ஒரு போலீஸ் வாகனத்தை வழிமறித்து, அதில் இருக்கும் ஆயுதங்களை ஒரு gang கடத்திச் செல்கிறது. அந்த gang-ன் தலைவன் Das. இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் இயக்குநர் Lokesh Kanagaraj ஹீரோவாக நடித்திருக்கிறார்.

ஒரு தந்தை, தன் மகனை English Medium-ல் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், தன்னிடம் இருக்கும் சொத்துகளை விற்று ₹7 லட்சம் பணத்தைச் சேர்க்கிறார். அந்தப் பணத்தை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி பறித்துக்கொண்டு, அந்தத் தந்தையைக் கொலை செய்கிறார்.

அந்தப் பணம் அந்த மகனுக்குக் கிடைத்ததா? அவன் தன் தந்தையின் கனவை நிறைவேற்றி படிக்கச் சென்றானா? என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான emotional thread.

அதன்பிறகு படம் முழுவதும் துப்பாக்கிச் சத்தம், violence, bloodshed என்று ஒரு raw world-க்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. அதற்கு கூடுதல் பலமாக இருக்கிறது Anirudh-ன் BGM. சில காட்சிகளில் காட்சியை விட BGM-தான் அந்த intensity-ஐ இன்னும் அதிகமாக உணர வைக்கிறது.

Das-ஆக Lokesh Kanagaraj

இயக்குநராக Lokesh Kanagaraj-ஐ ரசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஹீரோவாக அவரை எப்படி பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தான் படத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

Das கதாபாத்திரத்தில் மிகவும் raw-ஆ நடித்திருக்கிறார்.

அவருடைய body language, பேசும் விதம், fight sequences என ஒரு gangster character-க்கு தேவையான roughness-ஐ கொண்டு வர முயற்சி செய்திருக்கிறார். இரண்டு கதாநாயகிகளுடன் வரும் காட்சிகளில் romance-ஐ கொண்டு வரவும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

ஆனால் அந்த romantic portions மட்டும் சில இடங்களில் கதையின் rawness-க்கு நடுவில் கொஞ்சம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது.

Sanjana & Wamiqa

முதல் கதாநாயகியாக வரும் Sanjana Krishnamoorthy – Parvathi கதாபாத்திரம் சில காட்சிகளில்தான் வந்தாலும், மனதில் நிற்கிறது.

இரண்டாவது கதாநாயகியாக வரும் Wamiqa Gabbi – Chandra வேற லெவல்!

குறிப்பாக அவர் துப்பாக்கி சுடும் காட்சிகள் எல்லாம் பட்டாசு! 🔥

அவருடைய character-க்கு இன்னும் கொஞ்சம் depth கொடுத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், performance மற்றும் action portions-ல் கவனம் ஈர்க்கிறார்.

Action – ரத்தமும் சதையுமாக!

Das-ஐ சுற்றி வரும் நண்பர்கள் மற்றும் gang members-ன் நடிப்பும் மிகையாக இல்லாமல் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக interval-க்கு முன் வரும் fight sequence ரொம்ப raw.

ரத்தம், சதை, violence என்று எந்தவிதமான polishing-ம் இல்லாமல் காட்டியிருப்பது அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தனி intensity கொடுக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமாக பார்க்கும் gangster/action movie template-ஐ தாண்டி, Korean மற்றும் English crime films பார்க்கும் உணர்வை சில இடங்களில் கொடுக்கிறது.

படம் கொடுக்கும் இன்னொரு உணர்வு…

இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் தொடர்ந்து மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

நாமெல்லாம் எவ்வளவு comfortable-ஆ ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறோம்!

படத்தில் காட்டப்படும் அந்த இருண்ட உலகம், violence, பணத்துக்காக நடக்கும் கொலைகள், போலீஸைச் சுற்றி வரும் சில சம்பவங்கள் — இவை எல்லாமே நம்முடைய சாதாரண வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு உலகத்தை காட்டுகின்றன.

சில காட்சிகளில் போலீஸ் என்றாலே வேறு ஒரு பயம் வருகிற அளவுக்கு அந்த உலகம் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மொத்தத்தில்…

DC வழக்கமான தமிழ் gangster movie மாதிரி இல்லை.

இது ஒரு raw gangster movie.

துப்பாக்கிச் சத்தம், ரத்தம், violence, gangster world, Anirudh-ன் BGM, Lokesh-ன் raw performance — இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வேறுபட்ட experience-ஐ கொடுக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், சில character arcs மற்றும் romantic portions இன்னும் கொஞ்சம் convincing-ஆ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்ற குறையும் இருக்கிறது.

ஆனால் படம் முடிந்த பிறகும் சில காட்சிகளும், அந்த raw world-ம் மனதில் நிற்கிறது.

ராவான ஒரு gangster உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லும் படம் — DC. 🎬🔥

குறிப்பு: இது A Certificate / 18+ படம். குழந்தைகளுடன் பார்க்க வேண்டாம்.

இவன் 

ராஜா . க 

 

ஒரு போலீஸ் வாகனத்தை வழிமறித்து, அதில் இருக்கும் ஆயுதங்களை ஒரு gang கடத்திச் செல்கிறது. அந்த gang-ன் தலைவன் Das. இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் இயக்குநர் Lokesh Kanagaraj ஹீரோவாக நடித்திருக்கிறார்.

ஒரு தந்தை, தன் மகனை English Medium-ல் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், தன்னிடம் இருக்கும் சொத்துகளை விற்று ₹7 லட்சம் பணத்தைச் சேர்க்கிறார். அந்தப் பணத்தை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி பறித்துக்கொண்டு, அந்தத் தந்தையைக் கொலை செய்கிறார்.

அந்தப் பணம் அந்த மகனுக்குக் கிடைத்ததா? அவன் தன் தந்தையின் கனவை நிறைவேற்றி படிக்கச் சென்றானா? என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான emotional thread.

அதன்பிறகு படம் முழுவதும் துப்பாக்கிச் சத்தம், violence, bloodshed என்று ஒரு raw world-க்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. அதற்கு கூடுதல் பலமாக இருக்கிறது Anirudh-ன் BGM. சில காட்சிகளில் காட்சியை விட BGM-தான் அந்த intensity-ஐ இன்னும் அதிகமாக உணர வைக்கிறது.

Das-ஆக Lokesh Kanagaraj

இயக்குநராக Lokesh Kanagaraj-ஐ ரசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஹீரோவாக அவரை எப்படி பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தான் படத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

Das கதாபாத்திரத்தில் மிகவும் raw-ஆ நடித்திருக்கிறார்.

அவருடைய body language, பேசும் விதம், fight sequences என ஒரு gangster character-க்கு தேவையான roughness-ஐ கொண்டு வர முயற்சி செய்திருக்கிறார். இரண்டு கதாநாயகிகளுடன் வரும் காட்சிகளில் romance-ஐ கொண்டு வரவும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

ஆனால் அந்த romantic portions மட்டும் சில இடங்களில் கதையின் rawness-க்கு நடுவில் கொஞ்சம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது.

Sanjana & Wamiqa

முதல் கதாநாயகியாக வரும் Sanjana Krishnamoorthy – Parvathi கதாபாத்திரம் சில காட்சிகளில்தான் வந்தாலும், மனதில் நிற்கிறது.

இரண்டாவது கதாநாயகியாக வரும் Wamiqa Gabbi – Chandra வேற லெவல்!

குறிப்பாக அவர் துப்பாக்கி சுடும் காட்சிகள் எல்லாம் பட்டாசு! 🔥

அவருடைய character-க்கு இன்னும் கொஞ்சம் depth கொடுத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், performance மற்றும் action portions-ல் கவனம் ஈர்க்கிறார்.

Action – ரத்தமும் சதையுமாக!

Das-ஐ சுற்றி வரும் நண்பர்கள் மற்றும் gang members-ன் நடிப்பும் மிகையாக இல்லாமல் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக interval-க்கு முன் வரும் fight sequence ரொம்ப raw.

ரத்தம், சதை, violence என்று எந்தவிதமான polishing-ம் இல்லாமல் காட்டியிருப்பது அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தனி intensity கொடுக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமாக பார்க்கும் gangster/action movie template-ஐ தாண்டி, Korean மற்றும் English crime films பார்க்கும் உணர்வை சில இடங்களில் கொடுக்கிறது.

படம் கொடுக்கும் இன்னொரு உணர்வு…

இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் தொடர்ந்து மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

நாமெல்லாம் எவ்வளவு comfortable-ஆ ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறோம்!

படத்தில் காட்டப்படும் அந்த இருண்ட உலகம், violence, பணத்துக்காக நடக்கும் கொலைகள், போலீஸைச் சுற்றி வரும் சில சம்பவங்கள் — இவை எல்லாமே நம்முடைய சாதாரண வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு உலகத்தை காட்டுகின்றன.

சில காட்சிகளில் போலீஸ் என்றாலே வேறு ஒரு பயம் வருகிற அளவுக்கு அந்த உலகம் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மொத்தத்தில்…

DC வழக்கமான தமிழ் gangster movie மாதிரி இல்லை.

இது ஒரு raw gangster movie.

துப்பாக்கிச் சத்தம், ரத்தம், violence, gangster world, Anirudh-ன் BGM, Lokesh-ன் raw performance — இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வேறுபட்ட experience-ஐ கொடுக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், சில character arcs மற்றும் romantic portions இன்னும் கொஞ்சம் convincing-ஆ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்ற குறையும் இருக்கிறது.

ஆனால் படம் முடிந்த பிறகும் சில காட்சிகளும், அந்த raw world-ம் மனதில் நிற்கிறது.

ராவான ஒரு gangster உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லும் படம் — DC. 🎬🔥

குறிப்பு: இது A Certificate / 18+ படம். குழந்தைகளுடன் பார்க்க வேண்டாம்.

இவன் 

ராஜா . க 

 தமிழ் சினிமாவின் “Chubby Charm” கதாநாயகிகளில் ஹன்சிகாவுக்கும் ஒரு தனி இடம் உண்டு. ❤️

குஷ்பு…

ஜோதிகா…

அதற்குப் பிறகு ஒரு காலகட்டத்தில் நயன்தாரா…

தமிழ் ரசிகர்களுக்கு கதாநாயகியின் அழகு என்பது எப்போதுமே “size zero” மட்டும் கிடையாது.

கொஞ்சம் கொழுக் மொழுக் என்று இருந்தாலும், முகத்தில் ஒரு குழந்தைத்தனம்… கண்களில் ஒரு குறும்பு… திரையில் வந்தாலே ஒரு positive vibe…

அந்த வரிசையில் 2010-களில் ரசிகர்களால் கொண்டாடப்பட்டவர் ஹன்சிகா மோத்வானி. ❤️

விவேக் ஒரு காமெடியில் சொல்வார்…

“தமிழ்நாட்டு ரசிகர்களுக்கு கொஞ்சம் size இருந்தால்தான் பிடிக்கும்” என்று.

காமெடியாக சொல்லப்பட்டாலும், தமிழ் சினிமாவின் heroine ரசனையைப் பார்த்தால் அதில் கொஞ்சம் உண்மை இருப்பதை மறுக்க முடியாது. 😄

குஷ்புவுக்கு ரசிகர்கள் கோவில் கட்டிய காலம் முதல், ஜோதிகாவின் இயல்பான அழகை ரசித்த காலம் வரை… heroine-ன் உடல் தோற்றத்தைவிட அவளிடம் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தன்மையான charm-ஐ தமிழ் ரசிகர்கள் அதிகம் ரசித்திருக்கிறார்கள்.

அந்த charm-ஐ தன்னுடைய generation-ல் கொண்டு வந்தவர் ஹன்சிகா.

குழந்தை நட்சத்திரமாகத் தொடங்கிய பயணம்…

மாப்பிள்ளை மூலம் தமிழ் சினிமாவில் கதாநாயகியாக அறிமுகம்…

அதற்குப் பிறகு எங்கேயும் காதல், வேலாயுதம் என பெரிய ஹீரோக்களுடன் பயணம்.

ஆனால் ஹன்சிகாவின் career-ல் ஒரு முக்கியமான turning point என்றால்…

Oru Kal Oru Kannadi.

உதயநிதி ஸ்டாலினின் கதாநாயகனாக முதல் படம்.

ஹன்சிகா கதாநாயகி.

படம் மிகப்பெரிய வெற்றி.

அந்தப் படத்தின் வெற்றி உதயநிதிக்கு ஹீரோவாக ஒரு அடையாளத்தை கொடுத்தது மட்டுமல்ல… ஹன்சிகாவையும் அந்தக் காலகட்டத்தின் முக்கியமான commercial heroines-ல் ஒருவராக இன்னும் வலுவாக நிலைநிறுத்தியது. அந்தப் படத்திற்காக அவர் SIIMA Best Actress விருதையும் பெற்றார்.

தமிழ் சினிமாவில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான sentiment உண்டு.

ஒரு heroine-ஐ வைத்து படம் ஹிட் ஆனால்,

அடுத்த படத்திலும் “அவங்க ராசி”ன்னு சொல்லி அதே heroine-ஐ தொடர்வது.

அந்த sentiment-க்கு ஒரு அழகான example-ஆ உதயநிதி–ஹன்சிகா கூட்டணியை சொல்லலாம்.

Oru Kal Oru Kannadiக்குப் பிறகு, இருவரும் மீண்டும் Manithan படத்தில் இணைந்தார்கள். அந்தப் படத்தில் ஹன்சிகாவின் கதாபாத்திரத்தையும் original Hindi version-ஐ விட விரிவுபடுத்தியதாக இயக்குநர் Ahmed கூறியிருந்தார்.

அதுதான் சினிமா…

சில நேரங்களில் ஒரு நடிகையின் நடிப்பு மட்டும் நினைவில் நிற்காது.

அவள் வந்த காலம்,

அவள் நடித்த பாடல்கள்,

அவள் தோன்றிய அந்த cute expressions,

அவள் நடித்த படங்களோடு சேர்ந்த நம்முடைய நினைவுகள்…

இவை எல்லாமே சேர்ந்து ஒரு heroine-ஐ “நம்ம heroine” ஆக்கிவிடும்.

ஹன்சிகாவும் அப்படித்தான்.

ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி,

தீயா வேலை செய்யணும் குமாரு,

சிங்கம் 2,

அரண்மனை…

Commercial cinema-வின் ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து ரசிகர்களை சந்தித்த முகம்.

இன்று காலம் மாறிவிட்டது.

Heroine-களின் image மாறிவிட்டது.

Cinema-வின் கதைக்களமும் மாறிவிட்டது.

ஆனால்…

“அந்த காலத்து ஹன்சிகா”

என்று சொன்னவுடன் ஒரு தலைமுறைக்கு

ஒரு சின்ன சிரிப்பும்,

ஒரு cute face-மும்,

ஒரு cinema nostalgia-வும்

கண்டிப்பாக நினைவுக்கு வரும். ❤️

அதுதான் ஒரு நடிகை ரசிகர்களின் நினைவில் வென்றிருக்கிறாள் என்பதற்கான அடையாளம்.

Happy

Birthday, Hansika Motwani! 🎂❤️

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அழகான

Chubby Charm-க்கு… ✨

By

ராஜா. க 

 தமிழ் சினிமாவின் “Chubby Charm” கதாநாயகிகளில் ஹன்சிகாவுக்கும் ஒரு தனி இடம் உண்டு. ❤️

குஷ்பு…

ஜோதிகா…

அதற்குப் பிறகு ஒரு காலகட்டத்தில் நயன்தாரா…

தமிழ் ரசிகர்களுக்கு கதாநாயகியின் அழகு என்பது எப்போதுமே “size zero” மட்டும் கிடையாது.

கொஞ்சம் கொழுக் மொழுக் என்று இருந்தாலும், முகத்தில் ஒரு குழந்தைத்தனம்… கண்களில் ஒரு குறும்பு… திரையில் வந்தாலே ஒரு positive vibe…

அந்த வரிசையில் 2010-களில் ரசிகர்களால் கொண்டாடப்பட்டவர் ஹன்சிகா மோத்வானி. ❤️

விவேக் ஒரு காமெடியில் சொல்வார்…

“தமிழ்நாட்டு ரசிகர்களுக்கு கொஞ்சம் size இருந்தால்தான் பிடிக்கும்” என்று.

காமெடியாக சொல்லப்பட்டாலும், தமிழ் சினிமாவின் heroine ரசனையைப் பார்த்தால் அதில் கொஞ்சம் உண்மை இருப்பதை மறுக்க முடியாது. 😄

குஷ்புவுக்கு ரசிகர்கள் கோவில் கட்டிய காலம் முதல், ஜோதிகாவின் இயல்பான அழகை ரசித்த காலம் வரை… heroine-ன் உடல் தோற்றத்தைவிட அவளிடம் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தன்மையான charm-ஐ தமிழ் ரசிகர்கள் அதிகம் ரசித்திருக்கிறார்கள்.

அந்த charm-ஐ தன்னுடைய generation-ல் கொண்டு வந்தவர் ஹன்சிகா.

குழந்தை நட்சத்திரமாகத் தொடங்கிய பயணம்…

மாப்பிள்ளை மூலம் தமிழ் சினிமாவில் கதாநாயகியாக அறிமுகம்…

அதற்குப் பிறகு எங்கேயும் காதல், வேலாயுதம் என பெரிய ஹீரோக்களுடன் பயணம்.

ஆனால் ஹன்சிகாவின் career-ல் ஒரு முக்கியமான turning point என்றால்…

Oru Kal Oru Kannadi.

உதயநிதி ஸ்டாலினின் கதாநாயகனாக முதல் படம்.

ஹன்சிகா கதாநாயகி.

படம் மிகப்பெரிய வெற்றி.

அந்தப் படத்தின் வெற்றி உதயநிதிக்கு ஹீரோவாக ஒரு அடையாளத்தை கொடுத்தது மட்டுமல்ல… ஹன்சிகாவையும் அந்தக் காலகட்டத்தின் முக்கியமான commercial heroines-ல் ஒருவராக இன்னும் வலுவாக நிலைநிறுத்தியது. அந்தப் படத்திற்காக அவர் SIIMA Best Actress விருதையும் பெற்றார்.

தமிழ் சினிமாவில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான sentiment உண்டு.

ஒரு heroine-ஐ வைத்து படம் ஹிட் ஆனால்,

அடுத்த படத்திலும் “அவங்க ராசி”ன்னு சொல்லி அதே heroine-ஐ தொடர்வது.

அந்த sentiment-க்கு ஒரு அழகான example-ஆ உதயநிதி–ஹன்சிகா கூட்டணியை சொல்லலாம்.

Oru Kal Oru Kannadiக்குப் பிறகு, இருவரும் மீண்டும் Manithan படத்தில் இணைந்தார்கள். அந்தப் படத்தில் ஹன்சிகாவின் கதாபாத்திரத்தையும் original Hindi version-ஐ விட விரிவுபடுத்தியதாக இயக்குநர் Ahmed கூறியிருந்தார்.

அதுதான் சினிமா…

சில நேரங்களில் ஒரு நடிகையின் நடிப்பு மட்டும் நினைவில் நிற்காது.

அவள் வந்த காலம்,

அவள் நடித்த பாடல்கள்,

அவள் தோன்றிய அந்த cute expressions,

அவள் நடித்த படங்களோடு சேர்ந்த நம்முடைய நினைவுகள்…

இவை எல்லாமே சேர்ந்து ஒரு heroine-ஐ “நம்ம heroine” ஆக்கிவிடும்.

ஹன்சிகாவும் அப்படித்தான்.

ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி,

தீயா வேலை செய்யணும் குமாரு,

சிங்கம் 2,

அரண்மனை…

Commercial cinema-வின் ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து ரசிகர்களை சந்தித்த முகம்.

இன்று காலம் மாறிவிட்டது.

Heroine-களின் image மாறிவிட்டது.

Cinema-வின் கதைக்களமும் மாறிவிட்டது.

ஆனால்…

“அந்த காலத்து ஹன்சிகா”

என்று சொன்னவுடன் ஒரு தலைமுறைக்கு

ஒரு சின்ன சிரிப்பும்,

ஒரு cute face-மும்,

ஒரு cinema nostalgia-வும்

கண்டிப்பாக நினைவுக்கு வரும். ❤️

அதுதான் ஒரு நடிகை ரசிகர்களின் நினைவில் வென்றிருக்கிறாள் என்பதற்கான அடையாளம்.

Happy

Birthday, Hansika Motwani! 🎂❤️

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அழகான

Chubby Charm-க்கு… ✨

By

ராஜா. க 

 தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் சில கலைஞர்கள், அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தை விட பல ஆண்டுகள் முன்னோக்கி சிந்தித்தவர்கள். அப்படிப்பட்ட அரிய கலைஞர்களில் மிக முக்கியமானவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

அவரைப் பற்றி பேசும்போது "நகைச்சுவை நடிகர்" என்ற ஒரு வார்த்தையில் அடக்கிவிட முடியாது. அவர் ஒரு நடிகர், பாடகர், நடனக் கலைஞர், தயாரிப்பாளர், இயக்குநர் என பல திறமைகளை ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருந்த அபூர்வ கலைஞர்.

ஆரம்ப வாழ்க்கை

ஜோசப் பணிமயதாஸ் சந்திரபாபு ரோட்ரிக்ஸ் (J. P. Chandrababu Rodriguez) என்ற முழுப் பெயர் கொண்ட அவர், 1927 ஆகஸ்ட் 5 அன்று பிறந்தார். அவருடைய குடும்ப வேர்கள் இன்றைய தூத்துக்குடி மாவட்டத்துடன் தொடர்புடையவை என்பதால், தூத்துக்குடி மக்களுக்கும் அவர் ஒரு பெருமைக்குரிய கலைஞர்.

சிறுவயதிலேயே இசை, நடிப்பு மற்றும் மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தின் மீது ஈர்ப்பு கொண்டிருந்தார். பின்னர் தமிழ் சினிமாவில் தனக்கென ஒரு பாணியை உருவாக்கினார்.

தமிழ் சினிமாவின் வித்தியாசமான கலைஞர்

1950 மற்றும் 1960-களில் சந்திரபாபு தோன்றிய விதமே புதுமையாக இருந்தது.

அவருடைய உடல் மொழி, வசன உச்சரிப்பு, நகைச்சுவை நேர்த்தி, மேற்கத்திய நடன அசைவுகள், ஆங்கிலம் கலந்து பேசும் பாணி – இவை அனைத்தும் அந்தக் கால தமிழ் சினிமாவுக்கு முற்றிலும் புதிய அனுபவமாக இருந்தன.

இன்று "ஸ்டைல்" என்று நாம் சொல்லும் பல அம்சங்களை, பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே அவர் தனது நடிப்பில் வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

நடிகர் மட்டுமல்ல... பாடகரும்!

சந்திரபாபுவின் குரல் தனித்துவமானது. அவர் பாடிய பல பாடல்கள் இன்றும் ரசிகர்களால் ரசிக்கப்படுகின்றன.

பாடலை வெறும் பாடாமல், நடித்து பாடும் திறமை அவரிடம் இருந்தது. அதனால் அவருடைய பாடல்களில் ஒரு தனி உயிரோட்டம் இருக்கும்.

சிவாஜி கணேசனும் எம்.ஜி.ஆரும் நடித்த காலத்தில் தனக்கென இடம்

தமிழ் சினிமாவில் சிவாஜி கணேசன், எம்.ஜி.ஆர். போன்ற ஜாம்பவான்கள் உச்சத்தில் இருந்த காலத்திலும், சந்திரபாபு தனது தனித்துவமான நடிப்பால் ரசிகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தார்.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் வெறும் நகைச்சுவைக்காக மட்டும் அல்ல; பல கதாபாத்திரங்களில் உணர்ச்சியையும் அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

பலருக்குத் தெரியாத உண்மை

சந்திரபாபு ஒரு நடிகராக மட்டுமே இருக்க விரும்பவில்லை.

திரைப்படத் தயாரிப்பிலும், இயக்கத்திலும் ஆர்வம் காட்டினார். ஆனால் அந்த முயற்சிகள் அவருக்கு மிகப்பெரிய பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தின.

கலை மீது இருந்த காதல், வாழ்க்கையில் பல சோதனைகளையும் அவருக்குக் கொண்டு வந்தது.

ஒரு சோகமான முடிவு

அசாதாரண திறமை கொண்ட கலைஞராக இருந்தாலும், வாழ்க்கையின் இறுதிக்காலம் அவருக்கு எளிதாக அமையவில்லை.

பொருளாதார சிக்கல்கள், வாய்ப்புகள் குறைதல் மற்றும் தனிப்பட்ட ஏமாற்றங்கள் அவரை மிகவும் பாதித்தன.

1974 மார்ச் 8 அன்று அவர் மறைந்தார்.

ஆனால் அவரது கலை மட்டும் இன்னும் உயிருடன் வாழ்கிறது.

ஏன் சந்திரபாபுவை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்?

ஒரு நல்ல நகைச்சுவை நடிகராக மட்டுமல்ல...

தனித்துவமான நடிகர்

சிறந்த பாடகர்

மேற்கத்திய நடனத்தை தமிழ் சினிமாவில் பிரபலப்படுத்திய முன்னோடிகளில் ஒருவர்

வித்தியாசமான உடல் மொழியை அறிமுகப்படுத்திய கலைஞர்

பல திறமைகளை ஒரே மனிதனில் கொண்ட அபூர்வ ஆளுமை

இன்று "Multi-talented Artist" என்று நாம் பாராட்டும் பல அம்சங்களை, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தனது கலை வாழ்க்கையில் நிரூபித்தவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

நிறைவாக...

சில கலைஞர்கள் வெற்றி பெற்றதால் வரலாற்றில் இடம்பிடிக்கிறார்கள்.

சிலர் தோல்விகளைச் சந்தித்தாலும், அவர்களின் திறமை காலத்தை வென்று நிற்கிறது.

ஜே. பி. சந்திரபாபு அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த மகத்தான கலைஞர்.

அவரது பிறந்தநாளில், தமிழ் சினிமாவின் இந்த மறக்க முடியாத பல்துறை கலைஞருக்கு நமது மரியாதையை செலுத்துவோம்.

"கலைஞர்கள் மறைவதில்லை... அவர்கள் உருவாக்கிய கலை மூலமாக தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழ்கிறார்கள்." ❤️

இவன்

ராஜா. க 

 தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் சில கலைஞர்கள், அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தை விட பல ஆண்டுகள் முன்னோக்கி சிந்தித்தவர்கள். அப்படிப்பட்ட அரிய கலைஞர்களில் மிக முக்கியமானவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

அவரைப் பற்றி பேசும்போது "நகைச்சுவை நடிகர்" என்ற ஒரு வார்த்தையில் அடக்கிவிட முடியாது. அவர் ஒரு நடிகர், பாடகர், நடனக் கலைஞர், தயாரிப்பாளர், இயக்குநர் என பல திறமைகளை ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருந்த அபூர்வ கலைஞர்.

ஆரம்ப வாழ்க்கை

ஜோசப் பணிமயதாஸ் சந்திரபாபு ரோட்ரிக்ஸ் (J. P. Chandrababu Rodriguez) என்ற முழுப் பெயர் கொண்ட அவர், 1927 ஆகஸ்ட் 5 அன்று பிறந்தார். அவருடைய குடும்ப வேர்கள் இன்றைய தூத்துக்குடி மாவட்டத்துடன் தொடர்புடையவை என்பதால், தூத்துக்குடி மக்களுக்கும் அவர் ஒரு பெருமைக்குரிய கலைஞர்.

சிறுவயதிலேயே இசை, நடிப்பு மற்றும் மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தின் மீது ஈர்ப்பு கொண்டிருந்தார். பின்னர் தமிழ் சினிமாவில் தனக்கென ஒரு பாணியை உருவாக்கினார்.

தமிழ் சினிமாவின் வித்தியாசமான கலைஞர்

1950 மற்றும் 1960-களில் சந்திரபாபு தோன்றிய விதமே புதுமையாக இருந்தது.

அவருடைய உடல் மொழி, வசன உச்சரிப்பு, நகைச்சுவை நேர்த்தி, மேற்கத்திய நடன அசைவுகள், ஆங்கிலம் கலந்து பேசும் பாணி – இவை அனைத்தும் அந்தக் கால தமிழ் சினிமாவுக்கு முற்றிலும் புதிய அனுபவமாக இருந்தன.

இன்று "ஸ்டைல்" என்று நாம் சொல்லும் பல அம்சங்களை, பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே அவர் தனது நடிப்பில் வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

நடிகர் மட்டுமல்ல... பாடகரும்!

சந்திரபாபுவின் குரல் தனித்துவமானது. அவர் பாடிய பல பாடல்கள் இன்றும் ரசிகர்களால் ரசிக்கப்படுகின்றன.

பாடலை வெறும் பாடாமல், நடித்து பாடும் திறமை அவரிடம் இருந்தது. அதனால் அவருடைய பாடல்களில் ஒரு தனி உயிரோட்டம் இருக்கும்.

சிவாஜி கணேசனும் எம்.ஜி.ஆரும் நடித்த காலத்தில் தனக்கென இடம்

தமிழ் சினிமாவில் சிவாஜி கணேசன், எம்.ஜி.ஆர். போன்ற ஜாம்பவான்கள் உச்சத்தில் இருந்த காலத்திலும், சந்திரபாபு தனது தனித்துவமான நடிப்பால் ரசிகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தார்.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் வெறும் நகைச்சுவைக்காக மட்டும் அல்ல; பல கதாபாத்திரங்களில் உணர்ச்சியையும் அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

பலருக்குத் தெரியாத உண்மை

சந்திரபாபு ஒரு நடிகராக மட்டுமே இருக்க விரும்பவில்லை.

திரைப்படத் தயாரிப்பிலும், இயக்கத்திலும் ஆர்வம் காட்டினார். ஆனால் அந்த முயற்சிகள் அவருக்கு மிகப்பெரிய பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தின.

கலை மீது இருந்த காதல், வாழ்க்கையில் பல சோதனைகளையும் அவருக்குக் கொண்டு வந்தது.

ஒரு சோகமான முடிவு

அசாதாரண திறமை கொண்ட கலைஞராக இருந்தாலும், வாழ்க்கையின் இறுதிக்காலம் அவருக்கு எளிதாக அமையவில்லை.

பொருளாதார சிக்கல்கள், வாய்ப்புகள் குறைதல் மற்றும் தனிப்பட்ட ஏமாற்றங்கள் அவரை மிகவும் பாதித்தன.

1974 மார்ச் 8 அன்று அவர் மறைந்தார்.

ஆனால் அவரது கலை மட்டும் இன்னும் உயிருடன் வாழ்கிறது.

ஏன் சந்திரபாபுவை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்?

ஒரு நல்ல நகைச்சுவை நடிகராக மட்டுமல்ல...

தனித்துவமான நடிகர்

சிறந்த பாடகர்

மேற்கத்திய நடனத்தை தமிழ் சினிமாவில் பிரபலப்படுத்திய முன்னோடிகளில் ஒருவர்

வித்தியாசமான உடல் மொழியை அறிமுகப்படுத்திய கலைஞர்

பல திறமைகளை ஒரே மனிதனில் கொண்ட அபூர்வ ஆளுமை

இன்று "Multi-talented Artist" என்று நாம் பாராட்டும் பல அம்சங்களை, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தனது கலை வாழ்க்கையில் நிரூபித்தவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

நிறைவாக...

சில கலைஞர்கள் வெற்றி பெற்றதால் வரலாற்றில் இடம்பிடிக்கிறார்கள்.

சிலர் தோல்விகளைச் சந்தித்தாலும், அவர்களின் திறமை காலத்தை வென்று நிற்கிறது.

ஜே. பி. சந்திரபாபு அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த மகத்தான கலைஞர்.

அவரது பிறந்தநாளில், தமிழ் சினிமாவின் இந்த மறக்க முடியாத பல்துறை கலைஞருக்கு நமது மரியாதையை செலுத்துவோம்.

"கலைஞர்கள் மறைவதில்லை... அவர்கள் உருவாக்கிய கலை மூலமாக தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழ்கிறார்கள்." ❤️

இவன்

ராஜா. க 

 சில பாடல்கள் டிவியில் ஓடும்போது, ரிமோட் கையில் இருந்தாலும் சேனல் மாற்ற மனசே வராது.

பார்த்திபன் கனவு படத்தில் வரும் "ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" அப்படிப்பட்ட பாடல்களில் ஒன்று.

இந்தப் பாடலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், வறுமையின் நிறம் சிவப்பு படத்தில் வரும் "சிப்பி இருக்குது முத்து இருக்குது" பாடலின் feel எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வரும். அந்தப் பாடலில் ஹீரோ கமல் பேசிக்கொண்டே பாடுவார். இந்தப் பாடலில் ஹீரோயின் பாடிக்கொண்டிருக்க, ஹீரோ சில வார்த்தைகள் மட்டும் சொல்ல... அதற்கு பதிலாக கவிதை போல பாடல் வரிகள் வருவது இந்தப் பாடலின் தனி அழகு.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த சில வரிகள்...

திருக்குறள்...

"இருவரிக் கவிதை ஒரு பொருள் தருமே,

இருவரும் இது போல இருந்தால் சுகம்..."

இந்த வரிகள் வரும் போது, ஸ்ரீகாந்த் மெதுவாக ஸ்நேகாவிற்கு அருகில் வந்து அமரும் அந்தச் சிறிய தருணம்... பெரிய காதல் வசனங்களை விட அந்த ஒரு movement-தான் மனதில் நிற்கிறது.

"கண்ணாடி..."

"இதில் என்னைப் பார்க்கிறேன்... அது உன்னைக் காட்டுதே!"

எவ்வளவு எளிமையான வரிகள்... ஆனால் காதலை அழகாகச் சொல்லிவிடுகின்றன.

"மீசை..."

"இது எனக்கு மட்டும் சொந்தமாகும்... கூந்தல் குழந்தைதான்."

இப்படி சாதாரண வார்த்தைகளையே கவிதையாக்கி இருப்பது இந்தப் பாடலின் மிகப்பெரிய பலம்.

இந்தப் பாடலைப் பற்றி தெரிந்து கொண்ட பிறகுதான், கர்நாடக இசையின் காபி ராகத்தை அடிப்படையாக வைத்து இசையமைப்பாளர் வித்யாசாகர் இவ்வளவு அழகாக compose செய்திருக்கிறார் என்று அறிந்தேன். அதிலும், இறுதியில் "என்ன தவம் செய்தனாய் யசோதா" என்ற கர்நாடக இசைத் தொடுதலோடு பாடலை முடிப்பது... ஒவ்வொரு முறையும் கேட்கும்போது ஒரு தனி ஆனந்தத்தை தருகிறது.

90s kids-களின் favourite ஜோடிகளில் ஒன்றான ஸ்நேகா மற்றும் ஸ்ரீகாந்த், இந்தப் பாடலில் நடித்ததே இல்லை... வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லலாம். இருவரின் இயல்பான நடிப்பு, இந்த மெலடிக்கு இன்னும் உயிர் சேர்க்கிறது.

ஒரு பாடல் வெற்றி பெறுவது இசை, வரிகள், பாடகர்கள் மட்டுமல்ல... அதை எப்படி திரையில் கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதும் முக்கியம். அந்த வகையில் இயக்குநர் கரு. பழனியப்பன், இந்தப் பாடலை மிகுந்த ரசனையுடன் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

Last but not least...

இந்தப் பாடலுக்கு தனது குரலால் உயிர் கொடுத்தவர் பாடகி ஹரிணி. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடகிகளில் ஒருவர்.

Gen Z-க்கு சொல்லணும்னா... இன்று உங்களுக்கு favourite-ஆ இருக்கும் இசையமைப்பாளர் சாய் அப்யங்கரின் அம்மாதான் இந்தப் பாடலைப் பாடிய ஹரிணி.

சில பாடல்கள் எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும்...

சில பாடல்கள், "இப்படி ஒரு காதல் நமக்கும் நடந்திருந்தா எவ்வளவு அழகாக இருந்திருக்கும்..." என்று கனவு காண வைக்கும்...

"ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" எனக்கு அந்த இரண்டு வகையிலும் சேர்ந்த பாடல்.

அடுத்த முறை இந்தப் பாடல் டிவியில் வந்தால்... சேனலை மாற்றாதீங்க.

ஒரு ரசிகன் சொல்றான்...

ஒரு முறை feel பண்ணி பாருங்க.

இவன்,

ராஜா. க

 சில பாடல்கள் டிவியில் ஓடும்போது, ரிமோட் கையில் இருந்தாலும் சேனல் மாற்ற மனசே வராது.

பார்த்திபன் கனவு படத்தில் வரும் "ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" அப்படிப்பட்ட பாடல்களில் ஒன்று.

இந்தப் பாடலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், வறுமையின் நிறம் சிவப்பு படத்தில் வரும் "சிப்பி இருக்குது முத்து இருக்குது" பாடலின் feel எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வரும். அந்தப் பாடலில் ஹீரோ கமல் பேசிக்கொண்டே பாடுவார். இந்தப் பாடலில் ஹீரோயின் பாடிக்கொண்டிருக்க, ஹீரோ சில வார்த்தைகள் மட்டும் சொல்ல... அதற்கு பதிலாக கவிதை போல பாடல் வரிகள் வருவது இந்தப் பாடலின் தனி அழகு.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த சில வரிகள்...

திருக்குறள்...

"இருவரிக் கவிதை ஒரு பொருள் தருமே,

இருவரும் இது போல இருந்தால் சுகம்..."

இந்த வரிகள் வரும் போது, ஸ்ரீகாந்த் மெதுவாக ஸ்நேகாவிற்கு அருகில் வந்து அமரும் அந்தச் சிறிய தருணம்... பெரிய காதல் வசனங்களை விட அந்த ஒரு movement-தான் மனதில் நிற்கிறது.

"கண்ணாடி..."

"இதில் என்னைப் பார்க்கிறேன்... அது உன்னைக் காட்டுதே!"

எவ்வளவு எளிமையான வரிகள்... ஆனால் காதலை அழகாகச் சொல்லிவிடுகின்றன.

"மீசை..."

"இது எனக்கு மட்டும் சொந்தமாகும்... கூந்தல் குழந்தைதான்."

இப்படி சாதாரண வார்த்தைகளையே கவிதையாக்கி இருப்பது இந்தப் பாடலின் மிகப்பெரிய பலம்.

இந்தப் பாடலைப் பற்றி தெரிந்து கொண்ட பிறகுதான், கர்நாடக இசையின் காபி ராகத்தை அடிப்படையாக வைத்து இசையமைப்பாளர் வித்யாசாகர் இவ்வளவு அழகாக compose செய்திருக்கிறார் என்று அறிந்தேன். அதிலும், இறுதியில் "என்ன தவம் செய்தனாய் யசோதா" என்ற கர்நாடக இசைத் தொடுதலோடு பாடலை முடிப்பது... ஒவ்வொரு முறையும் கேட்கும்போது ஒரு தனி ஆனந்தத்தை தருகிறது.

90s kids-களின் favourite ஜோடிகளில் ஒன்றான ஸ்நேகா மற்றும் ஸ்ரீகாந்த், இந்தப் பாடலில் நடித்ததே இல்லை... வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லலாம். இருவரின் இயல்பான நடிப்பு, இந்த மெலடிக்கு இன்னும் உயிர் சேர்க்கிறது.

ஒரு பாடல் வெற்றி பெறுவது இசை, வரிகள், பாடகர்கள் மட்டுமல்ல... அதை எப்படி திரையில் கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதும் முக்கியம். அந்த வகையில் இயக்குநர் கரு. பழனியப்பன், இந்தப் பாடலை மிகுந்த ரசனையுடன் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

Last but not least...

இந்தப் பாடலுக்கு தனது குரலால் உயிர் கொடுத்தவர் பாடகி ஹரிணி. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடகிகளில் ஒருவர்.

Gen Z-க்கு சொல்லணும்னா... இன்று உங்களுக்கு favourite-ஆ இருக்கும் இசையமைப்பாளர் சாய் அப்யங்கரின் அம்மாதான் இந்தப் பாடலைப் பாடிய ஹரிணி.

சில பாடல்கள் எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும்...

சில பாடல்கள், "இப்படி ஒரு காதல் நமக்கும் நடந்திருந்தா எவ்வளவு அழகாக இருந்திருக்கும்..." என்று கனவு காண வைக்கும்...

"ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" எனக்கு அந்த இரண்டு வகையிலும் சேர்ந்த பாடல்.

அடுத்த முறை இந்தப் பாடல் டிவியில் வந்தால்... சேனலை மாற்றாதீங்க.

ஒரு ரசிகன் சொல்றான்...

ஒரு முறை feel பண்ணி பாருங்க.

இவன்,

ராஜா. க

 #கட்டாகுஸ்தி2 - Review 🎬

இரண்டு வாரங்களாக இந்தப் படத்தை தியேட்டரில் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். வாய்ப்பு அமையவில்லை. மூன்றாவது வாரத்தில் தான் நேரம் கிடைத்தது. அதுவும் Weekend Housefull! அதுவே இந்தப் படத்தின் வெற்றிக்குச் சான்று.

முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சியாக கதை தொடங்குகிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் குழந்தை. குழந்தையை வளர்க்கும் House Husband-ஆக ஹீரோவும், Wrestling-ல் தொடர்ந்து சாதிக்கும் ஹீரோயினும். இதைப் பார்த்து கடுப்பாகும் பக்கத்து வீட்டு கணவன்மார்கள், பள்ளி ஆசிரியையாக வரும் மீனு, இடையிடையே சிரிக்க வைக்கும் நகைச்சுவை என முதல் பாதி ரசிக்க வைக்கிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் பிரிவோடு இடைவேளை வருகிறது.

இரண்டாம் பாதியில் கருணாஸ் தனது நகைச்சுவையால் கலகலப்பை கூட்டுகிறார். குழந்தையின் இயல்பான நடிப்பு மனதை கவர்கிறது. ரம்யா கிருஷ்ணனின் கோர்ட் காட்சிகள் கதைக்கு வலு சேர்க்கின்றன. இறுதியில் ஹீரோ - ஹீரோயின் மோதலும், அதற்கான தீர்வும் திருப்திகரமாக அமைந்துள்ளது.

இன்றைய காலத்தில் குழந்தைகள் கட்டாயம் ஏதாவது ஒரு தற்காப்புக் கலையை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற இயக்குநரின் சிந்தனைக்கு ஒரு பெரிய சபாஷ்! 👏

இரண்டாம் பாதியில் வரும் அப்பா - மகள் பாடல் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

பெரிய லாஜிக் எதையும் தேடாமல், குடும்பத்தோடு அமர்ந்து ரசிக்கக்கூடிய ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்கு படம். தியேட்டரில் பார்த்ததில் முழு திருப்தி.

– ராஜா க.

 #கட்டாகுஸ்தி2 - Review 🎬

இரண்டு வாரங்களாக இந்தப் படத்தை தியேட்டரில் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். வாய்ப்பு அமையவில்லை. மூன்றாவது வாரத்தில் தான் நேரம் கிடைத்தது. அதுவும் Weekend Housefull! அதுவே இந்தப் படத்தின் வெற்றிக்குச் சான்று.

முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சியாக கதை தொடங்குகிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் குழந்தை. குழந்தையை வளர்க்கும் House Husband-ஆக ஹீரோவும், Wrestling-ல் தொடர்ந்து சாதிக்கும் ஹீரோயினும். இதைப் பார்த்து கடுப்பாகும் பக்கத்து வீட்டு கணவன்மார்கள், பள்ளி ஆசிரியையாக வரும் மீனு, இடையிடையே சிரிக்க வைக்கும் நகைச்சுவை என முதல் பாதி ரசிக்க வைக்கிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் பிரிவோடு இடைவேளை வருகிறது.

இரண்டாம் பாதியில் கருணாஸ் தனது நகைச்சுவையால் கலகலப்பை கூட்டுகிறார். குழந்தையின் இயல்பான நடிப்பு மனதை கவர்கிறது. ரம்யா கிருஷ்ணனின் கோர்ட் காட்சிகள் கதைக்கு வலு சேர்க்கின்றன. இறுதியில் ஹீரோ - ஹீரோயின் மோதலும், அதற்கான தீர்வும் திருப்திகரமாக அமைந்துள்ளது.

இன்றைய காலத்தில் குழந்தைகள் கட்டாயம் ஏதாவது ஒரு தற்காப்புக் கலையை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற இயக்குநரின் சிந்தனைக்கு ஒரு பெரிய சபாஷ்! 👏

இரண்டாம் பாதியில் வரும் அப்பா - மகள் பாடல் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

பெரிய லாஜிக் எதையும் தேடாமல், குடும்பத்தோடு அமர்ந்து ரசிக்கக்கூடிய ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்கு படம். தியேட்டரில் பார்த்ததில் முழு திருப்தி.

– ராஜா க.

 சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை...

கன்னியாகுமாரி எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

சில இடங்கள் சிலருக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு சிலரைப் பிடித்துவிடும்.

நான் இரண்டாவது வகை.

திருச்செந்தூரில் பிறந்து அங்கே வளர்ந்த எனக்கு, இந்தியாவின் தென் கோடி எல்லையான கன்னியாகுமாரி ஒரு சுற்றுலாத் தலம் மட்டும் அல்ல. அது என் வாழ்க்கையின் பல பருவங்களை அமைதியாகச் சேமித்து வைத்திருக்கும் ஒரு நினைவுக் களஞ்சியம்.

சிறு வயது முதலே எங்கு சுற்றுலா என்றாலும், பள்ளி சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், குடும்பச் சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், இறுதியில் வந்து சேரும் இடம் கன்னியாகுமாரிதான்.

சிலருக்குச் சில்லென்ற மலைகள் பிடிக்கும்.

எனக்கோ வெயில் பிடிக்கும்.

வெயிலோடு விளையாடி, வெயிலோடு வளர்ந்தவன் நான். அதனாலோ என்னவோ, கடலின் உப்புக் காற்றும், சூரியனின் வெப்பமும் எனக்கு எப்போதும் நெருக்கமானவை.

"இமயம் முதல் குமரி வரை" என்று புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம்.

ஆனால், அந்த "குமரி" என் வாழ்க்கையில் ஒரு பாடப்புத்தக வரியாக இல்லாமல், நினைவுகளால் நிரம்பிய இடமாக மாறிவிட்டது.

சிறு வயதில் என் பள்ளி ஆசிரியர் என் கையைப் பிடித்து இந்த மண்ணை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

வாலிப வயதில் நண்பர்களும் நண்பிகளும் கைகோர்த்து வந்தோம்.

காலம் இன்னும் கொஞ்சம் நகர்ந்தது.

எங்கள் வீட்டின் அடுத்த தலைமுறையின் சிறிய கைகளைப் பிடித்து, "இது தான் கன்னியாகுமாரி..." என்று பெருமையோடு காட்டினேன்.

இந்த முறை மட்டும் அந்தப் பயணம் வேறுபட்டிருந்தது.

என் பெற்றோரின் கைகளைப் பிடித்து அவர்களை அழைத்து வந்தேன்.

விவேகானந்தர் பாறைக்குச் செல்லும் படகு ஒவ்வொரு அலையிலும் உயர்ந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்பா அருகிலிருந்த கைப்பிடியை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாகப் பிடித்தார்.

அந்த ஒரு நொடியில்...

சிறு வயதில் அவர் என் கையைப் பிடித்து நடத்திய நாட்கள் எல்லாம் கண்முன்னே ஓடின.

அந்த அலைகளை விட என் நினைவுகள்தான் அதிகமாக அசைந்தன.

அன்றுதான் புரிந்தது...

சிறு வயதில் நம்மை யாரோ கைபிடித்து உலகத்தை அறிமுகப்படுத்துவார்கள்.

ஒரு நாள், அதே கைகளை நாம் பிடித்து நடத்த வேண்டிய காலமும் வரும்.

வயோதிகம் எல்லோருக்கும் வரும்.

ஆனால் அது நம் பெற்றோரிடம் வரும்போது மட்டும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள மனம் மறுக்கிறது.

அந்த உண்மையை எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த மண் கன்னியாகுமாரி.

அதனால்தான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன்...

சில இடங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு நம்மைப் பிடித்துவிடும்.

கன்னியாகுமாரி என்னை அப்படித்தான் பிடித்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் அங்கு செல்லும் போது, கன்னியாகுமாரி பகவதி அம்மன் மீண்டும் அழைத்திருக்கிறார் என்ற உணர்வு வரும்.

காலை சூரியன் கடலில் இருந்து மெதுவாக எழும் காட்சியைப் பார்ப்பது...

அலைகளோடு குழந்தைகளைப் போல விளையாடுவது...

படகில் ஏறி விவேகானந்தர் பாறையை அடைவது...

மூன்று கடல்கள் சங்கமிக்கும் அந்த எல்லையற்ற நீலத்தை அமைதியாக நின்று ரசிப்பது...

தியானம் என்றால் என்னவென்று தெரியாத வயதிலேயே, அமைதிக்கும் ஒரு மொழி இருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொடுத்த இடம் அது.

இன்று வானைத் தொடும் திருவள்ளுவர் சிலையும், கண்ணாடிப் பாலமும் அந்த அழகுக்கு மேலும் ஒரு பெருமையைச் சேர்த்திருக்கின்றன.

கன்னியாகுமாரியில் ஒரு பழக்கம் மட்டும் இன்னும் மாறவில்லை.

அங்குள்ள கடைகளில் ஒரு கவ்பாய் தொப்பி வாங்குவது.

பிறகு, மொபைலில் எத்தனை புகைப்படங்கள் எடுத்தாலும், அங்குள்ள புகைப்படக் கலைஞரை அழைத்து குடும்பத்தோடு ஒரு புகைப்படம் எடுப்பது.

ஏனென்றால், அந்த ஒரு புகைப்படத்தில் நம் நினைவுகள் மட்டுமல்ல...

அவருடைய வாழ்வாதாரமும் இருக்கிறது.

இந்த உலகத்தில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்துதான் வாழ்கிறோம்.

இந்த முறை எங்கள் குடும்பப் புகைப்படத்தை எடுத்த புகைப்படக் கலைஞர் "சிரிங்க..." என்றார்.

நாங்களும் சிரித்தோம்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் சிரித்தது முகங்கள் மட்டும் இல்லை.

பல வருட நினைவுகளும்.

ஒவ்வொரு முறை கன்னியாகுமாரியை விட்டு திரும்பும் போதும், "மீண்டும் வா..." என்று யாரோ மெதுவாக அழைப்பது போல இருக்கும்.

அது கடலா...

காற்றா...

பகவதி அம்மனின் அருளா...

இல்லை என் சிறுவயது நினைவுகளா...

எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெரியும்.

சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை.

கன்னியாகுமாரி... என்னை இன்னும் மறக்கவில்லை.

– ராஜா.க ✍🏻✍🏻

திருச்செந்தூரில் பிறந்தவன். நினைவுகளைத் தேடி பயணிப்பவன்.

 சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை...

கன்னியாகுமாரி எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

சில இடங்கள் சிலருக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு சிலரைப் பிடித்துவிடும்.

நான் இரண்டாவது வகை.

திருச்செந்தூரில் பிறந்து அங்கே வளர்ந்த எனக்கு, இந்தியாவின் தென் கோடி எல்லையான கன்னியாகுமாரி ஒரு சுற்றுலாத் தலம் மட்டும் அல்ல. அது என் வாழ்க்கையின் பல பருவங்களை அமைதியாகச் சேமித்து வைத்திருக்கும் ஒரு நினைவுக் களஞ்சியம்.

சிறு வயது முதலே எங்கு சுற்றுலா என்றாலும், பள்ளி சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், குடும்பச் சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், இறுதியில் வந்து சேரும் இடம் கன்னியாகுமாரிதான்.

சிலருக்குச் சில்லென்ற மலைகள் பிடிக்கும்.

எனக்கோ வெயில் பிடிக்கும்.

வெயிலோடு விளையாடி, வெயிலோடு வளர்ந்தவன் நான். அதனாலோ என்னவோ, கடலின் உப்புக் காற்றும், சூரியனின் வெப்பமும் எனக்கு எப்போதும் நெருக்கமானவை.

"இமயம் முதல் குமரி வரை" என்று புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம்.

ஆனால், அந்த "குமரி" என் வாழ்க்கையில் ஒரு பாடப்புத்தக வரியாக இல்லாமல், நினைவுகளால் நிரம்பிய இடமாக மாறிவிட்டது.

சிறு வயதில் என் பள்ளி ஆசிரியர் என் கையைப் பிடித்து இந்த மண்ணை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

வாலிப வயதில் நண்பர்களும் நண்பிகளும் கைகோர்த்து வந்தோம்.

காலம் இன்னும் கொஞ்சம் நகர்ந்தது.

எங்கள் வீட்டின் அடுத்த தலைமுறையின் சிறிய கைகளைப் பிடித்து, "இது தான் கன்னியாகுமாரி..." என்று பெருமையோடு காட்டினேன்.

இந்த முறை மட்டும் அந்தப் பயணம் வேறுபட்டிருந்தது.

என் பெற்றோரின் கைகளைப் பிடித்து அவர்களை அழைத்து வந்தேன்.

விவேகானந்தர் பாறைக்குச் செல்லும் படகு ஒவ்வொரு அலையிலும் உயர்ந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்பா அருகிலிருந்த கைப்பிடியை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாகப் பிடித்தார்.

அந்த ஒரு நொடியில்...

சிறு வயதில் அவர் என் கையைப் பிடித்து நடத்திய நாட்கள் எல்லாம் கண்முன்னே ஓடின.

அந்த அலைகளை விட என் நினைவுகள்தான் அதிகமாக அசைந்தன.

அன்றுதான் புரிந்தது...

சிறு வயதில் நம்மை யாரோ கைபிடித்து உலகத்தை அறிமுகப்படுத்துவார்கள்.

ஒரு நாள், அதே கைகளை நாம் பிடித்து நடத்த வேண்டிய காலமும் வரும்.

வயோதிகம் எல்லோருக்கும் வரும்.

ஆனால் அது நம் பெற்றோரிடம் வரும்போது மட்டும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள மனம் மறுக்கிறது.

அந்த உண்மையை எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த மண் கன்னியாகுமாரி.

அதனால்தான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன்...

சில இடங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு நம்மைப் பிடித்துவிடும்.

கன்னியாகுமாரி என்னை அப்படித்தான் பிடித்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் அங்கு செல்லும் போது, கன்னியாகுமாரி பகவதி அம்மன் மீண்டும் அழைத்திருக்கிறார் என்ற உணர்வு வரும்.

காலை சூரியன் கடலில் இருந்து மெதுவாக எழும் காட்சியைப் பார்ப்பது...

அலைகளோடு குழந்தைகளைப் போல விளையாடுவது...

படகில் ஏறி விவேகானந்தர் பாறையை அடைவது...

மூன்று கடல்கள் சங்கமிக்கும் அந்த எல்லையற்ற நீலத்தை அமைதியாக நின்று ரசிப்பது...

தியானம் என்றால் என்னவென்று தெரியாத வயதிலேயே, அமைதிக்கும் ஒரு மொழி இருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொடுத்த இடம் அது.

இன்று வானைத் தொடும் திருவள்ளுவர் சிலையும், கண்ணாடிப் பாலமும் அந்த அழகுக்கு மேலும் ஒரு பெருமையைச் சேர்த்திருக்கின்றன.

கன்னியாகுமாரியில் ஒரு பழக்கம் மட்டும் இன்னும் மாறவில்லை.

அங்குள்ள கடைகளில் ஒரு கவ்பாய் தொப்பி வாங்குவது.

பிறகு, மொபைலில் எத்தனை புகைப்படங்கள் எடுத்தாலும், அங்குள்ள புகைப்படக் கலைஞரை அழைத்து குடும்பத்தோடு ஒரு புகைப்படம் எடுப்பது.

ஏனென்றால், அந்த ஒரு புகைப்படத்தில் நம் நினைவுகள் மட்டுமல்ல...

அவருடைய வாழ்வாதாரமும் இருக்கிறது.

இந்த உலகத்தில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்துதான் வாழ்கிறோம்.

இந்த முறை எங்கள் குடும்பப் புகைப்படத்தை எடுத்த புகைப்படக் கலைஞர் "சிரிங்க..." என்றார்.

நாங்களும் சிரித்தோம்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் சிரித்தது முகங்கள் மட்டும் இல்லை.

பல வருட நினைவுகளும்.

ஒவ்வொரு முறை கன்னியாகுமாரியை விட்டு திரும்பும் போதும், "மீண்டும் வா..." என்று யாரோ மெதுவாக அழைப்பது போல இருக்கும்.

அது கடலா...

காற்றா...

பகவதி அம்மனின் அருளா...

இல்லை என் சிறுவயது நினைவுகளா...

எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெரியும்.

சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை.

கன்னியாகுமாரி... என்னை இன்னும் மறக்கவில்லை.

– ராஜா.க ✍🏻✍🏻

திருச்செந்தூரில் பிறந்தவன். நினைவுகளைத் தேடி பயணிப்பவன்.

 

என் பார்வையில் 'சின்ன வீடு' மற்றும் K. பாக்யராஜ்

ஒரு படைப்பாளியின் மறைவு என்பது ஒரு மனிதரை இழப்பது மட்டுமல்ல.

ஒரு காலத்தின் கதை சொல்லும் மொழியையே இழப்பது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பெயர் K. பாக்யராஜ்.

அவர் மறைந்த செய்தியை கேட்டவுடன், எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வந்த படம் 'சின்ன வீடு'.

அந்த படம் வெளியானபோது நான் பிறந்திருக்கவில்லை.

90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாக பார்த்தேன்.

உண்மையைச் சொன்னால், பதின்ம வயதில் அந்தப் படத்தின் சில காட்சிகள்தான் முதலில் என்னை ஈர்த்தது. ஆனால் வயதும், வாழ்க்கை அனுபவமும் அதிகரித்த பிறகு அதே படத்தை மீண்டும் பார்த்தபோது புரிந்தது...

நான் ரசித்தது அந்தக் காட்சிகளை அல்ல.

ஒரு திரைக்கதை மேதையின் சிந்தனையை.

'சின்ன வீடு' ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதை அல்ல.

வெளிப்புற அழகை மட்டுமே வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக நினைக்கும் ஒரு மனிதன், ஒரு பெண்ணின் அன்பு, பொறுப்பு, தியாகம், மன அழகு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணம்தான் அந்த படம்.

திருமணத்திற்கு முன் அழகான பெண்ணைத்தான் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கும் கதாநாயகன்...

திருமணத்திற்குப் பிறகு மனைவியின் அன்பைப் பார்த்து மெதுவாக மாறுகிறான்.

அந்த மாற்றத்தை ஒரு பெரிய வசனத்தால் சொல்லவில்லை.

சிறிய சிறிய காட்சிகளால் உணர வைத்தார் பாக்யராஜ்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று.

மதியத்தில் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார்.

அப்போது அம்மா,

"உனக்கு சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்... அதனால்தான் இரவுக்கு புதிதாக சமைத்தேன்." என்பார்.

அதற்கு அவர்,

"இல்லை... மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்தது. இத்தனை வருடமாக இப்படிப்பட்ட சாப்பாடு சாப்பிட்டதே இல்லை." என்பார்.

அந்த ஒரு வசனத்திற்குப் பிறகு பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்...

அது வெறும் மகிழ்ச்சி அல்ல.

அங்கீகாரம்.

அந்தக் காட்சியில் அவர் மனைவியின் அழகைப் பாராட்டவில்லை.

அவளுடைய அன்பைப் பாராட்டுகிறார்.

அதுதான் அந்தக் காட்சியின் உண்மையான அழகு.

இன்னொரு சிறிய விஷயம்...

பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தை சேர்க்க விடமாட்டாள்.

ஏனெனில் கணவர் B.Com மட்டுமே படித்தவர்.

ஒரு வசனம் கூட இல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் மனதை ஒரு சிறிய விவரத்தின் மூலம் புரிய வைத்திருப்பார் பாக்யராஜ்.

இதுதான் Character Writing.

படம் முழுவதும் அவர் தனது மனைவியை "பாக்கி" என்றே அழைப்பார்.

ஒரு காட்சியில் இயல்பாக,

"உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி..." என்று சொல்வார்.

முதல் முறை அந்த வசனத்தைக் கேட்டபோது அது ஒரு சாதாரண பாராட்டு என்று தோன்றியது.

இன்று மீண்டும் பார்க்கும்போது புரிகிறது...

அந்த ஒரு வரியிலேயே பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் முழு வாழ்க்கையையும் சொல்லிவிடுகிறார்.

அவள் கணவனின் குறைகளைப் பெரிதுபடுத்தவில்லை.

அவரை மாற்ற முயற்சித்தாள்; ஆனால் அவமானப்படுத்தவில்லை.

காதலித்தாள்; ஆனால் தன்னுடைய சுயமரியாதையை இழக்கவில்லை.

மன்னித்தாள்; ஆனால் பலவீனமாக இல்லை.

அதனால்தான் "பெரிய மனசு" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள், அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம்.

ஒரு நல்ல கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவது வேறு.

ஒரே ஒரு வசனத்தில் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை பார்வையாளர்களின் மனதில் நிலைநிறுத்துவது வேறு.

அதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற எழுத்தாளரின் முத்திரை.

அதேபோல்...

80-களின் தமிழ் சினிமாவில் "அம்மா எப்போதும் சரி" என்ற எழுதப்படாத விதி இருந்தது.

ஆனால் 'சின்ன வீடு'வில், மனைவி சரியான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அம்மா தவறான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அதை எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் திரையில் காட்டினார் பாக்யராஜ்.

அந்த காலத்திற்கு அது மிகப்பெரிய தைரியம்.

அதனால்தான் 'சின்ன வீடு' இன்று வரை பேசப்படுகிறது.

இன்று கூட...

"பாக்கியலட்சுமி" என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயர் எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்த ஒரு படத்தின் கதாபாத்திரம் இன்னும் மனதில் வாழ்ந்தால்...

அது நடிகையின் வெற்றி மட்டுமல்ல.

அதை உருவாக்கிய எழுத்தாளரின் வெற்றி.

'சின்ன வீடு' படத்தைப் பார்த்த பிறகுதான்...

நான் K. பாக்யராஜ் படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

ஒவ்வொரு படமும் எனக்கு ஒரு புதிய திரைக்கதைப் பாடமாக இருந்தது.

'ருத்ரா' படத்தில், கிட்டத்தட்ட 45 நிமிடங்கள் கழித்துதான் அந்தக் கதாபாத்திரம் களமிறங்குகிறது. ஆனால் அதன்பிறகு படத்தின் வேகமே மாறிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மூலம் திரைக்கதையின் தாளத்தை எப்படி மாற்றுவது என்பதை அங்கே பார்க்கலாம்.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி'...

வெளிப்படையாக அது ஒரு நகைச்சுவைப் படம்.

ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் திரைக்கதை அமைப்பு வியக்க வைக்கும் அளவுக்கு இறுக்கமாக இருக்கும்.

'முந்தானை முடிச்சு'...

இன்றும் தொலைக்காட்சியில் அந்தப் படம் ஒளிபரப்பானால், சேனலை மாற்ற மனம் வருவதில்லை.

அதுதான் ஒரு காலத்தை வென்ற கிளாசிக் திரைப்படத்தின் அடையாளம்.

'மௌன கீதங்கள்'...

என்னுடைய மிகவும் பிடித்த பாக்யராஜ் படங்களில் ஒன்று.

காதல், குடும்பம், உறவுகள், மனித உணர்வுகள்...

எதையும் மிகைப்படுத்தாமல், வாழ்க்கையைப் போலவே திரையில் வாழ வைத்த படம்.

இந்த எல்லாப் படங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருக்கிறது.

அந்தப் படங்களில் ஹீரோ பாக்யராஜ் அல்ல.

திரைக்கதைதான் ஹீரோ.

ஒரு நடிகரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவரது முகத்திற்காக.

ஒரு எழுத்தாளரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்காக.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் நம்மைச் சிரிக்க வைத்தன.

அவர் எழுதிய கதாபாத்திரங்கள் நம்மை யோசிக்க வைத்தன.

அவர் இயக்கிய காட்சிகள் இன்றும் நம் நினைவில் வாழ்கின்றன.

அதனால்தான் K. பாக்யராஜ் ஒரு வெற்றிகரமான நடிகர் மட்டுமல்ல...

தமிழ் சினிமா கண்ட மிகச் சிறந்த திரைக்கதையாசிரியர்களில் ஒருவரும், மிக முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவரும் ஆவார்.

இன்று அவர் நம்முடன் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் "பாக்கியலட்சுமி" இன்னும் நம்முடன் வாழ்கிறாள்.

'முந்தானை முடிச்சு' இன்னும் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கிறது.

'மௌன கீதங்கள்' இன்னும் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி' இன்னும் திரைக்கதை எப்படி எழுத வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஒரு படைப்பாளி மறையலாம்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களும்...

அவர் எழுதிய திரைக்கதைகளும்...

காலத்தால் ஒருபோதும் அழியாது.

அவை ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் புதிதாகப் பிறந்து, புதிய ரசிகர்களைக் கண்டடையும்.

அதுவே K. பாக்யராஜ் என்ற படைப்பாளியின் உண்மையான வெற்றி.

நன்றி, திரைக்கதை ஜாம்பவான். 🙏🎬

இவன் 

ராஜா க 

 

என் பார்வையில் 'சின்ன வீடு' மற்றும் K. பாக்யராஜ்

ஒரு படைப்பாளியின் மறைவு என்பது ஒரு மனிதரை இழப்பது மட்டுமல்ல.

ஒரு காலத்தின் கதை சொல்லும் மொழியையே இழப்பது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பெயர் K. பாக்யராஜ்.

அவர் மறைந்த செய்தியை கேட்டவுடன், எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வந்த படம் 'சின்ன வீடு'.

அந்த படம் வெளியானபோது நான் பிறந்திருக்கவில்லை.

90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாக பார்த்தேன்.

உண்மையைச் சொன்னால், பதின்ம வயதில் அந்தப் படத்தின் சில காட்சிகள்தான் முதலில் என்னை ஈர்த்தது. ஆனால் வயதும், வாழ்க்கை அனுபவமும் அதிகரித்த பிறகு அதே படத்தை மீண்டும் பார்த்தபோது புரிந்தது...

நான் ரசித்தது அந்தக் காட்சிகளை அல்ல.

ஒரு திரைக்கதை மேதையின் சிந்தனையை.

'சின்ன வீடு' ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதை அல்ல.

வெளிப்புற அழகை மட்டுமே வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக நினைக்கும் ஒரு மனிதன், ஒரு பெண்ணின் அன்பு, பொறுப்பு, தியாகம், மன அழகு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணம்தான் அந்த படம்.

திருமணத்திற்கு முன் அழகான பெண்ணைத்தான் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கும் கதாநாயகன்...

திருமணத்திற்குப் பிறகு மனைவியின் அன்பைப் பார்த்து மெதுவாக மாறுகிறான்.

அந்த மாற்றத்தை ஒரு பெரிய வசனத்தால் சொல்லவில்லை.

சிறிய சிறிய காட்சிகளால் உணர வைத்தார் பாக்யராஜ்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று.

மதியத்தில் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார்.

அப்போது அம்மா,

"உனக்கு சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்... அதனால்தான் இரவுக்கு புதிதாக சமைத்தேன்." என்பார்.

அதற்கு அவர்,

"இல்லை... மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்தது. இத்தனை வருடமாக இப்படிப்பட்ட சாப்பாடு சாப்பிட்டதே இல்லை." என்பார்.

அந்த ஒரு வசனத்திற்குப் பிறகு பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்...

அது வெறும் மகிழ்ச்சி அல்ல.

அங்கீகாரம்.

அந்தக் காட்சியில் அவர் மனைவியின் அழகைப் பாராட்டவில்லை.

அவளுடைய அன்பைப் பாராட்டுகிறார்.

அதுதான் அந்தக் காட்சியின் உண்மையான அழகு.

இன்னொரு சிறிய விஷயம்...

பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தை சேர்க்க விடமாட்டாள்.

ஏனெனில் கணவர் B.Com மட்டுமே படித்தவர்.

ஒரு வசனம் கூட இல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் மனதை ஒரு சிறிய விவரத்தின் மூலம் புரிய வைத்திருப்பார் பாக்யராஜ்.

இதுதான் Character Writing.

படம் முழுவதும் அவர் தனது மனைவியை "பாக்கி" என்றே அழைப்பார்.

ஒரு காட்சியில் இயல்பாக,

"உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி..." என்று சொல்வார்.

முதல் முறை அந்த வசனத்தைக் கேட்டபோது அது ஒரு சாதாரண பாராட்டு என்று தோன்றியது.

இன்று மீண்டும் பார்க்கும்போது புரிகிறது...

அந்த ஒரு வரியிலேயே பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் முழு வாழ்க்கையையும் சொல்லிவிடுகிறார்.

அவள் கணவனின் குறைகளைப் பெரிதுபடுத்தவில்லை.

அவரை மாற்ற முயற்சித்தாள்; ஆனால் அவமானப்படுத்தவில்லை.

காதலித்தாள்; ஆனால் தன்னுடைய சுயமரியாதையை இழக்கவில்லை.

மன்னித்தாள்; ஆனால் பலவீனமாக இல்லை.

அதனால்தான் "பெரிய மனசு" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள், அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம்.

ஒரு நல்ல கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவது வேறு.

ஒரே ஒரு வசனத்தில் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை பார்வையாளர்களின் மனதில் நிலைநிறுத்துவது வேறு.

அதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற எழுத்தாளரின் முத்திரை.

அதேபோல்...

80-களின் தமிழ் சினிமாவில் "அம்மா எப்போதும் சரி" என்ற எழுதப்படாத விதி இருந்தது.

ஆனால் 'சின்ன வீடு'வில், மனைவி சரியான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அம்மா தவறான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அதை எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் திரையில் காட்டினார் பாக்யராஜ்.

அந்த காலத்திற்கு அது மிகப்பெரிய தைரியம்.

அதனால்தான் 'சின்ன வீடு' இன்று வரை பேசப்படுகிறது.

இன்று கூட...

"பாக்கியலட்சுமி" என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயர் எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்த ஒரு படத்தின் கதாபாத்திரம் இன்னும் மனதில் வாழ்ந்தால்...

அது நடிகையின் வெற்றி மட்டுமல்ல.

அதை உருவாக்கிய எழுத்தாளரின் வெற்றி.

'சின்ன வீடு' படத்தைப் பார்த்த பிறகுதான்...

நான் K. பாக்யராஜ் படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

ஒவ்வொரு படமும் எனக்கு ஒரு புதிய திரைக்கதைப் பாடமாக இருந்தது.

'ருத்ரா' படத்தில், கிட்டத்தட்ட 45 நிமிடங்கள் கழித்துதான் அந்தக் கதாபாத்திரம் களமிறங்குகிறது. ஆனால் அதன்பிறகு படத்தின் வேகமே மாறிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மூலம் திரைக்கதையின் தாளத்தை எப்படி மாற்றுவது என்பதை அங்கே பார்க்கலாம்.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி'...

வெளிப்படையாக அது ஒரு நகைச்சுவைப் படம்.

ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் திரைக்கதை அமைப்பு வியக்க வைக்கும் அளவுக்கு இறுக்கமாக இருக்கும்.

'முந்தானை முடிச்சு'...

இன்றும் தொலைக்காட்சியில் அந்தப் படம் ஒளிபரப்பானால், சேனலை மாற்ற மனம் வருவதில்லை.

அதுதான் ஒரு காலத்தை வென்ற கிளாசிக் திரைப்படத்தின் அடையாளம்.

'மௌன கீதங்கள்'...

என்னுடைய மிகவும் பிடித்த பாக்யராஜ் படங்களில் ஒன்று.

காதல், குடும்பம், உறவுகள், மனித உணர்வுகள்...

எதையும் மிகைப்படுத்தாமல், வாழ்க்கையைப் போலவே திரையில் வாழ வைத்த படம்.

இந்த எல்லாப் படங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருக்கிறது.

அந்தப் படங்களில் ஹீரோ பாக்யராஜ் அல்ல.

திரைக்கதைதான் ஹீரோ.

ஒரு நடிகரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவரது முகத்திற்காக.

ஒரு எழுத்தாளரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்காக.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் நம்மைச் சிரிக்க வைத்தன.

அவர் எழுதிய கதாபாத்திரங்கள் நம்மை யோசிக்க வைத்தன.

அவர் இயக்கிய காட்சிகள் இன்றும் நம் நினைவில் வாழ்கின்றன.

அதனால்தான் K. பாக்யராஜ் ஒரு வெற்றிகரமான நடிகர் மட்டுமல்ல...

தமிழ் சினிமா கண்ட மிகச் சிறந்த திரைக்கதையாசிரியர்களில் ஒருவரும், மிக முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவரும் ஆவார்.

இன்று அவர் நம்முடன் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் "பாக்கியலட்சுமி" இன்னும் நம்முடன் வாழ்கிறாள்.

'முந்தானை முடிச்சு' இன்னும் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கிறது.

'மௌன கீதங்கள்' இன்னும் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி' இன்னும் திரைக்கதை எப்படி எழுத வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஒரு படைப்பாளி மறையலாம்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களும்...

அவர் எழுதிய திரைக்கதைகளும்...

காலத்தால் ஒருபோதும் அழியாது.

அவை ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் புதிதாகப் பிறந்து, புதிய ரசிகர்களைக் கண்டடையும்.

அதுவே K. பாக்யராஜ் என்ற படைப்பாளியின் உண்மையான வெற்றி.

நன்றி, திரைக்கதை ஜாம்பவான். 🙏🎬

இவன் 

ராஜா க