துரந்தர் 2: லியாரியின் சிம்மாசனமும் ஜஸ்கிரத்தின் கண்களும்!

​அந்தப் பழைய கதை: போன பார்ட் ஞாபகம் இருக்கிறதா? ஜஸ்கிரத் சிங் - ஒரு தூக்குத்தண்டனை கைதி. தீவிரவாதத்தை வேரோடு அறுக்க இந்திய அரசு போட்ட 'துரந்தர்' பிளான். அவன் எப்படி ஹம்சா அலி மசாரியாக மாறி லியாரிக்குள் ஊடுருவினான் என்கிற அந்தப் 'பிளாஷ்பேக்'கில் தான் ஆட்டம் ஆரம்பிக்கிறது.

​லியாரி உலகம்: ரஹ்மான் பாய் செத்துப்போயிருக்கலாம், ஆனால் லியாரி உலகம் அப்படியேதான் இருக்கிறது. பாகிஸ்தான் அரசியல் சாக்கடை, ISI அதிகாரிகளின் ஆதிக்கம், பலூசிஸ்தான் கிளர்ச்சி என ஒரு சிக்கலான மேப்பை விரித்திருக்கிறார் இயக்குனர். இப்போ ஹம்சா வெறும் ஏஜென்ட் இல்லை, லியாரியின் சிம்மாசனத்தில் அமரும் 'கிங்'.

​திரைக்கதை மேஜிக்: படம் செம வேகம். குறிப்பாக அந்த இன்டர்வெல் ட்விஸ்ட் - "அட" போட வைக்கிறது. ஹம்சா மாட்டிக்கொள்வான் என்று ஆடியன்ஸ் நகம் கடித்தால், அங்கே ஒரு ட்விஸ்ட் வைத்து நிமிர வைக்கிறார்கள். இரண்டாம் பாதி முழுக்கத் தேடித் தேடிப் பழிவாங்கும் வேட்டைதான்.

​நடிப்பு அரக்கன் ரன்வீர்:

ஜஸ்கிரத் சிங்காக ரன்வீர் ஒரு 'நடிப்பு அரக்கன்'. வசனமே தேவையில்லை, அந்த கண்கள் பேசுகின்றன. குறிப்பாக, மனைவியிடம் மனம் திறந்து பேசும் காட்சிகளிலும், இன்டர்வெல்லில் சில நிமிடங்கள் ஜஸ்கிரத்தாக அவர் மாறும் இடத்திலும் மொத்தப் படத்தையும் தன் தோளில் சுமக்கிறார்.

​மாஸ் மொமெண்ட்ஸ்:

​சஞ்சய் தத்: அஸ்லாமாக மனுஷன் சாத்தானின் மிடுக்கோடு வருகிறார். மிரட்டல்.

​மாதவன்: அஜய் தோவல் சாயலில் வரும் அவர், திரையில் தோன்றினாலே தியேட்டரில் 'அப்ளாஸ்' அள்ளுகிறது. முதல் பாகத்தில் 'பாரத் மாதா கி ஜே' சொல்லாதவர்கள் கூட, இந்த பாகத்தில் மாதவனோடு சேர்ந்து கோரஸாகச் சொல்கிறார்கள்!

​ராகேஷ் பேடி: சீரியஸான படத்தில் ஒரு சின்ன காமெடி ரிலீஃப். ஆனால் அவர் கொடுக்கும் ட்விஸ்ட்கள் எல்லாம் டைரக்டரின் மாஸ்டர் கிளாஸ் ரைட்டிங்.

​கொஞ்சம் டெக்னிக்கல்:

விகாஷ் நவுலகாவின் ஒளிப்பதிவும், சாஸ்வத் சச்தேவின் பின்னணி இசையும் தனி ஆவார்தனம். பாடல்கள் இல்லை, ஆனால் அந்தத் தேவை தெரியாதபடி பிஜிஎம் கவனித்துக் கொள்கிறது. டிமானிடைசேஷன், உபி அரசியல் வாதி சூட்டிங் என நிஜ சம்பவங்களை சினிமாவுக்குள் லாவகமாகப் பிணைத்திருக்கிறார்கள்.

​சின்ன குறை:

வில்லன் அர்ஜுன் ராம்பால் - பாவம், முந்தைய பாகத்தில் அக்ஷய் கண்ணா கொடுத்த அந்த ஆழம் இவரிடம் மிஸ்ஸிங். ISI மேஜர் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்காக இருந்திருக்கலாம்.

​கடைசி வரி:

"நாங்கள் உங்கள் நாட்டுக்கோ மதத்துக்கோ எதிரானவர்கள் அல்ல, தீவிரவாதத்திற்குத்தான் எதிரானவர்கள்" - இந்த ஒரு வசனம் போதும். ஒரு கம்ப்ளீட் ஆக்ஷன் த்ரில்லர் பார்த்த திருப்தி. தியேட்டரில் மிஸ் பண்ணாதீங்க!

இவன் 

ராஜா. க

 துரந்தர் 2: லியாரியின் சிம்மாசனமும் ஜஸ்கிரத்தின் கண்களும்!

​அந்தப் பழைய கதை: போன பார்ட் ஞாபகம் இருக்கிறதா? ஜஸ்கிரத் சிங் - ஒரு தூக்குத்தண்டனை கைதி. தீவிரவாதத்தை வேரோடு அறுக்க இந்திய அரசு போட்ட 'துரந்தர்' பிளான். அவன் எப்படி ஹம்சா அலி மசாரியாக மாறி லியாரிக்குள் ஊடுருவினான் என்கிற அந்தப் 'பிளாஷ்பேக்'கில் தான் ஆட்டம் ஆரம்பிக்கிறது.

​லியாரி உலகம்: ரஹ்மான் பாய் செத்துப்போயிருக்கலாம், ஆனால் லியாரி உலகம் அப்படியேதான் இருக்கிறது. பாகிஸ்தான் அரசியல் சாக்கடை, ISI அதிகாரிகளின் ஆதிக்கம், பலூசிஸ்தான் கிளர்ச்சி என ஒரு சிக்கலான மேப்பை விரித்திருக்கிறார் இயக்குனர். இப்போ ஹம்சா வெறும் ஏஜென்ட் இல்லை, லியாரியின் சிம்மாசனத்தில் அமரும் 'கிங்'.

​திரைக்கதை மேஜிக்: படம் செம வேகம். குறிப்பாக அந்த இன்டர்வெல் ட்விஸ்ட் - "அட" போட வைக்கிறது. ஹம்சா மாட்டிக்கொள்வான் என்று ஆடியன்ஸ் நகம் கடித்தால், அங்கே ஒரு ட்விஸ்ட் வைத்து நிமிர வைக்கிறார்கள். இரண்டாம் பாதி முழுக்கத் தேடித் தேடிப் பழிவாங்கும் வேட்டைதான்.

​நடிப்பு அரக்கன் ரன்வீர்:

ஜஸ்கிரத் சிங்காக ரன்வீர் ஒரு 'நடிப்பு அரக்கன்'. வசனமே தேவையில்லை, அந்த கண்கள் பேசுகின்றன. குறிப்பாக, மனைவியிடம் மனம் திறந்து பேசும் காட்சிகளிலும், இன்டர்வெல்லில் சில நிமிடங்கள் ஜஸ்கிரத்தாக அவர் மாறும் இடத்திலும் மொத்தப் படத்தையும் தன் தோளில் சுமக்கிறார்.

​மாஸ் மொமெண்ட்ஸ்:

​சஞ்சய் தத்: அஸ்லாமாக மனுஷன் சாத்தானின் மிடுக்கோடு வருகிறார். மிரட்டல்.

​மாதவன்: அஜய் தோவல் சாயலில் வரும் அவர், திரையில் தோன்றினாலே தியேட்டரில் 'அப்ளாஸ்' அள்ளுகிறது. முதல் பாகத்தில் 'பாரத் மாதா கி ஜே' சொல்லாதவர்கள் கூட, இந்த பாகத்தில் மாதவனோடு சேர்ந்து கோரஸாகச் சொல்கிறார்கள்!

​ராகேஷ் பேடி: சீரியஸான படத்தில் ஒரு சின்ன காமெடி ரிலீஃப். ஆனால் அவர் கொடுக்கும் ட்விஸ்ட்கள் எல்லாம் டைரக்டரின் மாஸ்டர் கிளாஸ் ரைட்டிங்.

​கொஞ்சம் டெக்னிக்கல்:

விகாஷ் நவுலகாவின் ஒளிப்பதிவும், சாஸ்வத் சச்தேவின் பின்னணி இசையும் தனி ஆவார்தனம். பாடல்கள் இல்லை, ஆனால் அந்தத் தேவை தெரியாதபடி பிஜிஎம் கவனித்துக் கொள்கிறது. டிமானிடைசேஷன், உபி அரசியல் வாதி சூட்டிங் என நிஜ சம்பவங்களை சினிமாவுக்குள் லாவகமாகப் பிணைத்திருக்கிறார்கள்.

​சின்ன குறை:

வில்லன் அர்ஜுன் ராம்பால் - பாவம், முந்தைய பாகத்தில் அக்ஷய் கண்ணா கொடுத்த அந்த ஆழம் இவரிடம் மிஸ்ஸிங். ISI மேஜர் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்காக இருந்திருக்கலாம்.

​கடைசி வரி:

"நாங்கள் உங்கள் நாட்டுக்கோ மதத்துக்கோ எதிரானவர்கள் அல்ல, தீவிரவாதத்திற்குத்தான் எதிரானவர்கள்" - இந்த ஒரு வசனம் போதும். ஒரு கம்ப்ளீட் ஆக்ஷன் த்ரில்லர் பார்த்த திருப்தி. தியேட்டரில் மிஸ் பண்ணாதீங்க!

இவன் 

ராஜா. க

 Dhurandhar 2: The Karachi Gambit — A Quick Scan

​The Setup:

Remember the cliffhanger? Jaskirat Singh—death row convict turned RAW asset. The 'Dhurandhar' protocol. The prequel starts where the heart stops: how a man facing the noose becomes Hamza Ali Mazari to infiltrate Lyari. It’s not just a mission; it's a software overwrite of a human being.

​The World:

Rahman Bhai is dead, but Lyari is very much alive. A chaotic map of Pakistan politics, ISI ego-trips, and Balochistan unrest. Director pulls the strings well. Hamza isn't just an agent anymore; he’s sitting on the throne. The king of Karachi.

​The Scripting Logic:

Four hours? You’d think you’d need a coffee break. But the screenplay is a high-speed processor. No lag. The interval twist—pure genius. Just when the audience thinks Hamza is 404-Error caught, the director swaps the chip. Someone else takes the fall. From there, it’s a systematic cleanup of every target on the list.

​The 'Acting Monster' Ranveer:

Ranveer as Jaskirat is... a beast. No dialogues needed; his eyes do the data transfer. The way he switches back to Jaskirat for those few minutes during the interval, and that emotional handshake with his wife—classic. He carries the entire hardware of the film on his shoulders.

​The Power Players:

​Sanjay Dutt (Aslam): Walks like a majestic devil. Pure intimidation.

​Madhavan: The Ajay Doval-esque master brain. Every time he appears, the theater erupts. People who didn't say 'Bharat Mata Ki Jai' in Part 1 are now chanting it in chorus with Maddy. Mass.

​Rakesh Bedi: A tiny bit of comic relief in a serious circuit. But his twists? That’s the director’s signature coding.

​Technical Specs:

Vikash Nowlakha’s lens captures Karachi’s dust and Balochistan’s coldness with clinical precision. Background score by Shashwat Sachdev is a constant war in your ears. No songs. Good. Logic: Why interrupt a bullet with a melody? Linking real-world Demonetization and UP politics into the plot is a clever bit of 'Real-Time' integration.

​The Bug:

Arjun Rampal. Poor guy doesn't have the depth that Akshaye Khanna brought to Rahman Bhai. The ISI Major needed a more powerful processor.

​The Final Code:

"We aren't against your country or religion; we are against terrorism." That line hits home.

​Bottom Line: Dhurandhar 2 is a complete action-thriller package. High energy, sharp twists. Don't wait for the OTT stream; this is a theater-grade experience.

By

Raja K.S

 Dhurandhar 2: The Karachi Gambit — A Quick Scan

​The Setup:

Remember the cliffhanger? Jaskirat Singh—death row convict turned RAW asset. The 'Dhurandhar' protocol. The prequel starts where the heart stops: how a man facing the noose becomes Hamza Ali Mazari to infiltrate Lyari. It’s not just a mission; it's a software overwrite of a human being.

​The World:

Rahman Bhai is dead, but Lyari is very much alive. A chaotic map of Pakistan politics, ISI ego-trips, and Balochistan unrest. Director pulls the strings well. Hamza isn't just an agent anymore; he’s sitting on the throne. The king of Karachi.

​The Scripting Logic:

Four hours? You’d think you’d need a coffee break. But the screenplay is a high-speed processor. No lag. The interval twist—pure genius. Just when the audience thinks Hamza is 404-Error caught, the director swaps the chip. Someone else takes the fall. From there, it’s a systematic cleanup of every target on the list.

​The 'Acting Monster' Ranveer:

Ranveer as Jaskirat is... a beast. No dialogues needed; his eyes do the data transfer. The way he switches back to Jaskirat for those few minutes during the interval, and that emotional handshake with his wife—classic. He carries the entire hardware of the film on his shoulders.

​The Power Players:

​Sanjay Dutt (Aslam): Walks like a majestic devil. Pure intimidation.

​Madhavan: The Ajay Doval-esque master brain. Every time he appears, the theater erupts. People who didn't say 'Bharat Mata Ki Jai' in Part 1 are now chanting it in chorus with Maddy. Mass.

​Rakesh Bedi: A tiny bit of comic relief in a serious circuit. But his twists? That’s the director’s signature coding.

​Technical Specs:

Vikash Nowlakha’s lens captures Karachi’s dust and Balochistan’s coldness with clinical precision. Background score by Shashwat Sachdev is a constant war in your ears. No songs. Good. Logic: Why interrupt a bullet with a melody? Linking real-world Demonetization and UP politics into the plot is a clever bit of 'Real-Time' integration.

​The Bug:

Arjun Rampal. Poor guy doesn't have the depth that Akshaye Khanna brought to Rahman Bhai. The ISI Major needed a more powerful processor.

​The Final Code:

"We aren't against your country or religion; we are against terrorism." That line hits home.

​Bottom Line: Dhurandhar 2 is a complete action-thriller package. High energy, sharp twists. Don't wait for the OTT stream; this is a theater-grade experience.

By

Raja K.S

 அண்ணன்: ஒரு 'கந்தன்சாவடி' கணக்கியல்

!

​ஆண்டு 2010.

​இடம்: கந்தன்சாவடி.

​அப்போது நான் ஒரு ஐடி கம்பெனி 'டெக்கி'. மாலை 5 மணி ஆப்பரேட்டிங் சிஸ்டம் சரியாக வேலை செய்யாது. மூளைக்குக் கொஞ்சம் கஃபைன் (Caffeine) தேவைப்படும். டீ கடைக்குப் படையெடுப்போம். அங்கே ஒரு வடை மாஸ்டர் இருந்தார். அவர் போடும் மெதுவடைக்கு ஒரு தனி ரசிகர் பட்டாளமே உண்டு.

​அரசியல் நிலவரம் அப்போது ஒரு விசித்திரமான கலவை. டெல்லியில் மன்மோகன் சிங், இங்கே கலைஞர். கூட்டணி பலமாக இருந்தது. எதிர்க்கட்சித் தலைவியாக 'அம்மையார்' ஒரு பந்த் அறிவித்திருந்தார். பொதுவாக ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லையென்றால் பந்த் என்பது வெறும் காலண்டர் தேதியாகத்தான் இருக்கும். பெரிய பாதிப்பு இருக்காது.

​அன்றும் அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நம்பி ஆபீஸை விட்டு வெளியே வந்தோம்.

​ஷாக்!

​கடைத்தெருவே மயான அமைதி. ஒரு டீ கடை கூடத் திறக்கவில்லை. காஃபி இல்லாமல் கம்ப்யூட்டர் முன் உட்காருவது 'Syntax Error' ஆகுமே என்று நினைத்துக்கொண்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினோம்.

​மறுநாள் மாலை. அதே கடை. அதே வடை.

​வடையைச் சாப்பிட்டுவிட்டு என் 'குதூகலமான' வாய் சும்மா இருக்கவில்லை. கடைக்காரரிடம் மெல்லக் கேட்டேன்.

​"என்னண்ணே, நேத்து கடை லீவா? மெட்ராஸ் ஃபுல்லா நார்மலாத்தானே இருந்துச்சு.. இங்க மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு ஸ்ட்ரைக்?"

​அவர் வடையைத் திருப்பிப் போட்டுக்கொண்டே சொன்னார், "நேத்து பந்த்-ஆச்சே தம்பி!"

​"அதான் புரியுதுண்ணே.. ஆனா ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லாம இங்க மட்டும் எப்படி இவ்வளவு சக்சஸ்?"

​அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தார். "தம்பி.. நம்ம ஏரியால கடையை அடைக்கச் சொல்லிட்டாங்க அண்ணன்."

​எனக்கு 'க்யூரியாசிட்டி' (Curiosity) எகிறியது. "யாரு அந்த அண்ணன்?"

​அவர் முகத்தில் ஒருவிதமான லோக்கல் விசுவாசம் மின்னியது. "நம்ம கந்தன் அண்ணன் சொல்லிட்டார் தம்பி. நமக்கு ஒரு கஷ்டம்னா அவர்கிட்டதான் போய் நிப்போம். அவர் சொன்னா அதை மீற முடியுமா?"

​எனக்கு சட்டென்று ஒரு தமிழ் சினிமா ஹீரோவின் 'இமேஜ்' மனதில் வந்து போனது. அந்தத் டீ கடைக்காரர் சொன்ன 'கந்தன் அண்ணன்' தான் பின்னாளில் அந்தத் தொகுதியின் எம்.எல்.ஏ-வாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கே.பி. கந்தன்!

​அரசியல் என்பது ஏசி அறைகளில் நடக்கும் கணக்கு அல்ல, இது போன்ற டீ கடைகளிலும், சாமானிய மனிதர்களின் நம்பிக்கைகளிலும் ஒளிந்து கிடக்கும் ஒரு 'அல்காரிதம்' (Algorithm) என்று அன்று புரிந்தது.

இவன் 

ராஜா.க

 அண்ணன்: ஒரு 'கந்தன்சாவடி' கணக்கியல்

!

​ஆண்டு 2010.

​இடம்: கந்தன்சாவடி.

​அப்போது நான் ஒரு ஐடி கம்பெனி 'டெக்கி'. மாலை 5 மணி ஆப்பரேட்டிங் சிஸ்டம் சரியாக வேலை செய்யாது. மூளைக்குக் கொஞ்சம் கஃபைன் (Caffeine) தேவைப்படும். டீ கடைக்குப் படையெடுப்போம். அங்கே ஒரு வடை மாஸ்டர் இருந்தார். அவர் போடும் மெதுவடைக்கு ஒரு தனி ரசிகர் பட்டாளமே உண்டு.

​அரசியல் நிலவரம் அப்போது ஒரு விசித்திரமான கலவை. டெல்லியில் மன்மோகன் சிங், இங்கே கலைஞர். கூட்டணி பலமாக இருந்தது. எதிர்க்கட்சித் தலைவியாக 'அம்மையார்' ஒரு பந்த் அறிவித்திருந்தார். பொதுவாக ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லையென்றால் பந்த் என்பது வெறும் காலண்டர் தேதியாகத்தான் இருக்கும். பெரிய பாதிப்பு இருக்காது.

​அன்றும் அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நம்பி ஆபீஸை விட்டு வெளியே வந்தோம்.

​ஷாக்!

​கடைத்தெருவே மயான அமைதி. ஒரு டீ கடை கூடத் திறக்கவில்லை. காஃபி இல்லாமல் கம்ப்யூட்டர் முன் உட்காருவது 'Syntax Error' ஆகுமே என்று நினைத்துக்கொண்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினோம்.

​மறுநாள் மாலை. அதே கடை. அதே வடை.

​வடையைச் சாப்பிட்டுவிட்டு என் 'குதூகலமான' வாய் சும்மா இருக்கவில்லை. கடைக்காரரிடம் மெல்லக் கேட்டேன்.

​"என்னண்ணே, நேத்து கடை லீவா? மெட்ராஸ் ஃபுல்லா நார்மலாத்தானே இருந்துச்சு.. இங்க மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு ஸ்ட்ரைக்?"

​அவர் வடையைத் திருப்பிப் போட்டுக்கொண்டே சொன்னார், "நேத்து பந்த்-ஆச்சே தம்பி!"

​"அதான் புரியுதுண்ணே.. ஆனா ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லாம இங்க மட்டும் எப்படி இவ்வளவு சக்சஸ்?"

​அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தார். "தம்பி.. நம்ம ஏரியால கடையை அடைக்கச் சொல்லிட்டாங்க அண்ணன்."

​எனக்கு 'க்யூரியாசிட்டி' (Curiosity) எகிறியது. "யாரு அந்த அண்ணன்?"

​அவர் முகத்தில் ஒருவிதமான லோக்கல் விசுவாசம் மின்னியது. "நம்ம கந்தன் அண்ணன் சொல்லிட்டார் தம்பி. நமக்கு ஒரு கஷ்டம்னா அவர்கிட்டதான் போய் நிப்போம். அவர் சொன்னா அதை மீற முடியுமா?"

​எனக்கு சட்டென்று ஒரு தமிழ் சினிமா ஹீரோவின் 'இமேஜ்' மனதில் வந்து போனது. அந்தத் டீ கடைக்காரர் சொன்ன 'கந்தன் அண்ணன்' தான் பின்னாளில் அந்தத் தொகுதியின் எம்.எல்.ஏ-வாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கே.பி. கந்தன்!

​அரசியல் என்பது ஏசி அறைகளில் நடக்கும் கணக்கு அல்ல, இது போன்ற டீ கடைகளிலும், சாமானிய மனிதர்களின் நம்பிக்கைகளிலும் ஒளிந்து கிடக்கும் ஒரு 'அல்காரிதம்' (Algorithm) என்று அன்று புரிந்தது.

இவன் 

ராஜா.க

 

காரடையான் நோன்பு – காதல் எமனையும் வெல்லும்

ஒரு மனைவி எமனிடம் வாதிட்டாள். கணவனை திரும்ப பெற்றாள். அந்த அன்பின் நினைவை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக தமிழ் சமூகம் கொண்டாடி வருகிறது – அதுவே காரடையான் நோன்பு.

சாவித்ரியின் கதை

சத்யவான் – சாவித்ரி கதை நமக்கு தெரிந்தது தான். ஆனால் அதன் ஆழம் புரிந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?

சாவித்ரி தன் கணவன் சத்யவான் இறந்துவிடுவான் என்று முன்பே அறிந்தும் அவனையே மணந்தாள். எமன் உயிரை எடுக்க வந்தபோது விடவில்லை. வாதிட்டாள், வென்றாள். கணவனை உயிரோடு திரும்ப கொண்டு வந்தாள்.

அந்த தினத்தின் நினைவாக, ஒவ்வொரு பங்குனி மாதமும் தமிழ் பெண்கள் காரடையான் நோன்பு கடைப்பிடித்து மஞ்சள் சரடு கட்டிக்கொள்கிறார்கள். அந்த மஞ்சள் சரடு வெறும் நூல் இல்ல – ஒரு பெண்ணின் காதலின், தியாகத்தின், வலிமையின் அடையாளம்.

மணிரத்னம் கண்ட இணைப்பு

1992-ல் மணிரத்னம் இதே கதையை வேறொரு உருவில் திரைக்கு கொண்டு வந்தார் – ரோஜா.

படத்தில் மதுபாலா தன் கணவர் அரவிந்த் சாமியை காஷ்மீரில் பயங்கரவாதிகளிடம் இருந்து மீட்க போராடுகிறாள். அந்நிய மண், அந்நிய மொழி, அந்நிய சூழல் – எதுவும் அவளை நிறுத்தவில்லை.

Direct reference இல்லை. Dialogue இல்லை. ஆனால் அந்த feel தெரியும் – சாவித்ரியின் ஆத்மா மதுபாலாவில் இருக்கிறது.

இயல்பான கதையில் புராண உணர்வை உதிர்ப்பதே மணிரத்னத்தின் தனித்துவம். Audience-க்கு சொல்லாமலே ஒரு cultural connection உருவாகிறது – அதுதான் masterpiece-ஐ masterpiece ஆக்குகிறது.

ஆன்மிகமும் சினிமாவும்

"ஆன்மிக பதிவில் சினிமா போஸ்டரா?" என்று கேட்கலாம்.

ஆனால் நம் தமிழ் சமூகத்தில் கதை, நம்பிக்கை, கலாச்சாரம் – இவை எப்போதும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. சினிமா நம் கலாச்சாரத்தை அழிக்கவில்லை – மாறாக, மறந்து போகும் தருணங்களில் நினைவுபடுத்துகிறது.

சாவித்ரி எமனிடம் வாதிட்டதும், மதுபாலா கண்ணீரில் போராடியதும், இன்று நோன்பு நோற்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் – ஒரே உணர்வின் தொடர்ச்சி.

காரடையான் நோன்பின் செய்தி

காதல் என்பது வெறும் உணர்வு இல்ல. அது ஒரு வலிமை. எமனையும் வெல்லக்கூடிய வலிமை.

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் சாவித்ரி நிரூபித்தாள். இன்று அந்த நம்பிக்கை மஞ்சள் சரடாக ஒவ்வொரு மணிக்கட்டிலும் கட்டப்படுகிறது.

இது வெறும் நோன்பு இல்ல – காதலின் சாட்சி. 🌿🙏🏻

 

காரடையான் நோன்பு – காதல் எமனையும் வெல்லும்

ஒரு மனைவி எமனிடம் வாதிட்டாள். கணவனை திரும்ப பெற்றாள். அந்த அன்பின் நினைவை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக தமிழ் சமூகம் கொண்டாடி வருகிறது – அதுவே காரடையான் நோன்பு.

சாவித்ரியின் கதை

சத்யவான் – சாவித்ரி கதை நமக்கு தெரிந்தது தான். ஆனால் அதன் ஆழம் புரிந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?

சாவித்ரி தன் கணவன் சத்யவான் இறந்துவிடுவான் என்று முன்பே அறிந்தும் அவனையே மணந்தாள். எமன் உயிரை எடுக்க வந்தபோது விடவில்லை. வாதிட்டாள், வென்றாள். கணவனை உயிரோடு திரும்ப கொண்டு வந்தாள்.

அந்த தினத்தின் நினைவாக, ஒவ்வொரு பங்குனி மாதமும் தமிழ் பெண்கள் காரடையான் நோன்பு கடைப்பிடித்து மஞ்சள் சரடு கட்டிக்கொள்கிறார்கள். அந்த மஞ்சள் சரடு வெறும் நூல் இல்ல – ஒரு பெண்ணின் காதலின், தியாகத்தின், வலிமையின் அடையாளம்.

மணிரத்னம் கண்ட இணைப்பு

1992-ல் மணிரத்னம் இதே கதையை வேறொரு உருவில் திரைக்கு கொண்டு வந்தார் – ரோஜா.

படத்தில் மதுபாலா தன் கணவர் அரவிந்த் சாமியை காஷ்மீரில் பயங்கரவாதிகளிடம் இருந்து மீட்க போராடுகிறாள். அந்நிய மண், அந்நிய மொழி, அந்நிய சூழல் – எதுவும் அவளை நிறுத்தவில்லை.

Direct reference இல்லை. Dialogue இல்லை. ஆனால் அந்த feel தெரியும் – சாவித்ரியின் ஆத்மா மதுபாலாவில் இருக்கிறது.

இயல்பான கதையில் புராண உணர்வை உதிர்ப்பதே மணிரத்னத்தின் தனித்துவம். Audience-க்கு சொல்லாமலே ஒரு cultural connection உருவாகிறது – அதுதான் masterpiece-ஐ masterpiece ஆக்குகிறது.

ஆன்மிகமும் சினிமாவும்

"ஆன்மிக பதிவில் சினிமா போஸ்டரா?" என்று கேட்கலாம்.

ஆனால் நம் தமிழ் சமூகத்தில் கதை, நம்பிக்கை, கலாச்சாரம் – இவை எப்போதும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. சினிமா நம் கலாச்சாரத்தை அழிக்கவில்லை – மாறாக, மறந்து போகும் தருணங்களில் நினைவுபடுத்துகிறது.

சாவித்ரி எமனிடம் வாதிட்டதும், மதுபாலா கண்ணீரில் போராடியதும், இன்று நோன்பு நோற்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் – ஒரே உணர்வின் தொடர்ச்சி.

காரடையான் நோன்பின் செய்தி

காதல் என்பது வெறும் உணர்வு இல்ல. அது ஒரு வலிமை. எமனையும் வெல்லக்கூடிய வலிமை.

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் சாவித்ரி நிரூபித்தாள். இன்று அந்த நம்பிக்கை மஞ்சள் சரடாக ஒவ்வொரு மணிக்கட்டிலும் கட்டப்படுகிறது.

இது வெறும் நோன்பு இல்ல – காதலின் சாட்சி. 🌿🙏🏻

 Cities sometimes swallow people.

But there are some who quietly conquer those very cities as they walk through them.

Most of them are women.

Without sitting inside four walls in an air-conditioned room and loudly declaring,

“We are equal to men…”

In the restless rush of cities like Chennai,

without a powerful address or support system,

accepting a job—whether it matches their education or not—

simply because their family depends on it.

In crowded buses

and suffocating trains,

they fold their exhaustion within themselves

without letting the world see it.

Understanding the politics of the workplace,

not always fighting it,

but often enduring it with patience.

At an age when poetry, imagination, and love

should bloom freely,

they quietly keep those flowers locked

within their own hearts.

Wearing only a small smile on their lips,

they keep walking with a simple belief—

“Tomorrow will be better.”

Women like them

are the silent warriors of our cities.

In my life, I have had many teachers.

But my first teacher

was my mother.

The door of our house

was my first blackboard.

With a bowl of rice in one hand

and letters in the other,

she became both

a mother

and a teacher.

When I first stepped into school life,

it was Mrs. Chellamma

and Mrs. Easwari

who removed the fear of going to school

and made me look forward to it.

My Tamil teacher,

Mrs. Hemavathi,

was the one who inspired me

to write with ease and clarity.

Mrs. Janaki

was the teacher who awakened

my curiosity toward science.

And Mrs. Shantha

and Mrs. Vasantha

were the ones who made me understand

that history and politics

are not just subjects in textbooks,

but lifelong journeys of learning.

Not only them…

To every woman

I have admired in my life—

My heartfelt wishes

on Women’s Day.

By

Raja K.S

 Cities sometimes swallow people.

But there are some who quietly conquer those very cities as they walk through them.

Most of them are women.

Without sitting inside four walls in an air-conditioned room and loudly declaring,

“We are equal to men…”

In the restless rush of cities like Chennai,

without a powerful address or support system,

accepting a job—whether it matches their education or not—

simply because their family depends on it.

In crowded buses

and suffocating trains,

they fold their exhaustion within themselves

without letting the world see it.

Understanding the politics of the workplace,

not always fighting it,

but often enduring it with patience.

At an age when poetry, imagination, and love

should bloom freely,

they quietly keep those flowers locked

within their own hearts.

Wearing only a small smile on their lips,

they keep walking with a simple belief—

“Tomorrow will be better.”

Women like them

are the silent warriors of our cities.

In my life, I have had many teachers.

But my first teacher

was my mother.

The door of our house

was my first blackboard.

With a bowl of rice in one hand

and letters in the other,

she became both

a mother

and a teacher.

When I first stepped into school life,

it was Mrs. Chellamma

and Mrs. Easwari

who removed the fear of going to school

and made me look forward to it.

My Tamil teacher,

Mrs. Hemavathi,

was the one who inspired me

to write with ease and clarity.

Mrs. Janaki

was the teacher who awakened

my curiosity toward science.

And Mrs. Shantha

and Mrs. Vasantha

were the ones who made me understand

that history and politics

are not just subjects in textbooks,

but lifelong journeys of learning.

Not only them…

To every woman

I have admired in my life—

My heartfelt wishes

on Women’s Day.

By

Raja K.S

 நகரங்கள் சில நேரம் மனிதர்களை விழுங்கும்.

ஆனா அந்த நகரங்களையே அமைதியாக ஜெயித்து கொண்டு நடந்து போகும் சிலர் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களில் பெரும்பாலோர் – பெண்கள்.

நான்கு சுவருக்குள் அமர்ந்து

“நாங்களும் ஆண்களுக்கு சமம்” என்று

குரல் உயர்த்தி பேசாமல்…

சென்னை போன்ற நகரங்களின் பரபரப்பில்

ஒரு முகவரி இல்லாமல்

ஒரு பாதுகாப்பு இல்லாமல்

தான் படித்த படிப்புக்கு ஏற்றதோ,

ஏற்காததோ ஒரு வேலையை

குடும்பம் என்ற ஒரு காரணத்திற்காக

அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு…

நெரிசலான பேருந்துகளிலும்

மூச்சு வாங்க இடமில்லாத இரயில்களிலும்

தன் சோர்வை வெளியில் காட்டாமல்

உள்ளுக்குள் மட்டும் மடித்து வைத்து…

அலுவலக அரசியலை

தினமும் புரிந்து கொண்டு

அதை எதிர்த்து அல்ல

அதை தாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்து…

இந்த வயதில் மலர வேண்டிய

கவிதை, கற்பனை, காதல்

அனைத்தையும்

தன் மனசுக்குள் மட்டும் பூட்டி வைத்து…

உதட்டில் ஒரு சிறிய புன்னகை மட்டும் அணிந்து கொண்டு

“நாளை நல்ல நாளாகும்”

என்று தன்னையும்

தன் குடும்பத்தையும் நம்ப வைக்கும் பெண்கள்…

அவர்கள் தான்

இந்த நகரத்தின் அமைதியான வீரர்கள்.

என் வாழ்க்கையில் ஆசான்கள் பலர் இருந்தாலும்

என் முதல் ஆசிரியை – என் அம்மா.

எங்கள் வீட்டுக் கதவுதான்

என் முதல் கரும்பலகை.

ஒரு கையில் சாதக் கிண்ணம்

மற்றொரு கையில் எழுத்து.

அன்னையாகவும்

ஆசிரியையாகவும் இருந்தவர் – அவள்.

பள்ளி செல்லும் பயத்தை

விருப்பமாக மாற்றியவர்கள் –

செல்லம்மா டீச்சர்,

ஈஸ்வரி டீச்சர்.

தமிழ் ஒரு பாடமல்ல

ஒரு மொழியின் அழகு என்று

எழுத கற்றுத்தந்தவர் –

ஹேமாவதி டீச்சர்.

அறிவியல்

புத்தகத்தில் இருக்கும் எழுத்து அல்ல

உலகத்தை புரிந்து கொள்ளும் வழி என்று

காட்டியவர் – ஜானகி டீச்சர்.

வரலாறும் அரசியலும்

வாழ்க்கையின் கதைகள் என்று

எனக்குள் விதைத்தவர்கள் –

சாந்தா டீச்சர்,

வசந்தா டீச்சர்.

இவர்கள் மட்டும் அல்ல…

என் வாழ்க்கையில் நான் கண்டு வியந்த

அனைத்து பெண்களுக்கும்…

மனமார்ந்த

பெண்கள் தின வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா க

 நகரங்கள் சில நேரம் மனிதர்களை விழுங்கும்.

ஆனா அந்த நகரங்களையே அமைதியாக ஜெயித்து கொண்டு நடந்து போகும் சிலர் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களில் பெரும்பாலோர் – பெண்கள்.

நான்கு சுவருக்குள் அமர்ந்து

“நாங்களும் ஆண்களுக்கு சமம்” என்று

குரல் உயர்த்தி பேசாமல்…

சென்னை போன்ற நகரங்களின் பரபரப்பில்

ஒரு முகவரி இல்லாமல்

ஒரு பாதுகாப்பு இல்லாமல்

தான் படித்த படிப்புக்கு ஏற்றதோ,

ஏற்காததோ ஒரு வேலையை

குடும்பம் என்ற ஒரு காரணத்திற்காக

அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு…

நெரிசலான பேருந்துகளிலும்

மூச்சு வாங்க இடமில்லாத இரயில்களிலும்

தன் சோர்வை வெளியில் காட்டாமல்

உள்ளுக்குள் மட்டும் மடித்து வைத்து…

அலுவலக அரசியலை

தினமும் புரிந்து கொண்டு

அதை எதிர்த்து அல்ல

அதை தாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்து…

இந்த வயதில் மலர வேண்டிய

கவிதை, கற்பனை, காதல்

அனைத்தையும்

தன் மனசுக்குள் மட்டும் பூட்டி வைத்து…

உதட்டில் ஒரு சிறிய புன்னகை மட்டும் அணிந்து கொண்டு

“நாளை நல்ல நாளாகும்”

என்று தன்னையும்

தன் குடும்பத்தையும் நம்ப வைக்கும் பெண்கள்…

அவர்கள் தான்

இந்த நகரத்தின் அமைதியான வீரர்கள்.

என் வாழ்க்கையில் ஆசான்கள் பலர் இருந்தாலும்

என் முதல் ஆசிரியை – என் அம்மா.

எங்கள் வீட்டுக் கதவுதான்

என் முதல் கரும்பலகை.

ஒரு கையில் சாதக் கிண்ணம்

மற்றொரு கையில் எழுத்து.

அன்னையாகவும்

ஆசிரியையாகவும் இருந்தவர் – அவள்.

பள்ளி செல்லும் பயத்தை

விருப்பமாக மாற்றியவர்கள் –

செல்லம்மா டீச்சர்,

ஈஸ்வரி டீச்சர்.

தமிழ் ஒரு பாடமல்ல

ஒரு மொழியின் அழகு என்று

எழுத கற்றுத்தந்தவர் –

ஹேமாவதி டீச்சர்.

அறிவியல்

புத்தகத்தில் இருக்கும் எழுத்து அல்ல

உலகத்தை புரிந்து கொள்ளும் வழி என்று

காட்டியவர் – ஜானகி டீச்சர்.

வரலாறும் அரசியலும்

வாழ்க்கையின் கதைகள் என்று

எனக்குள் விதைத்தவர்கள் –

சாந்தா டீச்சர்,

வசந்தா டீச்சர்.

இவர்கள் மட்டும் அல்ல…

என் வாழ்க்கையில் நான் கண்டு வியந்த

அனைத்து பெண்களுக்கும்…

மனமார்ந்த

பெண்கள் தின வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா க

 

தமிழ் சினிமாவில் சமீபகாலமாக 'டார்க் காமெடி' (Dark Comedy) படங்கள் மீது ஒரு தனி மோகம் உருவாகியுள்ளது. அந்த வரிசையில், கீர்த்தி சுரேஷ் மற்றும் ராதிகா சரத்குமார் நடிப்பில் நெட்ஃபிக்ஸ் தளத்தில் வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் தான் 'ரீவால்வர் ரீட்டா'. சமீபத்தில் வெளியான டீசர்கள் மற்றும் போஸ்டர்கள் ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்ததா இந்தப் படம்? அலசுவோம்!

கதைக்கரு:

​பாண்டிச்சேரியில் ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் சாதாரண பெண்ணாக வலம் வருகிறார் ரீட்டா (கீர்த்தி சுரேஷ்). அவருக்குத் துப்பாக்கி என்றால் உயிர். எதிர்பாராத ஒரு சூழலில் ஒரு பெரிய கேங்ஸ்டர் கும்பலிடம் சிக்கிக்கொள்ளும் ரீட்டா, அங்கிருந்து எப்படித் தப்பிக்கிறார், தனது குடும்பத்தை எப்படிக் காப்பாற்றுகிறார் என்பதுதான் படத்தின் கதை.

நடிகர்களின் பங்களிப்பு:

​கீர்த்தி சுரேஷ்: இந்தப் படத்தைத் தாங்கிப் பிடிப்பதே கீர்த்தி சுரேஷ் தான். தனது பாத்திரத்தின் அப்பாவித்தனத்தையும், இக்கட்டான சூழலில் காட்டும் துணிச்சலையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். நடிகையர் திலகம் புகழ் கீர்த்திக்கு இது ஒரு ஜாலியான 'ஒன் வுமன் ஷோ'.

​ராதிகா சரத்குமார்: படத்தின் உண்மையான எனர்ஜி பூஸ்டர் ராதிகா மேம் தான். ரீட்டாவின் அம்மாவாக அவர் செய்யும் லூட்டிகளும், டைமிங் காமெடியும் தான் தியேட்டரில் (அல்லது மொபைலில்) சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன.

​ஜான் விஜய்: போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டராக வரும் ஜான் விஜய்யின் நடிப்பு, அவர் இதற்கு முன் நடித்த பல படங்களை நினைவுபடுத்துகிறது. அதே மேனரிசம், அதே மாடுலேஷன் என்பதால் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அது சலிப்பைத் தருகிறது. ஒரு நல்ல நடிகரான அவர், அடுத்தடுத்த படங்களில் கொஞ்சம் வித்தியாசம் காட்டினால் நன்றாக இருக்கும்.

​ரெடின் கிங்ஸ்லி: இவரது காமெடி அங்கங்கே சிரிப்பை வரவழைத்தாலும், பல இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் 'ஷார்ப்பாக' எழுதியிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது.

இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்பம்:

​இயக்குனர் ஜே.கே. சந்துரு ஒரு நல்ல ஐடியாவை கையில் எடுத்திருக்கிறார். ஆனால், ஒரு முழுமையான திரைக்கதையாக மாற்றுவதில் கோட்டை விட்டுவிட்டார். குறிப்பாக, இரண்டாம் பாதியில் படத்தின் வேகம் வெகுவாகக் குறைகிறது. 'கோலமாவு கோகிலா' பாணியில் ஒரு விறுவிறுப்பான அனுபவம் கிடைக்கும் என்று பார்த்தால், படம் ஆங்காங்கே தடுமாறுகிறது.

​சீன் ரோல்டனின் இசை படத்திற்கு ஒரு ப்ளஸ். பின்னணி இசை காட்சியமைப்புகளுக்கு நல்ல பலம் சேர்க்கிறது.

நிறைகள் (+):

​கீர்த்தி சுரேஷ் & ராதிகா சரத்குமார் இடையேயான கெமிஸ்ட்ரி.

​சில நகைச்சுவை காட்சிகள்.

​வண்ணமயமான மேக்கிங்.

​குறைகள் (-):

​சோர்வடையச் செய்யும் மெதுவான திரைக்கதை.

​ஜான் விஜய்யின் ஒரே மாதிரியான நடிப்பு.

​கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் இருந்த பலவீனம்.

​இறுதித் தீர்ப்பு:

​'ரீவால்வர் ரீட்டா' - ஒரு சுமாரான டார்க் காமெடி முயற்சி. திரைக்கதையில் இன்னும் கொஞ்சம் வேகம் இருந்திருந்தால், இது ஒரு மிகப்பெரிய ஹிட் படமாக அமைந்திருக்கும். இருந்தாலும், கீர்த்தி சுரேஷ் ரசிகர்களுக்கும், வார இறுதியில் ஜாலியாக ஒரு படம் பார்க்க நினைப்பவர்களுக்கும் இது ஒரு நல்ல சாய்ஸ்.

​எனது மதிப்பீடு: 2.5 / 5

​#RevolverRita #KeerthySuresh #RevolverRitaReview #NetflixIndia #RadikaaSarathkumar #TamilCinema #CinemaReview #DarkComedy #KollywoodNews #RevolverRitaOnNetflix #JohnVijay #RedinKingsley #MovieReview #TamilBlog #KeerthySureshFans

 

தமிழ் சினிமாவில் சமீபகாலமாக 'டார்க் காமெடி' (Dark Comedy) படங்கள் மீது ஒரு தனி மோகம் உருவாகியுள்ளது. அந்த வரிசையில், கீர்த்தி சுரேஷ் மற்றும் ராதிகா சரத்குமார் நடிப்பில் நெட்ஃபிக்ஸ் தளத்தில் வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் தான் 'ரீவால்வர் ரீட்டா'. சமீபத்தில் வெளியான டீசர்கள் மற்றும் போஸ்டர்கள் ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்ததா இந்தப் படம்? அலசுவோம்!

கதைக்கரு:

​பாண்டிச்சேரியில் ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் சாதாரண பெண்ணாக வலம் வருகிறார் ரீட்டா (கீர்த்தி சுரேஷ்). அவருக்குத் துப்பாக்கி என்றால் உயிர். எதிர்பாராத ஒரு சூழலில் ஒரு பெரிய கேங்ஸ்டர் கும்பலிடம் சிக்கிக்கொள்ளும் ரீட்டா, அங்கிருந்து எப்படித் தப்பிக்கிறார், தனது குடும்பத்தை எப்படிக் காப்பாற்றுகிறார் என்பதுதான் படத்தின் கதை.

நடிகர்களின் பங்களிப்பு:

​கீர்த்தி சுரேஷ்: இந்தப் படத்தைத் தாங்கிப் பிடிப்பதே கீர்த்தி சுரேஷ் தான். தனது பாத்திரத்தின் அப்பாவித்தனத்தையும், இக்கட்டான சூழலில் காட்டும் துணிச்சலையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். நடிகையர் திலகம் புகழ் கீர்த்திக்கு இது ஒரு ஜாலியான 'ஒன் வுமன் ஷோ'.

​ராதிகா சரத்குமார்: படத்தின் உண்மையான எனர்ஜி பூஸ்டர் ராதிகா மேம் தான். ரீட்டாவின் அம்மாவாக அவர் செய்யும் லூட்டிகளும், டைமிங் காமெடியும் தான் தியேட்டரில் (அல்லது மொபைலில்) சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன.

​ஜான் விஜய்: போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டராக வரும் ஜான் விஜய்யின் நடிப்பு, அவர் இதற்கு முன் நடித்த பல படங்களை நினைவுபடுத்துகிறது. அதே மேனரிசம், அதே மாடுலேஷன் என்பதால் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அது சலிப்பைத் தருகிறது. ஒரு நல்ல நடிகரான அவர், அடுத்தடுத்த படங்களில் கொஞ்சம் வித்தியாசம் காட்டினால் நன்றாக இருக்கும்.

​ரெடின் கிங்ஸ்லி: இவரது காமெடி அங்கங்கே சிரிப்பை வரவழைத்தாலும், பல இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் 'ஷார்ப்பாக' எழுதியிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது.

இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்பம்:

​இயக்குனர் ஜே.கே. சந்துரு ஒரு நல்ல ஐடியாவை கையில் எடுத்திருக்கிறார். ஆனால், ஒரு முழுமையான திரைக்கதையாக மாற்றுவதில் கோட்டை விட்டுவிட்டார். குறிப்பாக, இரண்டாம் பாதியில் படத்தின் வேகம் வெகுவாகக் குறைகிறது. 'கோலமாவு கோகிலா' பாணியில் ஒரு விறுவிறுப்பான அனுபவம் கிடைக்கும் என்று பார்த்தால், படம் ஆங்காங்கே தடுமாறுகிறது.

​சீன் ரோல்டனின் இசை படத்திற்கு ஒரு ப்ளஸ். பின்னணி இசை காட்சியமைப்புகளுக்கு நல்ல பலம் சேர்க்கிறது.

நிறைகள் (+):

​கீர்த்தி சுரேஷ் & ராதிகா சரத்குமார் இடையேயான கெமிஸ்ட்ரி.

​சில நகைச்சுவை காட்சிகள்.

​வண்ணமயமான மேக்கிங்.

​குறைகள் (-):

​சோர்வடையச் செய்யும் மெதுவான திரைக்கதை.

​ஜான் விஜய்யின் ஒரே மாதிரியான நடிப்பு.

​கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் இருந்த பலவீனம்.

​இறுதித் தீர்ப்பு:

​'ரீவால்வர் ரீட்டா' - ஒரு சுமாரான டார்க் காமெடி முயற்சி. திரைக்கதையில் இன்னும் கொஞ்சம் வேகம் இருந்திருந்தால், இது ஒரு மிகப்பெரிய ஹிட் படமாக அமைந்திருக்கும். இருந்தாலும், கீர்த்தி சுரேஷ் ரசிகர்களுக்கும், வார இறுதியில் ஜாலியாக ஒரு படம் பார்க்க நினைப்பவர்களுக்கும் இது ஒரு நல்ல சாய்ஸ்.

​எனது மதிப்பீடு: 2.5 / 5

​#RevolverRita #KeerthySuresh #RevolverRitaReview #NetflixIndia #RadikaaSarathkumar #TamilCinema #CinemaReview #DarkComedy #KollywoodNews #RevolverRitaOnNetflix #JohnVijay #RedinKingsley #MovieReview #TamilBlog #KeerthySureshFans