Cities sometimes swallow people.

But there are some who quietly conquer those very cities as they walk through them.

Most of them are women.

Without sitting inside four walls in an air-conditioned room and loudly declaring,

“We are equal to men…”

In the restless rush of cities like Chennai,

without a powerful address or support system,

accepting a job—whether it matches their education or not—

simply because their family depends on it.

In crowded buses

and suffocating trains,

they fold their exhaustion within themselves

without letting the world see it.

Understanding the politics of the workplace,

not always fighting it,

but often enduring it with patience.

At an age when poetry, imagination, and love

should bloom freely,

they quietly keep those flowers locked

within their own hearts.

Wearing only a small smile on their lips,

they keep walking with a simple belief—

“Tomorrow will be better.”

Women like them

are the silent warriors of our cities.

In my life, I have had many teachers.

But my first teacher

was my mother.

The door of our house

was my first blackboard.

With a bowl of rice in one hand

and letters in the other,

she became both

a mother

and a teacher.

When I first stepped into school life,

it was Mrs. Chellamma

and Mrs. Easwari

who removed the fear of going to school

and made me look forward to it.

My Tamil teacher,

Mrs. Hemavathi,

was the one who inspired me

to write with ease and clarity.

Mrs. Janaki

was the teacher who awakened

my curiosity toward science.

And Mrs. Shantha

and Mrs. Vasantha

were the ones who made me understand

that history and politics

are not just subjects in textbooks,

but lifelong journeys of learning.

Not only them…

To every woman

I have admired in my life—

My heartfelt wishes

on Women’s Day.

By

Raja K.S

 Cities sometimes swallow people.

But there are some who quietly conquer those very cities as they walk through them.

Most of them are women.

Without sitting inside four walls in an air-conditioned room and loudly declaring,

“We are equal to men…”

In the restless rush of cities like Chennai,

without a powerful address or support system,

accepting a job—whether it matches their education or not—

simply because their family depends on it.

In crowded buses

and suffocating trains,

they fold their exhaustion within themselves

without letting the world see it.

Understanding the politics of the workplace,

not always fighting it,

but often enduring it with patience.

At an age when poetry, imagination, and love

should bloom freely,

they quietly keep those flowers locked

within their own hearts.

Wearing only a small smile on their lips,

they keep walking with a simple belief—

“Tomorrow will be better.”

Women like them

are the silent warriors of our cities.

In my life, I have had many teachers.

But my first teacher

was my mother.

The door of our house

was my first blackboard.

With a bowl of rice in one hand

and letters in the other,

she became both

a mother

and a teacher.

When I first stepped into school life,

it was Mrs. Chellamma

and Mrs. Easwari

who removed the fear of going to school

and made me look forward to it.

My Tamil teacher,

Mrs. Hemavathi,

was the one who inspired me

to write with ease and clarity.

Mrs. Janaki

was the teacher who awakened

my curiosity toward science.

And Mrs. Shantha

and Mrs. Vasantha

were the ones who made me understand

that history and politics

are not just subjects in textbooks,

but lifelong journeys of learning.

Not only them…

To every woman

I have admired in my life—

My heartfelt wishes

on Women’s Day.

By

Raja K.S

 நகரங்கள் சில நேரம் மனிதர்களை விழுங்கும்.

ஆனா அந்த நகரங்களையே அமைதியாக ஜெயித்து கொண்டு நடந்து போகும் சிலர் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களில் பெரும்பாலோர் – பெண்கள்.

நான்கு சுவருக்குள் அமர்ந்து

“நாங்களும் ஆண்களுக்கு சமம்” என்று

குரல் உயர்த்தி பேசாமல்…

சென்னை போன்ற நகரங்களின் பரபரப்பில்

ஒரு முகவரி இல்லாமல்

ஒரு பாதுகாப்பு இல்லாமல்

தான் படித்த படிப்புக்கு ஏற்றதோ,

ஏற்காததோ ஒரு வேலையை

குடும்பம் என்ற ஒரு காரணத்திற்காக

அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு…

நெரிசலான பேருந்துகளிலும்

மூச்சு வாங்க இடமில்லாத இரயில்களிலும்

தன் சோர்வை வெளியில் காட்டாமல்

உள்ளுக்குள் மட்டும் மடித்து வைத்து…

அலுவலக அரசியலை

தினமும் புரிந்து கொண்டு

அதை எதிர்த்து அல்ல

அதை தாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்து…

இந்த வயதில் மலர வேண்டிய

கவிதை, கற்பனை, காதல்

அனைத்தையும்

தன் மனசுக்குள் மட்டும் பூட்டி வைத்து…

உதட்டில் ஒரு சிறிய புன்னகை மட்டும் அணிந்து கொண்டு

“நாளை நல்ல நாளாகும்”

என்று தன்னையும்

தன் குடும்பத்தையும் நம்ப வைக்கும் பெண்கள்…

அவர்கள் தான்

இந்த நகரத்தின் அமைதியான வீரர்கள்.

என் வாழ்க்கையில் ஆசான்கள் பலர் இருந்தாலும்

என் முதல் ஆசிரியை – என் அம்மா.

எங்கள் வீட்டுக் கதவுதான்

என் முதல் கரும்பலகை.

ஒரு கையில் சாதக் கிண்ணம்

மற்றொரு கையில் எழுத்து.

அன்னையாகவும்

ஆசிரியையாகவும் இருந்தவர் – அவள்.

பள்ளி செல்லும் பயத்தை

விருப்பமாக மாற்றியவர்கள் –

செல்லம்மா டீச்சர்,

ஈஸ்வரி டீச்சர்.

தமிழ் ஒரு பாடமல்ல

ஒரு மொழியின் அழகு என்று

எழுத கற்றுத்தந்தவர் –

ஹேமாவதி டீச்சர்.

அறிவியல்

புத்தகத்தில் இருக்கும் எழுத்து அல்ல

உலகத்தை புரிந்து கொள்ளும் வழி என்று

காட்டியவர் – ஜானகி டீச்சர்.

வரலாறும் அரசியலும்

வாழ்க்கையின் கதைகள் என்று

எனக்குள் விதைத்தவர்கள் –

சாந்தா டீச்சர்,

வசந்தா டீச்சர்.

இவர்கள் மட்டும் அல்ல…

என் வாழ்க்கையில் நான் கண்டு வியந்த

அனைத்து பெண்களுக்கும்…

மனமார்ந்த

பெண்கள் தின வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா க

 நகரங்கள் சில நேரம் மனிதர்களை விழுங்கும்.

ஆனா அந்த நகரங்களையே அமைதியாக ஜெயித்து கொண்டு நடந்து போகும் சிலர் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களில் பெரும்பாலோர் – பெண்கள்.

நான்கு சுவருக்குள் அமர்ந்து

“நாங்களும் ஆண்களுக்கு சமம்” என்று

குரல் உயர்த்தி பேசாமல்…

சென்னை போன்ற நகரங்களின் பரபரப்பில்

ஒரு முகவரி இல்லாமல்

ஒரு பாதுகாப்பு இல்லாமல்

தான் படித்த படிப்புக்கு ஏற்றதோ,

ஏற்காததோ ஒரு வேலையை

குடும்பம் என்ற ஒரு காரணத்திற்காக

அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு…

நெரிசலான பேருந்துகளிலும்

மூச்சு வாங்க இடமில்லாத இரயில்களிலும்

தன் சோர்வை வெளியில் காட்டாமல்

உள்ளுக்குள் மட்டும் மடித்து வைத்து…

அலுவலக அரசியலை

தினமும் புரிந்து கொண்டு

அதை எதிர்த்து அல்ல

அதை தாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்து…

இந்த வயதில் மலர வேண்டிய

கவிதை, கற்பனை, காதல்

அனைத்தையும்

தன் மனசுக்குள் மட்டும் பூட்டி வைத்து…

உதட்டில் ஒரு சிறிய புன்னகை மட்டும் அணிந்து கொண்டு

“நாளை நல்ல நாளாகும்”

என்று தன்னையும்

தன் குடும்பத்தையும் நம்ப வைக்கும் பெண்கள்…

அவர்கள் தான்

இந்த நகரத்தின் அமைதியான வீரர்கள்.

என் வாழ்க்கையில் ஆசான்கள் பலர் இருந்தாலும்

என் முதல் ஆசிரியை – என் அம்மா.

எங்கள் வீட்டுக் கதவுதான்

என் முதல் கரும்பலகை.

ஒரு கையில் சாதக் கிண்ணம்

மற்றொரு கையில் எழுத்து.

அன்னையாகவும்

ஆசிரியையாகவும் இருந்தவர் – அவள்.

பள்ளி செல்லும் பயத்தை

விருப்பமாக மாற்றியவர்கள் –

செல்லம்மா டீச்சர்,

ஈஸ்வரி டீச்சர்.

தமிழ் ஒரு பாடமல்ல

ஒரு மொழியின் அழகு என்று

எழுத கற்றுத்தந்தவர் –

ஹேமாவதி டீச்சர்.

அறிவியல்

புத்தகத்தில் இருக்கும் எழுத்து அல்ல

உலகத்தை புரிந்து கொள்ளும் வழி என்று

காட்டியவர் – ஜானகி டீச்சர்.

வரலாறும் அரசியலும்

வாழ்க்கையின் கதைகள் என்று

எனக்குள் விதைத்தவர்கள் –

சாந்தா டீச்சர்,

வசந்தா டீச்சர்.

இவர்கள் மட்டும் அல்ல…

என் வாழ்க்கையில் நான் கண்டு வியந்த

அனைத்து பெண்களுக்கும்…

மனமார்ந்த

பெண்கள் தின வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா க

 

தமிழ் சினிமாவில் சமீபகாலமாக 'டார்க் காமெடி' (Dark Comedy) படங்கள் மீது ஒரு தனி மோகம் உருவாகியுள்ளது. அந்த வரிசையில், கீர்த்தி சுரேஷ் மற்றும் ராதிகா சரத்குமார் நடிப்பில் நெட்ஃபிக்ஸ் தளத்தில் வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் தான் 'ரீவால்வர் ரீட்டா'. சமீபத்தில் வெளியான டீசர்கள் மற்றும் போஸ்டர்கள் ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்ததா இந்தப் படம்? அலசுவோம்!

கதைக்கரு:

​பாண்டிச்சேரியில் ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் சாதாரண பெண்ணாக வலம் வருகிறார் ரீட்டா (கீர்த்தி சுரேஷ்). அவருக்குத் துப்பாக்கி என்றால் உயிர். எதிர்பாராத ஒரு சூழலில் ஒரு பெரிய கேங்ஸ்டர் கும்பலிடம் சிக்கிக்கொள்ளும் ரீட்டா, அங்கிருந்து எப்படித் தப்பிக்கிறார், தனது குடும்பத்தை எப்படிக் காப்பாற்றுகிறார் என்பதுதான் படத்தின் கதை.

நடிகர்களின் பங்களிப்பு:

​கீர்த்தி சுரேஷ்: இந்தப் படத்தைத் தாங்கிப் பிடிப்பதே கீர்த்தி சுரேஷ் தான். தனது பாத்திரத்தின் அப்பாவித்தனத்தையும், இக்கட்டான சூழலில் காட்டும் துணிச்சலையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். நடிகையர் திலகம் புகழ் கீர்த்திக்கு இது ஒரு ஜாலியான 'ஒன் வுமன் ஷோ'.

​ராதிகா சரத்குமார்: படத்தின் உண்மையான எனர்ஜி பூஸ்டர் ராதிகா மேம் தான். ரீட்டாவின் அம்மாவாக அவர் செய்யும் லூட்டிகளும், டைமிங் காமெடியும் தான் தியேட்டரில் (அல்லது மொபைலில்) சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன.

​ஜான் விஜய்: போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டராக வரும் ஜான் விஜய்யின் நடிப்பு, அவர் இதற்கு முன் நடித்த பல படங்களை நினைவுபடுத்துகிறது. அதே மேனரிசம், அதே மாடுலேஷன் என்பதால் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அது சலிப்பைத் தருகிறது. ஒரு நல்ல நடிகரான அவர், அடுத்தடுத்த படங்களில் கொஞ்சம் வித்தியாசம் காட்டினால் நன்றாக இருக்கும்.

​ரெடின் கிங்ஸ்லி: இவரது காமெடி அங்கங்கே சிரிப்பை வரவழைத்தாலும், பல இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் 'ஷார்ப்பாக' எழுதியிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது.

இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்பம்:

​இயக்குனர் ஜே.கே. சந்துரு ஒரு நல்ல ஐடியாவை கையில் எடுத்திருக்கிறார். ஆனால், ஒரு முழுமையான திரைக்கதையாக மாற்றுவதில் கோட்டை விட்டுவிட்டார். குறிப்பாக, இரண்டாம் பாதியில் படத்தின் வேகம் வெகுவாகக் குறைகிறது. 'கோலமாவு கோகிலா' பாணியில் ஒரு விறுவிறுப்பான அனுபவம் கிடைக்கும் என்று பார்த்தால், படம் ஆங்காங்கே தடுமாறுகிறது.

​சீன் ரோல்டனின் இசை படத்திற்கு ஒரு ப்ளஸ். பின்னணி இசை காட்சியமைப்புகளுக்கு நல்ல பலம் சேர்க்கிறது.

நிறைகள் (+):

​கீர்த்தி சுரேஷ் & ராதிகா சரத்குமார் இடையேயான கெமிஸ்ட்ரி.

​சில நகைச்சுவை காட்சிகள்.

​வண்ணமயமான மேக்கிங்.

​குறைகள் (-):

​சோர்வடையச் செய்யும் மெதுவான திரைக்கதை.

​ஜான் விஜய்யின் ஒரே மாதிரியான நடிப்பு.

​கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் இருந்த பலவீனம்.

​இறுதித் தீர்ப்பு:

​'ரீவால்வர் ரீட்டா' - ஒரு சுமாரான டார்க் காமெடி முயற்சி. திரைக்கதையில் இன்னும் கொஞ்சம் வேகம் இருந்திருந்தால், இது ஒரு மிகப்பெரிய ஹிட் படமாக அமைந்திருக்கும். இருந்தாலும், கீர்த்தி சுரேஷ் ரசிகர்களுக்கும், வார இறுதியில் ஜாலியாக ஒரு படம் பார்க்க நினைப்பவர்களுக்கும் இது ஒரு நல்ல சாய்ஸ்.

​எனது மதிப்பீடு: 2.5 / 5

​#RevolverRita #KeerthySuresh #RevolverRitaReview #NetflixIndia #RadikaaSarathkumar #TamilCinema #CinemaReview #DarkComedy #KollywoodNews #RevolverRitaOnNetflix #JohnVijay #RedinKingsley #MovieReview #TamilBlog #KeerthySureshFans

 

தமிழ் சினிமாவில் சமீபகாலமாக 'டார்க் காமெடி' (Dark Comedy) படங்கள் மீது ஒரு தனி மோகம் உருவாகியுள்ளது. அந்த வரிசையில், கீர்த்தி சுரேஷ் மற்றும் ராதிகா சரத்குமார் நடிப்பில் நெட்ஃபிக்ஸ் தளத்தில் வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் தான் 'ரீவால்வர் ரீட்டா'. சமீபத்தில் வெளியான டீசர்கள் மற்றும் போஸ்டர்கள் ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்ததா இந்தப் படம்? அலசுவோம்!

கதைக்கரு:

​பாண்டிச்சேரியில் ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் சாதாரண பெண்ணாக வலம் வருகிறார் ரீட்டா (கீர்த்தி சுரேஷ்). அவருக்குத் துப்பாக்கி என்றால் உயிர். எதிர்பாராத ஒரு சூழலில் ஒரு பெரிய கேங்ஸ்டர் கும்பலிடம் சிக்கிக்கொள்ளும் ரீட்டா, அங்கிருந்து எப்படித் தப்பிக்கிறார், தனது குடும்பத்தை எப்படிக் காப்பாற்றுகிறார் என்பதுதான் படத்தின் கதை.

நடிகர்களின் பங்களிப்பு:

​கீர்த்தி சுரேஷ்: இந்தப் படத்தைத் தாங்கிப் பிடிப்பதே கீர்த்தி சுரேஷ் தான். தனது பாத்திரத்தின் அப்பாவித்தனத்தையும், இக்கட்டான சூழலில் காட்டும் துணிச்சலையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். நடிகையர் திலகம் புகழ் கீர்த்திக்கு இது ஒரு ஜாலியான 'ஒன் வுமன் ஷோ'.

​ராதிகா சரத்குமார்: படத்தின் உண்மையான எனர்ஜி பூஸ்டர் ராதிகா மேம் தான். ரீட்டாவின் அம்மாவாக அவர் செய்யும் லூட்டிகளும், டைமிங் காமெடியும் தான் தியேட்டரில் (அல்லது மொபைலில்) சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன.

​ஜான் விஜய்: போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டராக வரும் ஜான் விஜய்யின் நடிப்பு, அவர் இதற்கு முன் நடித்த பல படங்களை நினைவுபடுத்துகிறது. அதே மேனரிசம், அதே மாடுலேஷன் என்பதால் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அது சலிப்பைத் தருகிறது. ஒரு நல்ல நடிகரான அவர், அடுத்தடுத்த படங்களில் கொஞ்சம் வித்தியாசம் காட்டினால் நன்றாக இருக்கும்.

​ரெடின் கிங்ஸ்லி: இவரது காமெடி அங்கங்கே சிரிப்பை வரவழைத்தாலும், பல இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் 'ஷார்ப்பாக' எழுதியிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது.

இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்பம்:

​இயக்குனர் ஜே.கே. சந்துரு ஒரு நல்ல ஐடியாவை கையில் எடுத்திருக்கிறார். ஆனால், ஒரு முழுமையான திரைக்கதையாக மாற்றுவதில் கோட்டை விட்டுவிட்டார். குறிப்பாக, இரண்டாம் பாதியில் படத்தின் வேகம் வெகுவாகக் குறைகிறது. 'கோலமாவு கோகிலா' பாணியில் ஒரு விறுவிறுப்பான அனுபவம் கிடைக்கும் என்று பார்த்தால், படம் ஆங்காங்கே தடுமாறுகிறது.

​சீன் ரோல்டனின் இசை படத்திற்கு ஒரு ப்ளஸ். பின்னணி இசை காட்சியமைப்புகளுக்கு நல்ல பலம் சேர்க்கிறது.

நிறைகள் (+):

​கீர்த்தி சுரேஷ் & ராதிகா சரத்குமார் இடையேயான கெமிஸ்ட்ரி.

​சில நகைச்சுவை காட்சிகள்.

​வண்ணமயமான மேக்கிங்.

​குறைகள் (-):

​சோர்வடையச் செய்யும் மெதுவான திரைக்கதை.

​ஜான் விஜய்யின் ஒரே மாதிரியான நடிப்பு.

​கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் இருந்த பலவீனம்.

​இறுதித் தீர்ப்பு:

​'ரீவால்வர் ரீட்டா' - ஒரு சுமாரான டார்க் காமெடி முயற்சி. திரைக்கதையில் இன்னும் கொஞ்சம் வேகம் இருந்திருந்தால், இது ஒரு மிகப்பெரிய ஹிட் படமாக அமைந்திருக்கும். இருந்தாலும், கீர்த்தி சுரேஷ் ரசிகர்களுக்கும், வார இறுதியில் ஜாலியாக ஒரு படம் பார்க்க நினைப்பவர்களுக்கும் இது ஒரு நல்ல சாய்ஸ்.

​எனது மதிப்பீடு: 2.5 / 5

​#RevolverRita #KeerthySuresh #RevolverRitaReview #NetflixIndia #RadikaaSarathkumar #TamilCinema #CinemaReview #DarkComedy #KollywoodNews #RevolverRitaOnNetflix #JohnVijay #RedinKingsley #MovieReview #TamilBlog #KeerthySureshFans

 ஒரு காலம். இரண்டு பயணங்கள். — சிவகார்த்திகேயன் பற்றி என் குறிப்பேடு

ஒவ்வொரு நடிகரும் ஒரு கால கட்டத்தில் நமக்கு பிடிப்பார்கள்.

ஆனால் சிலர் மட்டும் — நம்ம வயசு நண்பன் போல பிடித்து விடுவார்கள்.

எனக்கு அப்படித் தோன்றியவர் Sivakarthikeyan.

2012 — ஒரே ஆண்டு, இரண்டு திருப்பங்கள்

2012 என் வாழ்க்கையிலும், அவரின் பயணத்திலும் ஒரு முக்கிய ஆண்டு.

எனக்கு அது career turning point.

அவருக்கு முழு ஹீரோவாகத் தோன்றிய மனம் கொத்தி பறவை.

அந்த படத்தை theatre-ல் பார்த்த நாள் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

அந்த காலத்தில் தமிழ் சினிமா ரசிகர் படைகள் உறுதியானவை — Ajith, Vijay, Dhanush, Simbu… அதற்கு மேல் Rajini, Kamal, Vikram.

அந்த கூட்டத்தில் ஒரு புதிய முகம் வந்தது.

Hero entry இல்லை.

பக்கத்து வீட்டு பையன் entry.

அதனால்தான் connect ஆனது.

அவரின் வளர்ச்சியை நான் பார்த்ததில்லை.

ஒரு classmate-ன் growth-ஐ பார்த்தேன்.

எதிர் நீச்சல் — தலைப்பு போலவே பயணம்

அடுத்து எதிர் நீச்சல்.

Udhayam theatre-ல் பார்த்த அந்த நாள் இன்னும் fresh.

Title மாதிரி தான் அவர் பயணம் — எதிர் நீச்சல்.

பின் வந்த வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்

கிராம புற இளைஞர்களின் மனதில் பதிந்தது.

அவர் ரசிகன் என்றதைத் தாண்டி “நம்ம பக்கம் இருந்தவன்” என்ற உணர்வு வந்தது.

குடும்ப ரசிகர்களை கட்டிய படங்கள்

மான் கராத்தே

குழந்தைகள் audience-ஐ cover செய்த படம்.

Anirudh பாடல்கள், Hansika peak — theatre vibe.

காக்கிசட்டை

Constable role.

Hero image safe zone-ல் போகவில்லை.

Audience-ஐ step by step build பண்ணினார்.

Kids → Family → Mass.

Smart growth.

சோதனைகளுக்குப் பின் வந்த ஓட்டம்

சில தடைகளைத் தாண்டி ரஜினி முருகன்.

A, B, C centres முழுவதும் ஓடிய படம்.

Soori comedy இன்னும் memes-ல் வாழ்கிறது.

அந்த படம் அவரை settled hero-ஆக stamp செய்தது.

கனவுகளுக்கு ரசீது

எனக்கு personal favourite ரெமோ.

PC Sreeram camera — ஒவ்வொரு frame-மும் goosebumps.

படத்தில் ஒரு dialogue:

“ஒரு நாள் சத்யம் theatre-ல் பெரிய banner வைக்கணும்.”

சில வருடங்களில்

அதே சத்யம் theatre வாசலில்

அவருக்கே பெரிய banner.

சில கனவுகள்… ரசீது வைத்துக் கொள்கின்றன.

அடுத்த கட்டம்

வேலைக்காரன்

ஒரு jump.

பின் நம்ம வீட்டு பிள்ளை,

டாக்டர்,

டான்,

ஹீரோ —

ஒவ்வொரு படியிலும் growth தெரிந்தது.

மாவீரன்

அயலான்

theatre-க்கு போகவேண்டும் என்று தோன்றும் படங்கள்.

பின் teaser பார்த்த அமரன்.

ஒரு காலத்தில் constable.

இன்று Indian Army officer screen-ல்.

அவரின் உயர்வு —

நானே வெற்றி அடைந்தது போல உணர்வு.

ஒரே உணர்வு

நூறு கனவு கண்டால்

ஆறு கனவு பலிக்கும் என்று சொல்வார்கள்.

சிலருக்கு அந்த ஆறும் கூட பலிக்க ஆரம்பிக்கும்.

சில நடிகர்கள் நம்மை entertain பண்ணுவார்கள்.

சிலர் inspire பண்ணுவார்கள்.

மிகச் சிலர் மட்டும் —

நம்மோடு பயணம் செய்த உணர்வு தருவார்கள்.

சிவகார்த்திகேயன் எனக்கு அந்த வகை.

ரசிகனாக மட்டும் இல்லை.

ஒரு batchmate போல.

ஒரு நண்பன் போல.

அவரின் பயணம் தொடர்ந்து உயரட்டும்.

நம்ம கனவுகளும் அதோடு ஓடட்டும்.

இவன் 

ராஜா க

 ஒரு காலம். இரண்டு பயணங்கள். — சிவகார்த்திகேயன் பற்றி என் குறிப்பேடு

ஒவ்வொரு நடிகரும் ஒரு கால கட்டத்தில் நமக்கு பிடிப்பார்கள்.

ஆனால் சிலர் மட்டும் — நம்ம வயசு நண்பன் போல பிடித்து விடுவார்கள்.

எனக்கு அப்படித் தோன்றியவர் Sivakarthikeyan.

2012 — ஒரே ஆண்டு, இரண்டு திருப்பங்கள்

2012 என் வாழ்க்கையிலும், அவரின் பயணத்திலும் ஒரு முக்கிய ஆண்டு.

எனக்கு அது career turning point.

அவருக்கு முழு ஹீரோவாகத் தோன்றிய மனம் கொத்தி பறவை.

அந்த படத்தை theatre-ல் பார்த்த நாள் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

அந்த காலத்தில் தமிழ் சினிமா ரசிகர் படைகள் உறுதியானவை — Ajith, Vijay, Dhanush, Simbu… அதற்கு மேல் Rajini, Kamal, Vikram.

அந்த கூட்டத்தில் ஒரு புதிய முகம் வந்தது.

Hero entry இல்லை.

பக்கத்து வீட்டு பையன் entry.

அதனால்தான் connect ஆனது.

அவரின் வளர்ச்சியை நான் பார்த்ததில்லை.

ஒரு classmate-ன் growth-ஐ பார்த்தேன்.

எதிர் நீச்சல் — தலைப்பு போலவே பயணம்

அடுத்து எதிர் நீச்சல்.

Udhayam theatre-ல் பார்த்த அந்த நாள் இன்னும் fresh.

Title மாதிரி தான் அவர் பயணம் — எதிர் நீச்சல்.

பின் வந்த வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்

கிராம புற இளைஞர்களின் மனதில் பதிந்தது.

அவர் ரசிகன் என்றதைத் தாண்டி “நம்ம பக்கம் இருந்தவன்” என்ற உணர்வு வந்தது.

குடும்ப ரசிகர்களை கட்டிய படங்கள்

மான் கராத்தே

குழந்தைகள் audience-ஐ cover செய்த படம்.

Anirudh பாடல்கள், Hansika peak — theatre vibe.

காக்கிசட்டை

Constable role.

Hero image safe zone-ல் போகவில்லை.

Audience-ஐ step by step build பண்ணினார்.

Kids → Family → Mass.

Smart growth.

சோதனைகளுக்குப் பின் வந்த ஓட்டம்

சில தடைகளைத் தாண்டி ரஜினி முருகன்.

A, B, C centres முழுவதும் ஓடிய படம்.

Soori comedy இன்னும் memes-ல் வாழ்கிறது.

அந்த படம் அவரை settled hero-ஆக stamp செய்தது.

கனவுகளுக்கு ரசீது

எனக்கு personal favourite ரெமோ.

PC Sreeram camera — ஒவ்வொரு frame-மும் goosebumps.

படத்தில் ஒரு dialogue:

“ஒரு நாள் சத்யம் theatre-ல் பெரிய banner வைக்கணும்.”

சில வருடங்களில்

அதே சத்யம் theatre வாசலில்

அவருக்கே பெரிய banner.

சில கனவுகள்… ரசீது வைத்துக் கொள்கின்றன.

அடுத்த கட்டம்

வேலைக்காரன்

ஒரு jump.

பின் நம்ம வீட்டு பிள்ளை,

டாக்டர்,

டான்,

ஹீரோ —

ஒவ்வொரு படியிலும் growth தெரிந்தது.

மாவீரன்

அயலான்

theatre-க்கு போகவேண்டும் என்று தோன்றும் படங்கள்.

பின் teaser பார்த்த அமரன்.

ஒரு காலத்தில் constable.

இன்று Indian Army officer screen-ல்.

அவரின் உயர்வு —

நானே வெற்றி அடைந்தது போல உணர்வு.

ஒரே உணர்வு

நூறு கனவு கண்டால்

ஆறு கனவு பலிக்கும் என்று சொல்வார்கள்.

சிலருக்கு அந்த ஆறும் கூட பலிக்க ஆரம்பிக்கும்.

சில நடிகர்கள் நம்மை entertain பண்ணுவார்கள்.

சிலர் inspire பண்ணுவார்கள்.

மிகச் சிலர் மட்டும் —

நம்மோடு பயணம் செய்த உணர்வு தருவார்கள்.

சிவகார்த்திகேயன் எனக்கு அந்த வகை.

ரசிகனாக மட்டும் இல்லை.

ஒரு batchmate போல.

ஒரு நண்பன் போல.

அவரின் பயணம் தொடர்ந்து உயரட்டும்.

நம்ம கனவுகளும் அதோடு ஓடட்டும்.

இவன் 

ராஜா க

 

அப்பன் இருக்கிறான்: ஒரு சிவராத்திரி நினைவலை!

​சென்னை... பிழைக்க வரும் எவரையும் இந்த ஊர் அவ்வளவு சீக்கிரம் கைவிடுவதில்லை. ஆனால், ஆரம்பத்தில் அது கொடுக்கும் நெருக்கடி இருக்கிறதே, அது ஒரு தனி ரகம்.

​அந்தப் புதுசு... கண்கள் நிறைய அடுத்த கட்டத்தைப் பற்றிய கனவுகளும், உள்ளுக்குள் ‘இன்னும் உயர வேண்டுமே’ என்கிற ஒரு தவிப்பும் இருந்த காலம் அது. சைதாப்பேட்டையில் நண்பர்களோடு ஒரு சின்ன அறை. ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தாசையாய், கையில் காசில்லாத போதும் ஒரு பிடிமானத்தோடு இருந்த அந்த நாட்கள் தான் இன்று நான் நிற்கும் வாழ்வின் அஸ்திவாரம்.

​அந்த முதல் சிவராத்திரி

​அன்று ஒரு சிவராத்திரி. என் நண்பனை அழைத்தேன், "வாடா... இந்த சைதாப்பேட்டை காரணீஸ்வரர் கோயிலுக்குப் போய் வரலாம்" என்று. அவனோ முதலில் தயங்கினான். அன்றைய இளைஞர்களுக்கே உரிய அந்த லேசான நாத்திகமோ அல்லது அயர்ச்சியோ தெரியவில்லை. நான் விடவில்லை. "ஏதோ ஒரு நம்பிக்கை... போய்த்தான் பார்ப்போமே, நல்லது நடந்தால் சந்தோஷம் தானே?" என்று சொல்லி வண்டியை எடுத்தேன். வண்டிக்கு ஒரு பத்து ரூபாய் பெட்ரோல் போட்டால் மனதுக்கும் கொஞ்சம் தெம்பு ஏறும். அந்தப் பத்து ரூபாய் பெட்ரோலில் தான் எங்கள் நம்பிக்கையே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

​அன்று காரணீஸ்வரர் கோயிலில் பெரிய கூட்டமில்லை. ஈசனின் தரிசனம் முடித்து அமர்ந்தால், அங்கே மங்கையர்க்கரசி அவர்களின் சொற்பொழிவு. "இந்தக் கதை இப்படித்தான் முடியும்" என்று நான் முன்கூட்டியே சொல்ல, என் நண்பன் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான். "கிருபானந்த வாரியாரின் சீஷ்யை... அவர் பாணி எனக்குத் தெரியுமடா" என்றேன். அந்தச் சொல்லாடல்களில் ஒரு ஈர்ப்பு வந்தது.

​அடுத்த கால பூஜையும் வந்தது. பிரசாதம் விநியோகிக்க இளைஞர்கள் தேவைப்பட, எங்களையும் அழைத்தார்கள். என் நண்பன், எதற்கும் தயங்குபவன், அன்று தன் முழு பலத்தையும் காட்டி அந்தச் சேவையில் இறங்கினான். அன்று இரவு முழுக்க பரதநாட்டியம், பக்தி, அந்த ஆலயத்தின் அமைதி என விடிய விடிய ஈசனின் நிழலிலேயே தங்கிவிட்டோம்.

​தேடலும் விடையுமாய் ஈசன்

​ஈசன் கைவிடவில்லை.

​அடுத்த சில மாதங்களிலேயே அவனுக்கு ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது. "மச்சி... அடுத்த சிவராத்திரிக்கு மறக்காம அதே கோயிலுக்குப் போகணும்டா" என்று அவன் சொன்ன போதுதான் புரிந்தது, அவன் மனதுக்குள் அந்த இறைவன் மெல்ல நுழைந்துவிட்டான் என்று. மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொருவராக வாழ்க்கையின் அடுத்தடுத்த உயரங்களைத் தொட்டோம்.

​காலம் எங்களை வெவ்வேறு திசைகளில் பிரித்திருக்கலாம். பிழைப்புக்காக ஆளுக்கொரு திசையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், ஒவ்வொரு சிவராத்திரி வரும்போதெல்லாம் எங்களை இணைக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத சரடு அந்தப் பழைய நினைவுகள் தான்.

​தொடரும் பயணம்

​மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர், திருவான்மியூர் மருந்தீஸ்வரர், தையூர் செங்கன்மாலீஸ்வரர் எனப் பல ஆலயங்களைத் தரிசித்த நான், இன்று சிவராத்திரி அன்று மணிமங்களத்தில் ஞானாம்பிகை சமேத கைலாசநாதர் ஆலயத்தில் நிற்கிறேன்.

​அன்று சென்னைக்கு வந்து ஒரு பிடிமானத்திற்காகத் தேடிய எங்களைப் போல, இன்றும் பல இளைஞர்கள் தேடலோடு, கண்ணில் கனவுகளோடு வந்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றே ஒன்றுதான்:

​"அப்பன் இருக்கிறான்... அவன் கைவிட மாட்டான்." அந்த மகா சிவபெருமான் மீதான நம்பிக்கையே உங்கள் வாழ்வின் ஒளியாகட்டும். விழித்திருப்போம்... அவன் அருளால் உயர்வோம்!

​சிவாய நம! 🙏🏻

 #Shivaratri #PersonalJourney #ChennaiDiaries #Spirituality #Karaniswarar

 

அப்பன் இருக்கிறான்: ஒரு சிவராத்திரி நினைவலை!

​சென்னை... பிழைக்க வரும் எவரையும் இந்த ஊர் அவ்வளவு சீக்கிரம் கைவிடுவதில்லை. ஆனால், ஆரம்பத்தில் அது கொடுக்கும் நெருக்கடி இருக்கிறதே, அது ஒரு தனி ரகம்.

​அந்தப் புதுசு... கண்கள் நிறைய அடுத்த கட்டத்தைப் பற்றிய கனவுகளும், உள்ளுக்குள் ‘இன்னும் உயர வேண்டுமே’ என்கிற ஒரு தவிப்பும் இருந்த காலம் அது. சைதாப்பேட்டையில் நண்பர்களோடு ஒரு சின்ன அறை. ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தாசையாய், கையில் காசில்லாத போதும் ஒரு பிடிமானத்தோடு இருந்த அந்த நாட்கள் தான் இன்று நான் நிற்கும் வாழ்வின் அஸ்திவாரம்.

​அந்த முதல் சிவராத்திரி

​அன்று ஒரு சிவராத்திரி. என் நண்பனை அழைத்தேன், "வாடா... இந்த சைதாப்பேட்டை காரணீஸ்வரர் கோயிலுக்குப் போய் வரலாம்" என்று. அவனோ முதலில் தயங்கினான். அன்றைய இளைஞர்களுக்கே உரிய அந்த லேசான நாத்திகமோ அல்லது அயர்ச்சியோ தெரியவில்லை. நான் விடவில்லை. "ஏதோ ஒரு நம்பிக்கை... போய்த்தான் பார்ப்போமே, நல்லது நடந்தால் சந்தோஷம் தானே?" என்று சொல்லி வண்டியை எடுத்தேன். வண்டிக்கு ஒரு பத்து ரூபாய் பெட்ரோல் போட்டால் மனதுக்கும் கொஞ்சம் தெம்பு ஏறும். அந்தப் பத்து ரூபாய் பெட்ரோலில் தான் எங்கள் நம்பிக்கையே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

​அன்று காரணீஸ்வரர் கோயிலில் பெரிய கூட்டமில்லை. ஈசனின் தரிசனம் முடித்து அமர்ந்தால், அங்கே மங்கையர்க்கரசி அவர்களின் சொற்பொழிவு. "இந்தக் கதை இப்படித்தான் முடியும்" என்று நான் முன்கூட்டியே சொல்ல, என் நண்பன் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான். "கிருபானந்த வாரியாரின் சீஷ்யை... அவர் பாணி எனக்குத் தெரியுமடா" என்றேன். அந்தச் சொல்லாடல்களில் ஒரு ஈர்ப்பு வந்தது.

​அடுத்த கால பூஜையும் வந்தது. பிரசாதம் விநியோகிக்க இளைஞர்கள் தேவைப்பட, எங்களையும் அழைத்தார்கள். என் நண்பன், எதற்கும் தயங்குபவன், அன்று தன் முழு பலத்தையும் காட்டி அந்தச் சேவையில் இறங்கினான். அன்று இரவு முழுக்க பரதநாட்டியம், பக்தி, அந்த ஆலயத்தின் அமைதி என விடிய விடிய ஈசனின் நிழலிலேயே தங்கிவிட்டோம்.

​தேடலும் விடையுமாய் ஈசன்

​ஈசன் கைவிடவில்லை.

​அடுத்த சில மாதங்களிலேயே அவனுக்கு ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது. "மச்சி... அடுத்த சிவராத்திரிக்கு மறக்காம அதே கோயிலுக்குப் போகணும்டா" என்று அவன் சொன்ன போதுதான் புரிந்தது, அவன் மனதுக்குள் அந்த இறைவன் மெல்ல நுழைந்துவிட்டான் என்று. மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொருவராக வாழ்க்கையின் அடுத்தடுத்த உயரங்களைத் தொட்டோம்.

​காலம் எங்களை வெவ்வேறு திசைகளில் பிரித்திருக்கலாம். பிழைப்புக்காக ஆளுக்கொரு திசையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், ஒவ்வொரு சிவராத்திரி வரும்போதெல்லாம் எங்களை இணைக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத சரடு அந்தப் பழைய நினைவுகள் தான்.

​தொடரும் பயணம்

​மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர், திருவான்மியூர் மருந்தீஸ்வரர், தையூர் செங்கன்மாலீஸ்வரர் எனப் பல ஆலயங்களைத் தரிசித்த நான், இன்று சிவராத்திரி அன்று மணிமங்களத்தில் ஞானாம்பிகை சமேத கைலாசநாதர் ஆலயத்தில் நிற்கிறேன்.

​அன்று சென்னைக்கு வந்து ஒரு பிடிமானத்திற்காகத் தேடிய எங்களைப் போல, இன்றும் பல இளைஞர்கள் தேடலோடு, கண்ணில் கனவுகளோடு வந்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றே ஒன்றுதான்:

​"அப்பன் இருக்கிறான்... அவன் கைவிட மாட்டான்." அந்த மகா சிவபெருமான் மீதான நம்பிக்கையே உங்கள் வாழ்வின் ஒளியாகட்டும். விழித்திருப்போம்... அவன் அருளால் உயர்வோம்!

​சிவாய நம! 🙏🏻

 #Shivaratri #PersonalJourney #ChennaiDiaries #Spirituality #Karaniswarar

 

பெண்ணைத் தொடுவது காதலல்ல...

அவள் மௌனத்தைத் தொடுவதுதான் காதல்!

​இன்று 250 மில்லியன் ரோஜாக்கள் விற்கப்படலாம்.

ஆனால், ஒரு பெண்ணின் அகங்காரத்தை உடைக்காமல்,

அவள் சுயத்தை மதிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு மட்டுமே

காதல் வசப்படும்.

​ஆண் என்பவன் ஆள்பவன் அல்ல;

அன்பால் சரணடைபவன்.

​உடல் தாகம் தீர்ந்த பின் மிஞ்சுவது எதுவோ,

அதுவே உண்மையான பிணைப்பு.

உன் துணையின் கண்களில் உன்னைப் பார்...

அங்கே கடவுள் தெரிவான்!

​காதல் ஒரு தவம்.

காதலிப்பவர்கள் எல்லாரும் சித்தர்கள்!

​வாழ்க காதலர்... வளர்க புரிதல்

#Val

entinesDay2026 #love

 

பெண்ணைத் தொடுவது காதலல்ல...

அவள் மௌனத்தைத் தொடுவதுதான் காதல்!

​இன்று 250 மில்லியன் ரோஜாக்கள் விற்கப்படலாம்.

ஆனால், ஒரு பெண்ணின் அகங்காரத்தை உடைக்காமல்,

அவள் சுயத்தை மதிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு மட்டுமே

காதல் வசப்படும்.

​ஆண் என்பவன் ஆள்பவன் அல்ல;

அன்பால் சரணடைபவன்.

​உடல் தாகம் தீர்ந்த பின் மிஞ்சுவது எதுவோ,

அதுவே உண்மையான பிணைப்பு.

உன் துணையின் கண்களில் உன்னைப் பார்...

அங்கே கடவுள் தெரிவான்!

​காதல் ஒரு தவம்.

காதலிப்பவர்கள் எல்லாரும் சித்தர்கள்!

​வாழ்க காதலர்... வளர்க புரிதல்

#Val

entinesDay2026 #love

 Sarvam Maya

— 

ஒரு மனிதன் இரண்டு உலகங்களுக்கு நடுவில் நிற்கிறான்.

ஒன்றில் பாரம்பரியம்.

மற்றொன்றில் அவன் தனிப்பட்ட இசை.

மலையாள சினிமா ஒரு விஷயத்தை நன்றாக அறிவது —

அது சத்தமாக பேசாது.

நிசப்தத்துக்கு வேலை கொடுக்கும்.

Sarvam Maya ஒரு ghost story அல்ல.

ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையை யார் எழுத வேண்டும் என்று quietly கேட்கும் கதை.

அவன் தந்தையா?

அவன் கடமையா?

அல்லது அவன் உள்ளே ஒலிக்கும் ஒரு melodyயா?

படம் முழுக்க பெரிய சம்பவங்கள் எதுவும் நடக்காது.

ஆனால் சிறிய உணர்வுகள் நடக்கிறது.

அதுதான் முக்கியம்.

Nivin Pauly நடித்திருக்கும் மனிதன்

வாழ்க்கையில் late-ஆ அல்ல,

life-க்கு parallel-ஆ நடக்கிறான்.

அதனால் தான் அவன் முகத்தில்

ஒரு permanent தயக்கம்.

Ghost இங்கு பயமுறுத்துவதற்கு இல்லை.

அது நினைவூட்டுவதற்கு.

நம்மை நாமே தவிர்த்துவிட்ட விஷயங்களை

மீண்டும் அழைக்க.

படத்தின் வேகம் மெதுவாக இருக்கும்.

அது குறை அல்ல.

அது ஒரு தீர்மானம்.

இந்த படத்தை பார்க்கும் போது

கதை முடிவை விட

நம்முடைய முடிவுகளை தான் நினைக்க வைக்கும்.

முடிவில்,

எல்லாம் மாயை என்று சொல்லவில்லை படம்.

சில மாயைகள் தான்

நம்மை நிஜத்துக்கு கொண்டு போகும் என்று சொல்கிறது.

#sarvammaya #moviereview #review #cinema 

 Sarvam Maya

— 

ஒரு மனிதன் இரண்டு உலகங்களுக்கு நடுவில் நிற்கிறான்.

ஒன்றில் பாரம்பரியம்.

மற்றொன்றில் அவன் தனிப்பட்ட இசை.

மலையாள சினிமா ஒரு விஷயத்தை நன்றாக அறிவது —

அது சத்தமாக பேசாது.

நிசப்தத்துக்கு வேலை கொடுக்கும்.

Sarvam Maya ஒரு ghost story அல்ல.

ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையை யார் எழுத வேண்டும் என்று quietly கேட்கும் கதை.

அவன் தந்தையா?

அவன் கடமையா?

அல்லது அவன் உள்ளே ஒலிக்கும் ஒரு melodyயா?

படம் முழுக்க பெரிய சம்பவங்கள் எதுவும் நடக்காது.

ஆனால் சிறிய உணர்வுகள் நடக்கிறது.

அதுதான் முக்கியம்.

Nivin Pauly நடித்திருக்கும் மனிதன்

வாழ்க்கையில் late-ஆ அல்ல,

life-க்கு parallel-ஆ நடக்கிறான்.

அதனால் தான் அவன் முகத்தில்

ஒரு permanent தயக்கம்.

Ghost இங்கு பயமுறுத்துவதற்கு இல்லை.

அது நினைவூட்டுவதற்கு.

நம்மை நாமே தவிர்த்துவிட்ட விஷயங்களை

மீண்டும் அழைக்க.

படத்தின் வேகம் மெதுவாக இருக்கும்.

அது குறை அல்ல.

அது ஒரு தீர்மானம்.

இந்த படத்தை பார்க்கும் போது

கதை முடிவை விட

நம்முடைய முடிவுகளை தான் நினைக்க வைக்கும்.

முடிவில்,

எல்லாம் மாயை என்று சொல்லவில்லை படம்.

சில மாயைகள் தான்

நம்மை நிஜத்துக்கு கொண்டு போகும் என்று சொல்கிறது.

#sarvammaya #moviereview #review #cinema