மோடி ஜி… ஒரு பிறந்தநாள் வாழ்த்து | என் பார்வையில்

2002 முதல் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறோம்.

ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக உங்கள் பயணம் தொடங்கியது. தொடர்ந்து மூன்று முறை அந்த மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்து, அதன் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் உங்கள் தடத்தைப் பதித்தீர்கள். அதன்பிறகு, இந்திய நாட்டின் பிரதமராக பொறுப்பேற்றீர்கள். இன்று தொடர்ந்து மூன்று முறை பிரதமராக பதவி வகிக்கும் அளவுக்கு உங்கள் அரசியல் பயணம் நீண்டிருக்கிறது.

ஒரு சாதாரண பார்வையாளனாக உங்கள் பயணத்தைப் பார்த்த என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு, இத்தனை ஆண்டுகளின் மாற்றங்களை திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

Digital India…

Make in India…

உள்நாட்டு உற்பத்தி…

கட்டமைப்பு வளர்ச்சி…

இந்தியாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல முயற்சிகளில் உங்கள் பங்கு இருக்கிறது.

உலக அரங்கில் இந்தியா தன்னம்பிக்கையுடன் நிற்கும் ஒரு காலகட்டத்தை இன்று நாம் பார்க்கிறோம்.

அதேபோல், பல தலைமுறைகளாக கோடான கோடி இந்தியர்களின் மனதில் இருந்த ஒரு கனவு — அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்பட வேண்டும் என்பது.

“இது உண்மையில் நடக்குமா?” என்று ஏங்கிய கோடான கோடி மக்களில் அடியேனும் ஒருவன்.

அந்தக் கனவு நிஜமாகிய தருணத்தையும் நாம் பார்த்தோம்.

ஒரு அரசியல் தலைவரின் பயணத்தைப் பற்றி எழுதும்போது, அவருடைய அனைத்து முடிவுகளையும் ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் நீண்ட அரசியல் பயணத்தில் சில மாற்றங்கள் வரலாற்றில் தடம் பதிக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த உங்கள் பயணத்தை, இத்தனை ஆண்டுகளாக கவனித்து வந்த ஒருவனாக இன்று இந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்தை மனதாரச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் மோடி ஜி! 🎂🇮🇳

உங்களுக்கு ஆண்டவன் அருள் எப்போதும் கிடைக்கட்டும்.

இந்தியாவை அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கும், அடுத்த கட்ட பாய்ச்சலுக்கும் கொண்டு செல்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு.

திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி உங்களுக்கு எப்போதும் துணை நிற்கட்டும். 🙏❤️

Happy Birthday, Narendra Modi Ji! 🇮🇳🎉

இவன்

ராஜா. க

 மோடி ஜி… ஒரு பிறந்தநாள் வாழ்த்து | என் பார்வையில்

2002 முதல் உங்களைப் பின்தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறோம்.

ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக உங்கள் பயணம் தொடங்கியது. தொடர்ந்து மூன்று முறை அந்த மாநிலத்தின் முதல்வராக இருந்து, அதன் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் உங்கள் தடத்தைப் பதித்தீர்கள். அதன்பிறகு, இந்திய நாட்டின் பிரதமராக பொறுப்பேற்றீர்கள். இன்று தொடர்ந்து மூன்று முறை பிரதமராக பதவி வகிக்கும் அளவுக்கு உங்கள் அரசியல் பயணம் நீண்டிருக்கிறது.

ஒரு சாதாரண பார்வையாளனாக உங்கள் பயணத்தைப் பார்த்த என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு, இத்தனை ஆண்டுகளின் மாற்றங்களை திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

Digital India…

Make in India…

உள்நாட்டு உற்பத்தி…

கட்டமைப்பு வளர்ச்சி…

இந்தியாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல முயற்சிகளில் உங்கள் பங்கு இருக்கிறது.

உலக அரங்கில் இந்தியா தன்னம்பிக்கையுடன் நிற்கும் ஒரு காலகட்டத்தை இன்று நாம் பார்க்கிறோம்.

அதேபோல், பல தலைமுறைகளாக கோடான கோடி இந்தியர்களின் மனதில் இருந்த ஒரு கனவு — அயோத்தியில் ராமர் கோயில் கட்டப்பட வேண்டும் என்பது.

“இது உண்மையில் நடக்குமா?” என்று ஏங்கிய கோடான கோடி மக்களில் அடியேனும் ஒருவன்.

அந்தக் கனவு நிஜமாகிய தருணத்தையும் நாம் பார்த்தோம்.

ஒரு அரசியல் தலைவரின் பயணத்தைப் பற்றி எழுதும்போது, அவருடைய அனைத்து முடிவுகளையும் ஒரே கோணத்தில் பார்க்க முடியாது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் நீண்ட அரசியல் பயணத்தில் சில மாற்றங்கள் வரலாற்றில் தடம் பதிக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த உங்கள் பயணத்தை, இத்தனை ஆண்டுகளாக கவனித்து வந்த ஒருவனாக இன்று இந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்தை மனதாரச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் மோடி ஜி! 🎂🇮🇳

உங்களுக்கு ஆண்டவன் அருள் எப்போதும் கிடைக்கட்டும்.

இந்தியாவை அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கும், அடுத்த கட்ட பாய்ச்சலுக்கும் கொண்டு செல்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு.

திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி உங்களுக்கு எப்போதும் துணை நிற்கட்டும். 🙏❤️

Happy Birthday, Narendra Modi Ji! 🇮🇳🎉

இவன்

ராஜா. க

 மண்டாடி — என் பார்வையில்

ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டி…

இரண்டு முன்னாள் வீரர்கள்…

யார் ஜெயிக்கிறார்கள் என்பதல்ல…

ஏன் இவர்கள் இருவரும் மீண்டும் போட்டியிடுகிறார்கள் என்பதுதான் கதை.

இந்த ஒரு line-ல் மண்டாடியை சொல்லிவிடலாம்.

ஆனால் இதை இவ்வளவு interesting-ஆ சொல்ல முடியுமா என்றால்…

முடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

தமிழ் சினிமாவுக்கு பாய்மரப் படகு போட்டி கொஞ்சம் புதுசான களம். அதையும் வெறும் sports போட்டியாக மட்டும் வைத்துவிடாமல், அதற்குள் நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் சேர்த்து ஒரு commercial cinema-வாக கொடுத்திருக்கிறார்.

நான் படம் பார்த்தது எனக்குப் பிடித்தமான தேவி theatre-ல்.

First Half — Semi Final! 💥

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத intro.

சூரியும் அப்படியே அமைதியாகத்தான் வருகிறார்.

ஆனால் படம் போகப் போக அவருக்குள் இருக்கும் action வெளியே வர ஆரம்பிக்கிறது.

அங்கே அங்கே சூரி காட்டும் மாஸ் moments நல்ல theatre feel.

குறிப்பாக அந்த பீடி பிடிக்கும் scene…

சூரியின் swag-க்கு GV Prakash-ன் music சேரும்போது…

அது தான் theatre-ல் mass! 🔥

First half முடிந்ததும்,

“Semi Final நல்லாவே இருக்கு…

Second half Final எப்படி இருக்கப் போகுது?”

என்ற எதிர்பார்ப்போடு இருந்தேன்.

Second Half — இதுதான் Final! 🔥

இரண்டாம் பாதியில் வரும் flashback தான் என்னை இன்னும் படத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றது.

அழுத்தமான flashback.

அதில் கம்பீரமாக நம்ம கட்டப்பா — சத்யராஜ்.

அவருடைய presence-க்கே ஒரு தனி weight.

அதன் பிறகு கதை நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது.

கடைசியில் வரும் அந்த வெற்றி…

பிரம்மாண்டம்.

பல காட்சிகளில் seat edge-க்கே கொண்டு போய்விட்டார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

ஒரு போட்டியை மட்டும் வைத்து படம் எடுக்காமல், அந்த போட்டிக்கு பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் நம்மை உணர வைத்திருக்கிறார்.

சூரி…

இந்தப் படத்தில் சூரி இன்னொரு கட்டத்துக்கு போயிருக்கிறார்.

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத நடிப்பு.

தேவையான இடத்தில் மட்டும் மாஸ்.

Action-ல் வேறு சூரி.

ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சில இடங்களில் அவர் கண்களால் பேசுவது.

அங்கே dialogue-ஐ விட அந்த கண்களே அதிகமாக பேசுகின்றன.

மொத்தப் படத்தையும் சூரி தாங்குகிறார்.

வில்லன் நடிகரின் நடிப்பும் நல்ல அழுத்தம். சூரிக்கு எதிரான மோதல் இன்னும் interesting-ஆக இருக்க அவருடைய performance உதவுகிறது.

மொத்தத்தில்…

மண்டாடி ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டியின் கதை என்று ஆரம்பித்தாலும், அதற்குள் ஒரு அழகான மனித உறவுகளின் கதையை வைத்திருக்கிறது.

First half — பட்டாசு. 💥

Second half — பிரம்மாண்டம். 🔥

தேவியில் படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது எனக்கு தோன்றிய ஒன்று:

“நல்ல கதையை சொல்ல பெரிய setup தேவையில்லை…

அதை சுவாரஸ்யமாக சொல்லத் தெரிந்த screenplay போதும்.”

மீண்டும் தமிழ்சினிமா அதை நிரூபித்திருக்கிறது.

மண்டாடி — வெற்றி வாகை சூடினார். 🏆🎬

— ராஜா K.S.

 மண்டாடி — என் பார்வையில்

ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டி…

இரண்டு முன்னாள் வீரர்கள்…

யார் ஜெயிக்கிறார்கள் என்பதல்ல…

ஏன் இவர்கள் இருவரும் மீண்டும் போட்டியிடுகிறார்கள் என்பதுதான் கதை.

இந்த ஒரு line-ல் மண்டாடியை சொல்லிவிடலாம்.

ஆனால் இதை இவ்வளவு interesting-ஆ சொல்ல முடியுமா என்றால்…

முடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

தமிழ் சினிமாவுக்கு பாய்மரப் படகு போட்டி கொஞ்சம் புதுசான களம். அதையும் வெறும் sports போட்டியாக மட்டும் வைத்துவிடாமல், அதற்குள் நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் சேர்த்து ஒரு commercial cinema-வாக கொடுத்திருக்கிறார்.

நான் படம் பார்த்தது எனக்குப் பிடித்தமான தேவி theatre-ல்.

First Half — Semi Final! 💥

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத intro.

சூரியும் அப்படியே அமைதியாகத்தான் வருகிறார்.

ஆனால் படம் போகப் போக அவருக்குள் இருக்கும் action வெளியே வர ஆரம்பிக்கிறது.

அங்கே அங்கே சூரி காட்டும் மாஸ் moments நல்ல theatre feel.

குறிப்பாக அந்த பீடி பிடிக்கும் scene…

சூரியின் swag-க்கு GV Prakash-ன் music சேரும்போது…

அது தான் theatre-ல் mass! 🔥

First half முடிந்ததும்,

“Semi Final நல்லாவே இருக்கு…

Second half Final எப்படி இருக்கப் போகுது?”

என்ற எதிர்பார்ப்போடு இருந்தேன்.

Second Half — இதுதான் Final! 🔥

இரண்டாம் பாதியில் வரும் flashback தான் என்னை இன்னும் படத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றது.

அழுத்தமான flashback.

அதில் கம்பீரமாக நம்ம கட்டப்பா — சத்யராஜ்.

அவருடைய presence-க்கே ஒரு தனி weight.

அதன் பிறகு கதை நட்பு, காதல், குரு பக்தி, துரோகம், தோல்வி என்று பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது.

கடைசியில் வரும் அந்த வெற்றி…

பிரம்மாண்டம்.

பல காட்சிகளில் seat edge-க்கே கொண்டு போய்விட்டார் இயக்குநர் மதிமாறன் புகழேந்தி.

ஒரு போட்டியை மட்டும் வைத்து படம் எடுக்காமல், அந்த போட்டிக்கு பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் நம்மை உணர வைத்திருக்கிறார்.

சூரி…

இந்தப் படத்தில் சூரி இன்னொரு கட்டத்துக்கு போயிருக்கிறார்.

ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத நடிப்பு.

தேவையான இடத்தில் மட்டும் மாஸ்.

Action-ல் வேறு சூரி.

ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சில இடங்களில் அவர் கண்களால் பேசுவது.

அங்கே dialogue-ஐ விட அந்த கண்களே அதிகமாக பேசுகின்றன.

மொத்தப் படத்தையும் சூரி தாங்குகிறார்.

வில்லன் நடிகரின் நடிப்பும் நல்ல அழுத்தம். சூரிக்கு எதிரான மோதல் இன்னும் interesting-ஆக இருக்க அவருடைய performance உதவுகிறது.

மொத்தத்தில்…

மண்டாடி ஒரு பாய்மரப் படகு போட்டியின் கதை என்று ஆரம்பித்தாலும், அதற்குள் ஒரு அழகான மனித உறவுகளின் கதையை வைத்திருக்கிறது.

First half — பட்டாசு. 💥

Second half — பிரம்மாண்டம். 🔥

தேவியில் படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது எனக்கு தோன்றிய ஒன்று:

“நல்ல கதையை சொல்ல பெரிய setup தேவையில்லை…

அதை சுவாரஸ்யமாக சொல்லத் தெரிந்த screenplay போதும்.”

மீண்டும் தமிழ்சினிமா அதை நிரூபித்திருக்கிறது.

மண்டாடி — வெற்றி வாகை சூடினார். 🏆🎬

— ராஜா K.S.

பாரதி மறைந்த நாளில்… இன்னொரு தமிழ் குரலும் மௌனமானது

சில குரல்கள்

நாம் நினைத்தால் மட்டுமே கேட்கும்.

சில குரல்கள்

நம்முடைய நினைவுகளோடு சேர்ந்து வாழும்.

சாலமன் பாப்பையாவின் குரல் அந்த இரண்டாவது வகை.

பட்டிமன்றம் என்றாலே ஒரு காலத்தில் நினைவுக்கு வந்த முகங்களில் முக்கியமானவர் சாலமன் பாப்பையா.

தமிழை பேசினார்.

ஆனால் வெறுமனே தமிழ் பேசவில்லை.

தமிழை சுவாரஸ்யமாக்கினார்.

கடினமான கருத்துகளைக்கூட எளிமையாகச் சொன்னார்.

சிரிக்க வைத்தார்.

சிந்திக்க வைத்தார்.

அவருடைய பேச்சில் இருந்த அந்த இயல்பான நகைச்சுவைதான் அவரை எல்லோரிடமும் கொண்டு போய் சேர்த்தது.

வீட்டில் பொங்கல், தீபாவளி வந்தாலே பட்டிமன்றம் பார்க்கும் ஒரு தலைமுறை இருந்தது.

அந்த தலைமுறைக்கு சாலமன் பாப்பையா ஒரு பேச்சாளர் மட்டும் இல்லை.

வீட்டுக்குள் வந்து பேசும் ஒரு பெரியவர் மாதிரி.

பக்கத்தில் உட்கார்ந்து

“இது இப்படித்தான்…”

என்று ஒரு விஷயத்தை விளக்குவது போல இருக்கும்.

அதுதான் அவருடைய பலம்.

தமிழறிஞர் என்ற அடையாளம் இருந்தாலும், தமிழ் தெரிந்தவர்களுக்காக மட்டும் பேசவில்லை.

தமிழைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர்களையும் தமிழுக்குள் அழைத்து வந்தார்.

அதனால்தான் பட்டிமன்றம் என்பது வயதானவர்கள் பார்க்கும் நிகழ்ச்சி என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி, இளம் தலைமுறையிடமும் சென்றது.

இன்று YouTube, Reels, Shorts என்று எல்லாமே வேகமாக ஓடும் காலம்.

ஆனால் ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதர் மைக்கின் முன் நின்று பேசுவதை மட்டும் வைத்து ஒரு குடும்பமே உட்கார்ந்து கேட்டது.

அந்த காலத்தின் ஒரு முக்கியமான முகம் சாலமன் பாப்பையா.

மதுரையில் தமிழ்த்துறையில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.

ஆயிரக்கணக்கான பட்டிமன்றங்களுக்கு நடுவராக இருந்தவர்.

தமிழுக்காக பல தலைமுறைகளிடம் பேசியவர்.

கலைமாமணி, பத்மஸ்ரீ என்று விருதுகள் அவருடைய பயணத்தைப் பதிவு செய்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய விருது வேறு.

அவர் பேசிய வார்த்தைகள்

மக்களின் நினைவில் தங்கியது.

சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டிருந்தன.

இன்று அவர் இல்லை என்ற செய்தியைப் பார்க்கும்போது,

“இனி அந்த குரல் கேட்காதா?”

என்ற ஒரு வெறுமை வருகிறது.

ஒரு மனிதர் இறந்து போகிறார்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய நினைவுகள் இறப்பதில்லை.

அவர் பேசிய பட்டிமன்றங்கள் இருக்கின்றன.

அவர் சொன்ன நகைச்சுவைகள் இருக்கின்றன.

அவர் பேசிய தமிழ் இருக்கிறது.

அவரை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு தலைமுறை இருக்கிறது.

அதுதான் ஒரு கலைஞனின் உண்மையான வாழ்க்கை.

இன்று இன்னொரு தமிழ் குரல் மௌனமாகி இருக்கிறது.

அதே நாளில் பாரதியாரை நினைக்கிறோம்.

திருவல்லிக்கேணி மண்ணில் பாரதி மறைந்த நாள்.

இன்று மதுரையில் சாலமன் பாப்பையா மறைந்திருக்கிறார்.

ஒருவர் கவிதையால் தமிழை எழுப்பியவர்.

இன்னொருவர் பேச்சால் தமிழை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.

காலம் வேறு.

களம் வேறு.

ஆனால் இருவரையும் இணைப்பது ஒன்று.

தமிழ்.

சாலமன் பாப்பையா அவர்களுக்கு

அன்பான அஞ்சலி.

அவர் குரல் இனி நேரில் கேட்காமல் போகலாம்.

ஆனால்…

ஒரு பட்டிமன்றம் ஆரம்பிக்கும் போதும்,

ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியை YouTube-ல் பார்க்கும்போதும்,

ஒரு நகைச்சுவையான தமிழ் விவாதம் நடக்கும்போதும்,

எங்கோ ஒரு இடத்தில் அந்த குரல் மீண்டும் கேட்கும்.

“தமிழ் இருக்கும் வரை

சாலமன் பாப்பையாவுக்கும் மறைவு இல்லை.”

இவன்

ராஜா. க 

பாரதி மறைந்த நாளில்… இன்னொரு தமிழ் குரலும் மௌனமானது

சில குரல்கள்

நாம் நினைத்தால் மட்டுமே கேட்கும்.

சில குரல்கள்

நம்முடைய நினைவுகளோடு சேர்ந்து வாழும்.

சாலமன் பாப்பையாவின் குரல் அந்த இரண்டாவது வகை.

பட்டிமன்றம் என்றாலே ஒரு காலத்தில் நினைவுக்கு வந்த முகங்களில் முக்கியமானவர் சாலமன் பாப்பையா.

தமிழை பேசினார்.

ஆனால் வெறுமனே தமிழ் பேசவில்லை.

தமிழை சுவாரஸ்யமாக்கினார்.

கடினமான கருத்துகளைக்கூட எளிமையாகச் சொன்னார்.

சிரிக்க வைத்தார்.

சிந்திக்க வைத்தார்.

அவருடைய பேச்சில் இருந்த அந்த இயல்பான நகைச்சுவைதான் அவரை எல்லோரிடமும் கொண்டு போய் சேர்த்தது.

வீட்டில் பொங்கல், தீபாவளி வந்தாலே பட்டிமன்றம் பார்க்கும் ஒரு தலைமுறை இருந்தது.

அந்த தலைமுறைக்கு சாலமன் பாப்பையா ஒரு பேச்சாளர் மட்டும் இல்லை.

வீட்டுக்குள் வந்து பேசும் ஒரு பெரியவர் மாதிரி.

பக்கத்தில் உட்கார்ந்து

“இது இப்படித்தான்…”

என்று ஒரு விஷயத்தை விளக்குவது போல இருக்கும்.

அதுதான் அவருடைய பலம்.

தமிழறிஞர் என்ற அடையாளம் இருந்தாலும், தமிழ் தெரிந்தவர்களுக்காக மட்டும் பேசவில்லை.

தமிழைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர்களையும் தமிழுக்குள் அழைத்து வந்தார்.

அதனால்தான் பட்டிமன்றம் என்பது வயதானவர்கள் பார்க்கும் நிகழ்ச்சி என்ற எண்ணத்தைத் தாண்டி, இளம் தலைமுறையிடமும் சென்றது.

இன்று YouTube, Reels, Shorts என்று எல்லாமே வேகமாக ஓடும் காலம்.

ஆனால் ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதர் மைக்கின் முன் நின்று பேசுவதை மட்டும் வைத்து ஒரு குடும்பமே உட்கார்ந்து கேட்டது.

அந்த காலத்தின் ஒரு முக்கியமான முகம் சாலமன் பாப்பையா.

மதுரையில் தமிழ்த்துறையில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.

ஆயிரக்கணக்கான பட்டிமன்றங்களுக்கு நடுவராக இருந்தவர்.

தமிழுக்காக பல தலைமுறைகளிடம் பேசியவர்.

கலைமாமணி, பத்மஸ்ரீ என்று விருதுகள் அவருடைய பயணத்தைப் பதிவு செய்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய விருது வேறு.

அவர் பேசிய வார்த்தைகள்

மக்களின் நினைவில் தங்கியது.

சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சிகள் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டிருந்தன.

இன்று அவர் இல்லை என்ற செய்தியைப் பார்க்கும்போது,

“இனி அந்த குரல் கேட்காதா?”

என்ற ஒரு வெறுமை வருகிறது.

ஒரு மனிதர் இறந்து போகிறார்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய நினைவுகள் இறப்பதில்லை.

அவர் பேசிய பட்டிமன்றங்கள் இருக்கின்றன.

அவர் சொன்ன நகைச்சுவைகள் இருக்கின்றன.

அவர் பேசிய தமிழ் இருக்கிறது.

அவரை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு தலைமுறை இருக்கிறது.

அதுதான் ஒரு கலைஞனின் உண்மையான வாழ்க்கை.

இன்று இன்னொரு தமிழ் குரல் மௌனமாகி இருக்கிறது.

அதே நாளில் பாரதியாரை நினைக்கிறோம்.

திருவல்லிக்கேணி மண்ணில் பாரதி மறைந்த நாள்.

இன்று மதுரையில் சாலமன் பாப்பையா மறைந்திருக்கிறார்.

ஒருவர் கவிதையால் தமிழை எழுப்பியவர்.

இன்னொருவர் பேச்சால் தமிழை மக்களிடம் கொண்டு சென்றவர்.

காலம் வேறு.

களம் வேறு.

ஆனால் இருவரையும் இணைப்பது ஒன்று.

தமிழ்.

சாலமன் பாப்பையா அவர்களுக்கு

அன்பான அஞ்சலி.

அவர் குரல் இனி நேரில் கேட்காமல் போகலாம்.

ஆனால்…

ஒரு பட்டிமன்றம் ஆரம்பிக்கும் போதும்,

ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியை YouTube-ல் பார்க்கும்போதும்,

ஒரு நகைச்சுவையான தமிழ் விவாதம் நடக்கும்போதும்,

எங்கோ ஒரு இடத்தில் அந்த குரல் மீண்டும் கேட்கும்.

“தமிழ் இருக்கும் வரை

சாலமன் பாப்பையாவுக்கும் மறைவு இல்லை.”

இவன்

ராஜா. க 

 திருச்செந்தூரில் சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பார்க்கும்போது வெறுமனே மகிழ்ச்சி ஏற்படாது… ஏதோ ஒரு விதமான சிலிர்ப்பு மனதுக்குள் ஓடும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சி எனக்கு அறிமுகமானது பல வருடங்களுக்கு முன்பு.

என் தந்தையின் நண்பர் ஒருவர். நல்ல பழக்கம். ஒருமுறை அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது,

“வா ராஜா… என் கூட சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கப் போவோம்” என்றார்.

அப்போது எனக்குள் இருந்த மனநிலை வேறு.

கடவுள் நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் தேடித் தேடி கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட வேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் பெரிதாக இருந்ததில்லை. நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடவுள் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை இருந்தாலும், அந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவதில் நான் அவ்வளவு தீவிரமானவன் இல்லை.

ஆனால் அன்று அவர் என்னைக் காண்பிக்க அழைத்துச் சென்ற அந்தக் காட்சி, இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் என்னை ஈர்க்கும் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.

அவருடன் சென்றேன்.

எங்கள் ஊர் திருச்செந்தூரில் நடைபெறும் திருவிழாவின் ஏழாம் திருநாள்.

மண்டபத்திலிருந்து சக்கரவர்த்தி சண்முகர், தங்கச் சப்பரத்தில் வெளியே வரும் தருணம் அது.

அப்போது அவர் என்னிடம்,

“ராஜா… நல்லா பாரு”

என்றார்.

நானும் கவனமாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

சப்பரம் மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வரும் அந்த நேரத்தில், சூரியக் கதிர்கள் தங்கச் சப்பரத்தின் மீது விழுந்தன.

அந்த ஒளியில் சண்முகர்…

தகதகவென ஜொலித்தார்.

அது வெறும் தங்கத்தின் பிரகாசம் இல்லை.

சூரிய ஒளி, தங்கச் சப்பரம், சண்முகரின் திருமேனி, அதைச் சுற்றியிருந்த பக்தர்களின் பரவசம் — எல்லாமும் சேர்ந்து அந்த நொடிக்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுத்திருந்தது.

அதோடு சப்பரம் அசையும் போது எழும் மணியோசை…

சப்பரம் உலுக்கும் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் அந்த மணி ஒலிக்கும்.

அதைப் பார்ப்பதும்…

அந்த ஓசையைக் கேட்பதும்…

அவ்வளவு ரம்யமாக இருக்கும்.

அன்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபோது, அவர் ஏன் என்னை “நல்லா பாரு” என்று சொன்னார் என்பது புரிந்தது.

அந்த ஒரு காட்சி மனதில் அப்படியே பதிந்துவிட்டது.

அதன்பிறகு, திருச்செந்தூர் திருவிழா என்றாலே அந்தக் காட்சியைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஈர்ப்பு எனக்குள் வந்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் திருவிழா நாட்களில் சென்று அந்தத் தருணத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

அப்போது இவ்வளவு கூட்டம் இருக்காது.

நின்று நிதானமாகப் பார்க்க முடியும்.

சூரிய ஒளியில் ஜொலிக்கும் சண்முகரைப் பார்க்கலாம்.

சப்பரத்தின் அசைவைக் கவனிக்கலாம்.

அந்த மணியோசையை மனதுக்குள் வாங்கிக்கொள்ளலாம்.

சில காட்சிகள் அப்படித்தான்.

அவற்றைப் பார்க்கும்போது அந்த நொடி மட்டும் நமக்கு அழகாகத் தெரியாது.

அந்தக் காட்சி நம்முடைய நினைவுகளில் ஒரு இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறது.

எனக்கும் திருச்செந்தூரின் இந்தக் காட்சி அப்படித்தான்.

ஒரு நாள் என் தந்தையின் நண்பர், “வா… சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கலாம்” என்று அழைத்துச் சென்றார்.

அன்று அவர் காண்பித்த அந்தக் காட்சி…

இன்று வரை என்னை அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

திருச்செந்தூர் எனக்கு வெறும் ஊர் அல்ல.

அதன் கடலும், கோயிலும், திருவிழாவும், தெருக்களும், அந்த மணியோசையும், சண்முகரின் தரிசனமும் — ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு நினைவோடு இணைந்திருக்கிறது.

அதில் மறக்க முடியாத ஒன்று…

தங்கச் சப்பரத்தில் சூரியக் கதிர்களில் ஜொலிக்கும் எங்கள் சக்கரவர்த்தி சண்முகர்.

வாய்ப்பு இருப்பவர்கள் ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

அந்தக் காட்சியை புகைப்படத்தில் மட்டும் பார்க்காமல்…

நேரில் நின்று ரசித்துப் பாருங்கள்.

எங்கள் செந்தூர் சக்கரவர்த்தியின் தர்பாரை. 🙏🏻🪷

#ஆவணித்திருவிழா2026

#திருச்செந்தூர்

#சக்கரவர்த்தி

#சண்முகர்

இவன் 

ராஜா க 

 திருச்செந்தூரில் சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பார்க்கும்போது வெறுமனே மகிழ்ச்சி ஏற்படாது… ஏதோ ஒரு விதமான சிலிர்ப்பு மனதுக்குள் ஓடும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சி எனக்கு அறிமுகமானது பல வருடங்களுக்கு முன்பு.

என் தந்தையின் நண்பர் ஒருவர். நல்ல பழக்கம். ஒருமுறை அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது,

“வா ராஜா… என் கூட சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கப் போவோம்” என்றார்.

அப்போது எனக்குள் இருந்த மனநிலை வேறு.

கடவுள் நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் தேடித் தேடி கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட வேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் பெரிதாக இருந்ததில்லை. நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடவுள் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை இருந்தாலும், அந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவதில் நான் அவ்வளவு தீவிரமானவன் இல்லை.

ஆனால் அன்று அவர் என்னைக் காண்பிக்க அழைத்துச் சென்ற அந்தக் காட்சி, இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் என்னை ஈர்க்கும் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.

அவருடன் சென்றேன்.

எங்கள் ஊர் திருச்செந்தூரில் நடைபெறும் திருவிழாவின் ஏழாம் திருநாள்.

மண்டபத்திலிருந்து சக்கரவர்த்தி சண்முகர், தங்கச் சப்பரத்தில் வெளியே வரும் தருணம் அது.

அப்போது அவர் என்னிடம்,

“ராஜா… நல்லா பாரு”

என்றார்.

நானும் கவனமாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

சப்பரம் மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வரும் அந்த நேரத்தில், சூரியக் கதிர்கள் தங்கச் சப்பரத்தின் மீது விழுந்தன.

அந்த ஒளியில் சண்முகர்…

தகதகவென ஜொலித்தார்.

அது வெறும் தங்கத்தின் பிரகாசம் இல்லை.

சூரிய ஒளி, தங்கச் சப்பரம், சண்முகரின் திருமேனி, அதைச் சுற்றியிருந்த பக்தர்களின் பரவசம் — எல்லாமும் சேர்ந்து அந்த நொடிக்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுத்திருந்தது.

அதோடு சப்பரம் அசையும் போது எழும் மணியோசை…

சப்பரம் உலுக்கும் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் அந்த மணி ஒலிக்கும்.

அதைப் பார்ப்பதும்…

அந்த ஓசையைக் கேட்பதும்…

அவ்வளவு ரம்யமாக இருக்கும்.

அன்று அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபோது, அவர் ஏன் என்னை “நல்லா பாரு” என்று சொன்னார் என்பது புரிந்தது.

அந்த ஒரு காட்சி மனதில் அப்படியே பதிந்துவிட்டது.

அதன்பிறகு, திருச்செந்தூர் திருவிழா என்றாலே அந்தக் காட்சியைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஈர்ப்பு எனக்குள் வந்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் திருவிழா நாட்களில் சென்று அந்தத் தருணத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

அப்போது இவ்வளவு கூட்டம் இருக்காது.

நின்று நிதானமாகப் பார்க்க முடியும்.

சூரிய ஒளியில் ஜொலிக்கும் சண்முகரைப் பார்க்கலாம்.

சப்பரத்தின் அசைவைக் கவனிக்கலாம்.

அந்த மணியோசையை மனதுக்குள் வாங்கிக்கொள்ளலாம்.

சில காட்சிகள் அப்படித்தான்.

அவற்றைப் பார்க்கும்போது அந்த நொடி மட்டும் நமக்கு அழகாகத் தெரியாது.

அந்தக் காட்சி நம்முடைய நினைவுகளில் ஒரு இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறது.

எனக்கும் திருச்செந்தூரின் இந்தக் காட்சி அப்படித்தான்.

ஒரு நாள் என் தந்தையின் நண்பர், “வா… சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்கலாம்” என்று அழைத்துச் சென்றார்.

அன்று அவர் காண்பித்த அந்தக் காட்சி…

இன்று வரை என்னை அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

திருச்செந்தூர் எனக்கு வெறும் ஊர் அல்ல.

அதன் கடலும், கோயிலும், திருவிழாவும், தெருக்களும், அந்த மணியோசையும், சண்முகரின் தரிசனமும் — ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு நினைவோடு இணைந்திருக்கிறது.

அதில் மறக்க முடியாத ஒன்று…

தங்கச் சப்பரத்தில் சூரியக் கதிர்களில் ஜொலிக்கும் எங்கள் சக்கரவர்த்தி சண்முகர்.

வாய்ப்பு இருப்பவர்கள் ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.

அந்தக் காட்சியை புகைப்படத்தில் மட்டும் பார்க்காமல்…

நேரில் நின்று ரசித்துப் பாருங்கள்.

எங்கள் செந்தூர் சக்கரவர்த்தியின் தர்பாரை. 🙏🏻🪷

#ஆவணித்திருவிழா2026

#திருச்செந்தூர்

#சக்கரவர்த்தி

#சண்முகர்

இவன் 

ராஜா க 

 Hi – ஒரு அழகான Feel Good Love Story ❤️

ஒரு திரைப்படம் பார்க்கும் ரசிகனுக்கு, அந்தப் படத்தின் நாயகனைப் பார்த்ததும்,

“அட… நம்மள மாதிரியே இருக்கானே!”

என்று தோன்ற வேண்டும்.

அல்லது,

“நாமும் இப்படியிருந்தா நல்லா இருக்குமே…”

என்று நினைக்க வைக்க வேண்டும்.

அப்படி ஒரு connect கிடைத்துவிட்டால், அந்தப் படம் ரசிகனுக்கு வெற்றி பெற்றுவிடுகிறது.

Hi படத்தின் நாயகன் கவின் அந்த முதல் ரகம்.

அம்மா பையன். கொஞ்சம் பயந்த சுபாவம். எதற்கெடுத்தாலும் emotional ஆகிறவன். காதலை propose செய்தால் rejection வாங்குகிறவன்.

அப்படிப்பட்ட மயில்சாமி என்கிற மயில், காதலித்து திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, தன் காதலை எப்படி கரம் பிடிக்கிறான் என்பதுதான் Hi.

கதை புதுசு என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் அதை சொல்லியிருக்கும் விதத்திலும், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான தன்மையிலும் ஒரு அழகு இருக்கிறது.

கவின் – நயன்தாரா chemistry நன்றாக work ஆகிறது. ❤️

நயன்தாரா இன்னும் அழகாகவே தெரிகிறார். குறிப்பாக romance scenes-ல், அவருடைய expressions மற்றும் body language ரசிக்க வைக்கிறது.

கவின் வழக்கமான “hero” மாதிரி இல்லாமல், ஒரு சாதாரண இளைஞனாகவே தெரிகிறார்.

சிரிக்க வைக்கிறார்.

தேவையான இடங்களில் அழ வைக்கிறார்.

சில இடங்களில் நம்மையே அவருக்குள் பார்க்க வைக்கிறார்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று…

கவினை reject செய்த பெண், அதற்கான விளக்கத்தைச் சொல்லிவிட்டு செல்கிறார். கவின் சட்டையின் முதல் பட்டனைப் போட்டுக்கொள்கிறார்.

அதைப் பார்த்த நயன்தாரா அந்த பட்டனை மீண்டும் கழற்றிவிடுகிறார்.

பெரிய dialogue எதுவும் இல்லை.

ஆனால் அந்த ஒரு gesture-ல் காதலை சொல்லிவிடுகிறார்கள்.

இதை இவ்வளவு அழகாக ஒரு காதல் காட்சியாக மனதில் பதிய வைத்த இயக்குநருக்கு ஒரு சபாஷ்! 👏❤️

பிரபு, பாக்யராஜ், ராதிகா, சத்யன் என பெரிய நடிகர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்கள்.

பிரபுவின் மனைவியாக வரும் நடிகையின் சிறப்புத் தோற்றமும் கவனிக்க வைக்கிறது.

First half – ஜாலி. 😄

Second half – அதே ஜாலியோடு கொஞ்சம் sentiment. ❤️

இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்களில் கொஞ்சம் கத்திரி போட்டிருந்தால் இன்னும் crisp-ஆ இருந்திருக்கும்.

ஆனால் மொத்தத்தில்,

காதல் + romance + comedy + கொஞ்சம் sentiment கலந்து ஒரு pleasant feel-good movie. ❤️

பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாமல் போனால், ஒரு நல்ல இரண்டு மணி நேர entertainment-ஆக ரசிக்கலாம்.

Hi – ஒரு perfect love story இல்லையென்றாலும், ஒரு அழகான feel-good

love story. ❤️

— இவன்

ராஜா. க @Kavin_m_0431 @NayantharaU #Hi

 Hi – ஒரு அழகான Feel Good Love Story ❤️

ஒரு திரைப்படம் பார்க்கும் ரசிகனுக்கு, அந்தப் படத்தின் நாயகனைப் பார்த்ததும்,

“அட… நம்மள மாதிரியே இருக்கானே!”

என்று தோன்ற வேண்டும்.

அல்லது,

“நாமும் இப்படியிருந்தா நல்லா இருக்குமே…”

என்று நினைக்க வைக்க வேண்டும்.

அப்படி ஒரு connect கிடைத்துவிட்டால், அந்தப் படம் ரசிகனுக்கு வெற்றி பெற்றுவிடுகிறது.

Hi படத்தின் நாயகன் கவின் அந்த முதல் ரகம்.

அம்மா பையன். கொஞ்சம் பயந்த சுபாவம். எதற்கெடுத்தாலும் emotional ஆகிறவன். காதலை propose செய்தால் rejection வாங்குகிறவன்.

அப்படிப்பட்ட மயில்சாமி என்கிற மயில், காதலித்து திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, தன் காதலை எப்படி கரம் பிடிக்கிறான் என்பதுதான் Hi.

கதை புதுசு என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் அதை சொல்லியிருக்கும் விதத்திலும், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பான தன்மையிலும் ஒரு அழகு இருக்கிறது.

கவின் – நயன்தாரா chemistry நன்றாக work ஆகிறது. ❤️

நயன்தாரா இன்னும் அழகாகவே தெரிகிறார். குறிப்பாக romance scenes-ல், அவருடைய expressions மற்றும் body language ரசிக்க வைக்கிறது.

கவின் வழக்கமான “hero” மாதிரி இல்லாமல், ஒரு சாதாரண இளைஞனாகவே தெரிகிறார்.

சிரிக்க வைக்கிறார்.

தேவையான இடங்களில் அழ வைக்கிறார்.

சில இடங்களில் நம்மையே அவருக்குள் பார்க்க வைக்கிறார்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று…

கவினை reject செய்த பெண், அதற்கான விளக்கத்தைச் சொல்லிவிட்டு செல்கிறார். கவின் சட்டையின் முதல் பட்டனைப் போட்டுக்கொள்கிறார்.

அதைப் பார்த்த நயன்தாரா அந்த பட்டனை மீண்டும் கழற்றிவிடுகிறார்.

பெரிய dialogue எதுவும் இல்லை.

ஆனால் அந்த ஒரு gesture-ல் காதலை சொல்லிவிடுகிறார்கள்.

இதை இவ்வளவு அழகாக ஒரு காதல் காட்சியாக மனதில் பதிய வைத்த இயக்குநருக்கு ஒரு சபாஷ்! 👏❤️

பிரபு, பாக்யராஜ், ராதிகா, சத்யன் என பெரிய நடிகர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்கள்.

பிரபுவின் மனைவியாக வரும் நடிகையின் சிறப்புத் தோற்றமும் கவனிக்க வைக்கிறது.

First half – ஜாலி. 😄

Second half – அதே ஜாலியோடு கொஞ்சம் sentiment. ❤️

இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்களில் கொஞ்சம் கத்திரி போட்டிருந்தால் இன்னும் crisp-ஆ இருந்திருக்கும்.

ஆனால் மொத்தத்தில்,

காதல் + romance + comedy + கொஞ்சம் sentiment கலந்து ஒரு pleasant feel-good movie. ❤️

பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாமல் போனால், ஒரு நல்ல இரண்டு மணி நேர entertainment-ஆக ரசிக்கலாம்.

Hi – ஒரு perfect love story இல்லையென்றாலும், ஒரு அழகான feel-good

love story. ❤️

— இவன்

ராஜா. க @Kavin_m_0431 @NayantharaU #Hi

 

சில நடிகர்களை நாம் அவர்கள் நடித்த கதாபாத்திரங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

சிலரை அவர்கள் நடித்த படங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

ஆனால் சௌகார் ஜானகி போன்ற சில நடிகைகளை, அவர்கள் நடிப்பையே நினைத்துப் பார்த்து ரசிப்போம்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த இயக்குநர்களில் ஒருவரான கே.பாலசந்தரின் படங்களில் சௌகார் ஜானகி ஒரு தனி presence.

எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள் என்று ஒவ்வொரு படத்திலும் அவருடைய நடிப்பு ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும். அந்தக் கதாபாத்திரங்களை அவர் நடித்தார் என்று சொல்வதைவிட, அந்தக் கதாபாத்திரமாகவே மாறிவிட்டார் என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

அவருடைய dialogue delivery மட்டும் இல்லை…

ஒரு பார்வை, ஒரு reaction, ஒரு சிறிய body language கூட அந்தக் காட்சியின் mood-ஐ மாற்றிவிடும்.

குறிப்பாக பாமா விஜயம் போன்ற படங்களில் அவருடைய timing-ஐ இன்றைய comedy scenes-ோடு compare செய்து பார்த்தாலும் ரசிக்க முடியும். அந்தக் காலத்து நடிப்பு என்பதால் மட்டும் அது பழையதாகத் தெரியாது. அதுதான் அவருடைய பெரிய பலம்.

அதே சௌகார் ஜானகியை தில்லுமுல்லு படத்தில் பார்க்கும்போது இன்னொரு surprise.

அது இரட்டை வேடம் கிடையாது. ஆனால் அவர் காட்டும் நடிப்பில், ஒரே கதாபாத்திரத்துக்குள் இரண்டு விதமான shades இருப்பது போல ஒரு feel இருக்கும்.

ரஜினிகாந்துடன் வரும் அந்த comedy portions-ல் அவருடைய expressions, timing, reaction எல்லாமே வேற லெவல். காட்சியில் அவர் பேசும் வசனத்தைவிட, அவர் கொடுக்கும் reaction-ஐ பார்த்து சிரிக்க வைக்கும் அளவுக்கு அந்த performance இருக்கும்.

அதனால்தான் சௌகார் ஜானகியின் நடிப்பை “அந்தக் காலத்து நடிப்பு” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு கடந்து போக முடியாது.

இன்றைய தலைமுறை performance, screen presence, comic timing, natural acting என்று தனித்தனியாக பேசும் விஷயங்கள் எல்லாம் அவருடைய நடிப்பில் பல வருடங்களுக்கு முன்பே இருந்திருக்கிறது.

ஒரு நடிகை அழகாக நடிக்கலாம்.

ஒரு நடிகை நன்றாக வசனம் பேசலாம்.

ஒரு நடிகை comedy செய்யலாம்.

ஆனால் ஒரே career-ல் இத்தனை விதமான கதாபாத்திரங்களையும், இத்தனை இயல்பாக carry செய்வது தான் சௌகார் ஜானகியின் தனித்துவம்.

கே.பாலசந்தரின் படங்களில் அவரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், “இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு இவரைத் தவிர வேறு யாரை யோசித்திருக்க முடியும்?” என்ற எண்ணம் வரும்.

அதுதான் ஒரு great actor-ன் அடையாளம்.

சினிமா மாறிவிட்டது.

கதைகள் மாறிவிட்டன.

நடிப்பு style மாறிவிட்டது.

ஆனால் நல்ல நடிப்புக்கு expiry date கிடையாது.

அதனால் தான் பல வருடங்கள் கழித்தும் எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள், தில்லுமுல்லு போன்ற படங்களில் சௌகார் ஜானகியைப் பார்க்கும்போது, அவருடைய performance இன்னும் fresh-ஆகவே இருக்கிறது.

ஒரு தலைமுறை பார்த்து ரசித்த நடிகை…

இன்னொரு தலைமுறை பார்த்து வியக்க வேண்டிய நடிகை.

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அற்புதமான நடிப்புத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த சௌகார் ஜானகி இன்று நம்மிடையே இல்லை.

சௌகார் ஜானகி மறைந்தார்.

ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற நடிப்பு — திரையில் என்றும் மறையாது. ❤️

இவன் 

ராஜா . க 

 

சில நடிகர்களை நாம் அவர்கள் நடித்த கதாபாத்திரங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

சிலரை அவர்கள் நடித்த படங்களுக்காக நினைவில் வைத்திருப்போம்.

ஆனால் சௌகார் ஜானகி போன்ற சில நடிகைகளை, அவர்கள் நடிப்பையே நினைத்துப் பார்த்து ரசிப்போம்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த இயக்குநர்களில் ஒருவரான கே.பாலசந்தரின் படங்களில் சௌகார் ஜானகி ஒரு தனி presence.

எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள் என்று ஒவ்வொரு படத்திலும் அவருடைய நடிப்பு ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும். அந்தக் கதாபாத்திரங்களை அவர் நடித்தார் என்று சொல்வதைவிட, அந்தக் கதாபாத்திரமாகவே மாறிவிட்டார் என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

அவருடைய dialogue delivery மட்டும் இல்லை…

ஒரு பார்வை, ஒரு reaction, ஒரு சிறிய body language கூட அந்தக் காட்சியின் mood-ஐ மாற்றிவிடும்.

குறிப்பாக பாமா விஜயம் போன்ற படங்களில் அவருடைய timing-ஐ இன்றைய comedy scenes-ோடு compare செய்து பார்த்தாலும் ரசிக்க முடியும். அந்தக் காலத்து நடிப்பு என்பதால் மட்டும் அது பழையதாகத் தெரியாது. அதுதான் அவருடைய பெரிய பலம்.

அதே சௌகார் ஜானகியை தில்லுமுல்லு படத்தில் பார்க்கும்போது இன்னொரு surprise.

அது இரட்டை வேடம் கிடையாது. ஆனால் அவர் காட்டும் நடிப்பில், ஒரே கதாபாத்திரத்துக்குள் இரண்டு விதமான shades இருப்பது போல ஒரு feel இருக்கும்.

ரஜினிகாந்துடன் வரும் அந்த comedy portions-ல் அவருடைய expressions, timing, reaction எல்லாமே வேற லெவல். காட்சியில் அவர் பேசும் வசனத்தைவிட, அவர் கொடுக்கும் reaction-ஐ பார்த்து சிரிக்க வைக்கும் அளவுக்கு அந்த performance இருக்கும்.

அதனால்தான் சௌகார் ஜானகியின் நடிப்பை “அந்தக் காலத்து நடிப்பு” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு கடந்து போக முடியாது.

இன்றைய தலைமுறை performance, screen presence, comic timing, natural acting என்று தனித்தனியாக பேசும் விஷயங்கள் எல்லாம் அவருடைய நடிப்பில் பல வருடங்களுக்கு முன்பே இருந்திருக்கிறது.

ஒரு நடிகை அழகாக நடிக்கலாம்.

ஒரு நடிகை நன்றாக வசனம் பேசலாம்.

ஒரு நடிகை comedy செய்யலாம்.

ஆனால் ஒரே career-ல் இத்தனை விதமான கதாபாத்திரங்களையும், இத்தனை இயல்பாக carry செய்வது தான் சௌகார் ஜானகியின் தனித்துவம்.

கே.பாலசந்தரின் படங்களில் அவரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், “இந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு இவரைத் தவிர வேறு யாரை யோசித்திருக்க முடியும்?” என்ற எண்ணம் வரும்.

அதுதான் ஒரு great actor-ன் அடையாளம்.

சினிமா மாறிவிட்டது.

கதைகள் மாறிவிட்டன.

நடிப்பு style மாறிவிட்டது.

ஆனால் நல்ல நடிப்புக்கு expiry date கிடையாது.

அதனால் தான் பல வருடங்கள் கழித்தும் எதிர்நீச்சல், பாமா விஜயம், இரு கோடுகள், தில்லுமுல்லு போன்ற படங்களில் சௌகார் ஜானகியைப் பார்க்கும்போது, அவருடைய performance இன்னும் fresh-ஆகவே இருக்கிறது.

ஒரு தலைமுறை பார்த்து ரசித்த நடிகை…

இன்னொரு தலைமுறை பார்த்து வியக்க வேண்டிய நடிகை.

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அற்புதமான நடிப்புத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த சௌகார் ஜானகி இன்று நம்மிடையே இல்லை.

சௌகார் ஜானகி மறைந்தார்.

ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற நடிப்பு — திரையில் என்றும் மறையாது. ❤️

இவன் 

ராஜா . க 

 

ஒரு போலீஸ் வாகனத்தை வழிமறித்து, அதில் இருக்கும் ஆயுதங்களை ஒரு gang கடத்திச் செல்கிறது. அந்த gang-ன் தலைவன் Das. இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் இயக்குநர் Lokesh Kanagaraj ஹீரோவாக நடித்திருக்கிறார்.

ஒரு தந்தை, தன் மகனை English Medium-ல் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், தன்னிடம் இருக்கும் சொத்துகளை விற்று ₹7 லட்சம் பணத்தைச் சேர்க்கிறார். அந்தப் பணத்தை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி பறித்துக்கொண்டு, அந்தத் தந்தையைக் கொலை செய்கிறார்.

அந்தப் பணம் அந்த மகனுக்குக் கிடைத்ததா? அவன் தன் தந்தையின் கனவை நிறைவேற்றி படிக்கச் சென்றானா? என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான emotional thread.

அதன்பிறகு படம் முழுவதும் துப்பாக்கிச் சத்தம், violence, bloodshed என்று ஒரு raw world-க்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. அதற்கு கூடுதல் பலமாக இருக்கிறது Anirudh-ன் BGM. சில காட்சிகளில் காட்சியை விட BGM-தான் அந்த intensity-ஐ இன்னும் அதிகமாக உணர வைக்கிறது.

Das-ஆக Lokesh Kanagaraj

இயக்குநராக Lokesh Kanagaraj-ஐ ரசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஹீரோவாக அவரை எப்படி பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தான் படத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

Das கதாபாத்திரத்தில் மிகவும் raw-ஆ நடித்திருக்கிறார்.

அவருடைய body language, பேசும் விதம், fight sequences என ஒரு gangster character-க்கு தேவையான roughness-ஐ கொண்டு வர முயற்சி செய்திருக்கிறார். இரண்டு கதாநாயகிகளுடன் வரும் காட்சிகளில் romance-ஐ கொண்டு வரவும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

ஆனால் அந்த romantic portions மட்டும் சில இடங்களில் கதையின் rawness-க்கு நடுவில் கொஞ்சம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது.

Sanjana & Wamiqa

முதல் கதாநாயகியாக வரும் Sanjana Krishnamoorthy – Parvathi கதாபாத்திரம் சில காட்சிகளில்தான் வந்தாலும், மனதில் நிற்கிறது.

இரண்டாவது கதாநாயகியாக வரும் Wamiqa Gabbi – Chandra வேற லெவல்!

குறிப்பாக அவர் துப்பாக்கி சுடும் காட்சிகள் எல்லாம் பட்டாசு! 🔥

அவருடைய character-க்கு இன்னும் கொஞ்சம் depth கொடுத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், performance மற்றும் action portions-ல் கவனம் ஈர்க்கிறார்.

Action – ரத்தமும் சதையுமாக!

Das-ஐ சுற்றி வரும் நண்பர்கள் மற்றும் gang members-ன் நடிப்பும் மிகையாக இல்லாமல் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக interval-க்கு முன் வரும் fight sequence ரொம்ப raw.

ரத்தம், சதை, violence என்று எந்தவிதமான polishing-ம் இல்லாமல் காட்டியிருப்பது அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தனி intensity கொடுக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமாக பார்க்கும் gangster/action movie template-ஐ தாண்டி, Korean மற்றும் English crime films பார்க்கும் உணர்வை சில இடங்களில் கொடுக்கிறது.

படம் கொடுக்கும் இன்னொரு உணர்வு…

இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் தொடர்ந்து மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

நாமெல்லாம் எவ்வளவு comfortable-ஆ ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறோம்!

படத்தில் காட்டப்படும் அந்த இருண்ட உலகம், violence, பணத்துக்காக நடக்கும் கொலைகள், போலீஸைச் சுற்றி வரும் சில சம்பவங்கள் — இவை எல்லாமே நம்முடைய சாதாரண வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு உலகத்தை காட்டுகின்றன.

சில காட்சிகளில் போலீஸ் என்றாலே வேறு ஒரு பயம் வருகிற அளவுக்கு அந்த உலகம் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மொத்தத்தில்…

DC வழக்கமான தமிழ் gangster movie மாதிரி இல்லை.

இது ஒரு raw gangster movie.

துப்பாக்கிச் சத்தம், ரத்தம், violence, gangster world, Anirudh-ன் BGM, Lokesh-ன் raw performance — இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வேறுபட்ட experience-ஐ கொடுக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், சில character arcs மற்றும் romantic portions இன்னும் கொஞ்சம் convincing-ஆ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்ற குறையும் இருக்கிறது.

ஆனால் படம் முடிந்த பிறகும் சில காட்சிகளும், அந்த raw world-ம் மனதில் நிற்கிறது.

ராவான ஒரு gangster உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லும் படம் — DC. 🎬🔥

குறிப்பு: இது A Certificate / 18+ படம். குழந்தைகளுடன் பார்க்க வேண்டாம்.

இவன் 

ராஜா . க 

 

ஒரு போலீஸ் வாகனத்தை வழிமறித்து, அதில் இருக்கும் ஆயுதங்களை ஒரு gang கடத்திச் செல்கிறது. அந்த gang-ன் தலைவன் Das. இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் இயக்குநர் Lokesh Kanagaraj ஹீரோவாக நடித்திருக்கிறார்.

ஒரு தந்தை, தன் மகனை English Medium-ல் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், தன்னிடம் இருக்கும் சொத்துகளை விற்று ₹7 லட்சம் பணத்தைச் சேர்க்கிறார். அந்தப் பணத்தை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி பறித்துக்கொண்டு, அந்தத் தந்தையைக் கொலை செய்கிறார்.

அந்தப் பணம் அந்த மகனுக்குக் கிடைத்ததா? அவன் தன் தந்தையின் கனவை நிறைவேற்றி படிக்கச் சென்றானா? என்பதுதான் படத்தின் முக்கியமான emotional thread.

அதன்பிறகு படம் முழுவதும் துப்பாக்கிச் சத்தம், violence, bloodshed என்று ஒரு raw world-க்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. அதற்கு கூடுதல் பலமாக இருக்கிறது Anirudh-ன் BGM. சில காட்சிகளில் காட்சியை விட BGM-தான் அந்த intensity-ஐ இன்னும் அதிகமாக உணர வைக்கிறது.

Das-ஆக Lokesh Kanagaraj

இயக்குநராக Lokesh Kanagaraj-ஐ ரசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஹீரோவாக அவரை எப்படி பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தான் படத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

Das கதாபாத்திரத்தில் மிகவும் raw-ஆ நடித்திருக்கிறார்.

அவருடைய body language, பேசும் விதம், fight sequences என ஒரு gangster character-க்கு தேவையான roughness-ஐ கொண்டு வர முயற்சி செய்திருக்கிறார். இரண்டு கதாநாயகிகளுடன் வரும் காட்சிகளில் romance-ஐ கொண்டு வரவும் முயற்சி செய்திருக்கிறார்.

ஆனால் அந்த romantic portions மட்டும் சில இடங்களில் கதையின் rawness-க்கு நடுவில் கொஞ்சம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது.

Sanjana & Wamiqa

முதல் கதாநாயகியாக வரும் Sanjana Krishnamoorthy – Parvathi கதாபாத்திரம் சில காட்சிகளில்தான் வந்தாலும், மனதில் நிற்கிறது.

இரண்டாவது கதாநாயகியாக வரும் Wamiqa Gabbi – Chandra வேற லெவல்!

குறிப்பாக அவர் துப்பாக்கி சுடும் காட்சிகள் எல்லாம் பட்டாசு! 🔥

அவருடைய character-க்கு இன்னும் கொஞ்சம் depth கொடுத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், performance மற்றும் action portions-ல் கவனம் ஈர்க்கிறார்.

Action – ரத்தமும் சதையுமாக!

Das-ஐ சுற்றி வரும் நண்பர்கள் மற்றும் gang members-ன் நடிப்பும் மிகையாக இல்லாமல் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக interval-க்கு முன் வரும் fight sequence ரொம்ப raw.

ரத்தம், சதை, violence என்று எந்தவிதமான polishing-ம் இல்லாமல் காட்டியிருப்பது அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தனி intensity கொடுக்கிறது.

தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமாக பார்க்கும் gangster/action movie template-ஐ தாண்டி, Korean மற்றும் English crime films பார்க்கும் உணர்வை சில இடங்களில் கொடுக்கிறது.

படம் கொடுக்கும் இன்னொரு உணர்வு…

இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் தொடர்ந்து மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

நாமெல்லாம் எவ்வளவு comfortable-ஆ ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கிறோம்!

படத்தில் காட்டப்படும் அந்த இருண்ட உலகம், violence, பணத்துக்காக நடக்கும் கொலைகள், போலீஸைச் சுற்றி வரும் சில சம்பவங்கள் — இவை எல்லாமே நம்முடைய சாதாரண வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு உலகத்தை காட்டுகின்றன.

சில காட்சிகளில் போலீஸ் என்றாலே வேறு ஒரு பயம் வருகிற அளவுக்கு அந்த உலகம் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

மொத்தத்தில்…

DC வழக்கமான தமிழ் gangster movie மாதிரி இல்லை.

இது ஒரு raw gangster movie.

துப்பாக்கிச் சத்தம், ரத்தம், violence, gangster world, Anirudh-ன் BGM, Lokesh-ன் raw performance — இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வேறுபட்ட experience-ஐ கொடுக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், சில character arcs மற்றும் romantic portions இன்னும் கொஞ்சம் convincing-ஆ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்ற குறையும் இருக்கிறது.

ஆனால் படம் முடிந்த பிறகும் சில காட்சிகளும், அந்த raw world-ம் மனதில் நிற்கிறது.

ராவான ஒரு gangster உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லும் படம் — DC. 🎬🔥

குறிப்பு: இது A Certificate / 18+ படம். குழந்தைகளுடன் பார்க்க வேண்டாம்.

இவன் 

ராஜா . க 

 தமிழ் சினிமாவின் “Chubby Charm” கதாநாயகிகளில் ஹன்சிகாவுக்கும் ஒரு தனி இடம் உண்டு. ❤️

குஷ்பு…

ஜோதிகா…

அதற்குப் பிறகு ஒரு காலகட்டத்தில் நயன்தாரா…

தமிழ் ரசிகர்களுக்கு கதாநாயகியின் அழகு என்பது எப்போதுமே “size zero” மட்டும் கிடையாது.

கொஞ்சம் கொழுக் மொழுக் என்று இருந்தாலும், முகத்தில் ஒரு குழந்தைத்தனம்… கண்களில் ஒரு குறும்பு… திரையில் வந்தாலே ஒரு positive vibe…

அந்த வரிசையில் 2010-களில் ரசிகர்களால் கொண்டாடப்பட்டவர் ஹன்சிகா மோத்வானி. ❤️

விவேக் ஒரு காமெடியில் சொல்வார்…

“தமிழ்நாட்டு ரசிகர்களுக்கு கொஞ்சம் size இருந்தால்தான் பிடிக்கும்” என்று.

காமெடியாக சொல்லப்பட்டாலும், தமிழ் சினிமாவின் heroine ரசனையைப் பார்த்தால் அதில் கொஞ்சம் உண்மை இருப்பதை மறுக்க முடியாது. 😄

குஷ்புவுக்கு ரசிகர்கள் கோவில் கட்டிய காலம் முதல், ஜோதிகாவின் இயல்பான அழகை ரசித்த காலம் வரை… heroine-ன் உடல் தோற்றத்தைவிட அவளிடம் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தன்மையான charm-ஐ தமிழ் ரசிகர்கள் அதிகம் ரசித்திருக்கிறார்கள்.

அந்த charm-ஐ தன்னுடைய generation-ல் கொண்டு வந்தவர் ஹன்சிகா.

குழந்தை நட்சத்திரமாகத் தொடங்கிய பயணம்…

மாப்பிள்ளை மூலம் தமிழ் சினிமாவில் கதாநாயகியாக அறிமுகம்…

அதற்குப் பிறகு எங்கேயும் காதல், வேலாயுதம் என பெரிய ஹீரோக்களுடன் பயணம்.

ஆனால் ஹன்சிகாவின் career-ல் ஒரு முக்கியமான turning point என்றால்…

Oru Kal Oru Kannadi.

உதயநிதி ஸ்டாலினின் கதாநாயகனாக முதல் படம்.

ஹன்சிகா கதாநாயகி.

படம் மிகப்பெரிய வெற்றி.

அந்தப் படத்தின் வெற்றி உதயநிதிக்கு ஹீரோவாக ஒரு அடையாளத்தை கொடுத்தது மட்டுமல்ல… ஹன்சிகாவையும் அந்தக் காலகட்டத்தின் முக்கியமான commercial heroines-ல் ஒருவராக இன்னும் வலுவாக நிலைநிறுத்தியது. அந்தப் படத்திற்காக அவர் SIIMA Best Actress விருதையும் பெற்றார்.

தமிழ் சினிமாவில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான sentiment உண்டு.

ஒரு heroine-ஐ வைத்து படம் ஹிட் ஆனால்,

அடுத்த படத்திலும் “அவங்க ராசி”ன்னு சொல்லி அதே heroine-ஐ தொடர்வது.

அந்த sentiment-க்கு ஒரு அழகான example-ஆ உதயநிதி–ஹன்சிகா கூட்டணியை சொல்லலாம்.

Oru Kal Oru Kannadiக்குப் பிறகு, இருவரும் மீண்டும் Manithan படத்தில் இணைந்தார்கள். அந்தப் படத்தில் ஹன்சிகாவின் கதாபாத்திரத்தையும் original Hindi version-ஐ விட விரிவுபடுத்தியதாக இயக்குநர் Ahmed கூறியிருந்தார்.

அதுதான் சினிமா…

சில நேரங்களில் ஒரு நடிகையின் நடிப்பு மட்டும் நினைவில் நிற்காது.

அவள் வந்த காலம்,

அவள் நடித்த பாடல்கள்,

அவள் தோன்றிய அந்த cute expressions,

அவள் நடித்த படங்களோடு சேர்ந்த நம்முடைய நினைவுகள்…

இவை எல்லாமே சேர்ந்து ஒரு heroine-ஐ “நம்ம heroine” ஆக்கிவிடும்.

ஹன்சிகாவும் அப்படித்தான்.

ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி,

தீயா வேலை செய்யணும் குமாரு,

சிங்கம் 2,

அரண்மனை…

Commercial cinema-வின் ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து ரசிகர்களை சந்தித்த முகம்.

இன்று காலம் மாறிவிட்டது.

Heroine-களின் image மாறிவிட்டது.

Cinema-வின் கதைக்களமும் மாறிவிட்டது.

ஆனால்…

“அந்த காலத்து ஹன்சிகா”

என்று சொன்னவுடன் ஒரு தலைமுறைக்கு

ஒரு சின்ன சிரிப்பும்,

ஒரு cute face-மும்,

ஒரு cinema nostalgia-வும்

கண்டிப்பாக நினைவுக்கு வரும். ❤️

அதுதான் ஒரு நடிகை ரசிகர்களின் நினைவில் வென்றிருக்கிறாள் என்பதற்கான அடையாளம்.

Happy

Birthday, Hansika Motwani! 🎂❤️

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அழகான

Chubby Charm-க்கு… ✨

By

ராஜா. க 

 தமிழ் சினிமாவின் “Chubby Charm” கதாநாயகிகளில் ஹன்சிகாவுக்கும் ஒரு தனி இடம் உண்டு. ❤️

குஷ்பு…

ஜோதிகா…

அதற்குப் பிறகு ஒரு காலகட்டத்தில் நயன்தாரா…

தமிழ் ரசிகர்களுக்கு கதாநாயகியின் அழகு என்பது எப்போதுமே “size zero” மட்டும் கிடையாது.

கொஞ்சம் கொழுக் மொழுக் என்று இருந்தாலும், முகத்தில் ஒரு குழந்தைத்தனம்… கண்களில் ஒரு குறும்பு… திரையில் வந்தாலே ஒரு positive vibe…

அந்த வரிசையில் 2010-களில் ரசிகர்களால் கொண்டாடப்பட்டவர் ஹன்சிகா மோத்வானி. ❤️

விவேக் ஒரு காமெடியில் சொல்வார்…

“தமிழ்நாட்டு ரசிகர்களுக்கு கொஞ்சம் size இருந்தால்தான் பிடிக்கும்” என்று.

காமெடியாக சொல்லப்பட்டாலும், தமிழ் சினிமாவின் heroine ரசனையைப் பார்த்தால் அதில் கொஞ்சம் உண்மை இருப்பதை மறுக்க முடியாது. 😄

குஷ்புவுக்கு ரசிகர்கள் கோவில் கட்டிய காலம் முதல், ஜோதிகாவின் இயல்பான அழகை ரசித்த காலம் வரை… heroine-ன் உடல் தோற்றத்தைவிட அவளிடம் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தன்மையான charm-ஐ தமிழ் ரசிகர்கள் அதிகம் ரசித்திருக்கிறார்கள்.

அந்த charm-ஐ தன்னுடைய generation-ல் கொண்டு வந்தவர் ஹன்சிகா.

குழந்தை நட்சத்திரமாகத் தொடங்கிய பயணம்…

மாப்பிள்ளை மூலம் தமிழ் சினிமாவில் கதாநாயகியாக அறிமுகம்…

அதற்குப் பிறகு எங்கேயும் காதல், வேலாயுதம் என பெரிய ஹீரோக்களுடன் பயணம்.

ஆனால் ஹன்சிகாவின் career-ல் ஒரு முக்கியமான turning point என்றால்…

Oru Kal Oru Kannadi.

உதயநிதி ஸ்டாலினின் கதாநாயகனாக முதல் படம்.

ஹன்சிகா கதாநாயகி.

படம் மிகப்பெரிய வெற்றி.

அந்தப் படத்தின் வெற்றி உதயநிதிக்கு ஹீரோவாக ஒரு அடையாளத்தை கொடுத்தது மட்டுமல்ல… ஹன்சிகாவையும் அந்தக் காலகட்டத்தின் முக்கியமான commercial heroines-ல் ஒருவராக இன்னும் வலுவாக நிலைநிறுத்தியது. அந்தப் படத்திற்காக அவர் SIIMA Best Actress விருதையும் பெற்றார்.

தமிழ் சினிமாவில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான sentiment உண்டு.

ஒரு heroine-ஐ வைத்து படம் ஹிட் ஆனால்,

அடுத்த படத்திலும் “அவங்க ராசி”ன்னு சொல்லி அதே heroine-ஐ தொடர்வது.

அந்த sentiment-க்கு ஒரு அழகான example-ஆ உதயநிதி–ஹன்சிகா கூட்டணியை சொல்லலாம்.

Oru Kal Oru Kannadiக்குப் பிறகு, இருவரும் மீண்டும் Manithan படத்தில் இணைந்தார்கள். அந்தப் படத்தில் ஹன்சிகாவின் கதாபாத்திரத்தையும் original Hindi version-ஐ விட விரிவுபடுத்தியதாக இயக்குநர் Ahmed கூறியிருந்தார்.

அதுதான் சினிமா…

சில நேரங்களில் ஒரு நடிகையின் நடிப்பு மட்டும் நினைவில் நிற்காது.

அவள் வந்த காலம்,

அவள் நடித்த பாடல்கள்,

அவள் தோன்றிய அந்த cute expressions,

அவள் நடித்த படங்களோடு சேர்ந்த நம்முடைய நினைவுகள்…

இவை எல்லாமே சேர்ந்து ஒரு heroine-ஐ “நம்ம heroine” ஆக்கிவிடும்.

ஹன்சிகாவும் அப்படித்தான்.

ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி,

தீயா வேலை செய்யணும் குமாரு,

சிங்கம் 2,

அரண்மனை…

Commercial cinema-வின் ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து ரசிகர்களை சந்தித்த முகம்.

இன்று காலம் மாறிவிட்டது.

Heroine-களின் image மாறிவிட்டது.

Cinema-வின் கதைக்களமும் மாறிவிட்டது.

ஆனால்…

“அந்த காலத்து ஹன்சிகா”

என்று சொன்னவுடன் ஒரு தலைமுறைக்கு

ஒரு சின்ன சிரிப்பும்,

ஒரு cute face-மும்,

ஒரு cinema nostalgia-வும்

கண்டிப்பாக நினைவுக்கு வரும். ❤️

அதுதான் ஒரு நடிகை ரசிகர்களின் நினைவில் வென்றிருக்கிறாள் என்பதற்கான அடையாளம்.

Happy

Birthday, Hansika Motwani! 🎂❤️

தமிழ் சினிமாவின் அந்த அழகான

Chubby Charm-க்கு… ✨

By

ராஜா. க 

 தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் சில கலைஞர்கள், அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தை விட பல ஆண்டுகள் முன்னோக்கி சிந்தித்தவர்கள். அப்படிப்பட்ட அரிய கலைஞர்களில் மிக முக்கியமானவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

அவரைப் பற்றி பேசும்போது "நகைச்சுவை நடிகர்" என்ற ஒரு வார்த்தையில் அடக்கிவிட முடியாது. அவர் ஒரு நடிகர், பாடகர், நடனக் கலைஞர், தயாரிப்பாளர், இயக்குநர் என பல திறமைகளை ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருந்த அபூர்வ கலைஞர்.

ஆரம்ப வாழ்க்கை

ஜோசப் பணிமயதாஸ் சந்திரபாபு ரோட்ரிக்ஸ் (J. P. Chandrababu Rodriguez) என்ற முழுப் பெயர் கொண்ட அவர், 1927 ஆகஸ்ட் 5 அன்று பிறந்தார். அவருடைய குடும்ப வேர்கள் இன்றைய தூத்துக்குடி மாவட்டத்துடன் தொடர்புடையவை என்பதால், தூத்துக்குடி மக்களுக்கும் அவர் ஒரு பெருமைக்குரிய கலைஞர்.

சிறுவயதிலேயே இசை, நடிப்பு மற்றும் மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தின் மீது ஈர்ப்பு கொண்டிருந்தார். பின்னர் தமிழ் சினிமாவில் தனக்கென ஒரு பாணியை உருவாக்கினார்.

தமிழ் சினிமாவின் வித்தியாசமான கலைஞர்

1950 மற்றும் 1960-களில் சந்திரபாபு தோன்றிய விதமே புதுமையாக இருந்தது.

அவருடைய உடல் மொழி, வசன உச்சரிப்பு, நகைச்சுவை நேர்த்தி, மேற்கத்திய நடன அசைவுகள், ஆங்கிலம் கலந்து பேசும் பாணி – இவை அனைத்தும் அந்தக் கால தமிழ் சினிமாவுக்கு முற்றிலும் புதிய அனுபவமாக இருந்தன.

இன்று "ஸ்டைல்" என்று நாம் சொல்லும் பல அம்சங்களை, பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே அவர் தனது நடிப்பில் வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

நடிகர் மட்டுமல்ல... பாடகரும்!

சந்திரபாபுவின் குரல் தனித்துவமானது. அவர் பாடிய பல பாடல்கள் இன்றும் ரசிகர்களால் ரசிக்கப்படுகின்றன.

பாடலை வெறும் பாடாமல், நடித்து பாடும் திறமை அவரிடம் இருந்தது. அதனால் அவருடைய பாடல்களில் ஒரு தனி உயிரோட்டம் இருக்கும்.

சிவாஜி கணேசனும் எம்.ஜி.ஆரும் நடித்த காலத்தில் தனக்கென இடம்

தமிழ் சினிமாவில் சிவாஜி கணேசன், எம்.ஜி.ஆர். போன்ற ஜாம்பவான்கள் உச்சத்தில் இருந்த காலத்திலும், சந்திரபாபு தனது தனித்துவமான நடிப்பால் ரசிகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தார்.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் வெறும் நகைச்சுவைக்காக மட்டும் அல்ல; பல கதாபாத்திரங்களில் உணர்ச்சியையும் அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

பலருக்குத் தெரியாத உண்மை

சந்திரபாபு ஒரு நடிகராக மட்டுமே இருக்க விரும்பவில்லை.

திரைப்படத் தயாரிப்பிலும், இயக்கத்திலும் ஆர்வம் காட்டினார். ஆனால் அந்த முயற்சிகள் அவருக்கு மிகப்பெரிய பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தின.

கலை மீது இருந்த காதல், வாழ்க்கையில் பல சோதனைகளையும் அவருக்குக் கொண்டு வந்தது.

ஒரு சோகமான முடிவு

அசாதாரண திறமை கொண்ட கலைஞராக இருந்தாலும், வாழ்க்கையின் இறுதிக்காலம் அவருக்கு எளிதாக அமையவில்லை.

பொருளாதார சிக்கல்கள், வாய்ப்புகள் குறைதல் மற்றும் தனிப்பட்ட ஏமாற்றங்கள் அவரை மிகவும் பாதித்தன.

1974 மார்ச் 8 அன்று அவர் மறைந்தார்.

ஆனால் அவரது கலை மட்டும் இன்னும் உயிருடன் வாழ்கிறது.

ஏன் சந்திரபாபுவை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்?

ஒரு நல்ல நகைச்சுவை நடிகராக மட்டுமல்ல...

தனித்துவமான நடிகர்

சிறந்த பாடகர்

மேற்கத்திய நடனத்தை தமிழ் சினிமாவில் பிரபலப்படுத்திய முன்னோடிகளில் ஒருவர்

வித்தியாசமான உடல் மொழியை அறிமுகப்படுத்திய கலைஞர்

பல திறமைகளை ஒரே மனிதனில் கொண்ட அபூர்வ ஆளுமை

இன்று "Multi-talented Artist" என்று நாம் பாராட்டும் பல அம்சங்களை, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தனது கலை வாழ்க்கையில் நிரூபித்தவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

நிறைவாக...

சில கலைஞர்கள் வெற்றி பெற்றதால் வரலாற்றில் இடம்பிடிக்கிறார்கள்.

சிலர் தோல்விகளைச் சந்தித்தாலும், அவர்களின் திறமை காலத்தை வென்று நிற்கிறது.

ஜே. பி. சந்திரபாபு அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த மகத்தான கலைஞர்.

அவரது பிறந்தநாளில், தமிழ் சினிமாவின் இந்த மறக்க முடியாத பல்துறை கலைஞருக்கு நமது மரியாதையை செலுத்துவோம்.

"கலைஞர்கள் மறைவதில்லை... அவர்கள் உருவாக்கிய கலை மூலமாக தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழ்கிறார்கள்." ❤️

இவன்

ராஜா. க 

 தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் சில கலைஞர்கள், அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தை விட பல ஆண்டுகள் முன்னோக்கி சிந்தித்தவர்கள். அப்படிப்பட்ட அரிய கலைஞர்களில் மிக முக்கியமானவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

அவரைப் பற்றி பேசும்போது "நகைச்சுவை நடிகர்" என்ற ஒரு வார்த்தையில் அடக்கிவிட முடியாது. அவர் ஒரு நடிகர், பாடகர், நடனக் கலைஞர், தயாரிப்பாளர், இயக்குநர் என பல திறமைகளை ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருந்த அபூர்வ கலைஞர்.

ஆரம்ப வாழ்க்கை

ஜோசப் பணிமயதாஸ் சந்திரபாபு ரோட்ரிக்ஸ் (J. P. Chandrababu Rodriguez) என்ற முழுப் பெயர் கொண்ட அவர், 1927 ஆகஸ்ட் 5 அன்று பிறந்தார். அவருடைய குடும்ப வேர்கள் இன்றைய தூத்துக்குடி மாவட்டத்துடன் தொடர்புடையவை என்பதால், தூத்துக்குடி மக்களுக்கும் அவர் ஒரு பெருமைக்குரிய கலைஞர்.

சிறுவயதிலேயே இசை, நடிப்பு மற்றும் மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தின் மீது ஈர்ப்பு கொண்டிருந்தார். பின்னர் தமிழ் சினிமாவில் தனக்கென ஒரு பாணியை உருவாக்கினார்.

தமிழ் சினிமாவின் வித்தியாசமான கலைஞர்

1950 மற்றும் 1960-களில் சந்திரபாபு தோன்றிய விதமே புதுமையாக இருந்தது.

அவருடைய உடல் மொழி, வசன உச்சரிப்பு, நகைச்சுவை நேர்த்தி, மேற்கத்திய நடன அசைவுகள், ஆங்கிலம் கலந்து பேசும் பாணி – இவை அனைத்தும் அந்தக் கால தமிழ் சினிமாவுக்கு முற்றிலும் புதிய அனுபவமாக இருந்தன.

இன்று "ஸ்டைல்" என்று நாம் சொல்லும் பல அம்சங்களை, பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே அவர் தனது நடிப்பில் வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

நடிகர் மட்டுமல்ல... பாடகரும்!

சந்திரபாபுவின் குரல் தனித்துவமானது. அவர் பாடிய பல பாடல்கள் இன்றும் ரசிகர்களால் ரசிக்கப்படுகின்றன.

பாடலை வெறும் பாடாமல், நடித்து பாடும் திறமை அவரிடம் இருந்தது. அதனால் அவருடைய பாடல்களில் ஒரு தனி உயிரோட்டம் இருக்கும்.

சிவாஜி கணேசனும் எம்.ஜி.ஆரும் நடித்த காலத்தில் தனக்கென இடம்

தமிழ் சினிமாவில் சிவாஜி கணேசன், எம்.ஜி.ஆர். போன்ற ஜாம்பவான்கள் உச்சத்தில் இருந்த காலத்திலும், சந்திரபாபு தனது தனித்துவமான நடிப்பால் ரசிகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தார்.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் வெறும் நகைச்சுவைக்காக மட்டும் அல்ல; பல கதாபாத்திரங்களில் உணர்ச்சியையும் அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

பலருக்குத் தெரியாத உண்மை

சந்திரபாபு ஒரு நடிகராக மட்டுமே இருக்க விரும்பவில்லை.

திரைப்படத் தயாரிப்பிலும், இயக்கத்திலும் ஆர்வம் காட்டினார். ஆனால் அந்த முயற்சிகள் அவருக்கு மிகப்பெரிய பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தின.

கலை மீது இருந்த காதல், வாழ்க்கையில் பல சோதனைகளையும் அவருக்குக் கொண்டு வந்தது.

ஒரு சோகமான முடிவு

அசாதாரண திறமை கொண்ட கலைஞராக இருந்தாலும், வாழ்க்கையின் இறுதிக்காலம் அவருக்கு எளிதாக அமையவில்லை.

பொருளாதார சிக்கல்கள், வாய்ப்புகள் குறைதல் மற்றும் தனிப்பட்ட ஏமாற்றங்கள் அவரை மிகவும் பாதித்தன.

1974 மார்ச் 8 அன்று அவர் மறைந்தார்.

ஆனால் அவரது கலை மட்டும் இன்னும் உயிருடன் வாழ்கிறது.

ஏன் சந்திரபாபுவை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்?

ஒரு நல்ல நகைச்சுவை நடிகராக மட்டுமல்ல...

தனித்துவமான நடிகர்

சிறந்த பாடகர்

மேற்கத்திய நடனத்தை தமிழ் சினிமாவில் பிரபலப்படுத்திய முன்னோடிகளில் ஒருவர்

வித்தியாசமான உடல் மொழியை அறிமுகப்படுத்திய கலைஞர்

பல திறமைகளை ஒரே மனிதனில் கொண்ட அபூர்வ ஆளுமை

இன்று "Multi-talented Artist" என்று நாம் பாராட்டும் பல அம்சங்களை, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தனது கலை வாழ்க்கையில் நிரூபித்தவர் ஜே. பி. சந்திரபாபு.

நிறைவாக...

சில கலைஞர்கள் வெற்றி பெற்றதால் வரலாற்றில் இடம்பிடிக்கிறார்கள்.

சிலர் தோல்விகளைச் சந்தித்தாலும், அவர்களின் திறமை காலத்தை வென்று நிற்கிறது.

ஜே. பி. சந்திரபாபு அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த மகத்தான கலைஞர்.

அவரது பிறந்தநாளில், தமிழ் சினிமாவின் இந்த மறக்க முடியாத பல்துறை கலைஞருக்கு நமது மரியாதையை செலுத்துவோம்.

"கலைஞர்கள் மறைவதில்லை... அவர்கள் உருவாக்கிய கலை மூலமாக தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழ்கிறார்கள்." ❤️

இவன்

ராஜா. க 

 சில பாடல்கள் டிவியில் ஓடும்போது, ரிமோட் கையில் இருந்தாலும் சேனல் மாற்ற மனசே வராது.

பார்த்திபன் கனவு படத்தில் வரும் "ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" அப்படிப்பட்ட பாடல்களில் ஒன்று.

இந்தப் பாடலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், வறுமையின் நிறம் சிவப்பு படத்தில் வரும் "சிப்பி இருக்குது முத்து இருக்குது" பாடலின் feel எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வரும். அந்தப் பாடலில் ஹீரோ கமல் பேசிக்கொண்டே பாடுவார். இந்தப் பாடலில் ஹீரோயின் பாடிக்கொண்டிருக்க, ஹீரோ சில வார்த்தைகள் மட்டும் சொல்ல... அதற்கு பதிலாக கவிதை போல பாடல் வரிகள் வருவது இந்தப் பாடலின் தனி அழகு.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த சில வரிகள்...

திருக்குறள்...

"இருவரிக் கவிதை ஒரு பொருள் தருமே,

இருவரும் இது போல இருந்தால் சுகம்..."

இந்த வரிகள் வரும் போது, ஸ்ரீகாந்த் மெதுவாக ஸ்நேகாவிற்கு அருகில் வந்து அமரும் அந்தச் சிறிய தருணம்... பெரிய காதல் வசனங்களை விட அந்த ஒரு movement-தான் மனதில் நிற்கிறது.

"கண்ணாடி..."

"இதில் என்னைப் பார்க்கிறேன்... அது உன்னைக் காட்டுதே!"

எவ்வளவு எளிமையான வரிகள்... ஆனால் காதலை அழகாகச் சொல்லிவிடுகின்றன.

"மீசை..."

"இது எனக்கு மட்டும் சொந்தமாகும்... கூந்தல் குழந்தைதான்."

இப்படி சாதாரண வார்த்தைகளையே கவிதையாக்கி இருப்பது இந்தப் பாடலின் மிகப்பெரிய பலம்.

இந்தப் பாடலைப் பற்றி தெரிந்து கொண்ட பிறகுதான், கர்நாடக இசையின் காபி ராகத்தை அடிப்படையாக வைத்து இசையமைப்பாளர் வித்யாசாகர் இவ்வளவு அழகாக compose செய்திருக்கிறார் என்று அறிந்தேன். அதிலும், இறுதியில் "என்ன தவம் செய்தனாய் யசோதா" என்ற கர்நாடக இசைத் தொடுதலோடு பாடலை முடிப்பது... ஒவ்வொரு முறையும் கேட்கும்போது ஒரு தனி ஆனந்தத்தை தருகிறது.

90s kids-களின் favourite ஜோடிகளில் ஒன்றான ஸ்நேகா மற்றும் ஸ்ரீகாந்த், இந்தப் பாடலில் நடித்ததே இல்லை... வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லலாம். இருவரின் இயல்பான நடிப்பு, இந்த மெலடிக்கு இன்னும் உயிர் சேர்க்கிறது.

ஒரு பாடல் வெற்றி பெறுவது இசை, வரிகள், பாடகர்கள் மட்டுமல்ல... அதை எப்படி திரையில் கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதும் முக்கியம். அந்த வகையில் இயக்குநர் கரு. பழனியப்பன், இந்தப் பாடலை மிகுந்த ரசனையுடன் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

Last but not least...

இந்தப் பாடலுக்கு தனது குரலால் உயிர் கொடுத்தவர் பாடகி ஹரிணி. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடகிகளில் ஒருவர்.

Gen Z-க்கு சொல்லணும்னா... இன்று உங்களுக்கு favourite-ஆ இருக்கும் இசையமைப்பாளர் சாய் அப்யங்கரின் அம்மாதான் இந்தப் பாடலைப் பாடிய ஹரிணி.

சில பாடல்கள் எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும்...

சில பாடல்கள், "இப்படி ஒரு காதல் நமக்கும் நடந்திருந்தா எவ்வளவு அழகாக இருந்திருக்கும்..." என்று கனவு காண வைக்கும்...

"ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" எனக்கு அந்த இரண்டு வகையிலும் சேர்ந்த பாடல்.

அடுத்த முறை இந்தப் பாடல் டிவியில் வந்தால்... சேனலை மாற்றாதீங்க.

ஒரு ரசிகன் சொல்றான்...

ஒரு முறை feel பண்ணி பாருங்க.

இவன்,

ராஜா. க

 சில பாடல்கள் டிவியில் ஓடும்போது, ரிமோட் கையில் இருந்தாலும் சேனல் மாற்ற மனசே வராது.

பார்த்திபன் கனவு படத்தில் வரும் "ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" அப்படிப்பட்ட பாடல்களில் ஒன்று.

இந்தப் பாடலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், வறுமையின் நிறம் சிவப்பு படத்தில் வரும் "சிப்பி இருக்குது முத்து இருக்குது" பாடலின் feel எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வரும். அந்தப் பாடலில் ஹீரோ கமல் பேசிக்கொண்டே பாடுவார். இந்தப் பாடலில் ஹீரோயின் பாடிக்கொண்டிருக்க, ஹீரோ சில வார்த்தைகள் மட்டும் சொல்ல... அதற்கு பதிலாக கவிதை போல பாடல் வரிகள் வருவது இந்தப் பாடலின் தனி அழகு.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த சில வரிகள்...

திருக்குறள்...

"இருவரிக் கவிதை ஒரு பொருள் தருமே,

இருவரும் இது போல இருந்தால் சுகம்..."

இந்த வரிகள் வரும் போது, ஸ்ரீகாந்த் மெதுவாக ஸ்நேகாவிற்கு அருகில் வந்து அமரும் அந்தச் சிறிய தருணம்... பெரிய காதல் வசனங்களை விட அந்த ஒரு movement-தான் மனதில் நிற்கிறது.

"கண்ணாடி..."

"இதில் என்னைப் பார்க்கிறேன்... அது உன்னைக் காட்டுதே!"

எவ்வளவு எளிமையான வரிகள்... ஆனால் காதலை அழகாகச் சொல்லிவிடுகின்றன.

"மீசை..."

"இது எனக்கு மட்டும் சொந்தமாகும்... கூந்தல் குழந்தைதான்."

இப்படி சாதாரண வார்த்தைகளையே கவிதையாக்கி இருப்பது இந்தப் பாடலின் மிகப்பெரிய பலம்.

இந்தப் பாடலைப் பற்றி தெரிந்து கொண்ட பிறகுதான், கர்நாடக இசையின் காபி ராகத்தை அடிப்படையாக வைத்து இசையமைப்பாளர் வித்யாசாகர் இவ்வளவு அழகாக compose செய்திருக்கிறார் என்று அறிந்தேன். அதிலும், இறுதியில் "என்ன தவம் செய்தனாய் யசோதா" என்ற கர்நாடக இசைத் தொடுதலோடு பாடலை முடிப்பது... ஒவ்வொரு முறையும் கேட்கும்போது ஒரு தனி ஆனந்தத்தை தருகிறது.

90s kids-களின் favourite ஜோடிகளில் ஒன்றான ஸ்நேகா மற்றும் ஸ்ரீகாந்த், இந்தப் பாடலில் நடித்ததே இல்லை... வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லலாம். இருவரின் இயல்பான நடிப்பு, இந்த மெலடிக்கு இன்னும் உயிர் சேர்க்கிறது.

ஒரு பாடல் வெற்றி பெறுவது இசை, வரிகள், பாடகர்கள் மட்டுமல்ல... அதை எப்படி திரையில் கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதும் முக்கியம். அந்த வகையில் இயக்குநர் கரு. பழனியப்பன், இந்தப் பாடலை மிகுந்த ரசனையுடன் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

Last but not least...

இந்தப் பாடலுக்கு தனது குரலால் உயிர் கொடுத்தவர் பாடகி ஹரிணி. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடகிகளில் ஒருவர்.

Gen Z-க்கு சொல்லணும்னா... இன்று உங்களுக்கு favourite-ஆ இருக்கும் இசையமைப்பாளர் சாய் அப்யங்கரின் அம்மாதான் இந்தப் பாடலைப் பாடிய ஹரிணி.

சில பாடல்கள் எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும்...

சில பாடல்கள், "இப்படி ஒரு காதல் நமக்கும் நடந்திருந்தா எவ்வளவு அழகாக இருந்திருக்கும்..." என்று கனவு காண வைக்கும்...

"ஆளுங்குயில் கூவும் ரயில்" எனக்கு அந்த இரண்டு வகையிலும் சேர்ந்த பாடல்.

அடுத்த முறை இந்தப் பாடல் டிவியில் வந்தால்... சேனலை மாற்றாதீங்க.

ஒரு ரசிகன் சொல்றான்...

ஒரு முறை feel பண்ணி பாருங்க.

இவன்,

ராஜா. க

 #கட்டாகுஸ்தி2 - Review 🎬

இரண்டு வாரங்களாக இந்தப் படத்தை தியேட்டரில் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். வாய்ப்பு அமையவில்லை. மூன்றாவது வாரத்தில் தான் நேரம் கிடைத்தது. அதுவும் Weekend Housefull! அதுவே இந்தப் படத்தின் வெற்றிக்குச் சான்று.

முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சியாக கதை தொடங்குகிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் குழந்தை. குழந்தையை வளர்க்கும் House Husband-ஆக ஹீரோவும், Wrestling-ல் தொடர்ந்து சாதிக்கும் ஹீரோயினும். இதைப் பார்த்து கடுப்பாகும் பக்கத்து வீட்டு கணவன்மார்கள், பள்ளி ஆசிரியையாக வரும் மீனு, இடையிடையே சிரிக்க வைக்கும் நகைச்சுவை என முதல் பாதி ரசிக்க வைக்கிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் பிரிவோடு இடைவேளை வருகிறது.

இரண்டாம் பாதியில் கருணாஸ் தனது நகைச்சுவையால் கலகலப்பை கூட்டுகிறார். குழந்தையின் இயல்பான நடிப்பு மனதை கவர்கிறது. ரம்யா கிருஷ்ணனின் கோர்ட் காட்சிகள் கதைக்கு வலு சேர்க்கின்றன. இறுதியில் ஹீரோ - ஹீரோயின் மோதலும், அதற்கான தீர்வும் திருப்திகரமாக அமைந்துள்ளது.

இன்றைய காலத்தில் குழந்தைகள் கட்டாயம் ஏதாவது ஒரு தற்காப்புக் கலையை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற இயக்குநரின் சிந்தனைக்கு ஒரு பெரிய சபாஷ்! 👏

இரண்டாம் பாதியில் வரும் அப்பா - மகள் பாடல் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

பெரிய லாஜிக் எதையும் தேடாமல், குடும்பத்தோடு அமர்ந்து ரசிக்கக்கூடிய ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்கு படம். தியேட்டரில் பார்த்ததில் முழு திருப்தி.

– ராஜா க.

 #கட்டாகுஸ்தி2 - Review 🎬

இரண்டு வாரங்களாக இந்தப் படத்தை தியேட்டரில் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். வாய்ப்பு அமையவில்லை. மூன்றாவது வாரத்தில் தான் நேரம் கிடைத்தது. அதுவும் Weekend Housefull! அதுவே இந்தப் படத்தின் வெற்றிக்குச் சான்று.

முதல் பாகத்தின் தொடர்ச்சியாக கதை தொடங்குகிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் குழந்தை. குழந்தையை வளர்க்கும் House Husband-ஆக ஹீரோவும், Wrestling-ல் தொடர்ந்து சாதிக்கும் ஹீரோயினும். இதைப் பார்த்து கடுப்பாகும் பக்கத்து வீட்டு கணவன்மார்கள், பள்ளி ஆசிரியையாக வரும் மீனு, இடையிடையே சிரிக்க வைக்கும் நகைச்சுவை என முதல் பாதி ரசிக்க வைக்கிறது. ஹீரோ - ஹீரோயின் பிரிவோடு இடைவேளை வருகிறது.

இரண்டாம் பாதியில் கருணாஸ் தனது நகைச்சுவையால் கலகலப்பை கூட்டுகிறார். குழந்தையின் இயல்பான நடிப்பு மனதை கவர்கிறது. ரம்யா கிருஷ்ணனின் கோர்ட் காட்சிகள் கதைக்கு வலு சேர்க்கின்றன. இறுதியில் ஹீரோ - ஹீரோயின் மோதலும், அதற்கான தீர்வும் திருப்திகரமாக அமைந்துள்ளது.

இன்றைய காலத்தில் குழந்தைகள் கட்டாயம் ஏதாவது ஒரு தற்காப்புக் கலையை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற இயக்குநரின் சிந்தனைக்கு ஒரு பெரிய சபாஷ்! 👏

இரண்டாம் பாதியில் வரும் அப்பா - மகள் பாடல் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

பெரிய லாஜிக் எதையும் தேடாமல், குடும்பத்தோடு அமர்ந்து ரசிக்கக்கூடிய ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்கு படம். தியேட்டரில் பார்த்ததில் முழு திருப்தி.

– ராஜா க.

 சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை...

கன்னியாகுமாரி எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

சில இடங்கள் சிலருக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு சிலரைப் பிடித்துவிடும்.

நான் இரண்டாவது வகை.

திருச்செந்தூரில் பிறந்து அங்கே வளர்ந்த எனக்கு, இந்தியாவின் தென் கோடி எல்லையான கன்னியாகுமாரி ஒரு சுற்றுலாத் தலம் மட்டும் அல்ல. அது என் வாழ்க்கையின் பல பருவங்களை அமைதியாகச் சேமித்து வைத்திருக்கும் ஒரு நினைவுக் களஞ்சியம்.

சிறு வயது முதலே எங்கு சுற்றுலா என்றாலும், பள்ளி சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், குடும்பச் சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், இறுதியில் வந்து சேரும் இடம் கன்னியாகுமாரிதான்.

சிலருக்குச் சில்லென்ற மலைகள் பிடிக்கும்.

எனக்கோ வெயில் பிடிக்கும்.

வெயிலோடு விளையாடி, வெயிலோடு வளர்ந்தவன் நான். அதனாலோ என்னவோ, கடலின் உப்புக் காற்றும், சூரியனின் வெப்பமும் எனக்கு எப்போதும் நெருக்கமானவை.

"இமயம் முதல் குமரி வரை" என்று புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம்.

ஆனால், அந்த "குமரி" என் வாழ்க்கையில் ஒரு பாடப்புத்தக வரியாக இல்லாமல், நினைவுகளால் நிரம்பிய இடமாக மாறிவிட்டது.

சிறு வயதில் என் பள்ளி ஆசிரியர் என் கையைப் பிடித்து இந்த மண்ணை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

வாலிப வயதில் நண்பர்களும் நண்பிகளும் கைகோர்த்து வந்தோம்.

காலம் இன்னும் கொஞ்சம் நகர்ந்தது.

எங்கள் வீட்டின் அடுத்த தலைமுறையின் சிறிய கைகளைப் பிடித்து, "இது தான் கன்னியாகுமாரி..." என்று பெருமையோடு காட்டினேன்.

இந்த முறை மட்டும் அந்தப் பயணம் வேறுபட்டிருந்தது.

என் பெற்றோரின் கைகளைப் பிடித்து அவர்களை அழைத்து வந்தேன்.

விவேகானந்தர் பாறைக்குச் செல்லும் படகு ஒவ்வொரு அலையிலும் உயர்ந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்பா அருகிலிருந்த கைப்பிடியை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாகப் பிடித்தார்.

அந்த ஒரு நொடியில்...

சிறு வயதில் அவர் என் கையைப் பிடித்து நடத்திய நாட்கள் எல்லாம் கண்முன்னே ஓடின.

அந்த அலைகளை விட என் நினைவுகள்தான் அதிகமாக அசைந்தன.

அன்றுதான் புரிந்தது...

சிறு வயதில் நம்மை யாரோ கைபிடித்து உலகத்தை அறிமுகப்படுத்துவார்கள்.

ஒரு நாள், அதே கைகளை நாம் பிடித்து நடத்த வேண்டிய காலமும் வரும்.

வயோதிகம் எல்லோருக்கும் வரும்.

ஆனால் அது நம் பெற்றோரிடம் வரும்போது மட்டும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள மனம் மறுக்கிறது.

அந்த உண்மையை எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த மண் கன்னியாகுமாரி.

அதனால்தான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன்...

சில இடங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு நம்மைப் பிடித்துவிடும்.

கன்னியாகுமாரி என்னை அப்படித்தான் பிடித்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் அங்கு செல்லும் போது, கன்னியாகுமாரி பகவதி அம்மன் மீண்டும் அழைத்திருக்கிறார் என்ற உணர்வு வரும்.

காலை சூரியன் கடலில் இருந்து மெதுவாக எழும் காட்சியைப் பார்ப்பது...

அலைகளோடு குழந்தைகளைப் போல விளையாடுவது...

படகில் ஏறி விவேகானந்தர் பாறையை அடைவது...

மூன்று கடல்கள் சங்கமிக்கும் அந்த எல்லையற்ற நீலத்தை அமைதியாக நின்று ரசிப்பது...

தியானம் என்றால் என்னவென்று தெரியாத வயதிலேயே, அமைதிக்கும் ஒரு மொழி இருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொடுத்த இடம் அது.

இன்று வானைத் தொடும் திருவள்ளுவர் சிலையும், கண்ணாடிப் பாலமும் அந்த அழகுக்கு மேலும் ஒரு பெருமையைச் சேர்த்திருக்கின்றன.

கன்னியாகுமாரியில் ஒரு பழக்கம் மட்டும் இன்னும் மாறவில்லை.

அங்குள்ள கடைகளில் ஒரு கவ்பாய் தொப்பி வாங்குவது.

பிறகு, மொபைலில் எத்தனை புகைப்படங்கள் எடுத்தாலும், அங்குள்ள புகைப்படக் கலைஞரை அழைத்து குடும்பத்தோடு ஒரு புகைப்படம் எடுப்பது.

ஏனென்றால், அந்த ஒரு புகைப்படத்தில் நம் நினைவுகள் மட்டுமல்ல...

அவருடைய வாழ்வாதாரமும் இருக்கிறது.

இந்த உலகத்தில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்துதான் வாழ்கிறோம்.

இந்த முறை எங்கள் குடும்பப் புகைப்படத்தை எடுத்த புகைப்படக் கலைஞர் "சிரிங்க..." என்றார்.

நாங்களும் சிரித்தோம்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் சிரித்தது முகங்கள் மட்டும் இல்லை.

பல வருட நினைவுகளும்.

ஒவ்வொரு முறை கன்னியாகுமாரியை விட்டு திரும்பும் போதும், "மீண்டும் வா..." என்று யாரோ மெதுவாக அழைப்பது போல இருக்கும்.

அது கடலா...

காற்றா...

பகவதி அம்மனின் அருளா...

இல்லை என் சிறுவயது நினைவுகளா...

எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெரியும்.

சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை.

கன்னியாகுமாரி... என்னை இன்னும் மறக்கவில்லை.

– ராஜா.க ✍🏻✍🏻

திருச்செந்தூரில் பிறந்தவன். நினைவுகளைத் தேடி பயணிப்பவன்.

 சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை...

கன்னியாகுமாரி எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

சில இடங்கள் சிலருக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு சிலரைப் பிடித்துவிடும்.

நான் இரண்டாவது வகை.

திருச்செந்தூரில் பிறந்து அங்கே வளர்ந்த எனக்கு, இந்தியாவின் தென் கோடி எல்லையான கன்னியாகுமாரி ஒரு சுற்றுலாத் தலம் மட்டும் அல்ல. அது என் வாழ்க்கையின் பல பருவங்களை அமைதியாகச் சேமித்து வைத்திருக்கும் ஒரு நினைவுக் களஞ்சியம்.

சிறு வயது முதலே எங்கு சுற்றுலா என்றாலும், பள்ளி சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், குடும்பச் சுற்றுலாவாக இருந்தாலும், இறுதியில் வந்து சேரும் இடம் கன்னியாகுமாரிதான்.

சிலருக்குச் சில்லென்ற மலைகள் பிடிக்கும்.

எனக்கோ வெயில் பிடிக்கும்.

வெயிலோடு விளையாடி, வெயிலோடு வளர்ந்தவன் நான். அதனாலோ என்னவோ, கடலின் உப்புக் காற்றும், சூரியனின் வெப்பமும் எனக்கு எப்போதும் நெருக்கமானவை.

"இமயம் முதல் குமரி வரை" என்று புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம்.

ஆனால், அந்த "குமரி" என் வாழ்க்கையில் ஒரு பாடப்புத்தக வரியாக இல்லாமல், நினைவுகளால் நிரம்பிய இடமாக மாறிவிட்டது.

சிறு வயதில் என் பள்ளி ஆசிரியர் என் கையைப் பிடித்து இந்த மண்ணை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

வாலிப வயதில் நண்பர்களும் நண்பிகளும் கைகோர்த்து வந்தோம்.

காலம் இன்னும் கொஞ்சம் நகர்ந்தது.

எங்கள் வீட்டின் அடுத்த தலைமுறையின் சிறிய கைகளைப் பிடித்து, "இது தான் கன்னியாகுமாரி..." என்று பெருமையோடு காட்டினேன்.

இந்த முறை மட்டும் அந்தப் பயணம் வேறுபட்டிருந்தது.

என் பெற்றோரின் கைகளைப் பிடித்து அவர்களை அழைத்து வந்தேன்.

விவேகானந்தர் பாறைக்குச் செல்லும் படகு ஒவ்வொரு அலையிலும் உயர்ந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்பா அருகிலிருந்த கைப்பிடியை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாகப் பிடித்தார்.

அந்த ஒரு நொடியில்...

சிறு வயதில் அவர் என் கையைப் பிடித்து நடத்திய நாட்கள் எல்லாம் கண்முன்னே ஓடின.

அந்த அலைகளை விட என் நினைவுகள்தான் அதிகமாக அசைந்தன.

அன்றுதான் புரிந்தது...

சிறு வயதில் நம்மை யாரோ கைபிடித்து உலகத்தை அறிமுகப்படுத்துவார்கள்.

ஒரு நாள், அதே கைகளை நாம் பிடித்து நடத்த வேண்டிய காலமும் வரும்.

வயோதிகம் எல்லோருக்கும் வரும்.

ஆனால் அது நம் பெற்றோரிடம் வரும்போது மட்டும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள மனம் மறுக்கிறது.

அந்த உண்மையை எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த மண் கன்னியாகுமாரி.

அதனால்தான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன்...

சில இடங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில இடங்களுக்கு நம்மைப் பிடித்துவிடும்.

கன்னியாகுமாரி என்னை அப்படித்தான் பிடித்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் அங்கு செல்லும் போது, கன்னியாகுமாரி பகவதி அம்மன் மீண்டும் அழைத்திருக்கிறார் என்ற உணர்வு வரும்.

காலை சூரியன் கடலில் இருந்து மெதுவாக எழும் காட்சியைப் பார்ப்பது...

அலைகளோடு குழந்தைகளைப் போல விளையாடுவது...

படகில் ஏறி விவேகானந்தர் பாறையை அடைவது...

மூன்று கடல்கள் சங்கமிக்கும் அந்த எல்லையற்ற நீலத்தை அமைதியாக நின்று ரசிப்பது...

தியானம் என்றால் என்னவென்று தெரியாத வயதிலேயே, அமைதிக்கும் ஒரு மொழி இருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொடுத்த இடம் அது.

இன்று வானைத் தொடும் திருவள்ளுவர் சிலையும், கண்ணாடிப் பாலமும் அந்த அழகுக்கு மேலும் ஒரு பெருமையைச் சேர்த்திருக்கின்றன.

கன்னியாகுமாரியில் ஒரு பழக்கம் மட்டும் இன்னும் மாறவில்லை.

அங்குள்ள கடைகளில் ஒரு கவ்பாய் தொப்பி வாங்குவது.

பிறகு, மொபைலில் எத்தனை புகைப்படங்கள் எடுத்தாலும், அங்குள்ள புகைப்படக் கலைஞரை அழைத்து குடும்பத்தோடு ஒரு புகைப்படம் எடுப்பது.

ஏனென்றால், அந்த ஒரு புகைப்படத்தில் நம் நினைவுகள் மட்டுமல்ல...

அவருடைய வாழ்வாதாரமும் இருக்கிறது.

இந்த உலகத்தில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்துதான் வாழ்கிறோம்.

இந்த முறை எங்கள் குடும்பப் புகைப்படத்தை எடுத்த புகைப்படக் கலைஞர் "சிரிங்க..." என்றார்.

நாங்களும் சிரித்தோம்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் சிரித்தது முகங்கள் மட்டும் இல்லை.

பல வருட நினைவுகளும்.

ஒவ்வொரு முறை கன்னியாகுமாரியை விட்டு திரும்பும் போதும், "மீண்டும் வா..." என்று யாரோ மெதுவாக அழைப்பது போல இருக்கும்.

அது கடலா...

காற்றா...

பகவதி அம்மனின் அருளா...

இல்லை என் சிறுவயது நினைவுகளா...

எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெரியும்.

சில இடங்கள் நம்மை மறப்பதில்லை.

கன்னியாகுமாரி... என்னை இன்னும் மறக்கவில்லை.

– ராஜா.க ✍🏻✍🏻

திருச்செந்தூரில் பிறந்தவன். நினைவுகளைத் தேடி பயணிப்பவன்.

 

என் பார்வையில் 'சின்ன வீடு' மற்றும் K. பாக்யராஜ்

ஒரு படைப்பாளியின் மறைவு என்பது ஒரு மனிதரை இழப்பது மட்டுமல்ல.

ஒரு காலத்தின் கதை சொல்லும் மொழியையே இழப்பது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பெயர் K. பாக்யராஜ்.

அவர் மறைந்த செய்தியை கேட்டவுடன், எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வந்த படம் 'சின்ன வீடு'.

அந்த படம் வெளியானபோது நான் பிறந்திருக்கவில்லை.

90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாக பார்த்தேன்.

உண்மையைச் சொன்னால், பதின்ம வயதில் அந்தப் படத்தின் சில காட்சிகள்தான் முதலில் என்னை ஈர்த்தது. ஆனால் வயதும், வாழ்க்கை அனுபவமும் அதிகரித்த பிறகு அதே படத்தை மீண்டும் பார்த்தபோது புரிந்தது...

நான் ரசித்தது அந்தக் காட்சிகளை அல்ல.

ஒரு திரைக்கதை மேதையின் சிந்தனையை.

'சின்ன வீடு' ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதை அல்ல.

வெளிப்புற அழகை மட்டுமே வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக நினைக்கும் ஒரு மனிதன், ஒரு பெண்ணின் அன்பு, பொறுப்பு, தியாகம், மன அழகு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணம்தான் அந்த படம்.

திருமணத்திற்கு முன் அழகான பெண்ணைத்தான் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கும் கதாநாயகன்...

திருமணத்திற்குப் பிறகு மனைவியின் அன்பைப் பார்த்து மெதுவாக மாறுகிறான்.

அந்த மாற்றத்தை ஒரு பெரிய வசனத்தால் சொல்லவில்லை.

சிறிய சிறிய காட்சிகளால் உணர வைத்தார் பாக்யராஜ்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று.

மதியத்தில் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார்.

அப்போது அம்மா,

"உனக்கு சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்... அதனால்தான் இரவுக்கு புதிதாக சமைத்தேன்." என்பார்.

அதற்கு அவர்,

"இல்லை... மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்தது. இத்தனை வருடமாக இப்படிப்பட்ட சாப்பாடு சாப்பிட்டதே இல்லை." என்பார்.

அந்த ஒரு வசனத்திற்குப் பிறகு பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்...

அது வெறும் மகிழ்ச்சி அல்ல.

அங்கீகாரம்.

அந்தக் காட்சியில் அவர் மனைவியின் அழகைப் பாராட்டவில்லை.

அவளுடைய அன்பைப் பாராட்டுகிறார்.

அதுதான் அந்தக் காட்சியின் உண்மையான அழகு.

இன்னொரு சிறிய விஷயம்...

பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தை சேர்க்க விடமாட்டாள்.

ஏனெனில் கணவர் B.Com மட்டுமே படித்தவர்.

ஒரு வசனம் கூட இல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் மனதை ஒரு சிறிய விவரத்தின் மூலம் புரிய வைத்திருப்பார் பாக்யராஜ்.

இதுதான் Character Writing.

படம் முழுவதும் அவர் தனது மனைவியை "பாக்கி" என்றே அழைப்பார்.

ஒரு காட்சியில் இயல்பாக,

"உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி..." என்று சொல்வார்.

முதல் முறை அந்த வசனத்தைக் கேட்டபோது அது ஒரு சாதாரண பாராட்டு என்று தோன்றியது.

இன்று மீண்டும் பார்க்கும்போது புரிகிறது...

அந்த ஒரு வரியிலேயே பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் முழு வாழ்க்கையையும் சொல்லிவிடுகிறார்.

அவள் கணவனின் குறைகளைப் பெரிதுபடுத்தவில்லை.

அவரை மாற்ற முயற்சித்தாள்; ஆனால் அவமானப்படுத்தவில்லை.

காதலித்தாள்; ஆனால் தன்னுடைய சுயமரியாதையை இழக்கவில்லை.

மன்னித்தாள்; ஆனால் பலவீனமாக இல்லை.

அதனால்தான் "பெரிய மனசு" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள், அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம்.

ஒரு நல்ல கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவது வேறு.

ஒரே ஒரு வசனத்தில் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை பார்வையாளர்களின் மனதில் நிலைநிறுத்துவது வேறு.

அதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற எழுத்தாளரின் முத்திரை.

அதேபோல்...

80-களின் தமிழ் சினிமாவில் "அம்மா எப்போதும் சரி" என்ற எழுதப்படாத விதி இருந்தது.

ஆனால் 'சின்ன வீடு'வில், மனைவி சரியான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அம்மா தவறான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அதை எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் திரையில் காட்டினார் பாக்யராஜ்.

அந்த காலத்திற்கு அது மிகப்பெரிய தைரியம்.

அதனால்தான் 'சின்ன வீடு' இன்று வரை பேசப்படுகிறது.

இன்று கூட...

"பாக்கியலட்சுமி" என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயர் எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்த ஒரு படத்தின் கதாபாத்திரம் இன்னும் மனதில் வாழ்ந்தால்...

அது நடிகையின் வெற்றி மட்டுமல்ல.

அதை உருவாக்கிய எழுத்தாளரின் வெற்றி.

'சின்ன வீடு' படத்தைப் பார்த்த பிறகுதான்...

நான் K. பாக்யராஜ் படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

ஒவ்வொரு படமும் எனக்கு ஒரு புதிய திரைக்கதைப் பாடமாக இருந்தது.

'ருத்ரா' படத்தில், கிட்டத்தட்ட 45 நிமிடங்கள் கழித்துதான் அந்தக் கதாபாத்திரம் களமிறங்குகிறது. ஆனால் அதன்பிறகு படத்தின் வேகமே மாறிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மூலம் திரைக்கதையின் தாளத்தை எப்படி மாற்றுவது என்பதை அங்கே பார்க்கலாம்.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி'...

வெளிப்படையாக அது ஒரு நகைச்சுவைப் படம்.

ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் திரைக்கதை அமைப்பு வியக்க வைக்கும் அளவுக்கு இறுக்கமாக இருக்கும்.

'முந்தானை முடிச்சு'...

இன்றும் தொலைக்காட்சியில் அந்தப் படம் ஒளிபரப்பானால், சேனலை மாற்ற மனம் வருவதில்லை.

அதுதான் ஒரு காலத்தை வென்ற கிளாசிக் திரைப்படத்தின் அடையாளம்.

'மௌன கீதங்கள்'...

என்னுடைய மிகவும் பிடித்த பாக்யராஜ் படங்களில் ஒன்று.

காதல், குடும்பம், உறவுகள், மனித உணர்வுகள்...

எதையும் மிகைப்படுத்தாமல், வாழ்க்கையைப் போலவே திரையில் வாழ வைத்த படம்.

இந்த எல்லாப் படங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருக்கிறது.

அந்தப் படங்களில் ஹீரோ பாக்யராஜ் அல்ல.

திரைக்கதைதான் ஹீரோ.

ஒரு நடிகரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவரது முகத்திற்காக.

ஒரு எழுத்தாளரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்காக.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் நம்மைச் சிரிக்க வைத்தன.

அவர் எழுதிய கதாபாத்திரங்கள் நம்மை யோசிக்க வைத்தன.

அவர் இயக்கிய காட்சிகள் இன்றும் நம் நினைவில் வாழ்கின்றன.

அதனால்தான் K. பாக்யராஜ் ஒரு வெற்றிகரமான நடிகர் மட்டுமல்ல...

தமிழ் சினிமா கண்ட மிகச் சிறந்த திரைக்கதையாசிரியர்களில் ஒருவரும், மிக முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவரும் ஆவார்.

இன்று அவர் நம்முடன் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் "பாக்கியலட்சுமி" இன்னும் நம்முடன் வாழ்கிறாள்.

'முந்தானை முடிச்சு' இன்னும் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கிறது.

'மௌன கீதங்கள்' இன்னும் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி' இன்னும் திரைக்கதை எப்படி எழுத வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஒரு படைப்பாளி மறையலாம்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களும்...

அவர் எழுதிய திரைக்கதைகளும்...

காலத்தால் ஒருபோதும் அழியாது.

அவை ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் புதிதாகப் பிறந்து, புதிய ரசிகர்களைக் கண்டடையும்.

அதுவே K. பாக்யராஜ் என்ற படைப்பாளியின் உண்மையான வெற்றி.

நன்றி, திரைக்கதை ஜாம்பவான். 🙏🎬

இவன் 

ராஜா க 

 

என் பார்வையில் 'சின்ன வீடு' மற்றும் K. பாக்யராஜ்

ஒரு படைப்பாளியின் மறைவு என்பது ஒரு மனிதரை இழப்பது மட்டுமல்ல.

ஒரு காலத்தின் கதை சொல்லும் மொழியையே இழப்பது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பெயர் K. பாக்யராஜ்.

அவர் மறைந்த செய்தியை கேட்டவுடன், எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வந்த படம் 'சின்ன வீடு'.

அந்த படம் வெளியானபோது நான் பிறந்திருக்கவில்லை.

90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாக பார்த்தேன்.

உண்மையைச் சொன்னால், பதின்ம வயதில் அந்தப் படத்தின் சில காட்சிகள்தான் முதலில் என்னை ஈர்த்தது. ஆனால் வயதும், வாழ்க்கை அனுபவமும் அதிகரித்த பிறகு அதே படத்தை மீண்டும் பார்த்தபோது புரிந்தது...

நான் ரசித்தது அந்தக் காட்சிகளை அல்ல.

ஒரு திரைக்கதை மேதையின் சிந்தனையை.

'சின்ன வீடு' ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதை அல்ல.

வெளிப்புற அழகை மட்டுமே வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக நினைக்கும் ஒரு மனிதன், ஒரு பெண்ணின் அன்பு, பொறுப்பு, தியாகம், மன அழகு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணம்தான் அந்த படம்.

திருமணத்திற்கு முன் அழகான பெண்ணைத்தான் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கும் கதாநாயகன்...

திருமணத்திற்குப் பிறகு மனைவியின் அன்பைப் பார்த்து மெதுவாக மாறுகிறான்.

அந்த மாற்றத்தை ஒரு பெரிய வசனத்தால் சொல்லவில்லை.

சிறிய சிறிய காட்சிகளால் உணர வைத்தார் பாக்யராஜ்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று.

மதியத்தில் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார்.

அப்போது அம்மா,

"உனக்கு சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்... அதனால்தான் இரவுக்கு புதிதாக சமைத்தேன்." என்பார்.

அதற்கு அவர்,

"இல்லை... மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்தது. இத்தனை வருடமாக இப்படிப்பட்ட சாப்பாடு சாப்பிட்டதே இல்லை." என்பார்.

அந்த ஒரு வசனத்திற்குப் பிறகு பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்...

அது வெறும் மகிழ்ச்சி அல்ல.

அங்கீகாரம்.

அந்தக் காட்சியில் அவர் மனைவியின் அழகைப் பாராட்டவில்லை.

அவளுடைய அன்பைப் பாராட்டுகிறார்.

அதுதான் அந்தக் காட்சியின் உண்மையான அழகு.

இன்னொரு சிறிய விஷயம்...

பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தை சேர்க்க விடமாட்டாள்.

ஏனெனில் கணவர் B.Com மட்டுமே படித்தவர்.

ஒரு வசனம் கூட இல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் மனதை ஒரு சிறிய விவரத்தின் மூலம் புரிய வைத்திருப்பார் பாக்யராஜ்.

இதுதான் Character Writing.

படம் முழுவதும் அவர் தனது மனைவியை "பாக்கி" என்றே அழைப்பார்.

ஒரு காட்சியில் இயல்பாக,

"உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி..." என்று சொல்வார்.

முதல் முறை அந்த வசனத்தைக் கேட்டபோது அது ஒரு சாதாரண பாராட்டு என்று தோன்றியது.

இன்று மீண்டும் பார்க்கும்போது புரிகிறது...

அந்த ஒரு வரியிலேயே பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் முழு வாழ்க்கையையும் சொல்லிவிடுகிறார்.

அவள் கணவனின் குறைகளைப் பெரிதுபடுத்தவில்லை.

அவரை மாற்ற முயற்சித்தாள்; ஆனால் அவமானப்படுத்தவில்லை.

காதலித்தாள்; ஆனால் தன்னுடைய சுயமரியாதையை இழக்கவில்லை.

மன்னித்தாள்; ஆனால் பலவீனமாக இல்லை.

அதனால்தான் "பெரிய மனசு" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள், அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம்.

ஒரு நல்ல கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவது வேறு.

ஒரே ஒரு வசனத்தில் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை பார்வையாளர்களின் மனதில் நிலைநிறுத்துவது வேறு.

அதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற எழுத்தாளரின் முத்திரை.

அதேபோல்...

80-களின் தமிழ் சினிமாவில் "அம்மா எப்போதும் சரி" என்ற எழுதப்படாத விதி இருந்தது.

ஆனால் 'சின்ன வீடு'வில், மனைவி சரியான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அம்மா தவறான இடத்தில் இருக்கிறார்.

அதை எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் திரையில் காட்டினார் பாக்யராஜ்.

அந்த காலத்திற்கு அது மிகப்பெரிய தைரியம்.

அதனால்தான் 'சின்ன வீடு' இன்று வரை பேசப்படுகிறது.

இன்று கூட...

"பாக்கியலட்சுமி" என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயர் எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்த ஒரு படத்தின் கதாபாத்திரம் இன்னும் மனதில் வாழ்ந்தால்...

அது நடிகையின் வெற்றி மட்டுமல்ல.

அதை உருவாக்கிய எழுத்தாளரின் வெற்றி.

'சின்ன வீடு' படத்தைப் பார்த்த பிறகுதான்...

நான் K. பாக்யராஜ் படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

ஒவ்வொரு படமும் எனக்கு ஒரு புதிய திரைக்கதைப் பாடமாக இருந்தது.

'ருத்ரா' படத்தில், கிட்டத்தட்ட 45 நிமிடங்கள் கழித்துதான் அந்தக் கதாபாத்திரம் களமிறங்குகிறது. ஆனால் அதன்பிறகு படத்தின் வேகமே மாறிவிடுகிறது. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மூலம் திரைக்கதையின் தாளத்தை எப்படி மாற்றுவது என்பதை அங்கே பார்க்கலாம்.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி'...

வெளிப்படையாக அது ஒரு நகைச்சுவைப் படம்.

ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் திரைக்கதை அமைப்பு வியக்க வைக்கும் அளவுக்கு இறுக்கமாக இருக்கும்.

'முந்தானை முடிச்சு'...

இன்றும் தொலைக்காட்சியில் அந்தப் படம் ஒளிபரப்பானால், சேனலை மாற்ற மனம் வருவதில்லை.

அதுதான் ஒரு காலத்தை வென்ற கிளாசிக் திரைப்படத்தின் அடையாளம்.

'மௌன கீதங்கள்'...

என்னுடைய மிகவும் பிடித்த பாக்யராஜ் படங்களில் ஒன்று.

காதல், குடும்பம், உறவுகள், மனித உணர்வுகள்...

எதையும் மிகைப்படுத்தாமல், வாழ்க்கையைப் போலவே திரையில் வாழ வைத்த படம்.

இந்த எல்லாப் படங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருக்கிறது.

அந்தப் படங்களில் ஹீரோ பாக்யராஜ் அல்ல.

திரைக்கதைதான் ஹீரோ.

ஒரு நடிகரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவரது முகத்திற்காக.

ஒரு எழுத்தாளரை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்காக.

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் நம்மைச் சிரிக்க வைத்தன.

அவர் எழுதிய கதாபாத்திரங்கள் நம்மை யோசிக்க வைத்தன.

அவர் இயக்கிய காட்சிகள் இன்றும் நம் நினைவில் வாழ்கின்றன.

அதனால்தான் K. பாக்யராஜ் ஒரு வெற்றிகரமான நடிகர் மட்டுமல்ல...

தமிழ் சினிமா கண்ட மிகச் சிறந்த திரைக்கதையாசிரியர்களில் ஒருவரும், மிக முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவரும் ஆவார்.

இன்று அவர் நம்முடன் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் "பாக்கியலட்சுமி" இன்னும் நம்முடன் வாழ்கிறாள்.

'முந்தானை முடிச்சு' இன்னும் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கிறது.

'மௌன கீதங்கள்' இன்னும் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.

'ஓர் ஊரில் ஒரு ராஜகுமாரி' இன்னும் திரைக்கதை எப்படி எழுத வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஒரு படைப்பாளி மறையலாம்.

ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களும்...

அவர் எழுதிய திரைக்கதைகளும்...

காலத்தால் ஒருபோதும் அழியாது.

அவை ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் புதிதாகப் பிறந்து, புதிய ரசிகர்களைக் கண்டடையும்.

அதுவே K. பாக்யராஜ் என்ற படைப்பாளியின் உண்மையான வெற்றி.

நன்றி, திரைக்கதை ஜாம்பவான். 🙏🎬

இவன் 

ராஜா க 

 ஒரு காலத்தை உருவாக்கிய மும்மூர்த்திகள் – தமிழ் சினிமாவின் மறக்க முடியாத கூட்டணிகள்

நம் பாரம்பரியத்தில் "மும்மூர்த்திகள்" என்ற உவமைக்கு ஒரு தனி இடம் உண்டு. அது மூன்று தெய்வங்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; ஒரு முழுமையான படைப்பின் மூன்று பரிமாணங்களை நினைவூட்டும் ஒரு சிந்தனையும் கூட.

அதேபோல, தமிழ் சினிமாவிலும் சில காலங்களை மூன்று படைப்பாளிகள் சேர்ந்து வடிவமைத்திருக்கிறார்கள்.

ஒருவர் கதைகளுக்கு உயிர் கொடுத்தார்.

ஒருவர் அந்த உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகள் கொடுத்தார்.

மற்றொருவர் அந்த வார்த்தைகளுக்கு உயிர் தந்த இசையை வழங்கினார்.

ஒரு சிறந்த திரைப்படம் உருவாக பல நூறு பேரின் உழைப்பு தேவை. ஆனால், ஒரு தலைமுறையின் மனதில் நிலைத்து நிற்கும் திரைப்படங்களை உருவாக்கியதில் இயக்குநர், பாடலாசிரியர், இசையமைப்பாளர் ஆகிய மூவரின் பங்களிப்பு அளவிட முடியாதது.

ஒரு காலத்தின் அடையாளங்கள்

MSV • கண்ணதாசன் • K. பாலச்சந்தர்

இசை, இலக்கியம், மனித உறவுகள்—இந்த மூன்றையும் ஒன்றாக இணைத்து தமிழ் சினிமாவிற்கு புதிய உயரத்தை அளித்த காலம்.

இளையராஜா • வைரமுத்து • பாரதிராஜா

கிராமத்தின் மண்வாசனையை இசையிலும், கவிதையிலும், காட்சிகளிலும் உணர வைத்த தலைமுறை.

ஷங்கர் • A.R. ரஹ்மான் • வைரமுத்து

பிரம்மாண்டம், தொழில்நுட்பம், உலகத் தர இசை, கவித்துவமான வரிகள்—தமிழ் சினிமாவை உலக அரங்கில் பேச வைத்த கூட்டணி.

செல்வராகவன் • யுவன் ஷங்கர் ராஜா • நா. முத்துக்குமார்

இளைஞர்களின் மனக்குழப்பம், காதல், தனிமை, வாழ்க்கையின் சொல்லப்படாத உணர்வுகளை இசையாலும், வரிகளாலும், காட்சிகளாலும் மனதில் பதித்த தலைமுறை.

இவர்கள் வெறும் வெற்றிக் கூட்டணிகள் அல்ல.

ஒரு தலைமுறையின் காதல் மொழியை உருவாக்கியவர்கள்.

ஒரு தலைமுறையின் இசை ரசனையை மாற்றியவர்கள்.

ஒரு தலைமுறையின் உணர்வுகளுக்கு வடிவம் கொடுத்தவர்கள்.

அதனால்தான், சில கூட்டணிகள் வெற்றிப் படங்களை மட்டும் உருவாக்குவதில்லை.

அவர்கள் ஒரு காலத்தையே உருவாக்குகிறார்கள்.

இன்று அந்தப் படங்களை மீண்டும் பார்க்கும்போது, நாம் கதையை மட்டும் நினைவுகூர்வதில்லை.

அந்த காலத்தையும், அந்த இசையையும், அந்த உணர்வுகளையும், நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியையும் மீண்டும் வாழ்கிறோம்.

அதுவே காலத்தை வென்ற படைப்பாளிகளின் உண்மையான வெற்றி.

இவன் 

ராஜா க

 ஒரு காலத்தை உருவாக்கிய மும்மூர்த்திகள் – தமிழ் சினிமாவின் மறக்க முடியாத கூட்டணிகள்

நம் பாரம்பரியத்தில் "மும்மூர்த்திகள்" என்ற உவமைக்கு ஒரு தனி இடம் உண்டு. அது மூன்று தெய்வங்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; ஒரு முழுமையான படைப்பின் மூன்று பரிமாணங்களை நினைவூட்டும் ஒரு சிந்தனையும் கூட.

அதேபோல, தமிழ் சினிமாவிலும் சில காலங்களை மூன்று படைப்பாளிகள் சேர்ந்து வடிவமைத்திருக்கிறார்கள்.

ஒருவர் கதைகளுக்கு உயிர் கொடுத்தார்.

ஒருவர் அந்த உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகள் கொடுத்தார்.

மற்றொருவர் அந்த வார்த்தைகளுக்கு உயிர் தந்த இசையை வழங்கினார்.

ஒரு சிறந்த திரைப்படம் உருவாக பல நூறு பேரின் உழைப்பு தேவை. ஆனால், ஒரு தலைமுறையின் மனதில் நிலைத்து நிற்கும் திரைப்படங்களை உருவாக்கியதில் இயக்குநர், பாடலாசிரியர், இசையமைப்பாளர் ஆகிய மூவரின் பங்களிப்பு அளவிட முடியாதது.

ஒரு காலத்தின் அடையாளங்கள்

MSV • கண்ணதாசன் • K. பாலச்சந்தர்

இசை, இலக்கியம், மனித உறவுகள்—இந்த மூன்றையும் ஒன்றாக இணைத்து தமிழ் சினிமாவிற்கு புதிய உயரத்தை அளித்த காலம்.

இளையராஜா • வைரமுத்து • பாரதிராஜா

கிராமத்தின் மண்வாசனையை இசையிலும், கவிதையிலும், காட்சிகளிலும் உணர வைத்த தலைமுறை.

ஷங்கர் • A.R. ரஹ்மான் • வைரமுத்து

பிரம்மாண்டம், தொழில்நுட்பம், உலகத் தர இசை, கவித்துவமான வரிகள்—தமிழ் சினிமாவை உலக அரங்கில் பேச வைத்த கூட்டணி.

செல்வராகவன் • யுவன் ஷங்கர் ராஜா • நா. முத்துக்குமார்

இளைஞர்களின் மனக்குழப்பம், காதல், தனிமை, வாழ்க்கையின் சொல்லப்படாத உணர்வுகளை இசையாலும், வரிகளாலும், காட்சிகளாலும் மனதில் பதித்த தலைமுறை.

இவர்கள் வெறும் வெற்றிக் கூட்டணிகள் அல்ல.

ஒரு தலைமுறையின் காதல் மொழியை உருவாக்கியவர்கள்.

ஒரு தலைமுறையின் இசை ரசனையை மாற்றியவர்கள்.

ஒரு தலைமுறையின் உணர்வுகளுக்கு வடிவம் கொடுத்தவர்கள்.

அதனால்தான், சில கூட்டணிகள் வெற்றிப் படங்களை மட்டும் உருவாக்குவதில்லை.

அவர்கள் ஒரு காலத்தையே உருவாக்குகிறார்கள்.

இன்று அந்தப் படங்களை மீண்டும் பார்க்கும்போது, நாம் கதையை மட்டும் நினைவுகூர்வதில்லை.

அந்த காலத்தையும், அந்த இசையையும், அந்த உணர்வுகளையும், நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியையும் மீண்டும் வாழ்கிறோம்.

அதுவே காலத்தை வென்ற படைப்பாளிகளின் உண்மையான வெற்றி.

இவன் 

ராஜா க

 

சிலர் சிரிப்பால் நினைவில் நிற்பார்கள்.

சிலர் பேச்சால் மனதில் நிற்பார்கள்.

ஆனால் சிலர்...

அவர்களின் கண்களால் மட்டும்

நம்முள் ஒரு இடத்தை உருவாக்கி விடுவார்கள்.

நீ எத்தனை முறை

உன் கண்களின் புகைப்படத்தைப் பகிர்ந்தாலும்,

அதை நான் வெறும் புகைப்படமாகப் பார்ப்பதில்லை.

ஒவ்வொரு முறையும்

புதிதாக திறக்கும்

ஒரு கவிதையின் கதவாகத்தான் பார்க்கிறேன்.

உன்னை முதல் முறையாகப் பார்க்கவில்லை.

ஆனால்,

ஒவ்வொரு முறையும்

உன் கண்கள் என் கண்களைத் தொடும்போது,

வார்த்தைகள் வருவதில்லை.

வியப்புதான் வருகிறது.

கவிதை எழுத நினைக்கிறேன்.

ஆனால்,

என்னை அறியாமலே

கவிதையாக மாறி நிற்கிறேன்.

"என் கண்களில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது?"

என்று

குறும்பாய் கேட்கும் உன் கண்களுக்கு,

எப்படி சொல்வது?

இந்த மண்ணில் பிறந்த

ஒரு புதுக் குழந்தை,

முதல் முறையாக

வானத்தையும்,

வண்ணங்களையும்,

வாழ்க்கையையும்

விரிந்த விழிகளால்

வியந்து பார்ப்பதைப் போல,

உன் கண்களை

ஒவ்வொரு முறையும்

புதிதாகப் பார்க்கிறேன்.

நேற்று பார்த்த கண்கள்தான்.

ஆனால் இன்று,

அதில் ஒரு புதிய நிலவு உதிக்கிறது.

இன்று பார்த்த கண்கள்தான்.

ஆனால் நாளை,

அதில் ஒரு புதிய உலகம் பிறக்கிறது.

அதனால்தான்,

உன் கண்களைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நொடியும்,

நான் காதலனாக இருப்பதில்லை.

இந்த உலகத்தை

முதல் முறையாகக் காணும்

ஒரு குழந்தையாகி விடுகிறேன்.

அந்த வியப்பின் பெயர்தான்

என் கவிதை.

அந்த கவிதையின் முகவரிதான்

உன் கண்கள்.

இவன் 

ராஜா க ✍🏻

 

சிலர் சிரிப்பால் நினைவில் நிற்பார்கள்.

சிலர் பேச்சால் மனதில் நிற்பார்கள்.

ஆனால் சிலர்...

அவர்களின் கண்களால் மட்டும்

நம்முள் ஒரு இடத்தை உருவாக்கி விடுவார்கள்.

நீ எத்தனை முறை

உன் கண்களின் புகைப்படத்தைப் பகிர்ந்தாலும்,

அதை நான் வெறும் புகைப்படமாகப் பார்ப்பதில்லை.

ஒவ்வொரு முறையும்

புதிதாக திறக்கும்

ஒரு கவிதையின் கதவாகத்தான் பார்க்கிறேன்.

உன்னை முதல் முறையாகப் பார்க்கவில்லை.

ஆனால்,

ஒவ்வொரு முறையும்

உன் கண்கள் என் கண்களைத் தொடும்போது,

வார்த்தைகள் வருவதில்லை.

வியப்புதான் வருகிறது.

கவிதை எழுத நினைக்கிறேன்.

ஆனால்,

என்னை அறியாமலே

கவிதையாக மாறி நிற்கிறேன்.

"என் கண்களில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது?"

என்று

குறும்பாய் கேட்கும் உன் கண்களுக்கு,

எப்படி சொல்வது?

இந்த மண்ணில் பிறந்த

ஒரு புதுக் குழந்தை,

முதல் முறையாக

வானத்தையும்,

வண்ணங்களையும்,

வாழ்க்கையையும்

விரிந்த விழிகளால்

வியந்து பார்ப்பதைப் போல,

உன் கண்களை

ஒவ்வொரு முறையும்

புதிதாகப் பார்க்கிறேன்.

நேற்று பார்த்த கண்கள்தான்.

ஆனால் இன்று,

அதில் ஒரு புதிய நிலவு உதிக்கிறது.

இன்று பார்த்த கண்கள்தான்.

ஆனால் நாளை,

அதில் ஒரு புதிய உலகம் பிறக்கிறது.

அதனால்தான்,

உன் கண்களைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நொடியும்,

நான் காதலனாக இருப்பதில்லை.

இந்த உலகத்தை

முதல் முறையாகக் காணும்

ஒரு குழந்தையாகி விடுகிறேன்.

அந்த வியப்பின் பெயர்தான்

என் கவிதை.

அந்த கவிதையின் முகவரிதான்

உன் கண்கள்.

இவன் 

ராஜா க ✍🏻

 ​🎬 29 — சினிமா விமர்சனம் ☕🌾

​காஃபியோட ருசி அதை நாம குடிக்கிற இடத்தை பொறுத்து மாறலாம், ஆனா காஃபி ஒண்ணுதான். காதலும் அப்படித்தான். அது எல்லாத்துக்கும் பொதுவானதுதான். ஆனா, அதை தமிழ் சினிமாவுல எந்தக் களத்துல வச்சு, எவ்வளவு எதார்த்தமா சொல்றாங்கன்றதுல தான் ரசிகனோட மனசுக்குள்ள அந்தப் படம் போய்ப் உட்காருது. ✨

​🧑‍🤝‍🧑 கதை சுருக்கம்:

​29 வயசுல ஒரு பையன், 21 வயசுல ஒரு பொண்ணு. ரெண்டு பேருக்கும் இடையில வர்ற காதல், அப்புறம் எதிர்பாராம நடக்குற பிரிவு. அந்தப் பிரிவுக்கு அப்புறமா அவங்க வாழ்க்கையை எப்படி எதிர்கொள்றாங்க, எப்படித் தேத்திக்கிறாங்கங்கிறதுதான் இந்த '29' படத்தோட கதை.

​📊 SPEEDOMETER RATINGS & EMOTION METERS

​(கீழே உள்ள மீட்டர்கள் படத்தின் தன்மையை துல்லியமாக காட்டும்)

​1. காதல் & எமோஷன் (Romance & Emotions Meter)

🟢🟢🟢🟢🟡 | 90% - டாப் நாட்ச்!

​விளக்கம்: காதலைச் சொன்னதும் சரி, பிரிவைச் சொன்னதும் சரி... நெஞ்சைத் தொடுது.

​2. வசனங்கள் (Dialogues Meter)

🟢🟢🟢🟢🟢 | 96% - பக்கா ரியலிஸ்டிக்!

​விளக்கம்: பாஸ்கர் சக்தி பாணியில் சாமான்யனின் எதார்த்தக் கவிதை. வசனங்கள் தான் படத்தின் முதுகெலும்பு.

​3. காமெடி (Comedy Meter)

🟢🟢🟡⚪⚪ | 50% - ஆங்காங்கே ரசிக்க வைக்கும்!

​விளக்கம்: கதையோடு ஒட்டிய இயல்பான நகைச்சுவை.

​4. ஆக்ஷன் & புரட்சி (Action & Drama Meter)

🟢🟡⚪⚪⚪ | 30% - ஓட்டவில்லை!

​விளக்கம்: செகண்ட் ஹாஃபில் வரும் அந்த 'புரட்சி மோடு' படத்திற்கு செட் ஆகவில்லை.

​⏱️ SCREENPLAY DASHBOARD (திரைக்கதை வேகம்)

​முதல் பாதி (First Half): [🔴]—[🟠]—[🟡]—[🟢]—[👉90%] 🚀 செம்ம ஸ்பீடு, எமோஷனல் கனெக்ட் சூப்பர்!

​இரண்டாம் பாதி (Second Half): [🔴]—[🟠]—[👉50%]—[🟢]—[⚪] 📉 வண்டி தடம் மாறி லூப் லைனில் சிக்கிக்கொள்கிறது.

​வில்லன் வெயிட்டேஜ் (Villain Weightage): [🔴]—[👉20%]—[🟡]—[🟢]—[⚪] 🤖 VIP படத்து 'டம்மி' வில்லன் மாடல்.

​🌾 படத்தின் பலங்கள் (The Positives):

​வசனங்கள்: பாசாங்கு இல்லாத எதார்த்தமான வரிகள். காதலைச் சொன்ன விதம் ரொம்பப் புதுசு. மனசுல நச்சுனு தைக்கிற சில டயலாக்ஸ்:

​"அவ பேரை முதன்முதலா எழுதும்போது எனக்குத் தெரியாதுப்பா... என் ஆயுசு முடியுற வரைக்கும் அந்தப் பேரைத்தான் நான் உச்சரிக்கப் போறேன்னு!" 🥺🎯

"என்னைத் தொட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா? இல்லை என்னை தொட்டுட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா?" (நெருக்கமான கேள்வி!)

"திருப்பிப் போட்ட திருக்குறள் மாதிரி உன் உதடு..." 💋 (அழகான உவமை).

​இயல்பான காதல்: முதல் பாதியில வர்ற காதலும் சரி, அவங்க பிரியுற இடமும் சரி... எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாம அவ்வளவு அழகா இருக்கு.

​நடிப்புத்திறன்: விஜி தலையைத் தொட்டு "நாம பிரிஞ்சிடலாம்"னு சொல்ற அந்த ஒரு இடத்துல சத்யாவோட நடிப்பு இருக்கே... அப்படியே கண்ணுல தண்ணி வரவச்சிருது. 🥹❤️👌🏼 ரெண்டு பேரும் போட்டி போட்டு நடிச்சிருக்காங்க. ப்ரீத்தி கொள்ளை அழகு, மனசைக் கொள்ளையடிச்சிடுறாங்க. ❤️🫠

​இசை: "சிலே சிலே" பாட்டு மனசுக்குள்ளேயே ஒரு மெல்லிய ராகமா ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. பிஜிஎம் படத்தோட எமோஷனை நல்லா தாங்கிப் பிடிக்குது. 🎵

​⚠️ படத்தின் பலவீனங்கள் (The Negatives):

​தடம் மாறிய செகண்ட் ஹாஃப்: முதல் பாதியில இருந்த அந்த யதார்த்தம், இரண்டாம் பாதியில அப்படியே தலைகீழா மாறிடுது. திடீர்னு ஒரு 'புரட்சி mோடுக்கு' மாறுறதால, நம்மால கதையோடு முழுசா ஒட்ட முடியாம ஒரு அந்நியத்தன்மை வந்துடுது.

​வில்லன் கேரக்டர்: 'VIP' படத்துல வர்ற மாதிரி ரொம்ப வீக்கான வில்லன். அவரோடப் பகுதிகள் கதையோடு ஒட்டவே இல்லை, சுணக்கம் தருது.

​📋 பாட்டம் லைன் (Final Verdict):

​First Half: 💪🏻💪🏻💪🏻💪🏻 (மனசைத் தொட்டது)

​Second Half: 💪🏻💪🏻 (கொஞ்சம் சுமார்தான்)

​இவன்,

✍️ ராஜா. க

 ​🎬 29 — சினிமா விமர்சனம் ☕🌾

​காஃபியோட ருசி அதை நாம குடிக்கிற இடத்தை பொறுத்து மாறலாம், ஆனா காஃபி ஒண்ணுதான். காதலும் அப்படித்தான். அது எல்லாத்துக்கும் பொதுவானதுதான். ஆனா, அதை தமிழ் சினிமாவுல எந்தக் களத்துல வச்சு, எவ்வளவு எதார்த்தமா சொல்றாங்கன்றதுல தான் ரசிகனோட மனசுக்குள்ள அந்தப் படம் போய்ப் உட்காருது. ✨

​🧑‍🤝‍🧑 கதை சுருக்கம்:

​29 வயசுல ஒரு பையன், 21 வயசுல ஒரு பொண்ணு. ரெண்டு பேருக்கும் இடையில வர்ற காதல், அப்புறம் எதிர்பாராம நடக்குற பிரிவு. அந்தப் பிரிவுக்கு அப்புறமா அவங்க வாழ்க்கையை எப்படி எதிர்கொள்றாங்க, எப்படித் தேத்திக்கிறாங்கங்கிறதுதான் இந்த '29' படத்தோட கதை.

​📊 SPEEDOMETER RATINGS & EMOTION METERS

​(கீழே உள்ள மீட்டர்கள் படத்தின் தன்மையை துல்லியமாக காட்டும்)

​1. காதல் & எமோஷன் (Romance & Emotions Meter)

🟢🟢🟢🟢🟡 | 90% - டாப் நாட்ச்!

​விளக்கம்: காதலைச் சொன்னதும் சரி, பிரிவைச் சொன்னதும் சரி... நெஞ்சைத் தொடுது.

​2. வசனங்கள் (Dialogues Meter)

🟢🟢🟢🟢🟢 | 96% - பக்கா ரியலிஸ்டிக்!

​விளக்கம்: பாஸ்கர் சக்தி பாணியில் சாமான்யனின் எதார்த்தக் கவிதை. வசனங்கள் தான் படத்தின் முதுகெலும்பு.

​3. காமெடி (Comedy Meter)

🟢🟢🟡⚪⚪ | 50% - ஆங்காங்கே ரசிக்க வைக்கும்!

​விளக்கம்: கதையோடு ஒட்டிய இயல்பான நகைச்சுவை.

​4. ஆக்ஷன் & புரட்சி (Action & Drama Meter)

🟢🟡⚪⚪⚪ | 30% - ஓட்டவில்லை!

​விளக்கம்: செகண்ட் ஹாஃபில் வரும் அந்த 'புரட்சி மோடு' படத்திற்கு செட் ஆகவில்லை.

​⏱️ SCREENPLAY DASHBOARD (திரைக்கதை வேகம்)

​முதல் பாதி (First Half): [🔴]—[🟠]—[🟡]—[🟢]—[👉90%] 🚀 செம்ம ஸ்பீடு, எமோஷனல் கனெக்ட் சூப்பர்!

​இரண்டாம் பாதி (Second Half): [🔴]—[🟠]—[👉50%]—[🟢]—[⚪] 📉 வண்டி தடம் மாறி லூப் லைனில் சிக்கிக்கொள்கிறது.

​வில்லன் வெயிட்டேஜ் (Villain Weightage): [🔴]—[👉20%]—[🟡]—[🟢]—[⚪] 🤖 VIP படத்து 'டம்மி' வில்லன் மாடல்.

​🌾 படத்தின் பலங்கள் (The Positives):

​வசனங்கள்: பாசாங்கு இல்லாத எதார்த்தமான வரிகள். காதலைச் சொன்ன விதம் ரொம்பப் புதுசு. மனசுல நச்சுனு தைக்கிற சில டயலாக்ஸ்:

​"அவ பேரை முதன்முதலா எழுதும்போது எனக்குத் தெரியாதுப்பா... என் ஆயுசு முடியுற வரைக்கும் அந்தப் பேரைத்தான் நான் உச்சரிக்கப் போறேன்னு!" 🥺🎯

"என்னைத் தொட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா? இல்லை என்னை தொட்டுட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா?" (நெருக்கமான கேள்வி!)

"திருப்பிப் போட்ட திருக்குறள் மாதிரி உன் உதடு..." 💋 (அழகான உவமை).

​இயல்பான காதல்: முதல் பாதியில வர்ற காதலும் சரி, அவங்க பிரியுற இடமும் சரி... எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாம அவ்வளவு அழகா இருக்கு.

​நடிப்புத்திறன்: விஜி தலையைத் தொட்டு "நாம பிரிஞ்சிடலாம்"னு சொல்ற அந்த ஒரு இடத்துல சத்யாவோட நடிப்பு இருக்கே... அப்படியே கண்ணுல தண்ணி வரவச்சிருது. 🥹❤️👌🏼 ரெண்டு பேரும் போட்டி போட்டு நடிச்சிருக்காங்க. ப்ரீத்தி கொள்ளை அழகு, மனசைக் கொள்ளையடிச்சிடுறாங்க. ❤️🫠

​இசை: "சிலே சிலே" பாட்டு மனசுக்குள்ளேயே ஒரு மெல்லிய ராகமா ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. பிஜிஎம் படத்தோட எமோஷனை நல்லா தாங்கிப் பிடிக்குது. 🎵

​⚠️ படத்தின் பலவீனங்கள் (The Negatives):

​தடம் மாறிய செகண்ட் ஹாஃப்: முதல் பாதியில இருந்த அந்த யதார்த்தம், இரண்டாம் பாதியில அப்படியே தலைகீழா மாறிடுது. திடீர்னு ஒரு 'புரட்சி mோடுக்கு' மாறுறதால, நம்மால கதையோடு முழுசா ஒட்ட முடியாம ஒரு அந்நியத்தன்மை வந்துடுது.

​வில்லன் கேரக்டர்: 'VIP' படத்துல வர்ற மாதிரி ரொம்ப வீக்கான வில்லன். அவரோடப் பகுதிகள் கதையோடு ஒட்டவே இல்லை, சுணக்கம் தருது.

​📋 பாட்டம் லைன் (Final Verdict):

​First Half: 💪🏻💪🏻💪🏻💪🏻 (மனசைத் தொட்டது)

​Second Half: 💪🏻💪🏻 (கொஞ்சம் சுமார்தான்)

​இவன்,

✍️ ராஜா. க

 நண்பர்களும் புரிதலும்

இன்று நண்பர்களுக்கிடையே ஏற்படும் பல குழப்பங்களுக்கும், மனக்கசப்புகளுக்கும் முக்கிய காரணம் என்ன என்று யோசித்தால், என் மனதில் முதலில் தோன்றும் வார்த்தை — "புரிதல்".

நண்பர்களுக்குள் அந்த புரிதல் இருந்துவிட்டால், பல பிரச்சினைகள் உருவாகவே உருவாகாது. சாதாரணமாக நடந்த சம்பவங்கள் கூட, வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாத அழகான நினைவுகளாக மனதில் பதிந்துவிடும்.

அப்படி என் கல்லூரி வாழ்க்கையில் நடந்த இரண்டு சம்பவங்கள், நட்புக்கும் புரிதலுக்கும் சிறிய சான்றுகள்.

செல்வராஜ், டேவிட் — கல்லூரி காலம் முதல் இன்று வரை என் நெருங்கிய நண்பர்கள்.

கல்லூரி இறுதியாண்டில், யார் எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்காமல், விடுதியை விட்டு வெளியே தங்கி படிக்க முடிவு செய்தோம்.

சிவகாசியின் சசி நகரில் ஒரு பெரிய வீடு. ECE மற்றும் CSE நண்பர்கள் சேர்ந்து மொத்தம் பத்து பேருக்கும் மேல் தங்கியிருந்தோம்.

விடுதியின் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் இருந்த எங்களுக்கு, அந்த வாழ்க்கை புதிதாக இறக்கை முளைத்த பறவைகளின் சுதந்திரத்தைப் போல இருந்தது.

எங்கள் வீட்டைச் சுற்றி compound சுவர் இருந்தது. மாலை நேரங்களில் அந்த குட்டிச் சுவரில் அமர்ந்து அரட்டை அடிப்பது எங்களின் வழக்கம்.

ஒரு நாள் அப்படி அமர்ந்திருந்தபோது, ECE நண்பர்கள் சிலர் மிகவும் serious-ஆக ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

நான் வழக்கம்போல ஒரு நகைச்சுவை சொல்ல, செல்வாவும் டேவிட்டும் சிரித்தார்கள்.

அதில் எரிச்சலடைந்த ஒரு நண்பன்,

"நாங்க இங்க serious-ஆ பேசுறோம்... உங்களுக்கு புரியாது..."

என்று முகத்தைச் சுளித்தான்.

அடுத்த நொடி, நான் சுவரிலிருந்து கீழே குதித்தேன்.

அதே தருணத்தில்...

மேலும் நான்கு கால்கள் தரையில் பதிந்த சத்தம் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்தேன்.

செல்வாவும், டேவிட்டும் என்னுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

யாரும் யாரையும் அழைக்கவில்லை.

எதுவும் பேசவில்லை.

ஆனால் நாங்கள் மூவரும் ஒன்றாக அந்த இடத்தை விட்டு நடந்தோம்.

அது நட்பு.

அதை விட முக்கியமாக...

அது புரிதல்.

---

இரண்டாவது சம்பவம்.

எட்டாவது செமஸ்டர்.

பெரும்பாலும் வகுப்புகள் இருக்காது. இருந்தாலும் மாணவர்களின் வருகை குறைவாக இருந்ததால் A மற்றும் B பிரிவு மாணவர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தோம்.

A பிரிவு பேராசிரியர் வகுப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

எங்களைப் பார்த்தவுடன்,

"இது A Section class. மற்றவர்கள் விருப்பம் இருந்தால் இருக்கலாம்..."

என்று கூறினார்.

நாங்கள் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் அதையே கூறினார்.

அப்போதும் அமைதியாக இருந்தோம்.

மூன்றாவது முறையாகவும் அதே வார்த்தைகள் வந்தவுடன், செல்வா எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் எழுந்தான்.

அவன் திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் நானும், டேவிட்டும் எழுந்துவிட்டோம்.

மூவரும் ஒன்றாக வெளியே நடந்தோம்.

எங்களைப் பார்த்து எங்கள் B Section நண்பர்களும் வெளியே வந்தார்கள்.

அந்த தருணம் இன்று நினைத்தாலும் புன்னகையை வரவழைக்கிறது.

---

நட்பு என்பது எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பது அல்ல.

சில நேரங்களில் வார்த்தைகள் இல்லாமலேயே புரிந்து கொள்வது.

அழைக்காமலேயே கூடவே நடப்பது.

விளக்கம் கேட்காமலேயே மனதை புரிந்து கொள்வது.

அதுதான் உண்மையான நட்பு.

இன்று செல்வா எங்களுடன் இல்லை.

ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளும்...

எங்களுக்குள் இருந்த அந்த புரிதலும்...

இன்றும் எங்களுடன் இருக்கின்றன.

Miss You, Selva.

புரிதலுடன்,

ராஜா. க

 நண்பர்களும் புரிதலும்

இன்று நண்பர்களுக்கிடையே ஏற்படும் பல குழப்பங்களுக்கும், மனக்கசப்புகளுக்கும் முக்கிய காரணம் என்ன என்று யோசித்தால், என் மனதில் முதலில் தோன்றும் வார்த்தை — "புரிதல்".

நண்பர்களுக்குள் அந்த புரிதல் இருந்துவிட்டால், பல பிரச்சினைகள் உருவாகவே உருவாகாது. சாதாரணமாக நடந்த சம்பவங்கள் கூட, வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாத அழகான நினைவுகளாக மனதில் பதிந்துவிடும்.

அப்படி என் கல்லூரி வாழ்க்கையில் நடந்த இரண்டு சம்பவங்கள், நட்புக்கும் புரிதலுக்கும் சிறிய சான்றுகள்.

செல்வராஜ், டேவிட் — கல்லூரி காலம் முதல் இன்று வரை என் நெருங்கிய நண்பர்கள்.

கல்லூரி இறுதியாண்டில், யார் எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்காமல், விடுதியை விட்டு வெளியே தங்கி படிக்க முடிவு செய்தோம்.

சிவகாசியின் சசி நகரில் ஒரு பெரிய வீடு. ECE மற்றும் CSE நண்பர்கள் சேர்ந்து மொத்தம் பத்து பேருக்கும் மேல் தங்கியிருந்தோம்.

விடுதியின் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் இருந்த எங்களுக்கு, அந்த வாழ்க்கை புதிதாக இறக்கை முளைத்த பறவைகளின் சுதந்திரத்தைப் போல இருந்தது.

எங்கள் வீட்டைச் சுற்றி compound சுவர் இருந்தது. மாலை நேரங்களில் அந்த குட்டிச் சுவரில் அமர்ந்து அரட்டை அடிப்பது எங்களின் வழக்கம்.

ஒரு நாள் அப்படி அமர்ந்திருந்தபோது, ECE நண்பர்கள் சிலர் மிகவும் serious-ஆக ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

நான் வழக்கம்போல ஒரு நகைச்சுவை சொல்ல, செல்வாவும் டேவிட்டும் சிரித்தார்கள்.

அதில் எரிச்சலடைந்த ஒரு நண்பன்,

"நாங்க இங்க serious-ஆ பேசுறோம்... உங்களுக்கு புரியாது..."

என்று முகத்தைச் சுளித்தான்.

அடுத்த நொடி, நான் சுவரிலிருந்து கீழே குதித்தேன்.

அதே தருணத்தில்...

மேலும் நான்கு கால்கள் தரையில் பதிந்த சத்தம் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்தேன்.

செல்வாவும், டேவிட்டும் என்னுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

யாரும் யாரையும் அழைக்கவில்லை.

எதுவும் பேசவில்லை.

ஆனால் நாங்கள் மூவரும் ஒன்றாக அந்த இடத்தை விட்டு நடந்தோம்.

அது நட்பு.

அதை விட முக்கியமாக...

அது புரிதல்.

---

இரண்டாவது சம்பவம்.

எட்டாவது செமஸ்டர்.

பெரும்பாலும் வகுப்புகள் இருக்காது. இருந்தாலும் மாணவர்களின் வருகை குறைவாக இருந்ததால் A மற்றும் B பிரிவு மாணவர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தோம்.

A பிரிவு பேராசிரியர் வகுப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

எங்களைப் பார்த்தவுடன்,

"இது A Section class. மற்றவர்கள் விருப்பம் இருந்தால் இருக்கலாம்..."

என்று கூறினார்.

நாங்கள் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் அதையே கூறினார்.

அப்போதும் அமைதியாக இருந்தோம்.

மூன்றாவது முறையாகவும் அதே வார்த்தைகள் வந்தவுடன், செல்வா எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் எழுந்தான்.

அவன் திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் நானும், டேவிட்டும் எழுந்துவிட்டோம்.

மூவரும் ஒன்றாக வெளியே நடந்தோம்.

எங்களைப் பார்த்து எங்கள் B Section நண்பர்களும் வெளியே வந்தார்கள்.

அந்த தருணம் இன்று நினைத்தாலும் புன்னகையை வரவழைக்கிறது.

---

நட்பு என்பது எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பது அல்ல.

சில நேரங்களில் வார்த்தைகள் இல்லாமலேயே புரிந்து கொள்வது.

அழைக்காமலேயே கூடவே நடப்பது.

விளக்கம் கேட்காமலேயே மனதை புரிந்து கொள்வது.

அதுதான் உண்மையான நட்பு.

இன்று செல்வா எங்களுடன் இல்லை.

ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளும்...

எங்களுக்குள் இருந்த அந்த புரிதலும்...

இன்றும் எங்களுடன் இருக்கின்றன.

Miss You, Selva.

புரிதலுடன்,

ராஜா. க

 

Parimala & Co Review – குடும்பத்தோடு சிரித்து ரசிக்கக்கூடிய பாண்டிராஜ் படம்!

இயக்கம்: Pandiraj

நடிப்பு: Jayaram, Urvashi, Mysskin, Sandy Master, சஞ்சனா, அனந்திகா

ஒளிப்பதிவு: George C. Williams

இசை: பாக்ஸன்

தமிழ் சினிமாவில் குடும்பப் பாங்கான கதைகளை எளிமையாகவும், ரசிக்கும்படியும் சொல்லும் இயக்குநர்களில் முக்கியமானவர் பாண்டிராஜ். அந்த வரிசையில் அவரது புதிய படமான Parimala & Co-வும் குடும்ப உறவுகள், நகைச்சுவை, சிறிய அளவிலான திரில்லர் ஆகியவற்றை கலந்து சொல்ல முயற்சிக்கிறது.

கதை

ஒரு ரவுடி, ஒரு பெண்ணை காதல் என்ற பெயரில் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்கிறான். அவனது நடவடிக்கைகளால் வெறுப்படைந்த அந்த பெண்ணும், அவளது குடும்பத்தினரும் அவனை கொல்ல நினைக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் முடிவெடுக்கும் நேரத்திற்குள், அந்த ரவுடி கொலை செய்யப்பட்ட நிலையில் கண்டுபிடிக்கப்படுகிறான்.

இந்த கொலையை யார் செய்தார்கள்? ஏன் செய்தார்கள்? அந்த வழக்கை விசாரிக்கும் இன்ஸ்பெக்டர் உண்மையை கண்டுபிடித்தாரா? என்பதையே படம் சுவாரஸ்யமாக சொல்ல முயற்சிக்கிறது.

நடிப்பு

படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் ஜெயராம் மற்றும் ஊர்வசி கூட்டணி. இருவரும் திரையில் தோன்றும் காட்சிகள் பல இடங்களில் இயல்பாக சிரிக்க வைக்கின்றன. குடும்பத்தலைவராக ஜெயராமும், அவரது மனைவியாக ஊர்வசியும் தங்கள் அனுபவமான நடிப்பால் கதையை சுமந்து செல்கிறார்கள்.

அவர்களின் மகள்களாக நடித்துள்ள சஞ்சனா மற்றும் அனந்திகா இருவரும் மிகவும் இயல்பாக நடித்துள்ளனர். பக்கத்து வீட்டு அல்லது நம் வீட்டுப் பெண் குழந்தைகளைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை உருவாக்குகிறார்கள்.

இன்ஸ்பெக்டர் கதாபாத்திரத்தில் மிஷ்கின் தனது தனித்துவமான பாணியில் ரசிகர்களை கவர்கிறார். அவரது உடல்மொழி, வசன உச்சரிப்பு மற்றும் காமெடி கலந்த அணுகுமுறை பல காட்சிகளில் ரசிக்க வைக்கிறது.

தொழில்நுட்ப அம்சங்கள்

ஒளிப்பதிவாளர் ஜார்ஜ் சி. வில்லியம்ஸ் படத்திற்கு தேவையான வண்ணமயமான தோற்றத்தை கொடுத்திருக்கிறார். இசையும் கதையின் ஓட்டத்திற்கு ஏற்ற வகையில் அமைந்துள்ளது.

என்ன வேலை செய்தது?

ஜெயராம் – ஊர்வசி கூட்டணி

குடும்ப உறவுகளை மையமாகக் கொண்ட திரைக்கதை

இயல்பான நகைச்சுவை

சஞ்சனா, அனந்திகாவின் நடிப்பு

மிஷ்கினின் வித்தியாசமான போலீஸ் கதாபாத்திரம்

என்ன குறை?

படத்தின் மையக்கருவான "கொலை செய்தது யார்?" என்ற மர்மம் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு பரபரப்பை உருவாக்கவில்லை. சஸ்பென்ஸ் பகுதிகளில் இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமான திரைக்கதை இருந்திருக்கலாம். சில இடங்களில் லாஜிக்கை விட நகைச்சுவைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இறுதித் தீர்ப்பு

"பாபநாசம் படத்தின் கதையை கொஞ்சம் காமெடியாக சொன்னால் எப்படி இருக்கும்?" என்ற உணர்வை சில இடங்களில் தரும் படம் Parimala & Co.

மிகப்பெரிய திரில்லர் எதிர்பார்த்து செல்லாமல், குடும்பத்தோடு அமர்ந்து சிரித்து ரசிக்க ஒரு பொழுதுபோக்கு படமாக அணுகினால் படம் ஏமாற்றாது. வார இறுதியில் குடும்பத்தோடு பார்க்க ஏற்ற ஒரு லைட் ஹார்ட்டெட் எண்டர்டெய்னர்.

மதிப்பீடு: 3.5 / 5 ⭐

– Raja K.S

Cinema Lover | Blogger | Movie Reviewer 🎬✍️

 

Parimala & Co Review – குடும்பத்தோடு சிரித்து ரசிக்கக்கூடிய பாண்டிராஜ் படம்!

இயக்கம்: Pandiraj

நடிப்பு: Jayaram, Urvashi, Mysskin, Sandy Master, சஞ்சனா, அனந்திகா

ஒளிப்பதிவு: George C. Williams

இசை: பாக்ஸன்

தமிழ் சினிமாவில் குடும்பப் பாங்கான கதைகளை எளிமையாகவும், ரசிக்கும்படியும் சொல்லும் இயக்குநர்களில் முக்கியமானவர் பாண்டிராஜ். அந்த வரிசையில் அவரது புதிய படமான Parimala & Co-வும் குடும்ப உறவுகள், நகைச்சுவை, சிறிய அளவிலான திரில்லர் ஆகியவற்றை கலந்து சொல்ல முயற்சிக்கிறது.

கதை

ஒரு ரவுடி, ஒரு பெண்ணை காதல் என்ற பெயரில் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்கிறான். அவனது நடவடிக்கைகளால் வெறுப்படைந்த அந்த பெண்ணும், அவளது குடும்பத்தினரும் அவனை கொல்ல நினைக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் முடிவெடுக்கும் நேரத்திற்குள், அந்த ரவுடி கொலை செய்யப்பட்ட நிலையில் கண்டுபிடிக்கப்படுகிறான்.

இந்த கொலையை யார் செய்தார்கள்? ஏன் செய்தார்கள்? அந்த வழக்கை விசாரிக்கும் இன்ஸ்பெக்டர் உண்மையை கண்டுபிடித்தாரா? என்பதையே படம் சுவாரஸ்யமாக சொல்ல முயற்சிக்கிறது.

நடிப்பு

படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் ஜெயராம் மற்றும் ஊர்வசி கூட்டணி. இருவரும் திரையில் தோன்றும் காட்சிகள் பல இடங்களில் இயல்பாக சிரிக்க வைக்கின்றன. குடும்பத்தலைவராக ஜெயராமும், அவரது மனைவியாக ஊர்வசியும் தங்கள் அனுபவமான நடிப்பால் கதையை சுமந்து செல்கிறார்கள்.

அவர்களின் மகள்களாக நடித்துள்ள சஞ்சனா மற்றும் அனந்திகா இருவரும் மிகவும் இயல்பாக நடித்துள்ளனர். பக்கத்து வீட்டு அல்லது நம் வீட்டுப் பெண் குழந்தைகளைப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை உருவாக்குகிறார்கள்.

இன்ஸ்பெக்டர் கதாபாத்திரத்தில் மிஷ்கின் தனது தனித்துவமான பாணியில் ரசிகர்களை கவர்கிறார். அவரது உடல்மொழி, வசன உச்சரிப்பு மற்றும் காமெடி கலந்த அணுகுமுறை பல காட்சிகளில் ரசிக்க வைக்கிறது.

தொழில்நுட்ப அம்சங்கள்

ஒளிப்பதிவாளர் ஜார்ஜ் சி. வில்லியம்ஸ் படத்திற்கு தேவையான வண்ணமயமான தோற்றத்தை கொடுத்திருக்கிறார். இசையும் கதையின் ஓட்டத்திற்கு ஏற்ற வகையில் அமைந்துள்ளது.

என்ன வேலை செய்தது?

ஜெயராம் – ஊர்வசி கூட்டணி

குடும்ப உறவுகளை மையமாகக் கொண்ட திரைக்கதை

இயல்பான நகைச்சுவை

சஞ்சனா, அனந்திகாவின் நடிப்பு

மிஷ்கினின் வித்தியாசமான போலீஸ் கதாபாத்திரம்

என்ன குறை?

படத்தின் மையக்கருவான "கொலை செய்தது யார்?" என்ற மர்மம் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு பரபரப்பை உருவாக்கவில்லை. சஸ்பென்ஸ் பகுதிகளில் இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமான திரைக்கதை இருந்திருக்கலாம். சில இடங்களில் லாஜிக்கை விட நகைச்சுவைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இறுதித் தீர்ப்பு

"பாபநாசம் படத்தின் கதையை கொஞ்சம் காமெடியாக சொன்னால் எப்படி இருக்கும்?" என்ற உணர்வை சில இடங்களில் தரும் படம் Parimala & Co.

மிகப்பெரிய திரில்லர் எதிர்பார்த்து செல்லாமல், குடும்பத்தோடு அமர்ந்து சிரித்து ரசிக்க ஒரு பொழுதுபோக்கு படமாக அணுகினால் படம் ஏமாற்றாது. வார இறுதியில் குடும்பத்தோடு பார்க்க ஏற்ற ஒரு லைட் ஹார்ட்டெட் எண்டர்டெய்னர்.

மதிப்பீடு: 3.5 / 5 ⭐

– Raja K.S

Cinema Lover | Blogger | Movie Reviewer 🎬✍️

 தூத்துக்குடி – ஒரு மாவட்டம் அல்ல, ஒரு தனி அடையாளம்!

தமிழ்நாட்டின் தென்முனையில் அமைந்துள்ள தூத்துக்குடி மாவட்டம், வெறும் ஒரு புவியியல் எல்லைக்குள் அடங்கிய மாவட்டம் மட்டுமல்ல. வரலாறு, தொழில், வணிகம், பக்தி, ஊடகம், கலாச்சாரம், இயற்கை வளம் மற்றும் உழைப்பாளி மக்களின் வாழ்க்கை என பல அடையாளங்களை தன்னுள் சுமந்து நிற்கும் ஒரு மண்.

"முத்துநகர்" என்று அழைக்கப்படும் தூத்துக்குடி, பல நூற்றாண்டுகளாக கடல் வணிகத்தின் முக்கிய மையமாக இருந்து வருகிறது. இன்று தமிழ்நாட்டின் முக்கிய துறைமுக நகரங்களில் ஒன்றாக திகழும் இந்த மாவட்டம், மாநிலத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் அமைதியாக ஆனால் உறுதியான பங்காற்றி வருகிறது.

வரலாறு பேசும் மண்

தூத்துக்குடி மாவட்டத்தைப் பற்றி பேசும்போது அதன் வரலாற்றைத் தவிர்க்க முடியாது.

ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிராக வீரமுடன் போராடிய வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனும், அவரது சகோதரர் ஓமைத்துரையும் இந்த மண்ணின் பெருமைகளில் முக்கியமானவர்கள். சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றில் அழியாத இடம் பிடித்த கப்பலோட்டிய தமிழன் வ.உ.சிதம்பரனாரின் பெயரும் இந்த மண்ணோடு இணைந்திருக்கிறது.

இந்த மாவட்டத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் வரலாற்றின் தடங்கள் இன்னும் உயிருடன் இருக்கின்றன.

தொழிலும் வணிகமும்

தூத்துக்குடி மாவட்டம் பல தொழிலதிபர்களையும் வணிக முன்னோடிகளையும் உருவாக்கிய மண்.

Retail உலகில் தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிய Saravana Stores மற்றும் Jayachandran Stores போன்ற நிறுவனங்களின் பின்னணியில் இந்த மண்ணின் உழைப்பும் பார்வையும் இருக்கிறது.

உலகம் முழுவதும் தமிழர்களின் அடையாளமாக மாறிய Saravana Bhavan-ன் வேர்களும் தென்பாண்டி மண்ணோடு இணைந்தவை.

தொழில்நுட்ப உலகில் இந்தியாவின் முக்கிய நிறுவனங்களில் ஒன்றான HCL நிறுவனத்தை உருவாக்கிய சிவ் நாடார் போன்ற ஆளுமைகளும் இந்த மாவட்டத்தின் பெருமைகளில் ஒருவர்.

ஊடக உலகிலும் ஒரு தடம்

தமிழர்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வு, சமூக நிகழ்வுகள் மற்றும் அன்றாட செய்திகளை பல தலைமுறைகளாக மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்த முக்கிய நாளிதழ்களில் ஒன்றான தினத்தந்தியின் நிறுவனர் சி.பா. ஆதித்தனார் இந்த மாவட்டத்தின் காயாமொழி மண்ணைச் சேர்ந்தவர்.

தமிழகத்தில் செய்திகளை மக்களின் வாசற்படிக்கே கொண்டு சென்ற ஊடகப் புரட்சியில் அவரது பங்களிப்பு மிகப்பெரியது. ஊடக உலகிலும் தூத்துக்குடி மாவட்டம் தன்னுடைய தனி முத்திரையை பதித்துள்ளது.

தொழிற்துறை வளர்ச்சியின் முகவரி

தூத்துக்குடி துறைமுகம், SPIC, மின் உற்பத்தி நிலையங்கள், பல்வேறு தொழிற்சாலைகள் மற்றும் கனிம வளங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட தொழில்துறைகள் ஆகியவை இந்த மாவட்டத்தை தமிழ்நாட்டின் முக்கிய தொழில் மையங்களில் ஒன்றாக மாற்றியுள்ளன.

இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கும், உலக நாடுகளுக்கும் பொருட்கள் சென்றடைய தூத்துக்குடி துறைமுகம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

தமிழ்நாட்டில் உற்பத்தியாகும் உப்பில் பெரும் பகுதி தூத்துக்குடி மாவட்டத்திலிருந்தே வருகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பக்தியும் மத நல்லிணக்கமும்

தூத்துக்குடி மாவட்டம் மத நல்லிணக்கத்தின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக திகழ்கிறது.

பனிமய மாதா பேராலயம், திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி திருக்கோயில், குலசேகரப்பட்டினம் தசரா விழா, ஆத்தங்கரை பள்ளிவாசல் போன்ற ஆன்மிகத் தலங்கள் ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கான மக்களை ஈர்க்கின்றன.

திருச்செந்தூர், முருகப்பெருமானின் அறுபடை வீடுகளில் ஒன்றாக விளங்கி, உலகம் முழுவதிலிருந்தும் பக்தர்களை வரவேற்கிறது.

குலசேகரப்பட்டினம் தசரா திருவிழா, தமிழகத்தின் மிகப்பெரிய மத மற்றும் கலாச்சார நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக இன்று வளர்ந்துள்ளது.

சுவையில் தனி முத்திரை

தூத்துக்குடி மாவட்டத்தின் உணவுப் பாரம்பரியமும் தனித்துவமானது.

பொரிச்ச பரோட்டா, தூத்துக்குடி மக்ரூன், கோவில்பட்டி கடலைமிட்டாய் போன்றவை இந்த மண்ணின் சுவையை உலகம் முழுவதும் கொண்டு சென்றுள்ளன.

இவை வெறும் உணவுப் பொருட்கள் அல்ல; தலைமுறைகளாக கடத்தப்பட்ட பாரம்பரியத்தின் அடையாளங்கள்.

இயற்கையின் அருள்

ஒருபுறம் வங்காள விரிகுடாவின் கடற்கரை, மறுபுறம் தாமிரபரணி நதியின் வளம், உப்பு வயல்கள், விவசாய நிலங்கள், வாழை மற்றும் வெற்றிலை சாகுபடிகள் என இயற்கை வளங்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மாவட்டம் தூத்துக்குடி.

கடல், ஆறு, நிலம் – மூன்றின் அருளையும் ஒருசேர பெற்றிருக்கும் அரிய பகுதிகளில் இதுவும் ஒன்று.

சோணை நிலங்கள், மீன்வளம், உப்பளங்கள், விவசாய வளங்கள் என இயற்கை இந்த மண்ணுக்கு தாராளமாக வழங்கியுள்ளது.

தூத்துக்குடியின் உண்மையான பலம்

ஆனால் தூத்துக்குடி மாவட்டத்தின் மிகப்பெரிய செல்வம் அதன் மக்கள்.

தமிழ்நாட்டின் பல நகரங்களிலும், இந்தியாவின் பல மாநிலங்களிலும், உலகின் பல நாடுகளிலும் உழைத்து சாதித்து வரும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் இந்த மண்ணின் அடையாளத்தை உயர்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உழைப்பு, விடாமுயற்சி, தொழில் முனைப்பு, பக்தி, மனிதநேயம் மற்றும் தன்னம்பிக்கை – இவை அனைத்தும் இணைந்ததே தூத்துக்குடியின் உண்மையான முகம்.

நிறைவாக...

தூத்துக்குடி என்பது ஒரு மாவட்டம் அல்ல.

அது கடலின் பெருமையையும்,

வரலாற்றின் வீரத்தையும்,

தொழிலின் வளர்ச்சியையும்,

பக்தியின் ஆழத்தையும்,

ஊடகத்தின் தாக்கத்தையும்,

தமிழரின் உழைப்பின் மரியாதையையும் சுமந்து நிற்கும் ஒரு தனி உலகம்.

தமிழ்நாட்டின் வரைபடத்தில் அது ஒரு மாவட்டமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அதன் பங்களிப்பு, அதன் பெருமை, அதன் அடையாளம் – ஒரு மாவட்டத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டியது.

இவன் 

ராஜா. க 

 தூத்துக்குடி – ஒரு மாவட்டம் அல்ல, ஒரு தனி அடையாளம்!

தமிழ்நாட்டின் தென்முனையில் அமைந்துள்ள தூத்துக்குடி மாவட்டம், வெறும் ஒரு புவியியல் எல்லைக்குள் அடங்கிய மாவட்டம் மட்டுமல்ல. வரலாறு, தொழில், வணிகம், பக்தி, ஊடகம், கலாச்சாரம், இயற்கை வளம் மற்றும் உழைப்பாளி மக்களின் வாழ்க்கை என பல அடையாளங்களை தன்னுள் சுமந்து நிற்கும் ஒரு மண்.

"முத்துநகர்" என்று அழைக்கப்படும் தூத்துக்குடி, பல நூற்றாண்டுகளாக கடல் வணிகத்தின் முக்கிய மையமாக இருந்து வருகிறது. இன்று தமிழ்நாட்டின் முக்கிய துறைமுக நகரங்களில் ஒன்றாக திகழும் இந்த மாவட்டம், மாநிலத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் அமைதியாக ஆனால் உறுதியான பங்காற்றி வருகிறது.

வரலாறு பேசும் மண்

தூத்துக்குடி மாவட்டத்தைப் பற்றி பேசும்போது அதன் வரலாற்றைத் தவிர்க்க முடியாது.

ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிராக வீரமுடன் போராடிய வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனும், அவரது சகோதரர் ஓமைத்துரையும் இந்த மண்ணின் பெருமைகளில் முக்கியமானவர்கள். சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றில் அழியாத இடம் பிடித்த கப்பலோட்டிய தமிழன் வ.உ.சிதம்பரனாரின் பெயரும் இந்த மண்ணோடு இணைந்திருக்கிறது.

இந்த மாவட்டத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் வரலாற்றின் தடங்கள் இன்னும் உயிருடன் இருக்கின்றன.

தொழிலும் வணிகமும்

தூத்துக்குடி மாவட்டம் பல தொழிலதிபர்களையும் வணிக முன்னோடிகளையும் உருவாக்கிய மண்.

Retail உலகில் தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிய Saravana Stores மற்றும் Jayachandran Stores போன்ற நிறுவனங்களின் பின்னணியில் இந்த மண்ணின் உழைப்பும் பார்வையும் இருக்கிறது.

உலகம் முழுவதும் தமிழர்களின் அடையாளமாக மாறிய Saravana Bhavan-ன் வேர்களும் தென்பாண்டி மண்ணோடு இணைந்தவை.

தொழில்நுட்ப உலகில் இந்தியாவின் முக்கிய நிறுவனங்களில் ஒன்றான HCL நிறுவனத்தை உருவாக்கிய சிவ் நாடார் போன்ற ஆளுமைகளும் இந்த மாவட்டத்தின் பெருமைகளில் ஒருவர்.

ஊடக உலகிலும் ஒரு தடம்

தமிழர்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வு, சமூக நிகழ்வுகள் மற்றும் அன்றாட செய்திகளை பல தலைமுறைகளாக மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்த முக்கிய நாளிதழ்களில் ஒன்றான தினத்தந்தியின் நிறுவனர் சி.பா. ஆதித்தனார் இந்த மாவட்டத்தின் காயாமொழி மண்ணைச் சேர்ந்தவர்.

தமிழகத்தில் செய்திகளை மக்களின் வாசற்படிக்கே கொண்டு சென்ற ஊடகப் புரட்சியில் அவரது பங்களிப்பு மிகப்பெரியது. ஊடக உலகிலும் தூத்துக்குடி மாவட்டம் தன்னுடைய தனி முத்திரையை பதித்துள்ளது.

தொழிற்துறை வளர்ச்சியின் முகவரி

தூத்துக்குடி துறைமுகம், SPIC, மின் உற்பத்தி நிலையங்கள், பல்வேறு தொழிற்சாலைகள் மற்றும் கனிம வளங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட தொழில்துறைகள் ஆகியவை இந்த மாவட்டத்தை தமிழ்நாட்டின் முக்கிய தொழில் மையங்களில் ஒன்றாக மாற்றியுள்ளன.

இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கும், உலக நாடுகளுக்கும் பொருட்கள் சென்றடைய தூத்துக்குடி துறைமுகம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

தமிழ்நாட்டில் உற்பத்தியாகும் உப்பில் பெரும் பகுதி தூத்துக்குடி மாவட்டத்திலிருந்தே வருகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பக்தியும் மத நல்லிணக்கமும்

தூத்துக்குடி மாவட்டம் மத நல்லிணக்கத்தின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக திகழ்கிறது.

பனிமய மாதா பேராலயம், திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி திருக்கோயில், குலசேகரப்பட்டினம் தசரா விழா, ஆத்தங்கரை பள்ளிவாசல் போன்ற ஆன்மிகத் தலங்கள் ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கான மக்களை ஈர்க்கின்றன.

திருச்செந்தூர், முருகப்பெருமானின் அறுபடை வீடுகளில் ஒன்றாக விளங்கி, உலகம் முழுவதிலிருந்தும் பக்தர்களை வரவேற்கிறது.

குலசேகரப்பட்டினம் தசரா திருவிழா, தமிழகத்தின் மிகப்பெரிய மத மற்றும் கலாச்சார நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக இன்று வளர்ந்துள்ளது.

சுவையில் தனி முத்திரை

தூத்துக்குடி மாவட்டத்தின் உணவுப் பாரம்பரியமும் தனித்துவமானது.

பொரிச்ச பரோட்டா, தூத்துக்குடி மக்ரூன், கோவில்பட்டி கடலைமிட்டாய் போன்றவை இந்த மண்ணின் சுவையை உலகம் முழுவதும் கொண்டு சென்றுள்ளன.

இவை வெறும் உணவுப் பொருட்கள் அல்ல; தலைமுறைகளாக கடத்தப்பட்ட பாரம்பரியத்தின் அடையாளங்கள்.

இயற்கையின் அருள்

ஒருபுறம் வங்காள விரிகுடாவின் கடற்கரை, மறுபுறம் தாமிரபரணி நதியின் வளம், உப்பு வயல்கள், விவசாய நிலங்கள், வாழை மற்றும் வெற்றிலை சாகுபடிகள் என இயற்கை வளங்களால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மாவட்டம் தூத்துக்குடி.

கடல், ஆறு, நிலம் – மூன்றின் அருளையும் ஒருசேர பெற்றிருக்கும் அரிய பகுதிகளில் இதுவும் ஒன்று.

சோணை நிலங்கள், மீன்வளம், உப்பளங்கள், விவசாய வளங்கள் என இயற்கை இந்த மண்ணுக்கு தாராளமாக வழங்கியுள்ளது.

தூத்துக்குடியின் உண்மையான பலம்

ஆனால் தூத்துக்குடி மாவட்டத்தின் மிகப்பெரிய செல்வம் அதன் மக்கள்.

தமிழ்நாட்டின் பல நகரங்களிலும், இந்தியாவின் பல மாநிலங்களிலும், உலகின் பல நாடுகளிலும் உழைத்து சாதித்து வரும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் இந்த மண்ணின் அடையாளத்தை உயர்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உழைப்பு, விடாமுயற்சி, தொழில் முனைப்பு, பக்தி, மனிதநேயம் மற்றும் தன்னம்பிக்கை – இவை அனைத்தும் இணைந்ததே தூத்துக்குடியின் உண்மையான முகம்.

நிறைவாக...

தூத்துக்குடி என்பது ஒரு மாவட்டம் அல்ல.

அது கடலின் பெருமையையும்,

வரலாற்றின் வீரத்தையும்,

தொழிலின் வளர்ச்சியையும்,

பக்தியின் ஆழத்தையும்,

ஊடகத்தின் தாக்கத்தையும்,

தமிழரின் உழைப்பின் மரியாதையையும் சுமந்து நிற்கும் ஒரு தனி உலகம்.

தமிழ்நாட்டின் வரைபடத்தில் அது ஒரு மாவட்டமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அதன் பங்களிப்பு, அதன் பெருமை, அதன் அடையாளம் – ஒரு மாவட்டத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டியது.

இவன் 

ராஜா. க 

த்ரிஷ்யம் 3 (Drishyam 3) – பில்டப் 'மகா' சம்பவம், படம் 'மினி' சம்பவமா?

மலையாள சினிமாவின் மாபெரும் எதிர்பார்ப்பான 'த்ரிஷ்யம் 3' தியேட்டர்களில் வெளியாகியிருக்கிறது. ஜார்ஜ்குட்டி அண்ணனின் குடும்பத்திற்கு இனி என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை அறிய, ரசிகர்களின் ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மத்தியில் அரங்கு நிறைந்த காட்சிகளாக படம் திரையிடப்பட்டு வருகிறது. படம் எப்படி இருக்கிறது? பார்ப்போம்.

கதைக்களம் & முதல் பாதி (First Half)

​முந்தைய இரண்டு பாகங்களின் தொடர்ச்சியாகவே இந்த மூன்றாம் பாகமும் பயணிக்கிறது. ஜார்ஜ்குட்டி மற்றும் அவரது குடும்பத்தை சுற்றியிருக்கும் போலீஸ் வளையம் இன்னும் விலகவில்லை.

​படத்தின் முதல் பாதி மிகவும் நிதானமாக, 'அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது?' என்கிற ஒருவித பயத்தையும், பதற்றத்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பார்வையாளர்களுக்குள் கடத்துவதில் இயக்குனர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். குறிப்பாக, இடைவேளைக் காட்சி (Interval Block) மிகச்சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தியேட்டரில் அடுத்த பாதி மீதான எதிர்பார்ப்பை அது எகிற வைக்கிறது.

​இரண்டாம் பாதி (Second Half) – எங்கே சறுக்கியது?

​முதல் பாதியின் பில்டப்பைப் பார்த்துவிட்டு, இரண்டாம் பாதியில் ஜார்ஜ்குட்டி ஏதோ ஒரு 'மகா' சம்பவம் செய்யப்போகிறார் என்று ஆவலோடு உட்கார்ந்தால், அங்கேதான் படம் கொஞ்சம் சோதிக்கிறது.

​திரைக்கதை நகரும் வேகம் மிகவும் குறைவு. ஜார்ஜ்குட்டி தனது திட்டங்களை வகுக்கும் காட்சிகள் சுவாரசியமாக இருந்தாலும், முந்தைய பாகங்களில் இருந்த அந்த 'சீட் எட்ஜ்' த்ரில்லிங் வேகம் இதில் மிஸ்ஸிங். படம் முழுக்க பெரிய அளவில் பில்டப் கொடுக்கப்பட்டாலும், அதற்கேற்ற அழுத்தமான காட்சிகள் இல்லாததால், கடைசி அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பாகவே நமக்கே அறியாமல் கொஞ்சம் தூக்கம் வந்துவிடுகிறது என்பதே யதார்த்தம்.

​கிளைமாக்ஸ் ட்விஸ்ட் & பார்ட் 4 லீட்!

​படத்தின் மிகப்பெரிய பலமே கடைசி 30 நிமிடங்கள் தான். அங்கேதான் இயக்குனர் மீண்டும் கியரை மாற்றி விறுவிறுப்பைக் கூட்டுகிறார். அந்த ட்விஸ்ட் நிச்சயம் ரசிக்க வைக்கிறது. ஆனால், முந்தைய இரண்டு பாகங்களோடு ஒப்பிடும்போது ஒட்டுமொத்த த்ரில்லின் அளவு இதில் கம்மிதான்.

​எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த கதையை இதோடு முடிக்காமல், அசால்ட்டாக நான்காம் பாகத்திற்கான (Drishyam 4) ஒரு லீடைக் கொடுத்து முடித்திருக்கிறார்கள். 'அப்பாடா ஒரு வழியா முடிஞ்சது' என்று நிம்மதியடைவதற்குள் அடுத்த பாகத்திற்கு ரூட் போட்டதால், தியேட்டரை விட்டு குடுகுடுவென ஓடி வர வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகிவிடுகிறது.

​பிளஸ் (Plus Point):

​மோகன்லாலின் எதார்த்தமான நடிப்பு.

​முதல் பாதியின் திரைக்கதையும், இன்டர்வெல் பிளாக்கும்.

​கடைசி 30 நிமிட விறுவிறுப்பு.

​மைனஸ் (Minus Point):

​இரண்டாம் பாதியின் ஆமை வேக திரைக்கதை.

​முந்தைய பாகங்கள் அளவுக்கு இல்லாத த்ரில் மற்றும் சஸ்பென்ஸ்.

​பார்ட் 4-க்கான தேவையற்ற இழுபறி போல் தோன்றுவது.

​இறுதி தீர்ப்பு (Verdict):

​ஜார்ஜ்குட்டி அண்ணன் இம்முறை செய்தது 'மகா' சம்பவம் இல்லை என்றாலும், ஒரு 'மினி' சம்பவமாக ரசிகர்களை ஏமாற்றாமல் கடந்து விடுகிறது. த்ரிஷ்யம் பிரியர்கள் மற்றும் மோகன்லால் ரசிகர்களுக்கான ஒரு சுமாரான த்ரில்லர்!

​ரேட்டிங்: 2.75 / 5

​இவன் : 

ராஜா கே.எஸ் (எழுத்தாளன்)

த்ரிஷ்யம் 3 (Drishyam 3) – பில்டப் 'மகா' சம்பவம், படம் 'மினி' சம்பவமா?

மலையாள சினிமாவின் மாபெரும் எதிர்பார்ப்பான 'த்ரிஷ்யம் 3' தியேட்டர்களில் வெளியாகியிருக்கிறது. ஜார்ஜ்குட்டி அண்ணனின் குடும்பத்திற்கு இனி என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை அறிய, ரசிகர்களின் ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மத்தியில் அரங்கு நிறைந்த காட்சிகளாக படம் திரையிடப்பட்டு வருகிறது. படம் எப்படி இருக்கிறது? பார்ப்போம்.

கதைக்களம் & முதல் பாதி (First Half)

​முந்தைய இரண்டு பாகங்களின் தொடர்ச்சியாகவே இந்த மூன்றாம் பாகமும் பயணிக்கிறது. ஜார்ஜ்குட்டி மற்றும் அவரது குடும்பத்தை சுற்றியிருக்கும் போலீஸ் வளையம் இன்னும் விலகவில்லை.

​படத்தின் முதல் பாதி மிகவும் நிதானமாக, 'அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது?' என்கிற ஒருவித பயத்தையும், பதற்றத்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பார்வையாளர்களுக்குள் கடத்துவதில் இயக்குனர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். குறிப்பாக, இடைவேளைக் காட்சி (Interval Block) மிகச்சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தியேட்டரில் அடுத்த பாதி மீதான எதிர்பார்ப்பை அது எகிற வைக்கிறது.

​இரண்டாம் பாதி (Second Half) – எங்கே சறுக்கியது?

​முதல் பாதியின் பில்டப்பைப் பார்த்துவிட்டு, இரண்டாம் பாதியில் ஜார்ஜ்குட்டி ஏதோ ஒரு 'மகா' சம்பவம் செய்யப்போகிறார் என்று ஆவலோடு உட்கார்ந்தால், அங்கேதான் படம் கொஞ்சம் சோதிக்கிறது.

​திரைக்கதை நகரும் வேகம் மிகவும் குறைவு. ஜார்ஜ்குட்டி தனது திட்டங்களை வகுக்கும் காட்சிகள் சுவாரசியமாக இருந்தாலும், முந்தைய பாகங்களில் இருந்த அந்த 'சீட் எட்ஜ்' த்ரில்லிங் வேகம் இதில் மிஸ்ஸிங். படம் முழுக்க பெரிய அளவில் பில்டப் கொடுக்கப்பட்டாலும், அதற்கேற்ற அழுத்தமான காட்சிகள் இல்லாததால், கடைசி அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பாகவே நமக்கே அறியாமல் கொஞ்சம் தூக்கம் வந்துவிடுகிறது என்பதே யதார்த்தம்.

​கிளைமாக்ஸ் ட்விஸ்ட் & பார்ட் 4 லீட்!

​படத்தின் மிகப்பெரிய பலமே கடைசி 30 நிமிடங்கள் தான். அங்கேதான் இயக்குனர் மீண்டும் கியரை மாற்றி விறுவிறுப்பைக் கூட்டுகிறார். அந்த ட்விஸ்ட் நிச்சயம் ரசிக்க வைக்கிறது. ஆனால், முந்தைய இரண்டு பாகங்களோடு ஒப்பிடும்போது ஒட்டுமொத்த த்ரில்லின் அளவு இதில் கம்மிதான்.

​எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த கதையை இதோடு முடிக்காமல், அசால்ட்டாக நான்காம் பாகத்திற்கான (Drishyam 4) ஒரு லீடைக் கொடுத்து முடித்திருக்கிறார்கள். 'அப்பாடா ஒரு வழியா முடிஞ்சது' என்று நிம்மதியடைவதற்குள் அடுத்த பாகத்திற்கு ரூட் போட்டதால், தியேட்டரை விட்டு குடுகுடுவென ஓடி வர வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகிவிடுகிறது.

​பிளஸ் (Plus Point):

​மோகன்லாலின் எதார்த்தமான நடிப்பு.

​முதல் பாதியின் திரைக்கதையும், இன்டர்வெல் பிளாக்கும்.

​கடைசி 30 நிமிட விறுவிறுப்பு.

​மைனஸ் (Minus Point):

​இரண்டாம் பாதியின் ஆமை வேக திரைக்கதை.

​முந்தைய பாகங்கள் அளவுக்கு இல்லாத த்ரில் மற்றும் சஸ்பென்ஸ்.

​பார்ட் 4-க்கான தேவையற்ற இழுபறி போல் தோன்றுவது.

​இறுதி தீர்ப்பு (Verdict):

​ஜார்ஜ்குட்டி அண்ணன் இம்முறை செய்தது 'மகா' சம்பவம் இல்லை என்றாலும், ஒரு 'மினி' சம்பவமாக ரசிகர்களை ஏமாற்றாமல் கடந்து விடுகிறது. த்ரிஷ்யம் பிரியர்கள் மற்றும் மோகன்லால் ரசிகர்களுக்கான ஒரு சுமாரான த்ரில்லர்!

​ரேட்டிங்: 2.75 / 5

​இவன் : 

ராஜா கே.எஸ் (எழுத்தாளன்)