"சார், டோக்கன் வாங்கணும்" என்றேன்.

"வாங்க சார், வந்து உட்காருங்க" என்றார்.

இன்னொரு ஆச்சரியம். அவரே எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். அவரே உரிமையாளர், அவரே கல்லா, அவரே சப்ளையர் என்று எல்லாப் பொறுப்புகளையும் ஒருவரே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

என்னுடைய shopping bags-ஐ எந்தப் பயமும் இல்லாமல் வைத்துவிட்டு கை கழுவச் சென்றேன்.

நான் திரும்பி வருவதற்குள் அவரே என் மேசையில் வாழை இலையை விரித்திருந்தார்.

அந்த மெஸ்ஸின் அடையாளமான பப்பு, முருங்கைக்காய் கூட்டு, என்னுடைய favourite வெண்டைக்காய் fry என்று ஒவ்வொன்றாகப் பரிமாறினார்.

சாப்பிடத் தொடங்கியதும் அவரிடம் கேட்டேன்.

"என்ன சார், இப்படி கூட்டமே இல்லாமல் இருக்கு?"

அவர் என்னைப் பார்த்து,

"நீங்க old customer-ஆ சார்?" என்றார்.

அந்தக் கேள்வி எனக்குள் ஒரு சின்ன சந்தோஷத்தை ஏற்படுத்தியது.

அந்த மெஸ்ஸுக்கு முன்பு எத்தனை முறை வந்திருக்கிறேன், அங்கிருந்த பழக்கவழக்கங்கள் என்னென்ன, அப்போது எப்படி கூட்டம் இருக்கும் என்று இரண்டு நிமிடங்கள் அவரிடம் விவரித்தேன்.

அவர் முகத்தில் ஒரு பக்கம் பெருமையும், இன்னொரு பக்கம் இன்றைய நிலை குறித்த வருத்தமும் இருந்திருக்கலாம்.

14 வருடங்களுக்கு மேலாக ஒரு உணவகத்தைத் தொடர்ந்து நடத்துவது சாதாரண விஷயமா என்ன? அதுவும் தி.நகர் போன்ற வணிகப் பகுதியில்!

ஒரு உணவகம் என்பது வெறும் உணவு பரிமாறும் இடம் மட்டுமல்ல. அதைத் தொடர்ந்து நடத்துவதற்குப் பின்னால் எத்தனையோ மனிதர்களின் உழைப்பும், நம்பிக்கையும் இருக்கும்.

பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவரே சொன்னார்.

"முன்ன மாதிரி தி.நகருக்குக் கூட்டம் வர்றதில்லை சார்."

அதைக் கேட்டுக்கொண்டேன்.

பிறகு மீண்டும் சாப்பாட்டில் கவனம் செலுத்தினேன்.

ஒரு காலத்தில் இரண்டாவது, மூன்றாவது முறையாகச் சாதம் வாங்கிச் சாப்பிட்ட அதே நான், இன்று ஒரே முறை கொடுத்த சாதத்தை வைத்துக்கொண்டு சாம்பார், ரசம், மோர் என்று பிரித்துச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

சாப்பாட்டின் சுவையிலும் முன்பு இருந்த அதே தன்மை இல்லை என்று தோன்றியது.

கூட்டம் குறைவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்குமோ என்று மனதிற்குள் ஒரு சிறிய analysis ஓடியது.

ஒருவழியாகச் சாப்பிட்டு முடித்தேன்.

அந்த ஒரே மனிதரிடமே GPay செய்து பணத்தையும் செலுத்திவிட்டு வெளியே வந்தேன். நான் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை வேறு யாரும் அந்த மெஸ்ஸுக்குள் வரவில்லை.

ஏதோ ஒரு சிறிய வருத்தம் மனதிற்குள் இருந்தது.

அங்கிருந்து மாம்பலம் ரயில் நிலையம் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன்.

அப்போதுதான் இன்னொரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது!

அதே தெருவின் இருபுறங்களிலும் இருந்த தள்ளுவண்டிக் கடைகளில் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது.

ஆண்கள், பெண்கள் எனப் பலரும் நின்றுகொண்டே உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். சில கடைகளில் இடம் கிடைப்பதே சிரமமாக இருந்தது.

ஒரு காலத்தில் குடும்பத்தோடு அமர்ந்து சாப்பிட வேண்டும் என்றால் இப்படிப்பட்ட உணவகங்களைத்தானே தேடிச் செல்வோம்?

இன்று அந்த உணவகங்கள் வெறிச்சோடிக் கிடக்கின்றன. தள்ளுவண்டிக் கடைகளில் மட்டும் கூட்டம் அலைமோதுகிறது.

இது வெறும் உணவுப் பழக்கத்தின் மாற்றமா? அல்லது உணவகங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விதத்திலும் ஒரு தலைமுறை மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறதா?

விலை, சுவை, வேகம், வசதி என்று பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.

இன்றைய தலைமுறைக்கு அவர்களுக்கான உணவு அனுபவம் இருக்கிறது. நம்முடைய தலைமுறைக்கு நம்முடைய நினைவுகளோடு கலந்த உணவகங்கள் இருக்கின்றன.

அதற்காகத் தள்ளுவண்டிக் கடைகளின் உணவைக் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. அங்கும் தனித்துவமான சுவையும் உழைப்பும் இருக்கின்றன.

ஆனால், என்னைப் போன்றவர்கள் ஒரு காலத்தில் விரும்பிச் சென்ற உணவகங்கள் இப்படி மாறுவதைப் பார்க்கும்போது கொஞ்சம் வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது.

குறிப்பாக, இரவு நேரத்தில் மெஸ்ஸுக்குச் சென்று சாதம் சாப்பிட வேண்டும் என்ற என்னுடைய ஆசைக்கு இப்போது ரசிகர்கள் குறைந்துவிட்டார்களோ என்னவோ!

இந்த எண்ணங்களோடு அந்தத் தெருவின் இருபுறங்களையும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே நடந்தேன்.

மாம்பலம் ரயில் நிலையம் என்னை அழைத்துக்கொண்டிருந்தது.

அன்றைய தீபாவளி shopping முடிந்தது. இரவு உணவும் முடிந்தது.

ஆனால், மனதில் மட்டும் அந்தப் பழைய ஆந்திரா மெஸ்ஸின் நினைவுகள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தன.

சில இடங்கள் நமக்கு உணவை மட்டும் கொடுப்பதில்லை. நம்முடைய வாழ்க்கையின் சில காலகட்டங்களையும் சேமித்து வைத்திருக்கின்றன.

பல வருடங்கள் கழித்து அந்த இடத்துக்குச் செல்லும்போது, நாம் தேடுவது பழைய சுவையை மட்டுமல்ல; அந்த இடத்தோடு வாழ்ந்த நம்முடைய பழைய நாட்களையும்தான்.

காலம் மாறுகிறது. மனிதர்கள் மாறுகிறார்கள். உணவுப் பழக்கங்களும் மாறுகின்றன. ஆனால் சில இடங்கள் மட்டும் நம்முடைய நினைவுகளில் பழைய சுவையோடு அப்படியே இருக்கின்றன.

இவன்,

ராஜா. க

#Chennai, T Nagar, #FoodMemories, #AndhraMess, #PersonalExperience 

#Raja

 🎬 ஆத்தூர் பம்பையா தியேட்டர்… நினைவுகளில் என்றும் ஓடும் ‘முத்து’!

சில திரைப்படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும். சில திரைப்படங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடும்.

எனக்கு ‘முத்து’ அப்படிப்பட்ட படம். அதற்குப் பின்னால் இருப்பது சூப்பர் ஸ்டாரின் திரை ஆளுமை மட்டுமல்ல… ஆத்தூர் ஸ்ரீ பம்பையா தியேட்டருடனான என் நினைவுகளும்தான்! ❤️

அந்தக் காலத்தில் வெளியூர் செல்வதற்குக்கூட ஒரு காரணம் தேவைப்படும். எங்களைப் பொறுத்தவரை, புதிய படம் ரிலீஸ் ஆவது ஒரு நல்ல காரணம்!

திருச்செந்தூருக்கு அருகிலுள்ள ஆத்தூர் ஸ்ரீ பம்பையா தியேட்டர் அப்போது எங்களுக்குப் பிரபலமான திரையரங்கம். குறிப்பாக, சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் படங்கள் என்றால் தனி எதிர்பார்ப்பு. சில படங்கள் அங்கே ஓடி, பின்னர் திருச்செந்தூர் ஞானகுமார் தியேட்டருக்கு வந்த காலமும் உண்டு.

🎞️ எல்லோருக்கும் ஷோபா சீட்!

பம்பையா தியேட்டரின் தனித்துவமே தனி.

மற்ற தியேட்டர்களில் பெஞ்ச், பேக் பெஞ்ச், ஷோபா என வெவ்வேறு வகுப்புகள் இருக்கும். ஆனால் இங்கே எல்லோருக்கும் ஷோபா சீட் மட்டுமே!

அன்றைய வயதில் அது எங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய விஷயம் தெரியுமா? தியேட்டருக்குப் போவதே ஒரு கொண்டாட்டம். அதுவும் நமக்குப் பிடித்த தலைவர் படம் என்றால் சொல்லவே வேண்டாம்!

🔥 ‘பாட்ஷா’ முதல் ‘முத்து’ வரை…

நான் முதன்முதலில் பம்பையா தியேட்டரில் பார்த்த படம் ‘பாட்ஷா’. அதைத் தொடர்ந்து ‘முத்து’, ‘அருணாச்சலம்’, ‘படையப்பா’, ‘பாபா’ எனத் தலைவரின் பல படங்களை அங்கேயே பார்த்திருக்கிறேன்.

‘முத்து’ பார்த்த அனுபவம் மட்டும் இன்னும் மனதுக்குள் அப்படியே இருக்கிறது.

தீபாவளி முதல் நாள் முதல் காட்சி கிடையாது. படத்தைப் பற்றிய விமர்சனங்களும் தெரியாது. வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் சென்றார்கள். அவ்வளவுதான்!

அப்போது படம் பார்க்கப் போவது ஒரு நிகழ்ச்சி. படம் எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்துகொண்டு போகும் பழக்கம் எல்லாம் கிடையாது.

ஆனால் படம் ஆரம்பித்ததும் திரையில் நடந்தது வேறு!

ரஹ்மான் சாரின் பின்னணி இசை… குறிப்பாக மிலிட்டரி காரர் சண்டைக் காட்சியில் தலைவர் கொடுக்கும் பஞ்ச்! தியேட்டரே அதிர்ந்த அந்த உணர்வை வார்த்தைகளில் முழுமையாகச் சொல்லிவிட முடியாது.

‘தில்லானா தில்லானா’ பாடலுக்கு தியேட்டரே ஆடியது. இன்று அந்தப் பாடலைக் கேட்டாலும், அந்தத் தியேட்டரும் அந்தக் காலமும் கண்முன்னே வந்துவிடுகின்றன.

‘குலுவாலிலே’ பாடலில் வைரமுத்து வரிகளின் வேகம், அந்தக் கால அரசியல் நெடி எனப் பல விஷயங்கள் இருந்தாலும், அப்போது அவற்றையெல்லாம் ஆராய்ந்து பார்க்கும் வயதில்லை. பாடலும் இசையும் திரையில் தலைவரும் கொடுத்த சந்தோஷம்தான் முக்கியம்!

🌟 பாலசந்தர் கொடுத்த ரஜினி… ரஹ்மான் இசையில் ‘முத்து’!

தன் குருநாதர் கே. பாலசந்தர் தயாரிப்பில், கே.எஸ். ரவிக்குமார் இயக்கத்தில் உருவான ‘முத்து’, ரஜினி ரசிகர்களை மட்டுமல்லாமல் பொதுவான சினிமா ரசிகர்களையும் கவர்ந்த படம்.

நகைச்சுவை, காதல், குடும்ப உணர்வு, அதிரடி, பாடல்கள் என ஒரு கமர்ஷியல் படத்துக்குத் தேவையான எல்லாமும் சரியான விகிதத்தில் அமைந்திருந்தன.

31 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அதன் பாடல்களைக் கேட்கும்போது அந்தப் புத்துணர்வு குறையவில்லை. ரஹ்மானின் இசையும், ரஜினியின் திரைத் துடிப்பும் இன்னமும் ரசிக்க வைக்கின்றன.

ஒரு நல்ல படம் என்பது அதன் வசூல் சாதனைகளில் மட்டுமல்ல; காலம் கடந்தும் நம் மனதில் அது எந்த இடத்தில் இருக்கிறது என்பதிலும்தான் இருக்கிறது.

⏳ தியேட்டர் மாறலாம்… நினைவுகள் மாறுமா?

இன்று அந்தத் திரையரங்கம் PSN என்ற பெயரில் இயங்குகிறது. பெயர் மாறியிருக்கலாம். காலம் மாறியிருக்கலாம். ஆனால் அங்கே பார்த்த படங்களும், கேட்ட கைதட்டல்களும், வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் சென்ற அந்த நாட்களும் மனதுக்குள் அப்படியே இருக்கின்றன.

‘முத்து’ படத்துக்கு 31 ஆண்டுகள். ஆனால் அந்தப் படத்தைப் பார்த்த எனக்குள் இருக்கும் சினிமா ரசிகனுக்கு வயது ஏறவே இல்லை! ❤️🎬

சில படங்கள் திரையில் முடிந்துவிடும். சில படங்கள் நம் நினைவுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.

என்னைப் பொறுத்தவரை, ‘முத்து’ இரண்டாவது வகை!

அட முதுமை எனக்கு வாராது🔥

#31YearsofMuthu #SuperstarRajini #Muthu #AthurPambaiya  #CinemaMemories

 #Meena #KSRavikumar #ARRahman

 🎬 ஆத்தூர் பம்பையா தியேட்டர்… நினைவுகளில் என்றும் ஓடும் ‘முத்து’!

சில திரைப்படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும். சில திரைப்படங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடும்.

எனக்கு ‘முத்து’ அப்படிப்பட்ட படம். அதற்குப் பின்னால் இருப்பது சூப்பர் ஸ்டாரின் திரை ஆளுமை மட்டுமல்ல… ஆத்தூர் ஸ்ரீ பம்பையா தியேட்டருடனான என் நினைவுகளும்தான்! ❤️

அந்தக் காலத்தில் வெளியூர் செல்வதற்குக்கூட ஒரு காரணம் தேவைப்படும். எங்களைப் பொறுத்தவரை, புதிய படம் ரிலீஸ் ஆவது ஒரு நல்ல காரணம்!

திருச்செந்தூருக்கு அருகிலுள்ள ஆத்தூர் ஸ்ரீ பம்பையா தியேட்டர் அப்போது எங்களுக்குப் பிரபலமான திரையரங்கம். குறிப்பாக, சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் படங்கள் என்றால் தனி எதிர்பார்ப்பு. சில படங்கள் அங்கே ஓடி, பின்னர் திருச்செந்தூர் ஞானகுமார் தியேட்டருக்கு வந்த காலமும் உண்டு.

🎞️ எல்லோருக்கும் ஷோபா சீட்!

பம்பையா தியேட்டரின் தனித்துவமே தனி.

மற்ற தியேட்டர்களில் பெஞ்ச், பேக் பெஞ்ச், ஷோபா என வெவ்வேறு வகுப்புகள் இருக்கும். ஆனால் இங்கே எல்லோருக்கும் ஷோபா சீட் மட்டுமே!

அன்றைய வயதில் அது எங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய விஷயம் தெரியுமா? தியேட்டருக்குப் போவதே ஒரு கொண்டாட்டம். அதுவும் நமக்குப் பிடித்த தலைவர் படம் என்றால் சொல்லவே வேண்டாம்!

🔥 ‘பாட்ஷா’ முதல் ‘முத்து’ வரை…

நான் முதன்முதலில் பம்பையா தியேட்டரில் பார்த்த படம் ‘பாட்ஷா’. அதைத் தொடர்ந்து ‘முத்து’, ‘அருணாச்சலம்’, ‘படையப்பா’, ‘பாபா’ எனத் தலைவரின் பல படங்களை அங்கேயே பார்த்திருக்கிறேன்.

‘முத்து’ பார்த்த அனுபவம் மட்டும் இன்னும் மனதுக்குள் அப்படியே இருக்கிறது.

தீபாவளி முதல் நாள் முதல் காட்சி கிடையாது. படத்தைப் பற்றிய விமர்சனங்களும் தெரியாது. வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் சென்றார்கள். அவ்வளவுதான்!

அப்போது படம் பார்க்கப் போவது ஒரு நிகழ்ச்சி. படம் எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்துகொண்டு போகும் பழக்கம் எல்லாம் கிடையாது.

ஆனால் படம் ஆரம்பித்ததும் திரையில் நடந்தது வேறு!

ரஹ்மான் சாரின் பின்னணி இசை… குறிப்பாக மிலிட்டரி காரர் சண்டைக் காட்சியில் தலைவர் கொடுக்கும் பஞ்ச்! தியேட்டரே அதிர்ந்த அந்த உணர்வை வார்த்தைகளில் முழுமையாகச் சொல்லிவிட முடியாது.

‘தில்லானா தில்லானா’ பாடலுக்கு தியேட்டரே ஆடியது. இன்று அந்தப் பாடலைக் கேட்டாலும், அந்தத் தியேட்டரும் அந்தக் காலமும் கண்முன்னே வந்துவிடுகின்றன.

‘குலுவாலிலே’ பாடலில் வைரமுத்து வரிகளின் வேகம், அந்தக் கால அரசியல் நெடி எனப் பல விஷயங்கள் இருந்தாலும், அப்போது அவற்றையெல்லாம் ஆராய்ந்து பார்க்கும் வயதில்லை. பாடலும் இசையும் திரையில் தலைவரும் கொடுத்த சந்தோஷம்தான் முக்கியம்!

🌟 பாலசந்தர் கொடுத்த ரஜினி… ரஹ்மான் இசையில் ‘முத்து’!

தன் குருநாதர் கே. பாலசந்தர் தயாரிப்பில், கே.எஸ். ரவிக்குமார் இயக்கத்தில் உருவான ‘முத்து’, ரஜினி ரசிகர்களை மட்டுமல்லாமல் பொதுவான சினிமா ரசிகர்களையும் கவர்ந்த படம்.

நகைச்சுவை, காதல், குடும்ப உணர்வு, அதிரடி, பாடல்கள் என ஒரு கமர்ஷியல் படத்துக்குத் தேவையான எல்லாமும் சரியான விகிதத்தில் அமைந்திருந்தன.

31 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அதன் பாடல்களைக் கேட்கும்போது அந்தப் புத்துணர்வு குறையவில்லை. ரஹ்மானின் இசையும், ரஜினியின் திரைத் துடிப்பும் இன்னமும் ரசிக்க வைக்கின்றன.

ஒரு நல்ல படம் என்பது அதன் வசூல் சாதனைகளில் மட்டுமல்ல; காலம் கடந்தும் நம் மனதில் அது எந்த இடத்தில் இருக்கிறது என்பதிலும்தான் இருக்கிறது.

⏳ தியேட்டர் மாறலாம்… நினைவுகள் மாறுமா?

இன்று அந்தத் திரையரங்கம் PSN என்ற பெயரில் இயங்குகிறது. பெயர் மாறியிருக்கலாம். காலம் மாறியிருக்கலாம். ஆனால் அங்கே பார்த்த படங்களும், கேட்ட கைதட்டல்களும், வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் சென்ற அந்த நாட்களும் மனதுக்குள் அப்படியே இருக்கின்றன.

‘முத்து’ படத்துக்கு 31 ஆண்டுகள். ஆனால் அந்தப் படத்தைப் பார்த்த எனக்குள் இருக்கும் சினிமா ரசிகனுக்கு வயது ஏறவே இல்லை! ❤️🎬

சில படங்கள் திரையில் முடிந்துவிடும். சில படங்கள் நம் நினைவுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.

என்னைப் பொறுத்தவரை, ‘முத்து’ இரண்டாவது வகை!

அட முதுமை எனக்கு வாராது🔥

#31YearsofMuthu #SuperstarRajini #Muthu #AthurPambaiya  #CinemaMemories

 #Meena #KSRavikumar #ARRahman

 ஹீரோவை மறந்துடலாம்… திரைக்கதையை மறக்க முடியுமா? K. பாக்யராஜ் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சினிமா!

சில படங்களை ஒரு வயதில் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் பிடிக்கும். அதே படத்தைச் சில வருடங்கள் கழித்துப் பார்க்கும்போது, “அடடா… இந்தப் படத்துக்குள் இவ்வளவு விஷயங்கள் இருக்கிறதா?” என்று ஆச்சரியப்பட வைக்கும்.

K. பாக்யராஜின் சின்ன வீடு எனக்கு அப்படிப்பட்ட ஒரு படம்!

அந்தப் படம் வெளியானபோது நான் பிறக்கவே இல்லை. 90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாகப் பார்த்தேன். அப்போது பதின்ம வயது. சில காட்சிகள் பிடித்திருந்தன. ஆனால் வயதும் வாழ்க்கை அனுபவமும் கூடிய பிறகு மீண்டும் பார்த்தபோதுதான், அந்தத் திரைக்கதைக்குள் ஒளிந்திருந்த நுணுக்கங்கள் புரிய ஆரம்பித்தன.

அன்று காட்சிகளை ரசித்தேன். இன்று அந்தக் காட்சிகளுக்குப் பின்னால் இருந்த எழுத்தை ரசிக்கிறேன்.

இதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற திரைக்கதை எழுத்தாளரின் பலம்!

சின்ன வீடு… சின்ன விஷயங்களில் பெரிய வாழ்க்கை!

வெளிப்புற அழகுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒரு மனிதன், தன்னுடன் வாழும் மனைவியின் அன்பையும் மன அழகையும் புரிந்துகொள்வதுதான் சின்ன வீடு படத்தின் அடிப்படை.

இதைக் கதையாகச் சொல்வது எளிது. ஆனால் அதை நம் வீட்டில் நடக்கும் ஒரு சம்பவத்தைப் பார்ப்பதுபோல இயல்பாகத் திரையில் கொண்டு வருவதுதான் உண்மையான சவால்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று இருக்கிறது.

மதியம் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார் கணவர். அம்மா, “உனக்குச் சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்?” என்று கேட்கும்போது, மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்ததாகச் சொல்வார்.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்…

அது வெறும் சந்தோஷத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல. இத்தனை நாள் தன்னுடைய அன்பையும் உழைப்பையும் கவனிக்காத கணவன், முதல்முறையாகத் தன்னைப் புரிந்துகொண்ட தருணத்தின் வெளிப்பாடு.

ஒரு பெண்ணின் மனதைத் தொடுவதற்கு அவளுடைய அழகைப் புகழ வேண்டியதில்லை. அவள் செய்யும் ஒரு சிறிய விஷயத்தை மனதாரப் பாராட்டினாலே போதும்.

இவ்வளவு பெரிய உணர்வை ஒரு நீண்ட வசனத்தின் மூலம் சொல்லாமல், ஒரு சாதாரணச் சாப்பாட்டின் வழியாகக் கடத்தியிருப்பார் பாக்யராஜ்.

அதுதான் திரைக்கதை!

ஒரு சின்னச் செயல்… ஒரு கதாபாத்திரத்தின் முழு மனநிலை!

பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தைச் சேர்க்க விரும்பாத விஷயம் என்னை யோசிக்க வைத்தது.

கணவர் B.Com மட்டுமே படித்திருப்பதால், அவருக்கு முன்னால் தனது படிப்பு பெரிதாகத் தெரிய வேண்டாம் என்ற எண்ணம்.

அந்த ஒரு சின்ன விஷயத்திலேயே அவளுடைய மனநிலையையும், கணவன் மீதான அக்கறையையும் புரியவைத்திருப்பார்.

இன்றைக்குக் கதாபாத்திரங்களின் குணத்தை விளக்குவதற்கு எத்தனையோ வசனங்களை எழுதுகிறோம். ஆனால் பாக்யராஜ் ஒரு சின்னச் செயலில் அதைச் சொல்லிவிடுகிறார்.

அதேபோல், படம் முழுவதும் மனைவியை “பாக்கி” என்று அழைக்கும் கணவன், ஒரு கட்டத்தில் “உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி” என்று சொல்வது எனக்குப் பிடித்த தருணம்.

அந்த ஒரு வரியில், மனைவியைப் பார்க்கும் அவனுடைய பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் தெரிகிறது.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், குடும்பத்தில் அம்மா சொல்வதுதான் எப்போதும் சரி என்ற வழக்கமான சினிமா அணுகுமுறையைத் தாண்டி, மனைவியின் பக்கமும் நியாயம் இருக்கிறது என்பதை இயல்பாகச் சொல்லியிருப்பது.

சின்ன வீடு ஒரு குடும்பக் கதை மட்டுமல்ல; உறவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான கதையும் கூட!

அங்கிருந்துதான் பாக்யராஜ் படங்களைத் தேட ஆரம்பித்தேன்!

சின்ன வீடு பார்த்த பிறகுதான் K. பாக்யராஜின் மற்ற படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

முந்தானை முடிச்சு: நகைச்சுவையும் உணர்வுகளும் கலந்த ஜனரஞ்சகமான திரைக்கதை. இன்றும் தொலைக்காட்சியில் வந்தால் சேனலை மாற்ற மனசு வராது.

மௌன கீதங்கள்: எனக்கு மிகவும் பிடித்த படங்களில் ஒன்று. உறவுகளுக்குள் இருக்கும் உணர்வுகளையும் மனிதர்களின் பலவீனங்களையும் பேசும் விதம் தனி.

ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜகுமாரி: நகைச்சுவையை மட்டும் நம்பாமல், கதாபாத்திரங்களையும் திரைக்கதையையும் வைத்து ரசிக்க வைக்கும் படம்.

இந்தப் படங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்குள் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிக்கொண்டே வந்தது.

பாக்யராஜ் ஒரு நடிகராக நம்மைச் சிரிக்க வைத்தார். ஒரு இயக்குநராகக் காட்சிகளை ரசிக்க வைத்தார். ஆனால் ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளராக, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி யோசிக்க வைத்தார்.

அவருடைய படங்களில் ஹீரோவாக பாக்யராஜ் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் பல நேரங்களில் திரைக்கதையே உண்மையான ஹீரோ!

ஒரு நல்ல திரைக்கதைக்கு வயசே ஆகாது!

ஒரு படத்தைப் பார்த்துவிட்டு அதில் நடித்த நடிகர்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது இயல்பு. ஆனால் பல வருடங்கள் கழித்தும் பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயரும், அவளுடைய மனநிலையும், அந்தச் சின்னச் சின்ன காட்சிகளும் நம் நினைவில் இருக்கின்றன என்றால், அதற்குக் காரணம் அந்த எழுத்தின் வலிமை.

ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளருக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றி இதுதான் என்று நினைக்கிறேன்.

இன்றைய சினிமாவில் பிரம்மாண்டம், மேக்கிங், பான்-இந்தியா ரிலீஸ், வசூல் எனப் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். அவையெல்லாம் முக்கியம்தான்.

ஆனால் ஒரு படம் முடிந்து பல வருடங்கள் கழித்தும் அதன் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி நாம் பேசிக்கொண்டிருந்தால், அந்தப் படத்தின் எழுத்து எவ்வளவு வலிமையானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

K. பாக்யராஜின் படங்களை இன்று பார்க்கும்போது, நான் ஒரு ரசிகனாக மட்டுமல்ல; திரைக்கதை எழுத வேண்டும் என்ற கனவு கொண்டவனாகவும் பார்க்கிறேன்.

ஒரு சாதாரணக் குடும்பச் சம்பவத்தைக்கூட சுவாரஸ்யமான திரைக்கதையாக மாற்ற முடியும் என்பதை அவருடைய படங்கள் தொடர்ந்து நினைவூட்டுகின்றன.

படம் பழையதாகலாம். காட்சிகள் பழையதாகலாம். ஆனால் நல்ல திரைக்கதைக்கு வயசே ஆகாது!

K. பாக்யராஜ் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சினிமா பாடம் அதுதான்.

ஒரு நடிகரின் முகம் மறக்கப்படலாம். ஒரு படத்தின் காட்சிகள் மங்கிப்போகலாம். ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்கள் நம்முடைய நினைவுகளில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தால், அந்த எழுத்தாளர் இன்னும் நம்முடன் இருக்கிறார்.

அந்த வகையில், K. பாக்யராஜின் திரைக்கதைகள் இன்னும் பேசப்பட வேண்டியவை. இன்னும் ரசிக்கப்பட வேண்டியவை. அடுத்த தலைமுறைக்கும் கடத்தப்பட வேண்டியவை.

ஏனென்றால்…

சிலர் படங்களை இயக்குகிறார்கள்.

சிலர் படங்களில் நடிக்கிறார்கள்.

ஆனால் சிலர்தான் திரைக்கதையையே ஹீரோவாக்குகிறார்கள்!

— ராஜா K.S. 🎬

 ஹீரோவை மறந்துடலாம்… திரைக்கதையை மறக்க முடியுமா? K. பாக்யராஜ் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சினிமா!

சில படங்களை ஒரு வயதில் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் பிடிக்கும். அதே படத்தைச் சில வருடங்கள் கழித்துப் பார்க்கும்போது, “அடடா… இந்தப் படத்துக்குள் இவ்வளவு விஷயங்கள் இருக்கிறதா?” என்று ஆச்சரியப்பட வைக்கும்.

K. பாக்யராஜின் சின்ன வீடு எனக்கு அப்படிப்பட்ட ஒரு படம்!

அந்தப் படம் வெளியானபோது நான் பிறக்கவே இல்லை. 90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாகப் பார்த்தேன். அப்போது பதின்ம வயது. சில காட்சிகள் பிடித்திருந்தன. ஆனால் வயதும் வாழ்க்கை அனுபவமும் கூடிய பிறகு மீண்டும் பார்த்தபோதுதான், அந்தத் திரைக்கதைக்குள் ஒளிந்திருந்த நுணுக்கங்கள் புரிய ஆரம்பித்தன.

அன்று காட்சிகளை ரசித்தேன். இன்று அந்தக் காட்சிகளுக்குப் பின்னால் இருந்த எழுத்தை ரசிக்கிறேன்.

இதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற திரைக்கதை எழுத்தாளரின் பலம்!

சின்ன வீடு… சின்ன விஷயங்களில் பெரிய வாழ்க்கை!

வெளிப்புற அழகுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒரு மனிதன், தன்னுடன் வாழும் மனைவியின் அன்பையும் மன அழகையும் புரிந்துகொள்வதுதான் சின்ன வீடு படத்தின் அடிப்படை.

இதைக் கதையாகச் சொல்வது எளிது. ஆனால் அதை நம் வீட்டில் நடக்கும் ஒரு சம்பவத்தைப் பார்ப்பதுபோல இயல்பாகத் திரையில் கொண்டு வருவதுதான் உண்மையான சவால்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று இருக்கிறது.

மதியம் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார் கணவர். அம்மா, “உனக்குச் சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்?” என்று கேட்கும்போது, மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்ததாகச் சொல்வார்.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்…

அது வெறும் சந்தோஷத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல. இத்தனை நாள் தன்னுடைய அன்பையும் உழைப்பையும் கவனிக்காத கணவன், முதல்முறையாகத் தன்னைப் புரிந்துகொண்ட தருணத்தின் வெளிப்பாடு.

ஒரு பெண்ணின் மனதைத் தொடுவதற்கு அவளுடைய அழகைப் புகழ வேண்டியதில்லை. அவள் செய்யும் ஒரு சிறிய விஷயத்தை மனதாரப் பாராட்டினாலே போதும்.

இவ்வளவு பெரிய உணர்வை ஒரு நீண்ட வசனத்தின் மூலம் சொல்லாமல், ஒரு சாதாரணச் சாப்பாட்டின் வழியாகக் கடத்தியிருப்பார் பாக்யராஜ்.

அதுதான் திரைக்கதை!

ஒரு சின்னச் செயல்… ஒரு கதாபாத்திரத்தின் முழு மனநிலை!

பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தைச் சேர்க்க விரும்பாத விஷயம் என்னை யோசிக்க வைத்தது.

கணவர் B.Com மட்டுமே படித்திருப்பதால், அவருக்கு முன்னால் தனது படிப்பு பெரிதாகத் தெரிய வேண்டாம் என்ற எண்ணம்.

அந்த ஒரு சின்ன விஷயத்திலேயே அவளுடைய மனநிலையையும், கணவன் மீதான அக்கறையையும் புரியவைத்திருப்பார்.

இன்றைக்குக் கதாபாத்திரங்களின் குணத்தை விளக்குவதற்கு எத்தனையோ வசனங்களை எழுதுகிறோம். ஆனால் பாக்யராஜ் ஒரு சின்னச் செயலில் அதைச் சொல்லிவிடுகிறார்.

அதேபோல், படம் முழுவதும் மனைவியை “பாக்கி” என்று அழைக்கும் கணவன், ஒரு கட்டத்தில் “உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி” என்று சொல்வது எனக்குப் பிடித்த தருணம்.

அந்த ஒரு வரியில், மனைவியைப் பார்க்கும் அவனுடைய பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் தெரிகிறது.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், குடும்பத்தில் அம்மா சொல்வதுதான் எப்போதும் சரி என்ற வழக்கமான சினிமா அணுகுமுறையைத் தாண்டி, மனைவியின் பக்கமும் நியாயம் இருக்கிறது என்பதை இயல்பாகச் சொல்லியிருப்பது.

சின்ன வீடு ஒரு குடும்பக் கதை மட்டுமல்ல; உறவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான கதையும் கூட!

அங்கிருந்துதான் பாக்யராஜ் படங்களைத் தேட ஆரம்பித்தேன்!

சின்ன வீடு பார்த்த பிறகுதான் K. பாக்யராஜின் மற்ற படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

முந்தானை முடிச்சு: நகைச்சுவையும் உணர்வுகளும் கலந்த ஜனரஞ்சகமான திரைக்கதை. இன்றும் தொலைக்காட்சியில் வந்தால் சேனலை மாற்ற மனசு வராது.

மௌன கீதங்கள்: எனக்கு மிகவும் பிடித்த படங்களில் ஒன்று. உறவுகளுக்குள் இருக்கும் உணர்வுகளையும் மனிதர்களின் பலவீனங்களையும் பேசும் விதம் தனி.

ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜகுமாரி: நகைச்சுவையை மட்டும் நம்பாமல், கதாபாத்திரங்களையும் திரைக்கதையையும் வைத்து ரசிக்க வைக்கும் படம்.

இந்தப் படங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்குள் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிக்கொண்டே வந்தது.

பாக்யராஜ் ஒரு நடிகராக நம்மைச் சிரிக்க வைத்தார். ஒரு இயக்குநராகக் காட்சிகளை ரசிக்க வைத்தார். ஆனால் ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளராக, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி யோசிக்க வைத்தார்.

அவருடைய படங்களில் ஹீரோவாக பாக்யராஜ் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் பல நேரங்களில் திரைக்கதையே உண்மையான ஹீரோ!

ஒரு நல்ல திரைக்கதைக்கு வயசே ஆகாது!

ஒரு படத்தைப் பார்த்துவிட்டு அதில் நடித்த நடிகர்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது இயல்பு. ஆனால் பல வருடங்கள் கழித்தும் பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயரும், அவளுடைய மனநிலையும், அந்தச் சின்னச் சின்ன காட்சிகளும் நம் நினைவில் இருக்கின்றன என்றால், அதற்குக் காரணம் அந்த எழுத்தின் வலிமை.

ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளருக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றி இதுதான் என்று நினைக்கிறேன்.

இன்றைய சினிமாவில் பிரம்மாண்டம், மேக்கிங், பான்-இந்தியா ரிலீஸ், வசூல் எனப் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். அவையெல்லாம் முக்கியம்தான்.

ஆனால் ஒரு படம் முடிந்து பல வருடங்கள் கழித்தும் அதன் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி நாம் பேசிக்கொண்டிருந்தால், அந்தப் படத்தின் எழுத்து எவ்வளவு வலிமையானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

K. பாக்யராஜின் படங்களை இன்று பார்க்கும்போது, நான் ஒரு ரசிகனாக மட்டுமல்ல; திரைக்கதை எழுத வேண்டும் என்ற கனவு கொண்டவனாகவும் பார்க்கிறேன்.

ஒரு சாதாரணக் குடும்பச் சம்பவத்தைக்கூட சுவாரஸ்யமான திரைக்கதையாக மாற்ற முடியும் என்பதை அவருடைய படங்கள் தொடர்ந்து நினைவூட்டுகின்றன.

படம் பழையதாகலாம். காட்சிகள் பழையதாகலாம். ஆனால் நல்ல திரைக்கதைக்கு வயசே ஆகாது!

K. பாக்யராஜ் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சினிமா பாடம் அதுதான்.

ஒரு நடிகரின் முகம் மறக்கப்படலாம். ஒரு படத்தின் காட்சிகள் மங்கிப்போகலாம். ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்கள் நம்முடைய நினைவுகளில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தால், அந்த எழுத்தாளர் இன்னும் நம்முடன் இருக்கிறார்.

அந்த வகையில், K. பாக்யராஜின் திரைக்கதைகள் இன்னும் பேசப்பட வேண்டியவை. இன்னும் ரசிக்கப்பட வேண்டியவை. அடுத்த தலைமுறைக்கும் கடத்தப்பட வேண்டியவை.

ஏனென்றால்…

சிலர் படங்களை இயக்குகிறார்கள்.

சிலர் படங்களில் நடிக்கிறார்கள்.

ஆனால் சிலர்தான் திரைக்கதையையே ஹீரோவாக்குகிறார்கள்!

— ராஜா K.S. 🎬

 அடுத்த ஸ்டாப் ❤️ | ஒரு தலைக்காதலின் அழகான எதிர்பார்ப்பு

எழுதியவர்: ராஜா க

வானம் மேகமூட்டமாக இருந்தது. ஐப்பசி மழைக்காகக் காத்திருந்த பூமியைப் போல, அவளுக்காகக் காத்திருந்தான் அவன்.

அலுவலகப் பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். காதில் விழுந்த பாடல்கூட அவன் கவனத்தில் இல்லை. டிரைவர் வழக்கமான playlist-ஐ ஓடவிட்டிருந்தார்.

அவளை முதன்முதலில் அந்தப் பேருந்தில்தான் பார்த்தான். எப்போது அவளைப் பிடித்துப்போனது என்று அவனுக்கே தெரியாது. அவள் சிரித்தபோதா, ஜன்னலுக்கு வெளியே வேடிக்கை பார்த்தபோதா, இல்லை எதுவுமே செய்யாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தபோதா?

காதலுக்கு எப்போதும் ஒரு காரணம் வேண்டுமா என்ன?

அவளிடம் பேச வேண்டும் என்று பலமுறை நினைத்திருக்கிறான். ஒரு சின்ன புன்னகை, ஒரு ஹாய், ஏதாவது ஒரு சாக்கு.

ஆனால், அவள் முன்னால் வந்துவிட்டால் மட்டும் வார்த்தைகள் எல்லாம் எங்கேயோ காணாமல் போய்விடும்.

காதலைச் சொல்லும் தைரியம் இல்லை. சொல்லாமல் இருப்பதற்கும் மனம் கேட்கவில்லை.

அதனால், இப்போதைக்கு அவளைப் பார்ப்பதோடு நிறுத்திக்கொண்டான்.

ஒவ்வொரு ஸ்டாப்பிலும் பேருந்து நிற்கும்போது அவன் இதயம் மட்டும் வேகமெடுத்தது.

வருவாளா?

ஒரு மனசு, “வருவா டா!” என்றது.

இன்னொரு மனசோ, “இன்னைக்கு நிறைய பேருக்கு லீவ். அவ மட்டும் எதுக்கு வரப்போறா?” என்று லாஜிக் பேச ஆரம்பித்தது.

காதல் வந்த பிறகு லாஜிக்குக்கும் மனசுக்கும் நடக்கிற சண்டையில், மனசு எப்போதும் தோற்பதில்லை. ஆனால் ஜெயிப்பதும் இல்லை.

எது எப்படியோ, அவளுடைய ஸ்டாப் அடுத்தது.

பேருந்து நின்றது.

அவள் இல்லை.

அவன் மெதுவாகக் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

ஏமாற்றம் பழகியதுதான். ஆனாலும், ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாக வலிக்கும்.

வழக்கம்போல மனதுக்குள் பிரபஞ்சத்திடம் பேசினான்.

“சரி... இன்னைக்கு அவளைப் பார்க்க முடியாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்ட. பரவாயில்லை. உன் முடிவை ஏத்துக்கிறேன்.”

அவளைப் பார்க்க முடியாது என்று முடிவு செய்துவிட்டான். ஆனால், அவளுக்காகக் காத்திருந்த அந்தச் சில நிமிடங்களை அவனால் வெறுக்க முடியவில்லை.

அந்தப் படபடப்பு பிடித்திருந்தது. அவள் வருவாளா என்று எதிர்பார்ப்பது பிடித்திருந்தது.

அவனுக்கென்று ஒரு சின்ன காதல் உலகம் இருந்தது. அதில் அவளுக்குத் தெரியாத ஒரு காதலன் இருந்தான். அவளுக்காகப் பாடல்கள் கேட்டான். அவளுடன் பேசுவதை மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்தான். ஒருநாள் அவளிடம் காதலைச் சொல்லிவிடுவதாகத் தினமும் நினைத்துக்கொண்டான்.

நிஜத்தில் மட்டும் இன்னும் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசியிருக்கவில்லை.

பேருந்து மீண்டும் நின்றது.

அவன் கண்களைத் திறக்கவில்லை.

‘இன்னொரு ஸ்டாப்பா?’

சில நொடிகள் கழித்து பேருந்துக்குள் சத்தம் கேட்டது.

யாரோ வேகமாக ஏறினார்கள்.

அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவள்!

ஓடி வந்ததில் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள். தலையைச் சுற்றியிருந்த துப்பட்டாவை அவிழ்த்துச் சரிசெய்தாள்.

அவள் முகம் தெரிந்தது.

அவ்வளவுதான்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை ஏமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருந்த அவன், இப்போது என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அமர்ந்திருந்தான்.

அவள் வந்துவிட்டாள்.

அவனுக்குள் மட்டும் ஏதோ பெரிய திருவிழா தொடங்கிவிட்டது.

அவள் அவனைப் பார்த்தாளா என்று தெரியவில்லை. அவனுக்காகத்தான் ஓடி வந்தாளா என்றும் தெரியவில்லை.

அவளுடைய உலகத்தில் இது இன்னொரு சாதாரணமான காலை.

அவனுடைய உலகத்திலோ, இந்த நாளை மறக்கவே முடியாது.

அப்போது பேருந்தின் ஸ்பீக்கரில் பாடல் ஒலித்தது.

“தேவதையைக் கண்டேன்…”

அவன் சிரித்தான்.

பாடலைக் கேட்டுச் சிரிக்கிறானா, அவளைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறானா என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

மனதுக்குள் மறுபடியும் பிரபஞ்சத்திடம் சொன்னான்.

“தேங்க்ஸ் டா!”

ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான். வானம் இன்னும் மேகமூட்டமாகத்தான் இருந்தது.

சிறிது நேரத்தில் மழை பெய்யலாம்.

அவனுடைய காதல்?

அது எப்போது பெய்யும் என்று அவனுக்குத் தெரியாது.

ஒருவேளை அவளிடம் சொல்லிவிடலாம். ஒருவேளை சொல்லாமலேயே போய்விடலாம்.

ஆனால், நாளையும் காலையில் அதே பேருந்தில் ஏறுவான்.

அதே ஜன்னலோர இருக்கையைத் தேடுவான்.

அவளுடைய ஸ்டாப் வரும்போது மட்டும், அவனுக்குள் ஒரு சின்ன படபடப்பு ஆரம்பிக்கும்.

அவள் வருவாளா?

அவனுடைய காதலுக்கு இப்போதைக்கு அதுவே போதும்.

---

— ராஜா க

 அடுத்த ஸ்டாப் ❤️ | ஒரு தலைக்காதலின் அழகான எதிர்பார்ப்பு

எழுதியவர்: ராஜா க

வானம் மேகமூட்டமாக இருந்தது. ஐப்பசி மழைக்காகக் காத்திருந்த பூமியைப் போல, அவளுக்காகக் காத்திருந்தான் அவன்.

அலுவலகப் பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். காதில் விழுந்த பாடல்கூட அவன் கவனத்தில் இல்லை. டிரைவர் வழக்கமான playlist-ஐ ஓடவிட்டிருந்தார்.

அவளை முதன்முதலில் அந்தப் பேருந்தில்தான் பார்த்தான். எப்போது அவளைப் பிடித்துப்போனது என்று அவனுக்கே தெரியாது. அவள் சிரித்தபோதா, ஜன்னலுக்கு வெளியே வேடிக்கை பார்த்தபோதா, இல்லை எதுவுமே செய்யாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தபோதா?

காதலுக்கு எப்போதும் ஒரு காரணம் வேண்டுமா என்ன?

அவளிடம் பேச வேண்டும் என்று பலமுறை நினைத்திருக்கிறான். ஒரு சின்ன புன்னகை, ஒரு ஹாய், ஏதாவது ஒரு சாக்கு.

ஆனால், அவள் முன்னால் வந்துவிட்டால் மட்டும் வார்த்தைகள் எல்லாம் எங்கேயோ காணாமல் போய்விடும்.

காதலைச் சொல்லும் தைரியம் இல்லை. சொல்லாமல் இருப்பதற்கும் மனம் கேட்கவில்லை.

அதனால், இப்போதைக்கு அவளைப் பார்ப்பதோடு நிறுத்திக்கொண்டான்.

ஒவ்வொரு ஸ்டாப்பிலும் பேருந்து நிற்கும்போது அவன் இதயம் மட்டும் வேகமெடுத்தது.

வருவாளா?

ஒரு மனசு, “வருவா டா!” என்றது.

இன்னொரு மனசோ, “இன்னைக்கு நிறைய பேருக்கு லீவ். அவ மட்டும் எதுக்கு வரப்போறா?” என்று லாஜிக் பேச ஆரம்பித்தது.

காதல் வந்த பிறகு லாஜிக்குக்கும் மனசுக்கும் நடக்கிற சண்டையில், மனசு எப்போதும் தோற்பதில்லை. ஆனால் ஜெயிப்பதும் இல்லை.

எது எப்படியோ, அவளுடைய ஸ்டாப் அடுத்தது.

பேருந்து நின்றது.

அவள் இல்லை.

அவன் மெதுவாகக் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

ஏமாற்றம் பழகியதுதான். ஆனாலும், ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாக வலிக்கும்.

வழக்கம்போல மனதுக்குள் பிரபஞ்சத்திடம் பேசினான்.

“சரி... இன்னைக்கு அவளைப் பார்க்க முடியாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்ட. பரவாயில்லை. உன் முடிவை ஏத்துக்கிறேன்.”

அவளைப் பார்க்க முடியாது என்று முடிவு செய்துவிட்டான். ஆனால், அவளுக்காகக் காத்திருந்த அந்தச் சில நிமிடங்களை அவனால் வெறுக்க முடியவில்லை.

அந்தப் படபடப்பு பிடித்திருந்தது. அவள் வருவாளா என்று எதிர்பார்ப்பது பிடித்திருந்தது.

அவனுக்கென்று ஒரு சின்ன காதல் உலகம் இருந்தது. அதில் அவளுக்குத் தெரியாத ஒரு காதலன் இருந்தான். அவளுக்காகப் பாடல்கள் கேட்டான். அவளுடன் பேசுவதை மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்தான். ஒருநாள் அவளிடம் காதலைச் சொல்லிவிடுவதாகத் தினமும் நினைத்துக்கொண்டான்.

நிஜத்தில் மட்டும் இன்னும் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசியிருக்கவில்லை.

பேருந்து மீண்டும் நின்றது.

அவன் கண்களைத் திறக்கவில்லை.

‘இன்னொரு ஸ்டாப்பா?’

சில நொடிகள் கழித்து பேருந்துக்குள் சத்தம் கேட்டது.

யாரோ வேகமாக ஏறினார்கள்.

அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவள்!

ஓடி வந்ததில் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள். தலையைச் சுற்றியிருந்த துப்பட்டாவை அவிழ்த்துச் சரிசெய்தாள்.

அவள் முகம் தெரிந்தது.

அவ்வளவுதான்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை ஏமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருந்த அவன், இப்போது என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அமர்ந்திருந்தான்.

அவள் வந்துவிட்டாள்.

அவனுக்குள் மட்டும் ஏதோ பெரிய திருவிழா தொடங்கிவிட்டது.

அவள் அவனைப் பார்த்தாளா என்று தெரியவில்லை. அவனுக்காகத்தான் ஓடி வந்தாளா என்றும் தெரியவில்லை.

அவளுடைய உலகத்தில் இது இன்னொரு சாதாரணமான காலை.

அவனுடைய உலகத்திலோ, இந்த நாளை மறக்கவே முடியாது.

அப்போது பேருந்தின் ஸ்பீக்கரில் பாடல் ஒலித்தது.

“தேவதையைக் கண்டேன்…”

அவன் சிரித்தான்.

பாடலைக் கேட்டுச் சிரிக்கிறானா, அவளைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறானா என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

மனதுக்குள் மறுபடியும் பிரபஞ்சத்திடம் சொன்னான்.

“தேங்க்ஸ் டா!”

ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான். வானம் இன்னும் மேகமூட்டமாகத்தான் இருந்தது.

சிறிது நேரத்தில் மழை பெய்யலாம்.

அவனுடைய காதல்?

அது எப்போது பெய்யும் என்று அவனுக்குத் தெரியாது.

ஒருவேளை அவளிடம் சொல்லிவிடலாம். ஒருவேளை சொல்லாமலேயே போய்விடலாம்.

ஆனால், நாளையும் காலையில் அதே பேருந்தில் ஏறுவான்.

அதே ஜன்னலோர இருக்கையைத் தேடுவான்.

அவளுடைய ஸ்டாப் வரும்போது மட்டும், அவனுக்குள் ஒரு சின்ன படபடப்பு ஆரம்பிக்கும்.

அவள் வருவாளா?

அவனுடைய காதலுக்கு இப்போதைக்கு அதுவே போதும்.

---

— ராஜா க

 

சூப்பர் ஸ்டார் சம்பவம் ஒரு பக்கம்… Nelson-ன் signature style இன்னொரு பக்கம்!

ஜெயிலர் 2 ஓடுமா என்ற கேள்விகளுக்கு மத்தியில், எதிர்பார்ப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு படமாக வந்திருக்கிறது இந்தப் படம். ஒரு Superstar படம் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இயக்குநர் Nelson என்ன செய்யப்போகிறார் என்ற ஆர்வமும் எனக்கு அதிகமாகவே இருந்தது.

Yash-ன் Toxic, நானி நடித்த தெலுங்குப் படம் எனப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வந்த படங்களைச் சுற்றி விவாதங்கள் இருந்த சூழலில், ஜெயிலர் 2 மீதான கணிப்புகளையும் தாண்டிப் படம் வரவேற்பைப் பெற்றிருப்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.

Nelson-ன் பலம் என்ன? Dark Comedy!

Kolamaavu Kokila, Doctor, Beast, Jailer என Nelson இயக்கிய படங்களை எடுத்துக்கொண்டால், ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்கே உரிய ஒரு signature இருக்கும்.

Serious-ஆகப் போக வேண்டிய இடத்தில் comedy, சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு character-க்குள் இருக்கும் surprise, ஒரு scene-ஐ அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் writing என Nelson-ன் style தனித்துவமானது.

அதுதான் அவருடைய பலம்!

ஒரு காட்சியில் சிரிக்க வைத்துவிட்டு, அடுத்த காட்சியில் கதையின் தீவிரத்திற்குள் நம்மைக் கொண்டு செல்வது அவருடைய filmmaking-ல் ரசிக்கக்கூடிய விஷயம்.

ஒரு Rajini Fanboy-ஆக எனக்கு Jailer கொடுத்த Satisfaction!

To be frank, நான் childhood-ல இருந்தே Rajini fan.

சிவாஜி படத்திற்குப் பிறகு, ஒரு fanboy-ஆக ரஜினி சாரைப் பார்த்து ரொம்ப satisfied-ஆக feel பண்ணிய படம் ஜெயிலர்.

அந்தப் படத்தில் இருந்த mass scenes, surprise cameos, ஒவ்வொரு character-க்கும் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என எல்லாமே நல்லா work out ஆகியிருந்தது. திரையரங்கில் ரசிகர்கள் கொண்டாடக்கூடிய பல தருணங்களை அந்தப் படம் கொடுத்திருந்தது.

ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு Rajini fan-ஆக எனக்கு அந்த satisfaction கிடைத்தது.

அதே மாதிரியான satisfaction-ஐ ஜெயிலர் 2-லும் உணர முடிந்தது. இதற்குக் காரணம் Superstar-ன் screen presence மட்டுமல்ல; Nelson-ன் writing-ம் அதற்கேற்ற விதத்தில் அமைந்திருப்பதுதான்.

First Half – Comedy தான் Game Changer!

Superstar-ஐ வைத்து படம் எடுக்கும்போது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் mass காட்ட வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.

அவருடைய screen presence-ஐ நம்பி, இயல்பான comedy மூலமாகவே ரசிகர்களை ரசிக்க வைக்கலாம் என்பதை Nelson அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

ரஜினி சாரின் casual intro, அவருடைய timing, comedy, மற்ற characters-க்கு கொடுக்கப்பட்ட space எனப் பல விஷயங்கள் முதல் பாதியில் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன.

தேவையில்லாத overacting இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வலுக்கட்டாயமாக mass elements திணிக்கப்படவில்லை.

First half முழுவதும் comedy-ஐ மையமாக வைத்து, characters-ஐயும் ரசிக்க வைக்கும் விதத்தில் கதையைக் கொண்டு சென்றிருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஒரு Superstar படத்தில் comedy-யும் சரியாக work out ஆனால், அதுவே படத்தின் பெரிய பலமாக மாறும். இங்கே Nelson-ன் writing அந்த வேலையைச் செய்கிறது.

Second Half – Comedy-யிலிருந்து Action Mode!

இரண்டாம் பாதியில் comedy கொஞ்சம் குறைந்து, action அதிகரிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆர்வத்தையும் படம் தக்கவைக்கிறது.

Yogi Babu, Namo Narayana போன்றவர்களின் character design, S. J. Suryah-வின் costumes, Vidya Balan-க்கும் Superstar-க்கும் இடையிலான flirt scenes எனப் பல இடங்கள் படத்திற்குத் தனி flavour கொடுக்கின்றன.

இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் characters-ஐ எப்படி வடிவமைக்கிறோம், அவர்களை எந்தச் சூழலில் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதும் முக்கியம்.

அந்த வகையில் Nelson-ன் character presentation படத்திற்குத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.

Superstar-ஐ சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் ஒரு Art தான்!

ஒரு பெரிய நட்சத்திரத்தை வைத்து படம் எடுக்கும்போது, அவருடைய image-ஐ மட்டுமே நம்பியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த image-ஐத் தன்னுடைய writing style-உடன் இணைத்துக் கொடுப்பதுதான் ஒரு இயக்குநரின் திறமை.

ரஜினி சாரின் screen presence-ம் Nelson-ன் dark comedy writing-ம் சரியான இடத்தில் இணையும் போது கிடைக்கும் அனுபவம்தான் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான பலம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

Superstar ரசிகர்களுக்கான தருணங்களும் இருக்கின்றன. Nelson-ன் தனித்துவமான comedy style-ஐ ரசிப்பதற்கான இடங்களும் இருக்கின்றன.

ஒரு Rajini fanboy-ஆக எனக்கு satisfaction. ஒரு cinema lover-ஆக Nelson-ன் filmmaking style-ஐ ரசிக்க முடிந்தது.

Thanks, Nelson Sir!

Superstar-ஐ அவருடைய ரசிகர்கள் ரசிக்கும்படியும், உங்களுடைய signature style மிஸ் ஆகாமலும் கொடுத்ததற்கு!

சூப்பர் ஸ்டார் திரையில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் அந்த energy ஒரு பக்கம்; அவரைச் சுற்றி இயக்குநர் உருவாக்கும் உலகம் இன்னொரு பக்கம்.

இரண்டும் சரியாக இணைந்தால் ரசிகர்களுக்குக் கிடைப்பது வெறும் படம் பார்க்கும் அனுபவம் மட்டுமல்ல… ஒரு theatrical celebration! ❤️‍🔥

— Raja K.S. 🎬

 #Jailer

 #Superstar #Rajinikanth, #Nelson Dilipkumar, #TamilCinema, #DarkComedy, #Rajinikanth #Movies

 

சூப்பர் ஸ்டார் சம்பவம் ஒரு பக்கம்… Nelson-ன் signature style இன்னொரு பக்கம்!

ஜெயிலர் 2 ஓடுமா என்ற கேள்விகளுக்கு மத்தியில், எதிர்பார்ப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு படமாக வந்திருக்கிறது இந்தப் படம். ஒரு Superstar படம் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இயக்குநர் Nelson என்ன செய்யப்போகிறார் என்ற ஆர்வமும் எனக்கு அதிகமாகவே இருந்தது.

Yash-ன் Toxic, நானி நடித்த தெலுங்குப் படம் எனப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வந்த படங்களைச் சுற்றி விவாதங்கள் இருந்த சூழலில், ஜெயிலர் 2 மீதான கணிப்புகளையும் தாண்டிப் படம் வரவேற்பைப் பெற்றிருப்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.

Nelson-ன் பலம் என்ன? Dark Comedy!

Kolamaavu Kokila, Doctor, Beast, Jailer என Nelson இயக்கிய படங்களை எடுத்துக்கொண்டால், ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்கே உரிய ஒரு signature இருக்கும்.

Serious-ஆகப் போக வேண்டிய இடத்தில் comedy, சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு character-க்குள் இருக்கும் surprise, ஒரு scene-ஐ அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் writing என Nelson-ன் style தனித்துவமானது.

அதுதான் அவருடைய பலம்!

ஒரு காட்சியில் சிரிக்க வைத்துவிட்டு, அடுத்த காட்சியில் கதையின் தீவிரத்திற்குள் நம்மைக் கொண்டு செல்வது அவருடைய filmmaking-ல் ரசிக்கக்கூடிய விஷயம்.

ஒரு Rajini Fanboy-ஆக எனக்கு Jailer கொடுத்த Satisfaction!

To be frank, நான் childhood-ல இருந்தே Rajini fan.

சிவாஜி படத்திற்குப் பிறகு, ஒரு fanboy-ஆக ரஜினி சாரைப் பார்த்து ரொம்ப satisfied-ஆக feel பண்ணிய படம் ஜெயிலர்.

அந்தப் படத்தில் இருந்த mass scenes, surprise cameos, ஒவ்வொரு character-க்கும் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என எல்லாமே நல்லா work out ஆகியிருந்தது. திரையரங்கில் ரசிகர்கள் கொண்டாடக்கூடிய பல தருணங்களை அந்தப் படம் கொடுத்திருந்தது.

ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு Rajini fan-ஆக எனக்கு அந்த satisfaction கிடைத்தது.

அதே மாதிரியான satisfaction-ஐ ஜெயிலர் 2-லும் உணர முடிந்தது. இதற்குக் காரணம் Superstar-ன் screen presence மட்டுமல்ல; Nelson-ன் writing-ம் அதற்கேற்ற விதத்தில் அமைந்திருப்பதுதான்.

First Half – Comedy தான் Game Changer!

Superstar-ஐ வைத்து படம் எடுக்கும்போது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் mass காட்ட வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.

அவருடைய screen presence-ஐ நம்பி, இயல்பான comedy மூலமாகவே ரசிகர்களை ரசிக்க வைக்கலாம் என்பதை Nelson அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

ரஜினி சாரின் casual intro, அவருடைய timing, comedy, மற்ற characters-க்கு கொடுக்கப்பட்ட space எனப் பல விஷயங்கள் முதல் பாதியில் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன.

தேவையில்லாத overacting இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வலுக்கட்டாயமாக mass elements திணிக்கப்படவில்லை.

First half முழுவதும் comedy-ஐ மையமாக வைத்து, characters-ஐயும் ரசிக்க வைக்கும் விதத்தில் கதையைக் கொண்டு சென்றிருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஒரு Superstar படத்தில் comedy-யும் சரியாக work out ஆனால், அதுவே படத்தின் பெரிய பலமாக மாறும். இங்கே Nelson-ன் writing அந்த வேலையைச் செய்கிறது.

Second Half – Comedy-யிலிருந்து Action Mode!

இரண்டாம் பாதியில் comedy கொஞ்சம் குறைந்து, action அதிகரிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆர்வத்தையும் படம் தக்கவைக்கிறது.

Yogi Babu, Namo Narayana போன்றவர்களின் character design, S. J. Suryah-வின் costumes, Vidya Balan-க்கும் Superstar-க்கும் இடையிலான flirt scenes எனப் பல இடங்கள் படத்திற்குத் தனி flavour கொடுக்கின்றன.

இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் characters-ஐ எப்படி வடிவமைக்கிறோம், அவர்களை எந்தச் சூழலில் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதும் முக்கியம்.

அந்த வகையில் Nelson-ன் character presentation படத்திற்குத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.

Superstar-ஐ சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் ஒரு Art தான்!

ஒரு பெரிய நட்சத்திரத்தை வைத்து படம் எடுக்கும்போது, அவருடைய image-ஐ மட்டுமே நம்பியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த image-ஐத் தன்னுடைய writing style-உடன் இணைத்துக் கொடுப்பதுதான் ஒரு இயக்குநரின் திறமை.

ரஜினி சாரின் screen presence-ம் Nelson-ன் dark comedy writing-ம் சரியான இடத்தில் இணையும் போது கிடைக்கும் அனுபவம்தான் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான பலம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

Superstar ரசிகர்களுக்கான தருணங்களும் இருக்கின்றன. Nelson-ன் தனித்துவமான comedy style-ஐ ரசிப்பதற்கான இடங்களும் இருக்கின்றன.

ஒரு Rajini fanboy-ஆக எனக்கு satisfaction. ஒரு cinema lover-ஆக Nelson-ன் filmmaking style-ஐ ரசிக்க முடிந்தது.

Thanks, Nelson Sir!

Superstar-ஐ அவருடைய ரசிகர்கள் ரசிக்கும்படியும், உங்களுடைய signature style மிஸ் ஆகாமலும் கொடுத்ததற்கு!

சூப்பர் ஸ்டார் திரையில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் அந்த energy ஒரு பக்கம்; அவரைச் சுற்றி இயக்குநர் உருவாக்கும் உலகம் இன்னொரு பக்கம்.

இரண்டும் சரியாக இணைந்தால் ரசிகர்களுக்குக் கிடைப்பது வெறும் படம் பார்க்கும் அனுபவம் மட்டுமல்ல… ஒரு theatrical celebration! ❤️‍🔥

— Raja K.S. 🎬

 #Jailer

 #Superstar #Rajinikanth, #Nelson Dilipkumar, #TamilCinema, #DarkComedy, #Rajinikanth #Movies

 ஒரு காலத்தில், தமிழ் சினிமாவின் screen-ஐவிட நம்ம மனசுல அதிகமா occupy பண்ணின ஒரு முகம்… 🌙

🎬 இளைய நிலா — ஜோதிகா!

#HBDJyothika 💛

வாலியில் ஒரு glimpse…

பூவெல்லாம் கேட்டுப்பார்ல் ஒரு அழகான beginning…

குஷியில் ஒரு explosion! 💥

அந்தக் காலத்து ஜோவோட energy-யை வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது. சிரிப்பு, கோபம், குறும்பு, காதல் — எல்லாத்துக்கும் தனி expression!

விவேக் சொன்ன அந்த comedy dialogue நினைவிருக்கா? 😄

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு ஜோவைப் பிடிக்க ஒரு காரணம் கொஞ்சம் chubby இருந்தா பிடிக்கும்!

முகவரி, டும் டும் டும், ஸ்டார், பூவெல்லாம் உன் வாசம், தூள், காக்கா காக்கா, சந்திரமுகி…

ஒவ்வொரு படத்திலும் ஒரு ஜோ.

ஒவ்வொரு ஜோவிலும் ஒரு தனி vibe. ❤️

சிநேகிதியே படத்தை நெல்லை பேரின்பவிலாஸ் தியேட்டரில் பார்த்த நினைவு…

காக்கா காக்காவை hostel நாட்களில் CD-யில் repeat mode-ல் ரசித்த நாட்கள்…

சில படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில நடிகைகள் நம்முடைய ஒரு காலகட்டத்தையே நினைவுபடுத்துவார்கள்.

ஜோதிகா எனக்கு இரண்டாவது வகை. 💛

சந்திரமுகியில் intensity.

மொழியில் maturity.

திரும்பி வந்த பிறகும் 36 வயதினிலே போன்ற படங்களில் வேறொரு ஜோவைப் பார்த்தோம்.

அன்று நம்மைச் சிரிக்க வைத்தவள்…

பின்னாளில் நம்மை யோசிக்கவும் வைத்தாள்.

ஒரு heroine-ன் journey என்பது படங்களின் எண்ணிக்கையல்ல; ரசிகர்களின் நினைவுகளில் அவள் விட்டுச் செல்லும் தடம்.

அப்படிப் பார்த்தால், ஜோதிகா ஒரு beautiful chapter in Tamil cinema. 🌙

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், ஜோ! ❤️

#HBDJyothika #Jyothika #TamilCinema

இவன் 

ராஜா க 

 ஒரு காலத்தில், தமிழ் சினிமாவின் screen-ஐவிட நம்ம மனசுல அதிகமா occupy பண்ணின ஒரு முகம்… 🌙

🎬 இளைய நிலா — ஜோதிகா!

#HBDJyothika 💛

வாலியில் ஒரு glimpse…

பூவெல்லாம் கேட்டுப்பார்ல் ஒரு அழகான beginning…

குஷியில் ஒரு explosion! 💥

அந்தக் காலத்து ஜோவோட energy-யை வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது. சிரிப்பு, கோபம், குறும்பு, காதல் — எல்லாத்துக்கும் தனி expression!

விவேக் சொன்ன அந்த comedy dialogue நினைவிருக்கா? 😄

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு ஜோவைப் பிடிக்க ஒரு காரணம் கொஞ்சம் chubby இருந்தா பிடிக்கும்!

முகவரி, டும் டும் டும், ஸ்டார், பூவெல்லாம் உன் வாசம், தூள், காக்கா காக்கா, சந்திரமுகி…

ஒவ்வொரு படத்திலும் ஒரு ஜோ.

ஒவ்வொரு ஜோவிலும் ஒரு தனி vibe. ❤️

சிநேகிதியே படத்தை நெல்லை பேரின்பவிலாஸ் தியேட்டரில் பார்த்த நினைவு…

காக்கா காக்காவை hostel நாட்களில் CD-யில் repeat mode-ல் ரசித்த நாட்கள்…

சில படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில நடிகைகள் நம்முடைய ஒரு காலகட்டத்தையே நினைவுபடுத்துவார்கள்.

ஜோதிகா எனக்கு இரண்டாவது வகை. 💛

சந்திரமுகியில் intensity.

மொழியில் maturity.

திரும்பி வந்த பிறகும் 36 வயதினிலே போன்ற படங்களில் வேறொரு ஜோவைப் பார்த்தோம்.

அன்று நம்மைச் சிரிக்க வைத்தவள்…

பின்னாளில் நம்மை யோசிக்கவும் வைத்தாள்.

ஒரு heroine-ன் journey என்பது படங்களின் எண்ணிக்கையல்ல; ரசிகர்களின் நினைவுகளில் அவள் விட்டுச் செல்லும் தடம்.

அப்படிப் பார்த்தால், ஜோதிகா ஒரு beautiful chapter in Tamil cinema. 🌙

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், ஜோ! ❤️

#HBDJyothika #Jyothika #TamilCinema

இவன் 

ராஜா க 

 “வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு”வில் மாட்டிக்கொண்டேன்!

பொதுவாக MGR, சிவாஜி காலத்து Black & White படங்களை விருப்பப்பட்டுத் தேடிப் பார்ப்பவன் நான் இல்லை. அந்த காலத்து படங்களில் எனக்கு இருக்கும் பெரிய விதிவிலக்கு இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர்.

அப்படிப்பட்ட நான், ஒருநாள் YouTube-ல் “வியட்நாம் காலனி” படத்தின் காமெடி காட்சிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, கண்ணில் பட்டது “வியட்நாம் வீடு.”

தலைப்பே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.

“சரி… கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்” என்று அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன்.

வெளியே வந்தபோது, அந்த வீட்டின் ஒரு உறுப்பினராகவே மாறியிருந்தேன்.

கதையின் நாயகன் பத்மநாபன்.

கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டி, கிரஹப்பிரவேசத்துடன் நம்மையும் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.

வீட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற விவாதம் ஆரம்பிக்கிறது.

ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரைச் சொல்ல, வீட்டிற்குள்ளேயே ஒரு சிறிய போர்.

எப்போதும் சண்டையும் சச்சரவுமாக இருப்பதால்,

“இந்த வீடு ஒரு வியட்நாம்!”

என்று பெயர் வைத்துவிடுகிறார் வீட்டின் தலைவன்.

அதுவும் சாதாரண பத்மநாபன் அல்ல…

Prestige பத்மநாபன்.

சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். தாய் வீட்டு வேலை செய்து அவரை வளர்க்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டையே விற்க வேண்டிய நிலை. பின்னர் வாழ்க்கையில் முன்னேறி, தான் இழந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாங்குகிறார்.

அத்தையின் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் கரை சேர்கிறார்.

கைமாறாக அத்தையின் மகளையே மணக்கிறார்.

அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைக்கு இருந்த “டிமாண்ட்” வேறு போல!

ஆனால் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு உருவாகும் பத்மநாபனின் குடும்ப வாழ்க்கைதான் படத்தின் உண்மையான உலகம்.

ஒழுக்கம்.

நேரம் தவறாமை.

வேலையின் மீது அக்கறை.

வீட்டிற்கும் அலுவலகத்திற்கும் தனித்தனி எல்லை.

மனைவி அலுவலகத்திற்கு போன் செய்தால்,

“இது வீடு என்று நினைத்தாயா? இது office!”

என்று கடிந்து கொள்ளும் Prestige பத்மநாபன்.

இன்றைக்கு பார்த்தாலும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பழையதாகத் தெரியவில்லை.

அதற்குக் காரணம் கதை மட்டும் அல்ல.

சிவாஜி கணேசன்.

சில நடிகர்களிடம் வசனம் ஒரு ஆயுதம் என்றால், சிவாஜியிடம் முகபாவனையே ஒரு மொழி.

கோபப்படும்போது குரலை உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அதிகமாக அழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அன்பை வெளிப்படுத்த பெரிய வசனம் தேவையில்லை.

ஒரு பார்வை.

ஒரு சிறிய முகமாற்றம்.

ஒரு இடைவெளி.

அவ்வளவுதான்.

“இது நடிப்பா… இல்லை அந்த மனிதர் நம்ம முன்னாடியே வாழ்கிறாரா?” என்று சில காட்சிகளில் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார்.

அதுதான் சிவாஜியின் பெரிய பலம் என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது தோன்றியது.

அவருடைய காலத்தில் உரக்கப் பேசுவதையும், பெரிய gestures-ஐயும் நடிப்பு என்று காட்டிய நடிகர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பில் அந்த “நான் நடிக்கிறேன்” என்ற உணர்வு பல இடங்களில் தெரியவே தெரியாது.

அவர் கதாபாத்திரமாகவே இருக்கிறார்.

இந்த சத்யவானுக்கு சாவித்ரியாக வாழ்கிறார் பத்மினி.

மடிசார் புடவை.

கண்களை உருட்டும் அந்தப் பார்வை.

சிரிப்பு.

அழுகை.

கணவனைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.

குடும்பத்தைத் தாங்கும் விதம்.

பத்மினி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கிறார்.

இது வெறும் கணவன்–மனைவி கதையல்ல.

ஒரு வீட்டிற்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் எண்ணங்களும், ஆசைகளும், தவறுகளும் மோதும் கதை.

பத்மநாபனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.

மனைவியைக் கண்டு பம்மும் ஒரு மகன்.

படிப்பில் முன்னேறுவதைக் காட்டிலும் பெயிலாவதில் மட்டும் consistency காட்டும் இன்னொரு மகன்.

அந்த கதாபாத்திரத்தில் நாகேஷ்.

கல்லூரி cut அடித்தல்.

வீட்டிலேயே திருடுதல்.

வட்டிக்காரனிடம் கடன் வாங்குதல்.

பொய் சொல்வது.

இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.

மற்றொரு பக்கம் செல்ல மகள்.

கல்லூரி.

காதல்.

தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆசைகள்.

மூன்று பிள்ளைகளும் மூன்று விதமான உலகத்தைக் கொண்டிருக்க, பத்மநாபன் மட்டும் தனது ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்து அந்தக் குடும்பத்தை நடத்த முயற்சி செய்கிறார்.

ஆனால் வாழ்க்கை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் முழுமையாக இருப்பதில்லை.

வயது மூப்பின் காரணமாக பத்மநாபன் ஓய்வு பெறுகிறார்.

பல வருடங்களாக வேலைக்காக ஓடிய மனிதருக்கு திடீரென்று நேரம் மட்டும் மிச்சமாகிறது.

அந்த தனிமை அவரை மெதுவாக வாட்டத் தொடங்குகிறது.

இங்கே படம் நகைச்சுவையிலிருந்து வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்கிறது.

வேலை இருக்கும் வரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம், ஓய்வு பெற்றவுடன் நம்மை எவ்வளவு வேகமாக தனிமைப்படுத்திவிடுகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது.

இதற்கிடையில் மருமகன் ஸ்ரீகாந்த் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக்கொள்கிறார்.

மாமனார் நீதிபதி என்பதால் அந்தப் பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்.

அப்போது வரும் வசனம் மட்டும் இன்னும் sharp:

“வீட்டில் Prestige போயிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்… Justice-உம் போயிடுச்சு போல!”

குடும்பத்தின் மரியாதை, ஒழுக்கம், உறவுகள், பிள்ளைகள், பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் என்று படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அந்த வீட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.

ஆரம்பத்தில் நம்மை சிரிக்க வைத்த அந்த வீடு, முடிவை நெருங்கும்போது நம்மை அமைதியாக்குகிறது.

எல்லாம் எப்படி சீரானது?

யார் என்ன முடிவு எடுத்தார்கள்?

Prestige பத்மநாபனின் வாழ்க்கையில் இறுதியில் என்ன நடந்தது?

அதை நான் இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை.

“வியட்நாம் வீடு” பார்க்காதவர்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நீங்களே ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

நான் “வியட்நாம் காலனி” காமெடி தேடிப் போய்,

“வியட்நாம் வீடு” என்ற ஒரு குடும்பத்தையே கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.

இன்று சிவாஜி கணேசனின் பிறந்தநாள்.

அவரைப் பற்றி “நடிகர் திலகம்” என்று இரண்டு வார்த்தைகள் எழுதிவிட்டு கடந்து செல்வதைவிட, அவருடைய நடிப்பை ஒரு படத்தில் பார்த்து ரசிப்பதே அவருக்கு நாம் கொடுக்கும் உண்மையான மரியாதை என்று நினைக்கிறேன்.

பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு Black & White படத்தை இன்று பார்க்க வைத்தது ஒரு YouTube search.

ஆனால் அந்தப் படத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

சிவாஜி

கணேசன் ஏன் நடிகர் திலகம் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய பெயரை மட்டும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை…

அவருடைய ஒரு படத்தைப் பார்த்தாலே போதும்.

— ரசிகன்

ராஜா.க

 “வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு”வில் மாட்டிக்கொண்டேன்!

பொதுவாக MGR, சிவாஜி காலத்து Black & White படங்களை விருப்பப்பட்டுத் தேடிப் பார்ப்பவன் நான் இல்லை. அந்த காலத்து படங்களில் எனக்கு இருக்கும் பெரிய விதிவிலக்கு இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர்.

அப்படிப்பட்ட நான், ஒருநாள் YouTube-ல் “வியட்நாம் காலனி” படத்தின் காமெடி காட்சிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, கண்ணில் பட்டது “வியட்நாம் வீடு.”

தலைப்பே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.

“சரி… கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்” என்று அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன்.

வெளியே வந்தபோது, அந்த வீட்டின் ஒரு உறுப்பினராகவே மாறியிருந்தேன்.

கதையின் நாயகன் பத்மநாபன்.

கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டி, கிரஹப்பிரவேசத்துடன் நம்மையும் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.

வீட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற விவாதம் ஆரம்பிக்கிறது.

ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரைச் சொல்ல, வீட்டிற்குள்ளேயே ஒரு சிறிய போர்.

எப்போதும் சண்டையும் சச்சரவுமாக இருப்பதால்,

“இந்த வீடு ஒரு வியட்நாம்!”

என்று பெயர் வைத்துவிடுகிறார் வீட்டின் தலைவன்.

அதுவும் சாதாரண பத்மநாபன் அல்ல…

Prestige பத்மநாபன்.

சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். தாய் வீட்டு வேலை செய்து அவரை வளர்க்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டையே விற்க வேண்டிய நிலை. பின்னர் வாழ்க்கையில் முன்னேறி, தான் இழந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாங்குகிறார்.

அத்தையின் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் கரை சேர்கிறார்.

கைமாறாக அத்தையின் மகளையே மணக்கிறார்.

அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைக்கு இருந்த “டிமாண்ட்” வேறு போல!

ஆனால் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு உருவாகும் பத்மநாபனின் குடும்ப வாழ்க்கைதான் படத்தின் உண்மையான உலகம்.

ஒழுக்கம்.

நேரம் தவறாமை.

வேலையின் மீது அக்கறை.

வீட்டிற்கும் அலுவலகத்திற்கும் தனித்தனி எல்லை.

மனைவி அலுவலகத்திற்கு போன் செய்தால்,

“இது வீடு என்று நினைத்தாயா? இது office!”

என்று கடிந்து கொள்ளும் Prestige பத்மநாபன்.

இன்றைக்கு பார்த்தாலும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பழையதாகத் தெரியவில்லை.

அதற்குக் காரணம் கதை மட்டும் அல்ல.

சிவாஜி கணேசன்.

சில நடிகர்களிடம் வசனம் ஒரு ஆயுதம் என்றால், சிவாஜியிடம் முகபாவனையே ஒரு மொழி.

கோபப்படும்போது குரலை உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அதிகமாக அழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அன்பை வெளிப்படுத்த பெரிய வசனம் தேவையில்லை.

ஒரு பார்வை.

ஒரு சிறிய முகமாற்றம்.

ஒரு இடைவெளி.

அவ்வளவுதான்.

“இது நடிப்பா… இல்லை அந்த மனிதர் நம்ம முன்னாடியே வாழ்கிறாரா?” என்று சில காட்சிகளில் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார்.

அதுதான் சிவாஜியின் பெரிய பலம் என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது தோன்றியது.

அவருடைய காலத்தில் உரக்கப் பேசுவதையும், பெரிய gestures-ஐயும் நடிப்பு என்று காட்டிய நடிகர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பில் அந்த “நான் நடிக்கிறேன்” என்ற உணர்வு பல இடங்களில் தெரியவே தெரியாது.

அவர் கதாபாத்திரமாகவே இருக்கிறார்.

இந்த சத்யவானுக்கு சாவித்ரியாக வாழ்கிறார் பத்மினி.

மடிசார் புடவை.

கண்களை உருட்டும் அந்தப் பார்வை.

சிரிப்பு.

அழுகை.

கணவனைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.

குடும்பத்தைத் தாங்கும் விதம்.

பத்மினி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கிறார்.

இது வெறும் கணவன்–மனைவி கதையல்ல.

ஒரு வீட்டிற்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் எண்ணங்களும், ஆசைகளும், தவறுகளும் மோதும் கதை.

பத்மநாபனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.

மனைவியைக் கண்டு பம்மும் ஒரு மகன்.

படிப்பில் முன்னேறுவதைக் காட்டிலும் பெயிலாவதில் மட்டும் consistency காட்டும் இன்னொரு மகன்.

அந்த கதாபாத்திரத்தில் நாகேஷ்.

கல்லூரி cut அடித்தல்.

வீட்டிலேயே திருடுதல்.

வட்டிக்காரனிடம் கடன் வாங்குதல்.

பொய் சொல்வது.

இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.

மற்றொரு பக்கம் செல்ல மகள்.

கல்லூரி.

காதல்.

தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆசைகள்.

மூன்று பிள்ளைகளும் மூன்று விதமான உலகத்தைக் கொண்டிருக்க, பத்மநாபன் மட்டும் தனது ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்து அந்தக் குடும்பத்தை நடத்த முயற்சி செய்கிறார்.

ஆனால் வாழ்க்கை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் முழுமையாக இருப்பதில்லை.

வயது மூப்பின் காரணமாக பத்மநாபன் ஓய்வு பெறுகிறார்.

பல வருடங்களாக வேலைக்காக ஓடிய மனிதருக்கு திடீரென்று நேரம் மட்டும் மிச்சமாகிறது.

அந்த தனிமை அவரை மெதுவாக வாட்டத் தொடங்குகிறது.

இங்கே படம் நகைச்சுவையிலிருந்து வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்கிறது.

வேலை இருக்கும் வரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம், ஓய்வு பெற்றவுடன் நம்மை எவ்வளவு வேகமாக தனிமைப்படுத்திவிடுகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது.

இதற்கிடையில் மருமகன் ஸ்ரீகாந்த் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக்கொள்கிறார்.

மாமனார் நீதிபதி என்பதால் அந்தப் பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்.

அப்போது வரும் வசனம் மட்டும் இன்னும் sharp:

“வீட்டில் Prestige போயிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்… Justice-உம் போயிடுச்சு போல!”

குடும்பத்தின் மரியாதை, ஒழுக்கம், உறவுகள், பிள்ளைகள், பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் என்று படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அந்த வீட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.

ஆரம்பத்தில் நம்மை சிரிக்க வைத்த அந்த வீடு, முடிவை நெருங்கும்போது நம்மை அமைதியாக்குகிறது.

எல்லாம் எப்படி சீரானது?

யார் என்ன முடிவு எடுத்தார்கள்?

Prestige பத்மநாபனின் வாழ்க்கையில் இறுதியில் என்ன நடந்தது?

அதை நான் இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை.

“வியட்நாம் வீடு” பார்க்காதவர்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நீங்களே ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

நான் “வியட்நாம் காலனி” காமெடி தேடிப் போய்,

“வியட்நாம் வீடு” என்ற ஒரு குடும்பத்தையே கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.

இன்று சிவாஜி கணேசனின் பிறந்தநாள்.

அவரைப் பற்றி “நடிகர் திலகம்” என்று இரண்டு வார்த்தைகள் எழுதிவிட்டு கடந்து செல்வதைவிட, அவருடைய நடிப்பை ஒரு படத்தில் பார்த்து ரசிப்பதே அவருக்கு நாம் கொடுக்கும் உண்மையான மரியாதை என்று நினைக்கிறேன்.

பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு Black & White படத்தை இன்று பார்க்க வைத்தது ஒரு YouTube search.

ஆனால் அந்தப் படத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

சிவாஜி

கணேசன் ஏன் நடிகர் திலகம் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய பெயரை மட்டும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை…

அவருடைய ஒரு படத்தைப் பார்த்தாலே போதும்.

— ரசிகன்

ராஜா.க