​உலக வரைபடத்தில் வரையப்படும் போர்க்கோடுகள், உண்மையில் ஒரு சாமானியனின் இதயத்தில் விழும் கீறல்கள். வைரமுத்து அவர்கள் குறிப்பிட்டது போல, 1800 கோடி ரூபாய் ஏவுகணையை 50 ஆயிரம் ரூபாய் ட்ரோன் சிதைப்பது ஒரு தொழில்நுட்பச் செய்தி மட்டுமல்ல—அது மனிதகுலத்தின் அழிவு எவ்வளவு 'மலிவாகிவிட்டது' என்பதன் சாட்சி.

​1. தட்டில் தெறிக்கும் தீப்பொறி (The 'Idli' Economics)

​"மத்திய கிழக்கில் விழும் ஒவ்வொரு குண்டும், இங்கே ஒரு இந்தியச் சாமானியன் சாப்பிடும் இட்லியின் விலையை தீர்மானிக்கிறது" என்ற உங்கள் வரிகள் தான் இன்றைய கசப்பான உண்மை.

​பெட்ரோல் விலை உயர்வு என்பது வெறும் போக்குவரத்துச் செலவு அல்ல; அது விளைநிலத்தில் உரமாகவும், சந்தையில் காய்கறியாகவும், தட்டில் உணவாகவும் உருமாறுகிறது.

​ஹெர்பர்ட் ஹூவர் (Herbert Hoover) சொன்னது போல: "முதியவர்கள் போரை அறிவிக்கிறார்கள். ஆனால் இளைஞர்களும், சாமானியர்களுமே இறக்கிறார்கள் (மற்றும் பசிக்கிறார்கள்)."

​2. அறிவியலா? அழிவியலா? (The Scientific Paradox)

​நாம் செவ்வாய் கிரகத்திற்குச் செல்லத் துடிக்கிறோம், ஆனால் சக மனிதனோடு வாழ மறுக்கிறோம்.

​போருக்காகச் செலவிடப்படும் கோடிக்கணக்கான பணம், உண்மையில் இந்த உலகின் வறுமையை ஒரு நொடியில் துடைத்தெறியப் போதுமானது.

​ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் எச்சரித்தது போல: "மூன்றாவது உலகப் போர் எந்த ஆயுதங்களால் நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் நான்காவது உலகப் போர் கற்களாலும் குச்சிகளாலும்தான் நடக்கும்." நாம் இப்போது அந்தப் பின்னோக்கிய பயணத்தில்தான் இருக்கிறோம்.

​3. திசைமாறிய கோபமும், சிதைந்த அறமும்

​பஞ்சமும், விலைவாசி உயர்வும் வரும்போது, மனிதன் தன் இயல்பான அறங்களை இழக்கிறான். "பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும்" என்பார்கள்.

​போரினால் உண்டாகும் பொருளாதார நெருக்கடி, மனிதனைச் சுயநலப் பூச்சியாக மாற்றுகிறது.

​தன் இயலாமையை ஒரு சாமானியன், இன்னொரு சாமானியனிடம் வன்முறையாகக் காட்டத் தொடங்குகிறான். இதுதான் வைரமுத்து சொன்ன "சமூக வன்முறைகளின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்."

​4. தீர்வு: பேனாக்களா? துப்பாக்கிகளா?

​துப்பாக்கிகள் சத்தம் போடும் இடத்தில், குழந்தைகளின் எதிர்காலம் ஊமையாகிறது. மதப்பற்றும், இனப்பற்றும் மனிதனைப் பிரிக்கும் திரைகள்.

​மதங்களைக் கடந்து, "மனிதப் பற்று" கொள்ளும் காலம் இது.

​ஆயுதங்களுக்காகச் செலவிடும் பணத்தில் ஒரு பகுதியை புத்தகங்களுக்கும், கல்விக்கும் செலவிட்டால், அடுத்த தலைமுறை ஏவுகணைகளை அல்ல, அமைதியைக் கண்டுபிடிக்கும்.

போர் என்பது வீரத்தின் அடையாளம் அல்ல; அது ராஜதந்திரத்தின் தோல்வி. ஒரு போர் தொடங்கும் போது நாம் எதை இழக்கிறோம் என்பதை விட, எதை மிச்சம் வைக்கப் போகிறோம் என்பதே கேள்வி.

​"மதம் கடந்து மனிதத்தைப் பிடிப்போம்... துப்பாக்கிகளை எறிந்துவிட்டுப் பேனாக்களை எடுப்போம்!"

இவன்

ராஜா. க 

 

​உலக வரைபடத்தில் வரையப்படும் போர்க்கோடுகள், உண்மையில் ஒரு சாமானியனின் இதயத்தில் விழும் கீறல்கள். வைரமுத்து அவர்கள் குறிப்பிட்டது போல, 1800 கோடி ரூபாய் ஏவுகணையை 50 ஆயிரம் ரூபாய் ட்ரோன் சிதைப்பது ஒரு தொழில்நுட்பச் செய்தி மட்டுமல்ல—அது மனிதகுலத்தின் அழிவு எவ்வளவு 'மலிவாகிவிட்டது' என்பதன் சாட்சி.

​1. தட்டில் தெறிக்கும் தீப்பொறி (The 'Idli' Economics)

​"மத்திய கிழக்கில் விழும் ஒவ்வொரு குண்டும், இங்கே ஒரு இந்தியச் சாமானியன் சாப்பிடும் இட்லியின் விலையை தீர்மானிக்கிறது" என்ற உங்கள் வரிகள் தான் இன்றைய கசப்பான உண்மை.

​பெட்ரோல் விலை உயர்வு என்பது வெறும் போக்குவரத்துச் செலவு அல்ல; அது விளைநிலத்தில் உரமாகவும், சந்தையில் காய்கறியாகவும், தட்டில் உணவாகவும் உருமாறுகிறது.

​ஹெர்பர்ட் ஹூவர் (Herbert Hoover) சொன்னது போல: "முதியவர்கள் போரை அறிவிக்கிறார்கள். ஆனால் இளைஞர்களும், சாமானியர்களுமே இறக்கிறார்கள் (மற்றும் பசிக்கிறார்கள்)."

​2. அறிவியலா? அழிவியலா? (The Scientific Paradox)

​நாம் செவ்வாய் கிரகத்திற்குச் செல்லத் துடிக்கிறோம், ஆனால் சக மனிதனோடு வாழ மறுக்கிறோம்.

​போருக்காகச் செலவிடப்படும் கோடிக்கணக்கான பணம், உண்மையில் இந்த உலகின் வறுமையை ஒரு நொடியில் துடைத்தெறியப் போதுமானது.

​ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் எச்சரித்தது போல: "மூன்றாவது உலகப் போர் எந்த ஆயுதங்களால் நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் நான்காவது உலகப் போர் கற்களாலும் குச்சிகளாலும்தான் நடக்கும்." நாம் இப்போது அந்தப் பின்னோக்கிய பயணத்தில்தான் இருக்கிறோம்.

​3. திசைமாறிய கோபமும், சிதைந்த அறமும்

​பஞ்சமும், விலைவாசி உயர்வும் வரும்போது, மனிதன் தன் இயல்பான அறங்களை இழக்கிறான். "பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும்" என்பார்கள்.

​போரினால் உண்டாகும் பொருளாதார நெருக்கடி, மனிதனைச் சுயநலப் பூச்சியாக மாற்றுகிறது.

​தன் இயலாமையை ஒரு சாமானியன், இன்னொரு சாமானியனிடம் வன்முறையாகக் காட்டத் தொடங்குகிறான். இதுதான் வைரமுத்து சொன்ன "சமூக வன்முறைகளின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்."

​4. தீர்வு: பேனாக்களா? துப்பாக்கிகளா?

​துப்பாக்கிகள் சத்தம் போடும் இடத்தில், குழந்தைகளின் எதிர்காலம் ஊமையாகிறது. மதப்பற்றும், இனப்பற்றும் மனிதனைப் பிரிக்கும் திரைகள்.

​மதங்களைக் கடந்து, "மனிதப் பற்று" கொள்ளும் காலம் இது.

​ஆயுதங்களுக்காகச் செலவிடும் பணத்தில் ஒரு பகுதியை புத்தகங்களுக்கும், கல்விக்கும் செலவிட்டால், அடுத்த தலைமுறை ஏவுகணைகளை அல்ல, அமைதியைக் கண்டுபிடிக்கும்.

போர் என்பது வீரத்தின் அடையாளம் அல்ல; அது ராஜதந்திரத்தின் தோல்வி. ஒரு போர் தொடங்கும் போது நாம் எதை இழக்கிறோம் என்பதை விட, எதை மிச்சம் வைக்கப் போகிறோம் என்பதே கேள்வி.

​"மதம் கடந்து மனிதத்தைப் பிடிப்போம்... துப்பாக்கிகளை எறிந்துவிட்டுப் பேனாக்களை எடுப்போம்!"

இவன்

ராஜா. க 

From Curse to Celebration: The Divine Redemption of Ashtami and Navami

​In the vast tapestry of Indian spirituality, time is not just a measurement; it is a living entity. Yet, for centuries, two specific days in the lunar calendar—Ashtami (the 8th day) and Navami (the 9th day)—have carried the weight of a silent stigma. People avoid them for weddings, new businesses, or any auspicious start, calling them "heavy" or "unlucky."

​But why? The answer lies in a forgotten tale of a divine slip-up and a magnificent redemption.

​The Moment of Slumber: Shiva’s Stern Lesson

​The story begins in the silence of Mount Kailash. Lord Shiva, the supreme teacher (Dakshinamurthi), was imparting the most sacred and secret Mantras of the universe. These were vibrations that hold the cosmos together.

​Ashtami and Navami were present during this celestial discourse. However, in a moment of human-like frailty, they succumbed to slumber. They fell asleep while the Great Mahadeva was revealing the ultimate truth.

​Shiva, the embodiment of discipline and focus, was moved to a righteous fury. "Awareness is the gate to wisdom," he declared. "Since you chose unconsciousness during the holiest of hours, the world shall shun you. You shall be cast out from all auspicious celebrations!"

​The Path of Penance

​The curse of Ishwara is absolute. Suddenly, the two days found themselves isolated. The world turned its back on them. Distraught and realizing their grave mistake, Ashtami and Navami went into deep penance. They knew that while Shiva is the Destroyer of ego, Lord Vishnu is the Protector who offers refuge to the fallen.

​They surrendered to the feet of the Preserver, pleading for a way to serve the divine again.

​The Vishnu Touch: Turning a Curse into a Festival

​Lord Vishnu, with his characteristic gentle smile, looked at the trembling Tithis (days). He knew that Shiva’s curse was actually a cleansing fire—it had prepared them for a greatness they couldn't yet imagine.

​"Do not weep," the Lord consoled them. "If the world considers you 'empty,' I shall fill you with my own presence. To restore Dharma, I will choose you as my gateways to Earth. I shall be born as Rama on Navami, and I shall descend as Krishna on Ashtami."

​The Legacy of Rama Navami and Gokulashtami

​By choosing these "shunned" days for his greatest avatars, Vishnu didn't just break the curse; he turned a symbol of rejection into a badge of honor.

​Rama Navami became the day we celebrate the 'Perfect Man' (Maryada Purushottama).

​Gokulashtami (Janmashtami) became the night the world celebrates the 'Divine Play' (Lila).

​The Takeaway for Us

​This story is a beautiful reminder for our own lives. Sometimes, our mistakes or "slumber" might lead to setbacks or social rejection. We might feel like we are in our own "Ashtami phase"—ignored or sidelined.

​But remember: when the world closes its doors, the Divine opens a window. If we refine ourselves through sincere effort (as the days did through penance), our biggest failures can become the foundation for our greatest celebrations.

​Jai Shree Ram!

Wishing you all a soulful and blessed Rama Navami.

By

Raja K.S

From Curse to Celebration: The Divine Redemption of Ashtami and Navami

​In the vast tapestry of Indian spirituality, time is not just a measurement; it is a living entity. Yet, for centuries, two specific days in the lunar calendar—Ashtami (the 8th day) and Navami (the 9th day)—have carried the weight of a silent stigma. People avoid them for weddings, new businesses, or any auspicious start, calling them "heavy" or "unlucky."

​But why? The answer lies in a forgotten tale of a divine slip-up and a magnificent redemption.

​The Moment of Slumber: Shiva’s Stern Lesson

​The story begins in the silence of Mount Kailash. Lord Shiva, the supreme teacher (Dakshinamurthi), was imparting the most sacred and secret Mantras of the universe. These were vibrations that hold the cosmos together.

​Ashtami and Navami were present during this celestial discourse. However, in a moment of human-like frailty, they succumbed to slumber. They fell asleep while the Great Mahadeva was revealing the ultimate truth.

​Shiva, the embodiment of discipline and focus, was moved to a righteous fury. "Awareness is the gate to wisdom," he declared. "Since you chose unconsciousness during the holiest of hours, the world shall shun you. You shall be cast out from all auspicious celebrations!"

​The Path of Penance

​The curse of Ishwara is absolute. Suddenly, the two days found themselves isolated. The world turned its back on them. Distraught and realizing their grave mistake, Ashtami and Navami went into deep penance. They knew that while Shiva is the Destroyer of ego, Lord Vishnu is the Protector who offers refuge to the fallen.

​They surrendered to the feet of the Preserver, pleading for a way to serve the divine again.

​The Vishnu Touch: Turning a Curse into a Festival

​Lord Vishnu, with his characteristic gentle smile, looked at the trembling Tithis (days). He knew that Shiva’s curse was actually a cleansing fire—it had prepared them for a greatness they couldn't yet imagine.

​"Do not weep," the Lord consoled them. "If the world considers you 'empty,' I shall fill you with my own presence. To restore Dharma, I will choose you as my gateways to Earth. I shall be born as Rama on Navami, and I shall descend as Krishna on Ashtami."

​The Legacy of Rama Navami and Gokulashtami

​By choosing these "shunned" days for his greatest avatars, Vishnu didn't just break the curse; he turned a symbol of rejection into a badge of honor.

​Rama Navami became the day we celebrate the 'Perfect Man' (Maryada Purushottama).

​Gokulashtami (Janmashtami) became the night the world celebrates the 'Divine Play' (Lila).

​The Takeaway for Us

​This story is a beautiful reminder for our own lives. Sometimes, our mistakes or "slumber" might lead to setbacks or social rejection. We might feel like we are in our own "Ashtami phase"—ignored or sidelined.

​But remember: when the world closes its doors, the Divine opens a window. If we refine ourselves through sincere effort (as the days did through penance), our biggest failures can become the foundation for our greatest celebrations.

​Jai Shree Ram!

Wishing you all a soulful and blessed Rama Navami.

By

Raja K.S

ஈசனின் கோபம்... விஷ்ணுவின் அபயம்: அஷ்டமி, நவமி பெற்ற வரம்!

​இங்கே எதுவுமே காரணமில்லாமல் நடப்பதில்லை. நாம் 'அசுபம்' என்று ஒதுக்கி வைக்கும் அஷ்டமிக்கும் நவமிக்கும் பின்னால் ஒரு சுவாரசியமான, ஆன்மீகப் பாடம் ஒளிந்திருக்கிறது.

​கதையின் தொடக்கம் கயிலாயத்தில்...

​சிவபெருமான் மகா மந்திரங்களை உபதேசித்துக் கொண்டிருந்த காலம். பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களை ஈசன் சொல்லிக் கொடுக்கும் அந்தப் பொன்னான நேரத்தில், அஷ்டமியும் நவமியும் கவனக் குறைவாகத் தூங்கிவிட்டார்கள். ஞானத்தின் உச்சியான அந்த மகாதேவனுக்குக் கோபம் வராதா?

​"மந்திர உபதேசத்தின் போது விழிப்புணர்வு இல்லாமல் போன உங்களை இந்த உலகமே புறக்கணிக்கட்டும்! உங்களை யாரும் சுப காரியங்களுக்குப் பயன்படுத்த மாட்டார்கள்" எனச் சாபமிட்டார் அந்த ருத்ரன்.

​ஈசன் கொடுத்த சாபம்... உலகமே அவர்களைத் தீண்டத்தகாத நாட்களாகப் பார்க்கத் தொடங்கியது.

​ஆனால், ஈசன் சாபம் கொடுத்தால் அதை மன்னிப்பாக மாற்றி அருள்வது அந்த மாயக்கண்ணன் தானே? தங்களை மன்னிக்கும்படி அந்த இரு திதிகளும் பெருமாளை நோக்கித் தவம் இருந்தன. அவர்களின் கண்ணீருக்கும், தவத்திற்கும் மனம் இரங்கினார் அந்தப் பரந்தாமன்.

​"வருந்தாதீர்கள்... ஈசனின் கோபம் உங்களைச் சுத்தப்படுத்தியிருக்கிறது. உலகம் உங்களை ஒதுக்கி வைத்தாலும், நான் உங்களைக் கட்டியணைத்துக் கொள்கிறேன். தர்மத்தை நிலைநாட்ட நான் எடுக்கும் அவதாரங்களில் மிக உன்னதமான 'இராம அவதாரம்' நவமியிலும், என் லீலைகளால் உலகை ஆட்டிப்படைக்கும் 'கிருஷ்ண அவதாரம்' அஷ்டமியிலும் நிகழும். இனி உலகம் உங்களைக் கண்டு அஞ்சாது; உங்களைக் கொண்டாடும்!" என்று அபயம் அளித்தார்.

​அன்று முதல், ஈசன் கொடுத்த 'தண்டனை' பெருமாளால் 'திருவிழாவாக' மாறியது.

​புரிந்து கொள்ளுங்கள்... கவனக்குறைவால் நாம் செய்யும் தவறுகள் நம்மைத் தற்காலிகமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளலாம். ஆனால், உண்மையான வருத்தத்தோடு இறைவனைச் சரணடைந்தால், அந்தப் புறக்கணிப்பையே ஒரு பெரிய அங்கீகாரமாக மாற்றிக் கொடுப்பான் அந்த ஜகந்நாதன்!

​ஜெய் ஸ்ரீராம்! அனைவருக்கும் இனிய இராம நவமி நல்வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா. க

ஈசனின் கோபம்... விஷ்ணுவின் அபயம்: அஷ்டமி, நவமி பெற்ற வரம்!

​இங்கே எதுவுமே காரணமில்லாமல் நடப்பதில்லை. நாம் 'அசுபம்' என்று ஒதுக்கி வைக்கும் அஷ்டமிக்கும் நவமிக்கும் பின்னால் ஒரு சுவாரசியமான, ஆன்மீகப் பாடம் ஒளிந்திருக்கிறது.

​கதையின் தொடக்கம் கயிலாயத்தில்...

​சிவபெருமான் மகா மந்திரங்களை உபதேசித்துக் கொண்டிருந்த காலம். பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களை ஈசன் சொல்லிக் கொடுக்கும் அந்தப் பொன்னான நேரத்தில், அஷ்டமியும் நவமியும் கவனக் குறைவாகத் தூங்கிவிட்டார்கள். ஞானத்தின் உச்சியான அந்த மகாதேவனுக்குக் கோபம் வராதா?

​"மந்திர உபதேசத்தின் போது விழிப்புணர்வு இல்லாமல் போன உங்களை இந்த உலகமே புறக்கணிக்கட்டும்! உங்களை யாரும் சுப காரியங்களுக்குப் பயன்படுத்த மாட்டார்கள்" எனச் சாபமிட்டார் அந்த ருத்ரன்.

​ஈசன் கொடுத்த சாபம்... உலகமே அவர்களைத் தீண்டத்தகாத நாட்களாகப் பார்க்கத் தொடங்கியது.

​ஆனால், ஈசன் சாபம் கொடுத்தால் அதை மன்னிப்பாக மாற்றி அருள்வது அந்த மாயக்கண்ணன் தானே? தங்களை மன்னிக்கும்படி அந்த இரு திதிகளும் பெருமாளை நோக்கித் தவம் இருந்தன. அவர்களின் கண்ணீருக்கும், தவத்திற்கும் மனம் இரங்கினார் அந்தப் பரந்தாமன்.

​"வருந்தாதீர்கள்... ஈசனின் கோபம் உங்களைச் சுத்தப்படுத்தியிருக்கிறது. உலகம் உங்களை ஒதுக்கி வைத்தாலும், நான் உங்களைக் கட்டியணைத்துக் கொள்கிறேன். தர்மத்தை நிலைநாட்ட நான் எடுக்கும் அவதாரங்களில் மிக உன்னதமான 'இராம அவதாரம்' நவமியிலும், என் லீலைகளால் உலகை ஆட்டிப்படைக்கும் 'கிருஷ்ண அவதாரம்' அஷ்டமியிலும் நிகழும். இனி உலகம் உங்களைக் கண்டு அஞ்சாது; உங்களைக் கொண்டாடும்!" என்று அபயம் அளித்தார்.

​அன்று முதல், ஈசன் கொடுத்த 'தண்டனை' பெருமாளால் 'திருவிழாவாக' மாறியது.

​புரிந்து கொள்ளுங்கள்... கவனக்குறைவால் நாம் செய்யும் தவறுகள் நம்மைத் தற்காலிகமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளலாம். ஆனால், உண்மையான வருத்தத்தோடு இறைவனைச் சரணடைந்தால், அந்தப் புறக்கணிப்பையே ஒரு பெரிய அங்கீகாரமாக மாற்றிக் கொடுப்பான் அந்த ஜகந்நாதன்!

​ஜெய் ஸ்ரீராம்! அனைவருக்கும் இனிய இராம நவமி நல்வாழ்த்துகள்.

இவன் 

ராஜா. க

 துரந்தர் 2: லியாரியின் சிம்மாசனமும் ஜஸ்கிரத்தின் கண்களும்!

​அந்தப் பழைய கதை: போன பார்ட் ஞாபகம் இருக்கிறதா? ஜஸ்கிரத் சிங் - ஒரு தூக்குத்தண்டனை கைதி. தீவிரவாதத்தை வேரோடு அறுக்க இந்திய அரசு போட்ட 'துரந்தர்' பிளான். அவன் எப்படி ஹம்சா அலி மசாரியாக மாறி லியாரிக்குள் ஊடுருவினான் என்கிற அந்தப் 'பிளாஷ்பேக்'கில் தான் ஆட்டம் ஆரம்பிக்கிறது.

​லியாரி உலகம்: ரஹ்மான் பாய் செத்துப்போயிருக்கலாம், ஆனால் லியாரி உலகம் அப்படியேதான் இருக்கிறது. பாகிஸ்தான் அரசியல் சாக்கடை, ISI அதிகாரிகளின் ஆதிக்கம், பலூசிஸ்தான் கிளர்ச்சி என ஒரு சிக்கலான மேப்பை விரித்திருக்கிறார் இயக்குனர். இப்போ ஹம்சா வெறும் ஏஜென்ட் இல்லை, லியாரியின் சிம்மாசனத்தில் அமரும் 'கிங்'.

​திரைக்கதை மேஜிக்: படம் செம வேகம். குறிப்பாக அந்த இன்டர்வெல் ட்விஸ்ட் - "அட" போட வைக்கிறது. ஹம்சா மாட்டிக்கொள்வான் என்று ஆடியன்ஸ் நகம் கடித்தால், அங்கே ஒரு ட்விஸ்ட் வைத்து நிமிர வைக்கிறார்கள். இரண்டாம் பாதி முழுக்கத் தேடித் தேடிப் பழிவாங்கும் வேட்டைதான்.

​நடிப்பு அரக்கன் ரன்வீர்:

ஜஸ்கிரத் சிங்காக ரன்வீர் ஒரு 'நடிப்பு அரக்கன்'. வசனமே தேவையில்லை, அந்த கண்கள் பேசுகின்றன. குறிப்பாக, மனைவியிடம் மனம் திறந்து பேசும் காட்சிகளிலும், இன்டர்வெல்லில் சில நிமிடங்கள் ஜஸ்கிரத்தாக அவர் மாறும் இடத்திலும் மொத்தப் படத்தையும் தன் தோளில் சுமக்கிறார்.

​மாஸ் மொமெண்ட்ஸ்:

​சஞ்சய் தத்: அஸ்லாமாக மனுஷன் சாத்தானின் மிடுக்கோடு வருகிறார். மிரட்டல்.

​மாதவன்: அஜய் தோவல் சாயலில் வரும் அவர், திரையில் தோன்றினாலே தியேட்டரில் 'அப்ளாஸ்' அள்ளுகிறது. முதல் பாகத்தில் 'பாரத் மாதா கி ஜே' சொல்லாதவர்கள் கூட, இந்த பாகத்தில் மாதவனோடு சேர்ந்து கோரஸாகச் சொல்கிறார்கள்!

​ராகேஷ் பேடி: சீரியஸான படத்தில் ஒரு சின்ன காமெடி ரிலீஃப். ஆனால் அவர் கொடுக்கும் ட்விஸ்ட்கள் எல்லாம் டைரக்டரின் மாஸ்டர் கிளாஸ் ரைட்டிங்.

​கொஞ்சம் டெக்னிக்கல்:

விகாஷ் நவுலகாவின் ஒளிப்பதிவும், சாஸ்வத் சச்தேவின் பின்னணி இசையும் தனி ஆவார்தனம். பாடல்கள் இல்லை, ஆனால் அந்தத் தேவை தெரியாதபடி பிஜிஎம் கவனித்துக் கொள்கிறது. டிமானிடைசேஷன், உபி அரசியல் வாதி சூட்டிங் என நிஜ சம்பவங்களை சினிமாவுக்குள் லாவகமாகப் பிணைத்திருக்கிறார்கள்.

​சின்ன குறை:

வில்லன் அர்ஜுன் ராம்பால் - பாவம், முந்தைய பாகத்தில் அக்ஷய் கண்ணா கொடுத்த அந்த ஆழம் இவரிடம் மிஸ்ஸிங். ISI மேஜர் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்காக இருந்திருக்கலாம்.

​கடைசி வரி:

"நாங்கள் உங்கள் நாட்டுக்கோ மதத்துக்கோ எதிரானவர்கள் அல்ல, தீவிரவாதத்திற்குத்தான் எதிரானவர்கள்" - இந்த ஒரு வசனம் போதும். ஒரு கம்ப்ளீட் ஆக்ஷன் த்ரில்லர் பார்த்த திருப்தி. தியேட்டரில் மிஸ் பண்ணாதீங்க!

இவன் 

ராஜா. க

 துரந்தர் 2: லியாரியின் சிம்மாசனமும் ஜஸ்கிரத்தின் கண்களும்!

​அந்தப் பழைய கதை: போன பார்ட் ஞாபகம் இருக்கிறதா? ஜஸ்கிரத் சிங் - ஒரு தூக்குத்தண்டனை கைதி. தீவிரவாதத்தை வேரோடு அறுக்க இந்திய அரசு போட்ட 'துரந்தர்' பிளான். அவன் எப்படி ஹம்சா அலி மசாரியாக மாறி லியாரிக்குள் ஊடுருவினான் என்கிற அந்தப் 'பிளாஷ்பேக்'கில் தான் ஆட்டம் ஆரம்பிக்கிறது.

​லியாரி உலகம்: ரஹ்மான் பாய் செத்துப்போயிருக்கலாம், ஆனால் லியாரி உலகம் அப்படியேதான் இருக்கிறது. பாகிஸ்தான் அரசியல் சாக்கடை, ISI அதிகாரிகளின் ஆதிக்கம், பலூசிஸ்தான் கிளர்ச்சி என ஒரு சிக்கலான மேப்பை விரித்திருக்கிறார் இயக்குனர். இப்போ ஹம்சா வெறும் ஏஜென்ட் இல்லை, லியாரியின் சிம்மாசனத்தில் அமரும் 'கிங்'.

​திரைக்கதை மேஜிக்: படம் செம வேகம். குறிப்பாக அந்த இன்டர்வெல் ட்விஸ்ட் - "அட" போட வைக்கிறது. ஹம்சா மாட்டிக்கொள்வான் என்று ஆடியன்ஸ் நகம் கடித்தால், அங்கே ஒரு ட்விஸ்ட் வைத்து நிமிர வைக்கிறார்கள். இரண்டாம் பாதி முழுக்கத் தேடித் தேடிப் பழிவாங்கும் வேட்டைதான்.

​நடிப்பு அரக்கன் ரன்வீர்:

ஜஸ்கிரத் சிங்காக ரன்வீர் ஒரு 'நடிப்பு அரக்கன்'. வசனமே தேவையில்லை, அந்த கண்கள் பேசுகின்றன. குறிப்பாக, மனைவியிடம் மனம் திறந்து பேசும் காட்சிகளிலும், இன்டர்வெல்லில் சில நிமிடங்கள் ஜஸ்கிரத்தாக அவர் மாறும் இடத்திலும் மொத்தப் படத்தையும் தன் தோளில் சுமக்கிறார்.

​மாஸ் மொமெண்ட்ஸ்:

​சஞ்சய் தத்: அஸ்லாமாக மனுஷன் சாத்தானின் மிடுக்கோடு வருகிறார். மிரட்டல்.

​மாதவன்: அஜய் தோவல் சாயலில் வரும் அவர், திரையில் தோன்றினாலே தியேட்டரில் 'அப்ளாஸ்' அள்ளுகிறது. முதல் பாகத்தில் 'பாரத் மாதா கி ஜே' சொல்லாதவர்கள் கூட, இந்த பாகத்தில் மாதவனோடு சேர்ந்து கோரஸாகச் சொல்கிறார்கள்!

​ராகேஷ் பேடி: சீரியஸான படத்தில் ஒரு சின்ன காமெடி ரிலீஃப். ஆனால் அவர் கொடுக்கும் ட்விஸ்ட்கள் எல்லாம் டைரக்டரின் மாஸ்டர் கிளாஸ் ரைட்டிங்.

​கொஞ்சம் டெக்னிக்கல்:

விகாஷ் நவுலகாவின் ஒளிப்பதிவும், சாஸ்வத் சச்தேவின் பின்னணி இசையும் தனி ஆவார்தனம். பாடல்கள் இல்லை, ஆனால் அந்தத் தேவை தெரியாதபடி பிஜிஎம் கவனித்துக் கொள்கிறது. டிமானிடைசேஷன், உபி அரசியல் வாதி சூட்டிங் என நிஜ சம்பவங்களை சினிமாவுக்குள் லாவகமாகப் பிணைத்திருக்கிறார்கள்.

​சின்ன குறை:

வில்லன் அர்ஜுன் ராம்பால் - பாவம், முந்தைய பாகத்தில் அக்ஷய் கண்ணா கொடுத்த அந்த ஆழம் இவரிடம் மிஸ்ஸிங். ISI மேஜர் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்காக இருந்திருக்கலாம்.

​கடைசி வரி:

"நாங்கள் உங்கள் நாட்டுக்கோ மதத்துக்கோ எதிரானவர்கள் அல்ல, தீவிரவாதத்திற்குத்தான் எதிரானவர்கள்" - இந்த ஒரு வசனம் போதும். ஒரு கம்ப்ளீட் ஆக்ஷன் த்ரில்லர் பார்த்த திருப்தி. தியேட்டரில் மிஸ் பண்ணாதீங்க!

இவன் 

ராஜா. க

 Dhurandhar 2: The Karachi Gambit — A Quick Scan

​The Setup:

Remember the cliffhanger? Jaskirat Singh—death row convict turned RAW asset. The 'Dhurandhar' protocol. The prequel starts where the heart stops: how a man facing the noose becomes Hamza Ali Mazari to infiltrate Lyari. It’s not just a mission; it's a software overwrite of a human being.

​The World:

Rahman Bhai is dead, but Lyari is very much alive. A chaotic map of Pakistan politics, ISI ego-trips, and Balochistan unrest. Director pulls the strings well. Hamza isn't just an agent anymore; he’s sitting on the throne. The king of Karachi.

​The Scripting Logic:

Four hours? You’d think you’d need a coffee break. But the screenplay is a high-speed processor. No lag. The interval twist—pure genius. Just when the audience thinks Hamza is 404-Error caught, the director swaps the chip. Someone else takes the fall. From there, it’s a systematic cleanup of every target on the list.

​The 'Acting Monster' Ranveer:

Ranveer as Jaskirat is... a beast. No dialogues needed; his eyes do the data transfer. The way he switches back to Jaskirat for those few minutes during the interval, and that emotional handshake with his wife—classic. He carries the entire hardware of the film on his shoulders.

​The Power Players:

​Sanjay Dutt (Aslam): Walks like a majestic devil. Pure intimidation.

​Madhavan: The Ajay Doval-esque master brain. Every time he appears, the theater erupts. People who didn't say 'Bharat Mata Ki Jai' in Part 1 are now chanting it in chorus with Maddy. Mass.

​Rakesh Bedi: A tiny bit of comic relief in a serious circuit. But his twists? That’s the director’s signature coding.

​Technical Specs:

Vikash Nowlakha’s lens captures Karachi’s dust and Balochistan’s coldness with clinical precision. Background score by Shashwat Sachdev is a constant war in your ears. No songs. Good. Logic: Why interrupt a bullet with a melody? Linking real-world Demonetization and UP politics into the plot is a clever bit of 'Real-Time' integration.

​The Bug:

Arjun Rampal. Poor guy doesn't have the depth that Akshaye Khanna brought to Rahman Bhai. The ISI Major needed a more powerful processor.

​The Final Code:

"We aren't against your country or religion; we are against terrorism." That line hits home.

​Bottom Line: Dhurandhar 2 is a complete action-thriller package. High energy, sharp twists. Don't wait for the OTT stream; this is a theater-grade experience.

By

Raja K.S

 Dhurandhar 2: The Karachi Gambit — A Quick Scan

​The Setup:

Remember the cliffhanger? Jaskirat Singh—death row convict turned RAW asset. The 'Dhurandhar' protocol. The prequel starts where the heart stops: how a man facing the noose becomes Hamza Ali Mazari to infiltrate Lyari. It’s not just a mission; it's a software overwrite of a human being.

​The World:

Rahman Bhai is dead, but Lyari is very much alive. A chaotic map of Pakistan politics, ISI ego-trips, and Balochistan unrest. Director pulls the strings well. Hamza isn't just an agent anymore; he’s sitting on the throne. The king of Karachi.

​The Scripting Logic:

Four hours? You’d think you’d need a coffee break. But the screenplay is a high-speed processor. No lag. The interval twist—pure genius. Just when the audience thinks Hamza is 404-Error caught, the director swaps the chip. Someone else takes the fall. From there, it’s a systematic cleanup of every target on the list.

​The 'Acting Monster' Ranveer:

Ranveer as Jaskirat is... a beast. No dialogues needed; his eyes do the data transfer. The way he switches back to Jaskirat for those few minutes during the interval, and that emotional handshake with his wife—classic. He carries the entire hardware of the film on his shoulders.

​The Power Players:

​Sanjay Dutt (Aslam): Walks like a majestic devil. Pure intimidation.

​Madhavan: The Ajay Doval-esque master brain. Every time he appears, the theater erupts. People who didn't say 'Bharat Mata Ki Jai' in Part 1 are now chanting it in chorus with Maddy. Mass.

​Rakesh Bedi: A tiny bit of comic relief in a serious circuit. But his twists? That’s the director’s signature coding.

​Technical Specs:

Vikash Nowlakha’s lens captures Karachi’s dust and Balochistan’s coldness with clinical precision. Background score by Shashwat Sachdev is a constant war in your ears. No songs. Good. Logic: Why interrupt a bullet with a melody? Linking real-world Demonetization and UP politics into the plot is a clever bit of 'Real-Time' integration.

​The Bug:

Arjun Rampal. Poor guy doesn't have the depth that Akshaye Khanna brought to Rahman Bhai. The ISI Major needed a more powerful processor.

​The Final Code:

"We aren't against your country or religion; we are against terrorism." That line hits home.

​Bottom Line: Dhurandhar 2 is a complete action-thriller package. High energy, sharp twists. Don't wait for the OTT stream; this is a theater-grade experience.

By

Raja K.S

 அண்ணன்: ஒரு 'கந்தன்சாவடி' கணக்கியல்

!

​ஆண்டு 2010.

​இடம்: கந்தன்சாவடி.

​அப்போது நான் ஒரு ஐடி கம்பெனி 'டெக்கி'. மாலை 5 மணி ஆப்பரேட்டிங் சிஸ்டம் சரியாக வேலை செய்யாது. மூளைக்குக் கொஞ்சம் கஃபைன் (Caffeine) தேவைப்படும். டீ கடைக்குப் படையெடுப்போம். அங்கே ஒரு வடை மாஸ்டர் இருந்தார். அவர் போடும் மெதுவடைக்கு ஒரு தனி ரசிகர் பட்டாளமே உண்டு.

​அரசியல் நிலவரம் அப்போது ஒரு விசித்திரமான கலவை. டெல்லியில் மன்மோகன் சிங், இங்கே கலைஞர். கூட்டணி பலமாக இருந்தது. எதிர்க்கட்சித் தலைவியாக 'அம்மையார்' ஒரு பந்த் அறிவித்திருந்தார். பொதுவாக ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லையென்றால் பந்த் என்பது வெறும் காலண்டர் தேதியாகத்தான் இருக்கும். பெரிய பாதிப்பு இருக்காது.

​அன்றும் அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நம்பி ஆபீஸை விட்டு வெளியே வந்தோம்.

​ஷாக்!

​கடைத்தெருவே மயான அமைதி. ஒரு டீ கடை கூடத் திறக்கவில்லை. காஃபி இல்லாமல் கம்ப்யூட்டர் முன் உட்காருவது 'Syntax Error' ஆகுமே என்று நினைத்துக்கொண்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினோம்.

​மறுநாள் மாலை. அதே கடை. அதே வடை.

​வடையைச் சாப்பிட்டுவிட்டு என் 'குதூகலமான' வாய் சும்மா இருக்கவில்லை. கடைக்காரரிடம் மெல்லக் கேட்டேன்.

​"என்னண்ணே, நேத்து கடை லீவா? மெட்ராஸ் ஃபுல்லா நார்மலாத்தானே இருந்துச்சு.. இங்க மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு ஸ்ட்ரைக்?"

​அவர் வடையைத் திருப்பிப் போட்டுக்கொண்டே சொன்னார், "நேத்து பந்த்-ஆச்சே தம்பி!"

​"அதான் புரியுதுண்ணே.. ஆனா ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லாம இங்க மட்டும் எப்படி இவ்வளவு சக்சஸ்?"

​அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தார். "தம்பி.. நம்ம ஏரியால கடையை அடைக்கச் சொல்லிட்டாங்க அண்ணன்."

​எனக்கு 'க்யூரியாசிட்டி' (Curiosity) எகிறியது. "யாரு அந்த அண்ணன்?"

​அவர் முகத்தில் ஒருவிதமான லோக்கல் விசுவாசம் மின்னியது. "நம்ம கந்தன் அண்ணன் சொல்லிட்டார் தம்பி. நமக்கு ஒரு கஷ்டம்னா அவர்கிட்டதான் போய் நிப்போம். அவர் சொன்னா அதை மீற முடியுமா?"

​எனக்கு சட்டென்று ஒரு தமிழ் சினிமா ஹீரோவின் 'இமேஜ்' மனதில் வந்து போனது. அந்தத் டீ கடைக்காரர் சொன்ன 'கந்தன் அண்ணன்' தான் பின்னாளில் அந்தத் தொகுதியின் எம்.எல்.ஏ-வாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கே.பி. கந்தன்!

​அரசியல் என்பது ஏசி அறைகளில் நடக்கும் கணக்கு அல்ல, இது போன்ற டீ கடைகளிலும், சாமானிய மனிதர்களின் நம்பிக்கைகளிலும் ஒளிந்து கிடக்கும் ஒரு 'அல்காரிதம்' (Algorithm) என்று அன்று புரிந்தது.

இவன் 

ராஜா.க

 அண்ணன்: ஒரு 'கந்தன்சாவடி' கணக்கியல்

!

​ஆண்டு 2010.

​இடம்: கந்தன்சாவடி.

​அப்போது நான் ஒரு ஐடி கம்பெனி 'டெக்கி'. மாலை 5 மணி ஆப்பரேட்டிங் சிஸ்டம் சரியாக வேலை செய்யாது. மூளைக்குக் கொஞ்சம் கஃபைன் (Caffeine) தேவைப்படும். டீ கடைக்குப் படையெடுப்போம். அங்கே ஒரு வடை மாஸ்டர் இருந்தார். அவர் போடும் மெதுவடைக்கு ஒரு தனி ரசிகர் பட்டாளமே உண்டு.

​அரசியல் நிலவரம் அப்போது ஒரு விசித்திரமான கலவை. டெல்லியில் மன்மோகன் சிங், இங்கே கலைஞர். கூட்டணி பலமாக இருந்தது. எதிர்க்கட்சித் தலைவியாக 'அம்மையார்' ஒரு பந்த் அறிவித்திருந்தார். பொதுவாக ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லையென்றால் பந்த் என்பது வெறும் காலண்டர் தேதியாகத்தான் இருக்கும். பெரிய பாதிப்பு இருக்காது.

​அன்றும் அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நம்பி ஆபீஸை விட்டு வெளியே வந்தோம்.

​ஷாக்!

​கடைத்தெருவே மயான அமைதி. ஒரு டீ கடை கூடத் திறக்கவில்லை. காஃபி இல்லாமல் கம்ப்யூட்டர் முன் உட்காருவது 'Syntax Error' ஆகுமே என்று நினைத்துக்கொண்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினோம்.

​மறுநாள் மாலை. அதே கடை. அதே வடை.

​வடையைச் சாப்பிட்டுவிட்டு என் 'குதூகலமான' வாய் சும்மா இருக்கவில்லை. கடைக்காரரிடம் மெல்லக் கேட்டேன்.

​"என்னண்ணே, நேத்து கடை லீவா? மெட்ராஸ் ஃபுல்லா நார்மலாத்தானே இருந்துச்சு.. இங்க மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு ஸ்ட்ரைக்?"

​அவர் வடையைத் திருப்பிப் போட்டுக்கொண்டே சொன்னார், "நேத்து பந்த்-ஆச்சே தம்பி!"

​"அதான் புரியுதுண்ணே.. ஆனா ஆளுங்கட்சி சப்போர்ட் இல்லாம இங்க மட்டும் எப்படி இவ்வளவு சக்சஸ்?"

​அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தார். "தம்பி.. நம்ம ஏரியால கடையை அடைக்கச் சொல்லிட்டாங்க அண்ணன்."

​எனக்கு 'க்யூரியாசிட்டி' (Curiosity) எகிறியது. "யாரு அந்த அண்ணன்?"

​அவர் முகத்தில் ஒருவிதமான லோக்கல் விசுவாசம் மின்னியது. "நம்ம கந்தன் அண்ணன் சொல்லிட்டார் தம்பி. நமக்கு ஒரு கஷ்டம்னா அவர்கிட்டதான் போய் நிப்போம். அவர் சொன்னா அதை மீற முடியுமா?"

​எனக்கு சட்டென்று ஒரு தமிழ் சினிமா ஹீரோவின் 'இமேஜ்' மனதில் வந்து போனது. அந்தத் டீ கடைக்காரர் சொன்ன 'கந்தன் அண்ணன்' தான் பின்னாளில் அந்தத் தொகுதியின் எம்.எல்.ஏ-வாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கே.பி. கந்தன்!

​அரசியல் என்பது ஏசி அறைகளில் நடக்கும் கணக்கு அல்ல, இது போன்ற டீ கடைகளிலும், சாமானிய மனிதர்களின் நம்பிக்கைகளிலும் ஒளிந்து கிடக்கும் ஒரு 'அல்காரிதம்' (Algorithm) என்று அன்று புரிந்தது.

இவன் 

ராஜா.க

 

காரடையான் நோன்பு – காதல் எமனையும் வெல்லும்

ஒரு மனைவி எமனிடம் வாதிட்டாள். கணவனை திரும்ப பெற்றாள். அந்த அன்பின் நினைவை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக தமிழ் சமூகம் கொண்டாடி வருகிறது – அதுவே காரடையான் நோன்பு.

சாவித்ரியின் கதை

சத்யவான் – சாவித்ரி கதை நமக்கு தெரிந்தது தான். ஆனால் அதன் ஆழம் புரிந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?

சாவித்ரி தன் கணவன் சத்யவான் இறந்துவிடுவான் என்று முன்பே அறிந்தும் அவனையே மணந்தாள். எமன் உயிரை எடுக்க வந்தபோது விடவில்லை. வாதிட்டாள், வென்றாள். கணவனை உயிரோடு திரும்ப கொண்டு வந்தாள்.

அந்த தினத்தின் நினைவாக, ஒவ்வொரு பங்குனி மாதமும் தமிழ் பெண்கள் காரடையான் நோன்பு கடைப்பிடித்து மஞ்சள் சரடு கட்டிக்கொள்கிறார்கள். அந்த மஞ்சள் சரடு வெறும் நூல் இல்ல – ஒரு பெண்ணின் காதலின், தியாகத்தின், வலிமையின் அடையாளம்.

மணிரத்னம் கண்ட இணைப்பு

1992-ல் மணிரத்னம் இதே கதையை வேறொரு உருவில் திரைக்கு கொண்டு வந்தார் – ரோஜா.

படத்தில் மதுபாலா தன் கணவர் அரவிந்த் சாமியை காஷ்மீரில் பயங்கரவாதிகளிடம் இருந்து மீட்க போராடுகிறாள். அந்நிய மண், அந்நிய மொழி, அந்நிய சூழல் – எதுவும் அவளை நிறுத்தவில்லை.

Direct reference இல்லை. Dialogue இல்லை. ஆனால் அந்த feel தெரியும் – சாவித்ரியின் ஆத்மா மதுபாலாவில் இருக்கிறது.

இயல்பான கதையில் புராண உணர்வை உதிர்ப்பதே மணிரத்னத்தின் தனித்துவம். Audience-க்கு சொல்லாமலே ஒரு cultural connection உருவாகிறது – அதுதான் masterpiece-ஐ masterpiece ஆக்குகிறது.

ஆன்மிகமும் சினிமாவும்

"ஆன்மிக பதிவில் சினிமா போஸ்டரா?" என்று கேட்கலாம்.

ஆனால் நம் தமிழ் சமூகத்தில் கதை, நம்பிக்கை, கலாச்சாரம் – இவை எப்போதும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. சினிமா நம் கலாச்சாரத்தை அழிக்கவில்லை – மாறாக, மறந்து போகும் தருணங்களில் நினைவுபடுத்துகிறது.

சாவித்ரி எமனிடம் வாதிட்டதும், மதுபாலா கண்ணீரில் போராடியதும், இன்று நோன்பு நோற்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் – ஒரே உணர்வின் தொடர்ச்சி.

காரடையான் நோன்பின் செய்தி

காதல் என்பது வெறும் உணர்வு இல்ல. அது ஒரு வலிமை. எமனையும் வெல்லக்கூடிய வலிமை.

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் சாவித்ரி நிரூபித்தாள். இன்று அந்த நம்பிக்கை மஞ்சள் சரடாக ஒவ்வொரு மணிக்கட்டிலும் கட்டப்படுகிறது.

இது வெறும் நோன்பு இல்ல – காதலின் சாட்சி. 🌿🙏🏻

 

காரடையான் நோன்பு – காதல் எமனையும் வெல்லும்

ஒரு மனைவி எமனிடம் வாதிட்டாள். கணவனை திரும்ப பெற்றாள். அந்த அன்பின் நினைவை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக தமிழ் சமூகம் கொண்டாடி வருகிறது – அதுவே காரடையான் நோன்பு.

சாவித்ரியின் கதை

சத்யவான் – சாவித்ரி கதை நமக்கு தெரிந்தது தான். ஆனால் அதன் ஆழம் புரிந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?

சாவித்ரி தன் கணவன் சத்யவான் இறந்துவிடுவான் என்று முன்பே அறிந்தும் அவனையே மணந்தாள். எமன் உயிரை எடுக்க வந்தபோது விடவில்லை. வாதிட்டாள், வென்றாள். கணவனை உயிரோடு திரும்ப கொண்டு வந்தாள்.

அந்த தினத்தின் நினைவாக, ஒவ்வொரு பங்குனி மாதமும் தமிழ் பெண்கள் காரடையான் நோன்பு கடைப்பிடித்து மஞ்சள் சரடு கட்டிக்கொள்கிறார்கள். அந்த மஞ்சள் சரடு வெறும் நூல் இல்ல – ஒரு பெண்ணின் காதலின், தியாகத்தின், வலிமையின் அடையாளம்.

மணிரத்னம் கண்ட இணைப்பு

1992-ல் மணிரத்னம் இதே கதையை வேறொரு உருவில் திரைக்கு கொண்டு வந்தார் – ரோஜா.

படத்தில் மதுபாலா தன் கணவர் அரவிந்த் சாமியை காஷ்மீரில் பயங்கரவாதிகளிடம் இருந்து மீட்க போராடுகிறாள். அந்நிய மண், அந்நிய மொழி, அந்நிய சூழல் – எதுவும் அவளை நிறுத்தவில்லை.

Direct reference இல்லை. Dialogue இல்லை. ஆனால் அந்த feel தெரியும் – சாவித்ரியின் ஆத்மா மதுபாலாவில் இருக்கிறது.

இயல்பான கதையில் புராண உணர்வை உதிர்ப்பதே மணிரத்னத்தின் தனித்துவம். Audience-க்கு சொல்லாமலே ஒரு cultural connection உருவாகிறது – அதுதான் masterpiece-ஐ masterpiece ஆக்குகிறது.

ஆன்மிகமும் சினிமாவும்

"ஆன்மிக பதிவில் சினிமா போஸ்டரா?" என்று கேட்கலாம்.

ஆனால் நம் தமிழ் சமூகத்தில் கதை, நம்பிக்கை, கலாச்சாரம் – இவை எப்போதும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. சினிமா நம் கலாச்சாரத்தை அழிக்கவில்லை – மாறாக, மறந்து போகும் தருணங்களில் நினைவுபடுத்துகிறது.

சாவித்ரி எமனிடம் வாதிட்டதும், மதுபாலா கண்ணீரில் போராடியதும், இன்று நோன்பு நோற்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் – ஒரே உணர்வின் தொடர்ச்சி.

காரடையான் நோன்பின் செய்தி

காதல் என்பது வெறும் உணர்வு இல்ல. அது ஒரு வலிமை. எமனையும் வெல்லக்கூடிய வலிமை.

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் சாவித்ரி நிரூபித்தாள். இன்று அந்த நம்பிக்கை மஞ்சள் சரடாக ஒவ்வொரு மணிக்கட்டிலும் கட்டப்படுகிறது.

இது வெறும் நோன்பு இல்ல – காதலின் சாட்சி. 🌿🙏🏻