மோடி ஜி… ஒரு பிறந்தநாள் வாழ்த்து | என் பார்வையில்

2002 முதல் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறோம்.

ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக உங்கள் பயணம் தொடங்கியது. தொடர்ந்து மூன்று முறை அந்த மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்து, அதன் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் உங்கள் தடத்தைப் பதித்தீர்கள். அதன்பிறகு, இந்திய நாட்டின் பிரதமராக பொறுப்பேற்றீர்கள். இன்று தொடர்ந்து மூன்று முறை பிரதமராக பதவி வகிக்கும் அளவுக்கு உங்கள் அரசியல் பயணம் நீண்டிருக்கிறது.

ஒரு சாதாரண பார்வையாளனாக உங்கள் பயணத்தைப் பார்த்த என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு, இத்தனை ஆண்டுகளின் மாற்றங்களை திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

Digital India…

Make in India…

உள்நாட்டு உற்பத்தி…

கட்டமைப்பு வளர்ச்சி…

இந்தியாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல முயற்சிகளில் உங்கள் பங்கு இருக்கிறது.

உலக அரங்கில் இந்தியா தன்னம்பிக்கையுடன் நிற்கும் ஒரு காலகட்டத்தை இன்று நாம் பார்க்கிறோம்.

அதேபோல், பல தலைமுறைகளாக கோடான கோடி இந்தியர்களின் மனதில் இருந்த ஒரு கனவு — அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்பட வேண்டும் என்பது.

“இது உண்மையில் நடக்குமா?” என்று ஏங்கிய கோடான கோடி மக்களில் அடியேனும் ஒருவன்.

அந்தக் கனவு நிஜமாகிய தருணத்தையும் நாம் பார்த்தோம்.

ஒரு அரசியல் தலைவரின் பயணத்தைப் பற்றி எழுதும்போது, அவருடைய அனைத்து முடிவுகளையும் ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் நீண்ட அரசியல் பயணத்தில் சில மாற்றங்கள் வரலாற்றில் தடம் பதிக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த உங்கள் பயணத்தை, இத்தனை ஆண்டுகளாக கவனித்து வந்த ஒருவனாக இன்று இந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்தை மனதாரச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் மோடி ஜி! 🎂🇮🇳

உங்களுக்கு ஆண்டவன் அருள் எப்போதும் கிடைக்கட்டும்.

இந்தியாவை அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கும், அடுத்த கட்ட பாய்ச்சலுக்கும் கொண்டு செல்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு.

திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி உங்களுக்கு எப்போதும் துணை நிற்கட்டும். 🙏❤️

Happy Birthday, Narendra Modi Ji! 🇮🇳🎉

இவன்

ராஜா. க

 மோடி ஜி… ஒரு பிறந்தநாள் வாழ்த்து | என் பார்வையில்

2002 முதல் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறோம்.

ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக உங்கள் பயணம் தொடங்கியது. தொடர்ந்து மூன்று முறை அந்த மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்து, அதன் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் உங்கள் தடத்தைப் பதித்தீர்கள். அதன்பிறகு, இந்திய நாட்டின் பிரதமராக பொறுப்பேற்றீர்கள். இன்று தொடர்ந்து மூன்று முறை பிரதமராக பதவி வகிக்கும் அளவுக்கு உங்கள் அரசியல் பயணம் நீண்டிருக்கிறது.

ஒரு சாதாரண பார்வையாளனாக உங்கள் பயணத்தைப் பார்த்த என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு, இத்தனை ஆண்டுகளின் மாற்றங்களை திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

Digital India…

Make in India…

உள்நாட்டு உற்பத்தி…

கட்டமைப்பு வளர்ச்சி…

இந்தியாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல முயற்சிகளில் உங்கள் பங்கு இருக்கிறது.

உலக அரங்கில் இந்தியா தன்னம்பிக்கையுடன் நிற்கும் ஒரு காலகட்டத்தை இன்று நாம் பார்க்கிறோம்.

அதேபோல், பல தலைமுறைகளாக கோடான கோடி இந்தியர்களின் மனதில் இருந்த ஒரு கனவு — அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்பட வேண்டும் என்பது.

“இது உண்மையில் நடக்குமா?” என்று ஏங்கிய கோடான கோடி மக்களில் அடியேனும் ஒருவன்.

அந்தக் கனவு நிஜமாகிய தருணத்தையும் நாம் பார்த்தோம்.

ஒரு அரசியல் தலைவரின் பயணத்தைப் பற்றி எழுதும்போது, அவருடைய அனைத்து முடிவுகளையும் ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் நீண்ட அரசியல் பயணத்தில் சில மாற்றங்கள் வரலாற்றில் தடம் பதிக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த உங்கள் பயணத்தை, இத்தனை ஆண்டுகளாக கவனித்து வந்த ஒருவனாக இன்று இந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்தை மனதாரச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் மோடி ஜி! 🎂🇮🇳

உங்களுக்கு ஆண்டவன் அருள் எப்போதும் கிடைக்கட்டும்.

இந்தியாவை அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கும், அடுத்த கட்ட பாய்ச்சலுக்கும் கொண்டு செல்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு.

திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி உங்களுக்கு எப்போதும் துணை நிற்கட்டும். 🙏❤️

Happy Birthday, Narendra Modi Ji! 🇮🇳🎉

இவன்

ராஜா. க

 மண்டாடி — என் பார்வையில்

ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டி…

இரண்டு முன்னாள் வீரர்கள்…

யார் ஜெயிக்கிறார்கள் என்பதல்ல…

ஏன் இவர்கள் இருவரும் மீண்டும் போட்டியிடுகிறார்கள் என்பதுதான் கதை.

இந்த ஒரு line-ல் மண்டாடியை சொல்லிவிடலாம்.

ஆனால் இதை இவ்வளவு interesting-ஆ சொல்ல முடியுமா என்றால்…

முடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

தமிழ் சினிமாவுக்கு பாய்மரப் படகு போட்டி கொஞ்சம் புதுசான களம். அதையும் வெறும் sports போட்டியாக மட்டும் வைத்துவிடாமல், அதற்குள் நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் சேர்த்து ஒரு commercial cinema-வாக கொடுத்திருக்கிறார்.

நான் படம் பார்த்தது எனக்குப் பிடித்தமான தேவி theatre-ல்.

First Half — Semi Final! 💥

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத intro.

சூரியும் அப்படியே அமைதியாகத்தான் வருகிறார்.

ஆனால் படம் போகப் போக அவருக்குள் இருக்கும் action வெளியே வர ஆரம்பிக்கிறது.

அங்கே அங்கே சூரி காட்டும் மாஸ் moments நல்ல theatre feel.

குறிப்பாக அந்த பீடி பிடிக்கும் scene…

சூரியின் swag-க்கு GV Prakash-ன் music சேரும்போது…

அது தான் theatre-ல் mass! 🔥

First half முடிந்ததும்,

“Semi Final நல்லாவே இருக்கு…

Second half Final எப்படி இருக்கப் போகுது?”

என்ற எதிர்பார்ப்போடு இருந்தேன்.

Second Half — இதுதான் Final! 🔥

இரண்டாம் பாதியில் வரும் flashback தான் என்னை இன்னும் படத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றது.

அழுத்தமான flashback.

அதில் கம்பீரமாக நம்ம கட்டப்பா — சத்யராஜ்.

அவருடைய presence-க்கே ஒரு தனி weight.

அதன் பிறகு கதை நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது.

கடைசியில் வரும் அந்த வெற்றி…

பிரம்மாண்டம்.

பல காட்சிகளில் seat edge-க்கே கொண்டு போய்விட்டார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

ஒரு போட்டியை மட்டும் வைத்து படம் எடுக்காமல், அந்த போட்டிக்கு பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் நம்மை உணர வைத்திருக்கிறார்.

சூரி…

இந்தப் படத்தில் சூரி இன்னொரு கட்டத்துக்கு போயிருக்கிறார்.

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத நடிப்பு.

தேவையான இடத்தில் மட்டும் மாஸ்.

Action-ல் வேறு சூரி.

ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சில இடங்களில் அவர் கண்களால் பேசுவது.

அங்கே dialogue-ஐ விட அந்த கண்களே அதிகமாக பேசுகின்றன.

மொத்தப் படத்தையும் சூரி தாங்குகிறார்.

வில்லன் நடிகரின் நடிப்பும் நல்ல அழுத்தம். சூரிக்கு எதிரான மோதல் இன்னும் interesting-ஆக இருக்க அவருடைய performance உதவுகிறது.

மொத்தத்தில்…

மண்டாடி ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டியின் கதை என்று ஆரம்பித்தாலும், அதற்குள் ஒரு அழகான மனித உறவுகளின் கதையை வைத்திருக்கிறது.

First half — பட்டாசு. 💥

Second half — பிரம்மாண்டம். 🔥

தேவியில் படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது எனக்கு தோன்றிய ஒன்று:

“நல்ல கதையை சொல்ல பெரிய setup தேவையில்லை…

அதை சுவாரஸ்யமாக சொல்லத் தெரிந்த screenplay போதும்.”

மீண்டும் தமிழ்சினிமா அதை நிரூபித்திருக்கிறது.

மண்டாடி — வெற்றி வாகை சூடினார். 🏆🎬

— ராஜா K.S.

 மண்டாடி — என் பார்வையில்

ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டி…

இரண்டு முன்னாள் வீரர்கள்…

யார் ஜெயிக்கிறார்கள் என்பதல்ல…

ஏன் இவர்கள் இருவரும் மீண்டும் போட்டியிடுகிறார்கள் என்பதுதான் கதை.

இந்த ஒரு line-ல் மண்டாடியை சொல்லிவிடலாம்.

ஆனால் இதை இவ்வளவு interesting-ஆ சொல்ல முடியுமா என்றால்…

முடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

தமிழ் சினிமாவுக்கு பாய்மரப் படகு போட்டி கொஞ்சம் புதுசான களம். அதையும் வெறும் sports போட்டியாக மட்டும் வைத்துவிடாமல், அதற்குள் நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் சேர்த்து ஒரு commercial cinema-வாக கொடுத்திருக்கிறார்.

நான் படம் பார்த்தது எனக்குப் பிடித்தமான தேவி theatre-ல்.

First Half — Semi Final! 💥

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத intro.

சூரியும் அப்படியே அமைதியாகத்தான் வருகிறார்.

ஆனால் படம் போகப் போக அவருக்குள் இருக்கும் action வெளியே வர ஆரம்பிக்கிறது.

அங்கே அங்கே சூரி காட்டும் மாஸ் moments நல்ல theatre feel.

குறிப்பாக அந்த பீடி பிடிக்கும் scene…

சூரியின் swag-க்கு GV Prakash-ன் music சேரும்போது…

அது தான் theatre-ல் mass! 🔥

First half முடிந்ததும்,

“Semi Final நல்லாவே இருக்கு…

Second half Final எப்படி இருக்கப் போகுது?”

என்ற எதிர்பார்ப்போடு இருந்தேன்.

Second Half — இதுதான் Final! 🔥

இரண்டாம் பாதியில் வரும் flashback தான் என்னை இன்னும் படத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றது.

அழுத்தமான flashback.

அதில் கம்பீரமாக நம்ம கட்டப்பா — சத்யராஜ்.

அவருடைய presence-க்கே ஒரு தனி weight.

அதன் பிறகு கதை நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது.

கடைசியில் வரும் அந்த வெற்றி…

பிரம்மாண்டம்.

பல காட்சிகளில் seat edge-க்கே கொண்டு போய்விட்டார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

ஒரு போட்டியை மட்டும் வைத்து படம் எடுக்காமல், அந்த போட்டிக்கு பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் நம்மை உணர வைத்திருக்கிறார்.

சூரி…

இந்தப் படத்தில் சூரி இன்னொரு கட்டத்துக்கு போயிருக்கிறார்.

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத நடிப்பு.

தேவையான இடத்தில் மட்டும் மாஸ்.

Action-ல் வேறு சூரி.

ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சில இடங்களில் அவர் கண்களால் பேசுவது.

அங்கே dialogue-ஐ விட அந்த கண்களே அதிகமாக பேசுகின்றன.

மொத்தப் படத்தையும் சூரி தாங்குகிறார்.

வில்லன் நடிகரின் நடிப்பும் நல்ல அழுத்தம். சூரிக்கு எதிரான மோதல் இன்னும் interesting-ஆக இருக்க அவருடைய performance உதவுகிறது.

மொத்தத்தில்…

மண்டாடி ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டியின் கதை என்று ஆரம்பித்தாலும், அதற்குள் ஒரு அழகான மனித உறவுகளின் கதையை வைத்திருக்கிறது.

First half — பட்டாசு. 💥

Second half — பிரம்மாண்டம். 🔥

தேவியில் படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது எனக்கு தோன்றிய ஒன்று:

“நல்ல கதையை சொல்ல பெரிய setup தேவையில்லை…

அதை சுவாரஸ்யமாக சொல்லத் தெரிந்த screenplay போதும்.”

மீண்டும் தமிழ்சினிமா அதை நிரூபித்திருக்கிறது.

மண்டாடி — வெற்றி வாகை சூடினார். 🏆🎬

— ராஜா K.S.

பாரதி மறைந்த நாளில்… இன்னொரு தமிழ் குரலும் மௌனமானது

சில குரல்கள்

நாம் நினைத்தால் மட்டுமே கேட்கும்.

சில குரல்கள்

நம்முடைய நினைவுகளோடு சேர்ந்து வாழும்.

சாலமன் பாப்பையாவின் குரல் அந்த இரண்டாவது வகை.

பட்டிமன்றம் என்றாலே ஒரு காலத்தில் நினைவுக்கு வந்த முகங்களில் முக்கியமானவர் சாலமன் பாப்பையா.

தமிழை பேசினார்.

ஆனால் வெறுமனே தமிழ் பேசவில்லை.

தமிழை சுவாரஸ்யமாக்கினார்.

கடினமான கருத்துகளைக்கூட எளிமையாகச் சொன்னார்.

சிரிக்க வைத்தார்.

சிந்திக்க வைத்தார்.

அவருடைய பேச்சில் இருந்த அந்த இயல்பான நகைச்சுவைதான் அவரை எல்லோரிடமும் கொண்டு போய் சேர்த்தது.

வீட்டில் பொங்கல், தீபாவளி வந்தாலே பட்டிமன்றம் பார்க்கும் ஒரு தலைமுறை இருந்தது.

அந்த தலைமுறைக்கு சாலமன் பாப்பையா ஒரு பேச்சாளர் மட்டும் இல்லை.

வீட்டுக்குள் வந்து பேசும் ஒரு பெரியவர் மாதிரி.

பக்கத்தில் உட்கார்ந்து

“இது இப்படித்தான்…”

என்று ஒரு விஷயத்தை விளக்குவது போல இருக்கும்.

அதுதான் அவருடைய பலம்.

தமிழறிஞர் என்ற அடையாளம் இருந்தாலும், தமிழ் தெரிந்தவர்களுக்காக மட்டும் பேசவில்லை.

தமிழைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர்களையும் தமிழுக்குள் அழைத்து வந்தார்.

அதனால்தான் பட்டிமன்றம் என்பது வயதானவர்கள் பார்க்கும் நிகழ்ச்சி என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி, இளம் தலைமுறையிடமும் சென்றது.

இன்று YouTube, Reels, Shorts என்று எல்லாமே வேகமாக ஓடும் காலம்.

ஆனால் ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதர் மைக்கின் முன் நின்று பேசுவதை மட்டும் வைத்து ஒரு குடும்பமே உட்கார்ந்து கேட்டது.

அந்த காலத்தின் ஒரு முக்கியமான முகம் சாலமன் பாப்பையா.

மதுரையில் தமிழ்த்துறையில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.

ஆயிரக்கணக்கான பட்டிமன்றங்களுக்கு நடுவராக இருந்தவர்.

தமிழுக்காக பல தலைமுறைகளிடம் பேசியவர்.

கலைமாமணி, பத்மஸ்ரீ என்று விருதுகள் அவருடைய பயணத்தைப் பதிவு செய்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய விருது வேறு.

அவர் பேசிய வார்த்தைகள்

மக்களின் நினைவில் தங்கியது.

சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டிருந்தன.

இன்று அவர் இல்லை என்ற செய்தியைப் பார்க்கும்போது,

“இனி அந்த குரல் கேட்காதா?”

என்ற ஒரு வெறுமை வருகிறது.

ஒரு மனிதர் இறந்து போகிறார்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய நினைவுகள் இறப்பதில்லை.

அவர் பேசிய பட்டிமன்றங்கள் இருக்கின்றன.

அவர் சொன்ன நகைச்சுவைகள் இருக்கின்றன.

அவர் பேசிய தமிழ் இருக்கிறது.

அவரை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு தலைமுறை இருக்கிறது.

அதுதான் ஒரு கலைஞனின் உண்மையான வாழ்க்கை.

இன்று இன்னொரு தமிழ் குரல் மௌனமாகி இருக்கிறது.

அதே நாளில் பாரதியாரை நினைக்கிறோம்.

திருவல்லிக்கேணி மண்ணில் பாரதி மறைந்த நாள்.

இன்று மதுரையில் சாலமன் பாப்பையா மறைந்திருக்கிறார்.

ஒருவர் கவிதையால் தமிழை எழுப்பியவர்.

இன்னொருவர் பேச்சால் தமிழை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.

காலம் வேறு.

களம் வேறு.

ஆனால் இருவரையும் இணைப்பது ஒன்று.

தமிழ்.

சாலமன் பாப்பையா அவர்களுக்கு

அன்பான அஞ்சலி.

அவர் குரல் இனி நேரில் கேட்காமல் போகலாம்.

ஆனால்…

ஒரு பட்டிமன்றம் ஆரம்பிக்கும் போதும்,

ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியை YouTube-ல் பார்க்கும்போதும்,

ஒரு நகைச்சுவையான தமிழ் விவாதம் நடக்கும்போதும்,

எங்கோ ஒரு இடத்தில் அந்த குரல் மீண்டும் கேட்கும்.

“தமிழ் இருக்கும் வரை

சாலமன் பாப்பையாவுக்கும் மறைவு இல்லை.”

இவன்

ராஜா. க 

பாரதி மறைந்த நாளில்… இன்னொரு தமிழ் குரலும் மௌனமானது

சில குரல்கள்

நாம் நினைத்தால் மட்டுமே கேட்கும்.

சில குரல்கள்

நம்முடைய நினைவுகளோடு சேர்ந்து வாழும்.

சாலமன் பாப்பையாவின் குரல் அந்த இரண்டாவது வகை.

பட்டிமன்றம் என்றாலே ஒரு காலத்தில் நினைவுக்கு வந்த முகங்களில் முக்கியமானவர் சாலமன் பாப்பையா.

தமிழை பேசினார்.

ஆனால் வெறுமனே தமிழ் பேசவில்லை.

தமிழை சுவாரஸ்யமாக்கினார்.

கடினமான கருத்துகளைக்கூட எளிமையாகச் சொன்னார்.

சிரிக்க வைத்தார்.

சிந்திக்க வைத்தார்.

அவருடைய பேச்சில் இருந்த அந்த இயல்பான நகைச்சுவைதான் அவரை எல்லோரிடமும் கொண்டு போய் சேர்த்தது.

வீட்டில் பொங்கல், தீபாவளி வந்தாலே பட்டிமன்றம் பார்க்கும் ஒரு தலைமுறை இருந்தது.

அந்த தலைமுறைக்கு சாலமன் பாப்பையா ஒரு பேச்சாளர் மட்டும் இல்லை.

வீட்டுக்குள் வந்து பேசும் ஒரு பெரியவர் மாதிரி.

பக்கத்தில் உட்கார்ந்து

“இது இப்படித்தான்…”

என்று ஒரு விஷயத்தை விளக்குவது போல இருக்கும்.

அதுதான் அவருடைய பலம்.

தமிழறிஞர் என்ற அடையாளம் இருந்தாலும், தமிழ் தெரிந்தவர்களுக்காக மட்டும் பேசவில்லை.

தமிழைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர்களையும் தமிழுக்குள் அழைத்து வந்தார்.

அதனால்தான் பட்டிமன்றம் என்பது வயதானவர்கள் பார்க்கும் நிகழ்ச்சி என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி, இளம் தலைமுறையிடமும் சென்றது.

இன்று YouTube, Reels, Shorts என்று எல்லாமே வேகமாக ஓடும் காலம்.

ஆனால் ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதர் மைக்கின் முன் நின்று பேசுவதை மட்டும் வைத்து ஒரு குடும்பமே உட்கார்ந்து கேட்டது.

அந்த காலத்தின் ஒரு முக்கியமான முகம் சாலமன் பாப்பையா.

மதுரையில் தமிழ்த்துறையில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.

ஆயிரக்கணக்கான பட்டிமன்றங்களுக்கு நடுவராக இருந்தவர்.

தமிழுக்காக பல தலைமுறைகளிடம் பேசியவர்.

கலைமாமணி, பத்மஸ்ரீ என்று விருதுகள் அவருடைய பயணத்தைப் பதிவு செய்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய விருது வேறு.

அவர் பேசிய வார்த்தைகள்

மக்களின் நினைவில் தங்கியது.

சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டிருந்தன.

இன்று அவர் இல்லை என்ற செய்தியைப் பார்க்கும்போது,

“இனி அந்த குரல் கேட்காதா?”

என்ற ஒரு வெறுமை வருகிறது.

ஒரு மனிதர் இறந்து போகிறார்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய நினைவுகள் இறப்பதில்லை.

அவர் பேசிய பட்டிமன்றங்கள் இருக்கின்றன.

அவர் சொன்ன நகைச்சுவைகள் இருக்கின்றன.

அவர் பேசிய தமிழ் இருக்கிறது.

அவரை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு தலைமுறை இருக்கிறது.

அதுதான் ஒரு கலைஞனின் உண்மையான வாழ்க்கை.

இன்று இன்னொரு தமிழ் குரல் மௌனமாகி இருக்கிறது.

அதே நாளில் பாரதியாரை நினைக்கிறோம்.

திருவல்லிக்கேணி மண்ணில் பாரதி மறைந்த நாள்.

இன்று மதுரையில் சாலமன் பாப்பையா மறைந்திருக்கிறார்.

ஒருவர் கவிதையால் தமிழை எழுப்பியவர்.

இன்னொருவர் பேச்சால் தமிழை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.

காலம் வேறு.

களம் வேறு.

ஆனால் இருவரையும் இணைப்பது ஒன்று.

தமிழ்.

சாலமன் பாப்பையா அவர்களுக்கு

அன்பான அஞ்சலி.

அவர் குரல் இனி நேரில் கேட்காமல் போகலாம்.

ஆனால்…

ஒரு பட்டிமன்றம் ஆரம்பிக்கும் போதும்,

ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியை YouTube-ல் பார்க்கும்போதும்,

ஒரு நகைச்சுவையான தமிழ் விவாதம் நடக்கும்போதும்,

எங்கோ ஒரு இடத்தில் அந்த குரல் மீண்டும் கேட்கும்.

“தமிழ் இருக்கும் வரை

சாலமன் பாப்பையாவுக்கும் மறைவு இல்லை.”

இவன்

ராஜா. க 

 திருச்செந்தூரில் சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பார்க்கும்போது வெறுமனே மகிழ்ச்சி ஏற்படாது… ஏதோ ஒரு விதமான சிலிர்ப்பு மனதுக்குள் ஓடும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சி எனக்கு அறிமுகமானது பல வருடங்களுக்கு முன்பு.

என் தந்தையின் நண்பர் ஒருவர். நல்ல பழக்கம். ஒருமுறை அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது,

“வா ராஜா… என் கூட சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கப் போவோம்” என்றார்.

அப்போது எனக்குள் இருந்த மனநிலை வேறு.

கடவுள் நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் தேடித் தேடி கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட வேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் பெரிதாக இருந்ததில்லை. நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடவுள் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை இருந்தாலும், அந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவதில் நான் அவ்வளவு தீவிரமானவன் இல்லை.

ஆனால் அன்று அவர் என்னைக் காண்பிக்க அழைத்துச் சென்ற அந்தக் காட்சி, இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் என்னை ஈர்க்கும் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.

அவருடன் சென்றேன்.

எங்கள் ஊர் திருச்செந்தூரில் நடைபெறும் திருவிழாவின் ஏழாம் திருநாள்.

மண்டபத்திலிருந்து சக்கரவர்த்தி சண்முகர், தங்கச் சப்பரத்தில் வெளியே வரும் தருணம் அது.

அப்போது அவர் என்னிடம்,

“ராஜா… நல்லா பாரு”

என்றார்.

நானும் கவனமாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

சப்பரம் மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வரும் அந்த நேரத்தில், சூரியக் கதிர்கள் தங்கச் சப்பரத்தின் மீது விழுந்தன.

அந்த ஒளியில் சண்முகர்…

தகதகவென ஜொலித்தார்.

அது வெறும் தங்கத்தின் பிரகாசம் இல்லை.

சூரிய ஒளி, தங்கச் சப்பரம், சண்முகரின் திருமேனி, அதைச் சுற்றியிருந்த பக்தர்களின் பரவசம் — எல்லாமும் சேர்ந்து அந்த நொடிக்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுத்திருந்தது.

அதோடு சப்பரம் அசையும் போது எழும் மணியோசை…

சப்பரம் உலுக்கும் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் அந்த மணி ஒலிக்கும்.

அதைப் பார்ப்பதும்…

அந்த ஓசையைக் கேட்பதும்…

அவ்வளவு ரம்யமாக இருக்கும்.

அன்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபோது, அவர் ஏன் என்னை “நல்லா பாரு” என்று சொன்னார் என்பது புரிந்தது.

அந்த ஒரு காட்சி மனதில் அப்படியே பதிந்துவிட்டது.

அதன்பிறகு, திருச்செந்தூர் திருவிழா என்றாலே அந்தக் காட்சியைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஈர்ப்பு எனக்குள் வந்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் திருவிழா நாட்களில் சென்று அந்தத் தருணத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

அப்போது இவ்வளவு கூட்டம் இருக்காது.

நின்று நிதானமாகப் பார்க்க முடியும்.

சூரிய ஒளியில் ஜொலிக்கும் சண்முகரைப் பார்க்கலாம்.

சப்பரத்தின் அசைவைக் கவனிக்கலாம்.

அந்த மணியோசையை மனதுக்குள் வாங்கிக்கொள்ளலாம்.

சில காட்சிகள் அப்படித்தான்.

அவற்றைப் பார்க்கும்போது அந்த நொடி மட்டும் நமக்கு அழகாகத் தெரியாது.

அந்தக் காட்சி நம்முடைய நினைவுகளில் ஒரு இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறது.

எனக்கும் திருச்செந்தூரின் இந்தக் காட்சி அப்படித்தான்.

ஒரு நாள் என் தந்தையின் நண்பர், “வா… சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கலாம்” என்று அழைத்துச் சென்றார்.

அன்று அவர் காண்பித்த அந்தக் காட்சி…

இன்று வரை என்னை அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

திருச்செந்தூர் எனக்கு வெறும் ஊர் அல்ல.

அதன் கடலும், கோயிலும், திருவிழாவும், தெருக்களும், அந்த மணியோசையும், சண்முகரின் தரிசனமும் — ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு நினைவோடு இணைந்திருக்கிறது.

அதில் மறக்க முடியாத ஒன்று…

தங்கச் சப்பரத்தில் சூரியக் கதிர்களில் ஜொலிக்கும் எங்கள் சக்கரவர்த்தி சண்முகர்.

வாய்ப்பு இருப்பவர்கள் ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

அந்தக் காட்சியை புகைப்படத்தில் மட்டும் பார்க்காமல்…

நேரில் நின்று ரசித்துப் பாருங்கள்.

எங்கள் செந்தூர் சக்கரவர்த்தியின் தர்பாரை. 🙏🏻🪷

#ஆவணித்திருவிழா2026

#திருச்செந்தூர்

#சக்கரவர்த்தி

#சண்முகர்

இவன் 

ராஜா க 

 திருச்செந்தூரில் சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பார்க்கும்போது வெறுமனே மகிழ்ச்சி ஏற்படாது… ஏதோ ஒரு விதமான சிலிர்ப்பு மனதுக்குள் ஓடும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சி எனக்கு அறிமுகமானது பல வருடங்களுக்கு முன்பு.

என் தந்தையின் நண்பர் ஒருவர். நல்ல பழக்கம். ஒருமுறை அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது,

“வா ராஜா… என் கூட சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கப் போவோம்” என்றார்.

அப்போது எனக்குள் இருந்த மனநிலை வேறு.

கடவுள் நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் தேடித் தேடி கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட வேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் பெரிதாக இருந்ததில்லை. நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடவுள் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை இருந்தாலும், அந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவதில் நான் அவ்வளவு தீவிரமானவன் இல்லை.

ஆனால் அன்று அவர் என்னைக் காண்பிக்க அழைத்துச் சென்ற அந்தக் காட்சி, இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் என்னை ஈர்க்கும் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.

அவருடன் சென்றேன்.

எங்கள் ஊர் திருச்செந்தூரில் நடைபெறும் திருவிழாவின் ஏழாம் திருநாள்.

மண்டபத்திலிருந்து சக்கரவர்த்தி சண்முகர், தங்கச் சப்பரத்தில் வெளியே வரும் தருணம் அது.

அப்போது அவர் என்னிடம்,

“ராஜா… நல்லா பாரு”

என்றார்.

நானும் கவனமாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

சப்பரம் மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வரும் அந்த நேரத்தில், சூரியக் கதிர்கள் தங்கச் சப்பரத்தின் மீது விழுந்தன.

அந்த ஒளியில் சண்முகர்…

தகதகவென ஜொலித்தார்.

அது வெறும் தங்கத்தின் பிரகாசம் இல்லை.

சூரிய ஒளி, தங்கச் சப்பரம், சண்முகரின் திருமேனி, அதைச் சுற்றியிருந்த பக்தர்களின் பரவசம் — எல்லாமும் சேர்ந்து அந்த நொடிக்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுத்திருந்தது.

அதோடு சப்பரம் அசையும் போது எழும் மணியோசை…

சப்பரம் உலுக்கும் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் அந்த மணி ஒலிக்கும்.

அதைப் பார்ப்பதும்…

அந்த ஓசையைக் கேட்பதும்…

அவ்வளவு ரம்யமாக இருக்கும்.

அன்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபோது, அவர் ஏன் என்னை “நல்லா பாரு” என்று சொன்னார் என்பது புரிந்தது.

அந்த ஒரு காட்சி மனதில் அப்படியே பதிந்துவிட்டது.

அதன்பிறகு, திருச்செந்தூர் திருவிழா என்றாலே அந்தக் காட்சியைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஈர்ப்பு எனக்குள் வந்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் திருவிழா நாட்களில் சென்று அந்தத் தருணத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

அப்போது இவ்வளவு கூட்டம் இருக்காது.

நின்று நிதானமாகப் பார்க்க முடியும்.

சூரிய ஒளியில் ஜொலிக்கும் சண்முகரைப் பார்க்கலாம்.

சப்பரத்தின் அசைவைக் கவனிக்கலாம்.

அந்த மணியோசையை மனதுக்குள் வாங்கிக்கொள்ளலாம்.

சில காட்சிகள் அப்படித்தான்.

அவற்றைப் பார்க்கும்போது அந்த நொடி மட்டும் நமக்கு அழகாகத் தெரியாது.

அந்தக் காட்சி நம்முடைய நினைவுகளில் ஒரு இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறது.

எனக்கும் திருச்செந்தூரின் இந்தக் காட்சி அப்படித்தான்.

ஒரு நாள் என் தந்தையின் நண்பர், “வா… சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கலாம்” என்று அழைத்துச் சென்றார்.

அன்று அவர் காண்பித்த அந்தக் காட்சி…

இன்று வரை என்னை அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

திருச்செந்தூர் எனக்கு வெறும் ஊர் அல்ல.

அதன் கடலும், கோயிலும், திருவிழாவும், தெருக்களும், அந்த மணியோசையும், சண்முகரின் தரிசனமும் — ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு நினைவோடு இணைந்திருக்கிறது.

அதில் மறக்க முடியாத ஒன்று…

தங்கச் சப்பரத்தில் சூரியக் கதிர்களில் ஜொலிக்கும் எங்கள் சக்கரவர்த்தி சண்முகர்.

வாய்ப்பு இருப்பவர்கள் ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

அந்தக் காட்சியை புகைப்படத்தில் மட்டும் பார்க்காமல்…

நேரில் நின்று ரசித்துப் பாருங்கள்.

எங்கள் செந்தூர் சக்கரவர்த்தியின் தர்பாரை. 🙏🏻🪷

#ஆவணித்திருவிழா2026

#திருச்செந்தூர்

#சக்கரவர்த்தி

#சண்முகர்

இவன் 

ராஜா க 

 Hi – ஒரு அழகான Feel Good Love Story ❤️

ஒரு திரைப்படம் பார்க்கும் ரசிகனுக்கு, அந்தப் படத்தின் நாயகனைப் பார்த்ததும்,

“அட… நம்மள மாதிரியே இருக்கானே!”

என்று தோன்ற வேண்டும்.

அல்லது,

“நாமும் இப்படியிருந்தா நல்லா இருக்குமே…”

என்று நினைக்க வைக்க வேண்டும்.

அப்படி ஒரு connect கிடைத்துவிட்டால், அந்தப் படம் ரசிகனுக்கு வெற்றி பெற்றுவிடுகிறது.

Hi படத்தின் நாயகன் கவின் அந்த முதல் ரகம்.

அம்மா பையன். கொஞ்சம் பயந்த சுபாவம். எதற்கெடுத்தாலும் emotional ஆகிறவன். காதலை propose செய்தால் rejection வாங்குகிறவன்.

அப்படிப்பட்ட மயில்சாமி என்கிற மயில், காதலித்து திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, தன் காதலை எப்படி கரம் பிடிக்கிறான் என்பதுதான் Hi.

கதை புதுசு என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் அதை சொல்லியிருக்கும் விதத்திலும், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான தன்மையிலும் ஒரு அழகு இருக்கிறது.

கவின் – நயன்தாரா chemistry நன்றாக work ஆகிறது. ❤️

நயன்தாரா இன்னும் அழகாகவே தெரிகிறார். குறிப்பாக romance scenes-ல், அவருடைய expressions மற்றும் body language ரசிக்க வைக்கிறது.

கவின் வழக்கமான “hero” மாதிரி இல்லாமல், ஒரு சாதாரண இளைஞனாகவே தெரிகிறார்.

சிரிக்க வைக்கிறார்.

தேவையான இடங்களில் அழ வைக்கிறார்.

சில இடங்களில் நம்மையே அவருக்குள் பார்க்க வைக்கிறார்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று…

கவினை reject செய்த பெண், அதற்கான விளக்கத்தைச் சொல்லிவிட்டு செல்கிறார். கவின் சட்டையின் முதல் பட்டனைப் போட்டுக்கொள்கிறார்.

அதைப் பார்த்த நயன்தாரா அந்த பட்டனை மீண்டும் கழற்றிவிடுகிறார்.

பெரிய dialogue எதுவும் இல்லை.

ஆனால் அந்த ஒரு gesture-ல் காதலை சொல்லிவிடுகிறார்கள்.

இதை இவ்வளவு அழகாக ஒரு காதல் காட்சியாக மனதில் பதிய வைத்த இயக்குநருக்கு ஒரு சபாஷ்! 👏❤️

பிரபு, பாக்யராஜ், ராதிகா, சத்யன் என பெரிய நடிகர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்கள்.

பிரபுவின் மனைவியாக வரும் நடிகையின் சிறப்புத் தோற்றமும் கவனிக்க வைக்கிறது.

First half – ஜாலி. 😄

Second half – அதே ஜாலியோடு கொஞ்சம் sentiment. ❤️

இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்களில் கொஞ்சம் கத்திரி போட்டிருந்தால் இன்னும் crisp-ஆ இருந்திருக்கும்.

ஆனால் மொத்தத்தில்,

காதல் + romance + comedy + கொஞ்சம் sentiment கலந்து ஒரு pleasant feel-good movie. ❤️

பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாமல் போனால், ஒரு நல்ல இரண்டு மணி நேர entertainment-ஆக ரசிக்கலாம்.

Hi – ஒரு perfect love story இல்லையென்றாலும், ஒரு அழகான feel-good

love story. ❤️

— இவன்

ராஜா. க @Kavin_m_0431 @NayantharaU #Hi

 Hi – ஒரு அழகான Feel Good Love Story ❤️

ஒரு திரைப்படம் பார்க்கும் ரசிகனுக்கு, அந்தப் படத்தின் நாயகனைப் பார்த்ததும்,

“அட… நம்மள மாதிரியே இருக்கானே!”

என்று தோன்ற வேண்டும்.

அல்லது,

“நாமும் இப்படியிருந்தா நல்லா இருக்குமே…”

என்று நினைக்க வைக்க வேண்டும்.

அப்படி ஒரு connect கிடைத்துவிட்டால், அந்தப் படம் ரசிகனுக்கு வெற்றி பெற்றுவிடுகிறது.

Hi படத்தின் நாயகன் கவின் அந்த முதல் ரகம்.

அம்மா பையன். கொஞ்சம் பயந்த சுபாவம். எதற்கெடுத்தாலும் emotional ஆகிறவன். காதலை propose செய்தால் rejection வாங்குகிறவன்.

அப்படிப்பட்ட மயில்சாமி என்கிற மயில், காதலித்து திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, தன் காதலை எப்படி கரம் பிடிக்கிறான் என்பதுதான் Hi.

கதை புதுசு என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் அதை சொல்லியிருக்கும் விதத்திலும், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான தன்மையிலும் ஒரு அழகு இருக்கிறது.

கவின் – நயன்தாரா chemistry நன்றாக work ஆகிறது. ❤️

நயன்தாரா இன்னும் அழகாகவே தெரிகிறார். குறிப்பாக romance scenes-ல், அவருடைய expressions மற்றும் body language ரசிக்க வைக்கிறது.

கவின் வழக்கமான “hero” மாதிரி இல்லாமல், ஒரு சாதாரண இளைஞனாகவே தெரிகிறார்.

சிரிக்க வைக்கிறார்.

தேவையான இடங்களில் அழ வைக்கிறார்.

சில இடங்களில் நம்மையே அவருக்குள் பார்க்க வைக்கிறார்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று…

கவினை reject செய்த பெண், அதற்கான விளக்கத்தைச் சொல்லிவிட்டு செல்கிறார். கவின் சட்டையின் முதல் பட்டனைப் போட்டுக்கொள்கிறார்.

அதைப் பார்த்த நயன்தாரா அந்த பட்டனை மீண்டும் கழற்றிவிடுகிறார்.

பெரிய dialogue எதுவும் இல்லை.

ஆனால் அந்த ஒரு gesture-ல் காதலை சொல்லிவிடுகிறார்கள்.

இதை இவ்வளவு அழகாக ஒரு காதல் காட்சியாக மனதில் பதிய வைத்த இயக்குநருக்கு ஒரு சபாஷ்! 👏❤️

பிரபு, பாக்யராஜ், ராதிகா, சத்யன் என பெரிய நடிகர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்கள்.

பிரபுவின் மனைவியாக வரும் நடிகையின் சிறப்புத் தோற்றமும் கவனிக்க வைக்கிறது.

First half – ஜாலி. 😄

Second half – அதே ஜாலியோடு கொஞ்சம் sentiment. ❤️

இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்களில் கொஞ்சம் கத்திரி போட்டிருந்தால் இன்னும் crisp-ஆ இருந்திருக்கும்.

ஆனால் மொத்தத்தில்,

காதல் + romance + comedy + கொஞ்சம் sentiment கலந்து ஒரு pleasant feel-good movie. ❤️

பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாமல் போனால், ஒரு நல்ல இரண்டு மணி நேர entertainment-ஆக ரசிக்கலாம்.

Hi – ஒரு perfect love story இல்லையென்றாலும், ஒரு அழகான feel-good

love story. ❤️

— இவன்

ராஜா. க @Kavin_m_0431 @NayantharaU #Hi

 

சில நடிகர்களை நாம் அவர்கள் நடித்த கதாபாத்திரங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

சிலரை அவர்கள் நடித்த படங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

ஆனால் சௌகார் ஜானகி போன்ற சில நடிகைகளை, அவர்கள் நடிப்பையே நினைத்துப் பார்த்து ரசிப்போம்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த இயக்குநர்களில் ஒருவரான கே.பாலசந்தரின் படங்களில் சௌகார் ஜானகி ஒரு தனி presence.

எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள் என்று ஒவ்வொரு படத்திலும் அவருடைய நடிப்பு ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும். அந்தக் கதாபாத்திரங்களை அவர் நடித்தார் என்று சொல்வதைவிட, அந்தக் கதாபாத்திரமாகவே மாறிவிட்டார் என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

அவருடைய dialogue delivery மட்டும் இல்லை…

ஒரு பார்வை, ஒரு reaction, ஒரு சிறிய body language கூட அந்தக் காட்சியின் mood-ஐ மாற்றிவிடும்.

குறிப்பாக பாமா விஜயம் போன்ற படங்களில் அவருடைய timing-ஐ இன்றைய comedy scenes-ோடு compare செய்து பார்த்தாலும் ரசிக்க முடியும். அந்தக் காலத்து நடிப்பு என்பதால் மட்டும் அது பழையதாகத் தெரியாது. அதுதான் அவருடைய பெரிய பலம்.

அதே சௌகார் ஜானகியை தில்லுமுல்லு படத்தில் பார்க்கும்போது இன்னொரு surprise.

அது இரட்டை வேடம் கிடையாது. ஆனால் அவர் காட்டும் நடிப்பில், ஒரே கதாபாத்திரத்துக்குள் இரண்டு விதமான shades இருப்பது போல ஒரு feel இருக்கும்.

ரஜினிகாந்துடன் வரும் அந்த comedy portions-ல் அவருடைய expressions, timing, reaction எல்லாமே வேற லெவல். காட்சியில் அவர் பேசும் வசனத்தைவிட, அவர் கொடுக்கும் reaction-ஐ பார்த்து சிரிக்க வைக்கும் அளவுக்கு அந்த performance இருக்கும்.

அதனால்தான் சௌகார் ஜானகியின் நடிப்பை “அந்தக் காலத்து நடிப்பு” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு கடந்து போக முடியாது.

இன்றைய தலைமுறை performance, screen presence, comic timing, natural acting என்று தனித்தனியாக பேசும் விஷயங்கள் எல்லாம் அவருடைய நடிப்பில் பல வருடங்களுக்கு முன்பே இருந்திருக்கிறது.

ஒரு நடிகை அழகாக நடிக்கலாம்.

ஒரு நடிகை நன்றாக வசனம் பேசலாம்.

ஒரு நடிகை comedy செய்யலாம்.

ஆனால் ஒரே career-ல் இத்தனை விதமான கதாபாத்திரங்களையும், இத்தனை இயல்பாக carry செய்வது தான் சௌகார் ஜானகியின் தனித்துவம்.

கே.பாலசந்தரின் படங்களில் அவரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், “இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு இவரைத் தவிர வேறு யாரை யோசித்திருக்க முடியும்?” என்ற எண்ணம் வரும்.

அதுதான் ஒரு great actor-ன் அடையாளம்.

சினிமா மாறிவிட்டது.

கதைகள் மாறிவிட்டன.

நடிப்பு style மாறிவிட்டது.

ஆனால் நல்ல நடிப்புக்கு expiry date கிடையாது.

அதனால் தான் பல வருடங்கள் கழித்தும் எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள், தில்லுமுல்லு போன்ற படங்களில் சௌகார் ஜானகியைப் பார்க்கும்போது, அவருடைய performance இன்னும் fresh-ஆகவே இருக்கிறது.

ஒரு தலைமுறை பார்த்து ரசித்த நடிகை…

இன்னொரு தலைமுறை பார்த்து வியக்க வேண்டிய நடிகை.

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அற்புதமான நடிப்புத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த சௌகார் ஜானகி இன்று நம்மிடையே இல்லை.

சௌகார் ஜானகி மறைந்தார்.

ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற நடிப்பு — திரையில் என்றும் மறையாது. ❤️

இவன் 

ராஜா . க 

 

சில நடிகர்களை நாம் அவர்கள் நடித்த கதாபாத்திரங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

சிலரை அவர்கள் நடித்த படங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

ஆனால் சௌகார் ஜானகி போன்ற சில நடிகைகளை, அவர்கள் நடிப்பையே நினைத்துப் பார்த்து ரசிப்போம்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த இயக்குநர்களில் ஒருவரான கே.பாலசந்தரின் படங்களில் சௌகார் ஜானகி ஒரு தனி presence.

எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள் என்று ஒவ்வொரு படத்திலும் அவருடைய நடிப்பு ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும். அந்தக் கதாபாத்திரங்களை அவர் நடித்தார் என்று சொல்வதைவிட, அந்தக் கதாபாத்திரமாகவே மாறிவிட்டார் என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

அவருடைய dialogue delivery மட்டும் இல்லை…

ஒரு பார்வை, ஒரு reaction, ஒரு சிறிய body language கூட அந்தக் காட்சியின் mood-ஐ மாற்றிவிடும்.

குறிப்பாக பாமா விஜயம் போன்ற படங்களில் அவருடைய timing-ஐ இன்றைய comedy scenes-ோடு compare செய்து பார்த்தாலும் ரசிக்க முடியும். அந்தக் காலத்து நடிப்பு என்பதால் மட்டும் அது பழையதாகத் தெரியாது. அதுதான் அவருடைய பெரிய பலம்.

அதே சௌகார் ஜானகியை தில்லுமுல்லு படத்தில் பார்க்கும்போது இன்னொரு surprise.

அது இரட்டை வேடம் கிடையாது. ஆனால் அவர் காட்டும் நடிப்பில், ஒரே கதாபாத்திரத்துக்குள் இரண்டு விதமான shades இருப்பது போல ஒரு feel இருக்கும்.

ரஜினிகாந்துடன் வரும் அந்த comedy portions-ல் அவருடைய expressions, timing, reaction எல்லாமே வேற லெவல். காட்சியில் அவர் பேசும் வசனத்தைவிட, அவர் கொடுக்கும் reaction-ஐ பார்த்து சிரிக்க வைக்கும் அளவுக்கு அந்த performance இருக்கும்.

அதனால்தான் சௌகார் ஜானகியின் நடிப்பை “அந்தக் காலத்து நடிப்பு” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு கடந்து போக முடியாது.

இன்றைய தலைமுறை performance, screen presence, comic timing, natural acting என்று தனித்தனியாக பேசும் விஷயங்கள் எல்லாம் அவருடைய நடிப்பில் பல வருடங்களுக்கு முன்பே இருந்திருக்கிறது.

ஒரு நடிகை அழகாக நடிக்கலாம்.

ஒரு நடிகை நன்றாக வசனம் பேசலாம்.

ஒரு நடிகை comedy செய்யலாம்.

ஆனால் ஒரே career-ல் இத்தனை விதமான கதாபாத்திரங்களையும், இத்தனை இயல்பாக carry செய்வது தான் சௌகார் ஜானகியின் தனித்துவம்.

கே.பாலசந்தரின் படங்களில் அவரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், “இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு இவரைத் தவிர வேறு யாரை யோசித்திருக்க முடியும்?” என்ற எண்ணம் வரும்.

அதுதான் ஒரு great actor-ன் அடையாளம்.

சினிமா மாறிவிட்டது.

கதைகள் மாறிவிட்டன.

நடிப்பு style மாறிவிட்டது.

ஆனால் நல்ல நடிப்புக்கு expiry date கிடையாது.

அதனால் தான் பல வருடங்கள் கழித்தும் எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள், தில்லுமுல்லு போன்ற படங்களில் சௌகார் ஜானகியைப் பார்க்கும்போது, அவருடைய performance இன்னும் fresh-ஆகவே இருக்கிறது.

ஒரு தலைமுறை பார்த்து ரசித்த நடிகை…

இன்னொரு தலைமுறை பார்த்து வியக்க வேண்டிய நடிகை.

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அற்புதமான நடிப்புத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த சௌகார் ஜானகி இன்று நம்மிடையே இல்லை.

சௌகார் ஜானகி மறைந்தார்.

ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற நடிப்பு — திரையில் என்றும் மறையாது. ❤️

இவன் 

ராஜா . க 

 

ஒரு போலீஸ் வாகனத்தை வழிமறித்து, அதில் இருக்கும் ஆயுதங்களை ஒரு gang கடத்திச் செல்கிறது. அந்த gang-ன் தலைவன் Das. இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் இயக்குநர் Lokesh Kanagaraj ஹீரோவாக நடித்திருக்கிறார்.

ஒரு தந்தை, தன் மகனை English Medium-ல் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், தன்னிடம் இருக்கும் சொத்துகளை விற்று ₹7 லட்சம் பணத்தைச் சேர்க்கிறார். அந்தப் பணத்தை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி பறித்துக்கொண்டு, அந்தத் தந்தையைக் கொலை செய்கிறார்.

அந்தப் பணம் அந்த மகனுக்குக் கிடைத்ததா? அவன் தன் தந்தையின் கனவை நிறைவேற்றி படிக்கச் சென்றானா? என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான emotional thread.

அதன்பிறகு படம் முழுவதும் துப்பாக்கிச் சத்தம், violence, bloodshed என்று ஒரு raw world-க்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. அதற்கு கூடுதல் பலமாக இருக்கிறது Anirudh-ன் BGM. சில காட்சிகளில் காட்சியை விட BGM-தான் அந்த intensity-ஐ இன்னும் அதிகமாக உணர வைக்கிறது.

Das-ஆக Lokesh Kanagaraj

இயக்குநராக Lokesh Kanagaraj-ஐ ரசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஹீரோவாக அவரை எப்படி பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தான் படத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

Das கதாபாத்திரத்தில் மிகவும் raw-ஆ நடித்திருக்கிறார்.

அவருடைய body language, பேசும் விதம், fight sequences என ஒரு gangster character-க்கு தேவையான roughness-ஐ கொண்டு வர முயற்சி செய்திருக்கிறார். இரண்டு கதாநாயகிகளுடன் வரும் காட்சிகளில் romance-ஐ கொண்டு வரவும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

ஆனால் அந்த romantic portions மட்டும் சில இடங்களில் கதையின் rawness-க்கு நடுவில் கொஞ்சம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது.

Sanjana & Wamiqa

முதல் கதாநாயகியாக வரும் Sanjana Krishnamoorthy – Parvathi கதாபாத்திரம் சில காட்சிகளில்தான் வந்தாலும், மனதில் நிற்கிறது.

இரண்டாவது கதாநாயகியாக வரும் Wamiqa Gabbi – Chandra வேற லெவல்!

குறிப்பாக அவர் துப்பாக்கி சுடும் காட்சிகள் எல்லாம் பட்டாசு! 🔥

அவருடைய character-க்கு இன்னும் கொஞ்சம் depth கொடுத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், performance மற்றும் action portions-ல் கவனம் ஈர்க்கிறார்.

Action – ரத்தமும் சதையுமாக!

Das-ஐ சுற்றி வரும் நண்பர்கள் மற்றும் gang members-ன் நடிப்பும் மிகையாக இல்லாமல் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக interval-க்கு முன் வரும் fight sequence ரொம்ப raw.

ரத்தம், சதை, violence என்று எந்தவிதமான polishing-ம் இல்லாமல் காட்டியிருப்பது அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தனி intensity கொடுக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமாக பார்க்கும் gangster/action movie template-ஐ தாண்டி, Korean மற்றும் English crime films பார்க்கும் உணர்வை சில இடங்களில் கொடுக்கிறது.

படம் கொடுக்கும் இன்னொரு உணர்வு…

இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் தொடர்ந்து மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

நாமெல்லாம் எவ்வளவு comfortable-ஆ ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறோம்!

படத்தில் காட்டப்படும் அந்த இருண்ட உலகம், violence, பணத்துக்காக நடக்கும் கொலைகள், போலீஸைச் சுற்றி வரும் சில சம்பவங்கள் — இவை எல்லாமே நம்முடைய சாதாரண வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு உலகத்தை காட்டுகின்றன.

சில காட்சிகளில் போலீஸ் என்றாலே வேறு ஒரு பயம் வருகிற அளவுக்கு அந்த உலகம் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மொத்தத்தில்…

DC வழக்கமான தமிழ் gangster movie மாதிரி இல்லை.

இது ஒரு raw gangster movie.

துப்பாக்கிச் சத்தம், ரத்தம், violence, gangster world, Anirudh-ன் BGM, Lokesh-ன் raw performance — இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வேறுபட்ட experience-ஐ கொடுக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், சில character arcs மற்றும் romantic portions இன்னும் கொஞ்சம் convincing-ஆ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்ற குறையும் இருக்கிறது.

ஆனால் படம் முடிந்த பிறகும் சில காட்சிகளும், அந்த raw world-ம் மனதில் நிற்கிறது.

ராவான ஒரு gangster உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லும் படம் — DC. 🎬🔥

குறிப்பு: இது A Certificate / 18+ படம். குழந்தைகளுடன் பார்க்க வேண்டாம்.

இவன் 

ராஜா . க 

 

ஒரு போலீஸ் வாகனத்தை வழிமறித்து, அதில் இருக்கும் ஆயுதங்களை ஒரு gang கடத்திச் செல்கிறது. அந்த gang-ன் தலைவன் Das. இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் இயக்குநர் Lokesh Kanagaraj ஹீரோவாக நடித்திருக்கிறார்.

ஒரு தந்தை, தன் மகனை English Medium-ல் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், தன்னிடம் இருக்கும் சொத்துகளை விற்று ₹7 லட்சம் பணத்தைச் சேர்க்கிறார். அந்தப் பணத்தை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி பறித்துக்கொண்டு, அந்தத் தந்தையைக் கொலை செய்கிறார்.

அந்தப் பணம் அந்த மகனுக்குக் கிடைத்ததா? அவன் தன் தந்தையின் கனவை நிறைவேற்றி படிக்கச் சென்றானா? என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான emotional thread.

அதன்பிறகு படம் முழுவதும் துப்பாக்கிச் சத்தம், violence, bloodshed என்று ஒரு raw world-க்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. அதற்கு கூடுதல் பலமாக இருக்கிறது Anirudh-ன் BGM. சில காட்சிகளில் காட்சியை விட BGM-தான் அந்த intensity-ஐ இன்னும் அதிகமாக உணர வைக்கிறது.

Das-ஆக Lokesh Kanagaraj

இயக்குநராக Lokesh Kanagaraj-ஐ ரசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஹீரோவாக அவரை எப்படி பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தான் படத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

Das கதாபாத்திரத்தில் மிகவும் raw-ஆ நடித்திருக்கிறார்.

அவருடைய body language, பேசும் விதம், fight sequences என ஒரு gangster character-க்கு தேவையான roughness-ஐ கொண்டு வர முயற்சி செய்திருக்கிறார். இரண்டு கதாநாயகிகளுடன் வரும் காட்சிகளில் romance-ஐ கொண்டு வரவும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

ஆனால் அந்த romantic portions மட்டும் சில இடங்களில் கதையின் rawness-க்கு நடுவில் கொஞ்சம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது.

Sanjana & Wamiqa

முதல் கதாநாயகியாக வரும் Sanjana Krishnamoorthy – Parvathi கதாபாத்திரம் சில காட்சிகளில்தான் வந்தாலும், மனதில் நிற்கிறது.

இரண்டாவது கதாநாயகியாக வரும் Wamiqa Gabbi – Chandra வேற லெவல்!

குறிப்பாக அவர் துப்பாக்கி சுடும் காட்சிகள் எல்லாம் பட்டாசு! 🔥

அவருடைய character-க்கு இன்னும் கொஞ்சம் depth கொடுத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், performance மற்றும் action portions-ல் கவனம் ஈர்க்கிறார்.

Action – ரத்தமும் சதையுமாக!

Das-ஐ சுற்றி வரும் நண்பர்கள் மற்றும் gang members-ன் நடிப்பும் மிகையாக இல்லாமல் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக interval-க்கு முன் வரும் fight sequence ரொம்ப raw.

ரத்தம், சதை, violence என்று எந்தவிதமான polishing-ம் இல்லாமல் காட்டியிருப்பது அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தனி intensity கொடுக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமாக பார்க்கும் gangster/action movie template-ஐ தாண்டி, Korean மற்றும் English crime films பார்க்கும் உணர்வை சில இடங்களில் கொடுக்கிறது.

படம் கொடுக்கும் இன்னொரு உணர்வு…

இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் தொடர்ந்து மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

நாமெல்லாம் எவ்வளவு comfortable-ஆ ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறோம்!

படத்தில் காட்டப்படும் அந்த இருண்ட உலகம், violence, பணத்துக்காக நடக்கும் கொலைகள், போலீஸைச் சுற்றி வரும் சில சம்பவங்கள் — இவை எல்லாமே நம்முடைய சாதாரண வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு உலகத்தை காட்டுகின்றன.

சில காட்சிகளில் போலீஸ் என்றாலே வேறு ஒரு பயம் வருகிற அளவுக்கு அந்த உலகம் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மொத்தத்தில்…

DC வழக்கமான தமிழ் gangster movie மாதிரி இல்லை.

இது ஒரு raw gangster movie.

துப்பாக்கிச் சத்தம், ரத்தம், violence, gangster world, Anirudh-ன் BGM, Lokesh-ன் raw performance — இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வேறுபட்ட experience-ஐ கொடுக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், சில character arcs மற்றும் romantic portions இன்னும் கொஞ்சம் convincing-ஆ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்ற குறையும் இருக்கிறது.

ஆனால் படம் முடிந்த பிறகும் சில காட்சிகளும், அந்த raw world-ம் மனதில் நிற்கிறது.

ராவான ஒரு gangster உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லும் படம் — DC. 🎬🔥

குறிப்பு: இது A Certificate / 18+ படம். குழந்தைகளுடன் பார்க்க வேண்டாம்.

இவன் 

ராஜா . க