வெள்ளி, 23 அக்டோபர், 2026

👑 31 ஆண்டுகள்… முத்து இன்னும் மாஸ்! 🔥

 🎬 ஆத்தூர் பம்பையா தியேட்டர்… நினைவுகளில் என்றும் ஓடும் ‘முத்து’!


சில திரைப்படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும். சில திரைப்படங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடும்.


எனக்கு ‘முத்து’ அப்படிப்பட்ட படம். அதற்குப் பின்னால் இருப்பது சூப்பர் ஸ்டாரின் திரை ஆளுமை மட்டுமல்ல… ஆத்தூர் ஸ்ரீ பம்பையா தியேட்டருடனான என் நினைவுகளும்தான்! ❤️


அந்தக் காலத்தில் வெளியூர் செல்வதற்குக்கூட ஒரு காரணம் தேவைப்படும். எங்களைப் பொறுத்தவரை, புதிய படம் ரிலீஸ் ஆவது ஒரு நல்ல காரணம்!


திருச்செந்தூருக்கு அருகிலுள்ள ஆத்தூர் ஸ்ரீ பம்பையா தியேட்டர் அப்போது எங்களுக்குப் பிரபலமான திரையரங்கம். குறிப்பாக, சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் படங்கள் என்றால் தனி எதிர்பார்ப்பு. சில படங்கள் அங்கே ஓடி, பின்னர் திருச்செந்தூர் ஞானகுமார் தியேட்டருக்கு வந்த காலமும் உண்டு.


🎞️ எல்லோருக்கும் ஷோபா சீட்!


பம்பையா தியேட்டரின் தனித்துவமே தனி.


மற்ற தியேட்டர்களில் பெஞ்ச், பேக் பெஞ்ச், ஷோபா என வெவ்வேறு வகுப்புகள் இருக்கும். ஆனால் இங்கே எல்லோருக்கும் ஷோபா சீட் மட்டுமே!


அன்றைய வயதில் அது எங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய விஷயம் தெரியுமா? தியேட்டருக்குப் போவதே ஒரு கொண்டாட்டம். அதுவும் நமக்குப் பிடித்த தலைவர் படம் என்றால் சொல்லவே வேண்டாம்!


🔥 ‘பாட்ஷா’ முதல் ‘முத்து’ வரை…


நான் முதன்முதலில் பம்பையா தியேட்டரில் பார்த்த படம் ‘பாட்ஷா’. அதைத் தொடர்ந்து ‘முத்து’, ‘அருணாச்சலம்’, ‘படையப்பா’, ‘பாபா’ எனத் தலைவரின் பல படங்களை அங்கேயே பார்த்திருக்கிறேன்.


‘முத்து’ பார்த்த அனுபவம் மட்டும் இன்னும் மனதுக்குள் அப்படியே இருக்கிறது.


தீபாவளி முதல் நாள் முதல் காட்சி கிடையாது. படத்தைப் பற்றிய விமர்சனங்களும் தெரியாது. வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் சென்றார்கள். அவ்வளவுதான்!


அப்போது படம் பார்க்கப் போவது ஒரு நிகழ்ச்சி. படம் எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்துகொண்டு போகும் பழக்கம் எல்லாம் கிடையாது.


ஆனால் படம் ஆரம்பித்ததும் திரையில் நடந்தது வேறு!


ரஹ்மான் சாரின் பின்னணி இசை… குறிப்பாக மிலிட்டரி காரர் சண்டைக் காட்சியில் தலைவர் கொடுக்கும் பஞ்ச்! தியேட்டரே அதிர்ந்த அந்த உணர்வை வார்த்தைகளில் முழுமையாகச் சொல்லிவிட முடியாது.


‘தில்லானா தில்லானா’ பாடலுக்கு தியேட்டரே ஆடியது. இன்று அந்தப் பாடலைக் கேட்டாலும், அந்தத் தியேட்டரும் அந்தக் காலமும் கண்முன்னே வந்துவிடுகின்றன.


‘குலுவாலிலே’ பாடலில் வைரமுத்து வரிகளின் வேகம், அந்தக் கால அரசியல் நெடி எனப் பல விஷயங்கள் இருந்தாலும், அப்போது அவற்றையெல்லாம் ஆராய்ந்து பார்க்கும் வயதில்லை. பாடலும் இசையும் திரையில் தலைவரும் கொடுத்த சந்தோஷம்தான் முக்கியம்!


🌟 பாலசந்தர் கொடுத்த ரஜினி… ரஹ்மான் இசையில் ‘முத்து’!


தன் குருநாதர் கே. பாலசந்தர் தயாரிப்பில், கே.எஸ். ரவிக்குமார் இயக்கத்தில் உருவான ‘முத்து’, ரஜினி ரசிகர்களை மட்டுமல்லாமல் பொதுவான சினிமா ரசிகர்களையும் கவர்ந்த படம்.


நகைச்சுவை, காதல், குடும்ப உணர்வு, அதிரடி, பாடல்கள் என ஒரு கமர்ஷியல் படத்துக்குத் தேவையான எல்லாமும் சரியான விகிதத்தில் அமைந்திருந்தன.


31 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அதன் பாடல்களைக் கேட்கும்போது அந்தப் புத்துணர்வு குறையவில்லை. ரஹ்மானின் இசையும், ரஜினியின் திரைத் துடிப்பும் இன்னமும் ரசிக்க வைக்கின்றன.


ஒரு நல்ல படம் என்பது அதன் வசூல் சாதனைகளில் மட்டுமல்ல; காலம் கடந்தும் நம் மனதில் அது எந்த இடத்தில் இருக்கிறது என்பதிலும்தான் இருக்கிறது.


⏳ தியேட்டர் மாறலாம்… நினைவுகள் மாறுமா?


இன்று அந்தத் திரையரங்கம் PSN என்ற பெயரில் இயங்குகிறது. பெயர் மாறியிருக்கலாம். காலம் மாறியிருக்கலாம். ஆனால் அங்கே பார்த்த படங்களும், கேட்ட கைதட்டல்களும், வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் சென்ற அந்த நாட்களும் மனதுக்குள் அப்படியே இருக்கின்றன.


‘முத்து’ படத்துக்கு 31 ஆண்டுகள். ஆனால் அந்தப் படத்தைப் பார்த்த எனக்குள் இருக்கும் சினிமா ரசிகனுக்கு வயது ஏறவே இல்லை! ❤️🎬


சில படங்கள் திரையில் முடிந்துவிடும். சில படங்கள் நம் நினைவுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.


என்னைப் பொறுத்தவரை, ‘முத்து’ இரண்டாவது வகை!


அட முதுமை எனக்கு வாராது🔥


#31YearsofMuthu #SuperstarRajini #Muthu #AthurPambaiya  #CinemaMemories

 #Meena #KSRavikumar #ARRahman



 🎬 ஆத்தூர் பம்பையா தியேட்டர்… நினைவுகளில் என்றும் ஓடும் ‘முத்து’!


சில திரைப்படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும். சில திரைப்படங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடும்.


எனக்கு ‘முத்து’ அப்படிப்பட்ட படம். அதற்குப் பின்னால் இருப்பது சூப்பர் ஸ்டாரின் திரை ஆளுமை மட்டுமல்ல… ஆத்தூர் ஸ்ரீ பம்பையா தியேட்டருடனான என் நினைவுகளும்தான்! ❤️


அந்தக் காலத்தில் வெளியூர் செல்வதற்குக்கூட ஒரு காரணம் தேவைப்படும். எங்களைப் பொறுத்தவரை, புதிய படம் ரிலீஸ் ஆவது ஒரு நல்ல காரணம்!


திருச்செந்தூருக்கு அருகிலுள்ள ஆத்தூர் ஸ்ரீ பம்பையா தியேட்டர் அப்போது எங்களுக்குப் பிரபலமான திரையரங்கம். குறிப்பாக, சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் படங்கள் என்றால் தனி எதிர்பார்ப்பு. சில படங்கள் அங்கே ஓடி, பின்னர் திருச்செந்தூர் ஞானகுமார் தியேட்டருக்கு வந்த காலமும் உண்டு.


🎞️ எல்லோருக்கும் ஷோபா சீட்!


பம்பையா தியேட்டரின் தனித்துவமே தனி.


மற்ற தியேட்டர்களில் பெஞ்ச், பேக் பெஞ்ச், ஷோபா என வெவ்வேறு வகுப்புகள் இருக்கும். ஆனால் இங்கே எல்லோருக்கும் ஷோபா சீட் மட்டுமே!


அன்றைய வயதில் அது எங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய விஷயம் தெரியுமா? தியேட்டருக்குப் போவதே ஒரு கொண்டாட்டம். அதுவும் நமக்குப் பிடித்த தலைவர் படம் என்றால் சொல்லவே வேண்டாம்!


🔥 ‘பாட்ஷா’ முதல் ‘முத்து’ வரை…


நான் முதன்முதலில் பம்பையா தியேட்டரில் பார்த்த படம் ‘பாட்ஷா’. அதைத் தொடர்ந்து ‘முத்து’, ‘அருணாச்சலம்’, ‘படையப்பா’, ‘பாபா’ எனத் தலைவரின் பல படங்களை அங்கேயே பார்த்திருக்கிறேன்.


‘முத்து’ பார்த்த அனுபவம் மட்டும் இன்னும் மனதுக்குள் அப்படியே இருக்கிறது.


தீபாவளி முதல் நாள் முதல் காட்சி கிடையாது. படத்தைப் பற்றிய விமர்சனங்களும் தெரியாது. வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் சென்றார்கள். அவ்வளவுதான்!


அப்போது படம் பார்க்கப் போவது ஒரு நிகழ்ச்சி. படம் எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்துகொண்டு போகும் பழக்கம் எல்லாம் கிடையாது.


ஆனால் படம் ஆரம்பித்ததும் திரையில் நடந்தது வேறு!


ரஹ்மான் சாரின் பின்னணி இசை… குறிப்பாக மிலிட்டரி காரர் சண்டைக் காட்சியில் தலைவர் கொடுக்கும் பஞ்ச்! தியேட்டரே அதிர்ந்த அந்த உணர்வை வார்த்தைகளில் முழுமையாகச் சொல்லிவிட முடியாது.


‘தில்லானா தில்லானா’ பாடலுக்கு தியேட்டரே ஆடியது. இன்று அந்தப் பாடலைக் கேட்டாலும், அந்தத் தியேட்டரும் அந்தக் காலமும் கண்முன்னே வந்துவிடுகின்றன.


‘குலுவாலிலே’ பாடலில் வைரமுத்து வரிகளின் வேகம், அந்தக் கால அரசியல் நெடி எனப் பல விஷயங்கள் இருந்தாலும், அப்போது அவற்றையெல்லாம் ஆராய்ந்து பார்க்கும் வயதில்லை. பாடலும் இசையும் திரையில் தலைவரும் கொடுத்த சந்தோஷம்தான் முக்கியம்!


🌟 பாலசந்தர் கொடுத்த ரஜினி… ரஹ்மான் இசையில் ‘முத்து’!


தன் குருநாதர் கே. பாலசந்தர் தயாரிப்பில், கே.எஸ். ரவிக்குமார் இயக்கத்தில் உருவான ‘முத்து’, ரஜினி ரசிகர்களை மட்டுமல்லாமல் பொதுவான சினிமா ரசிகர்களையும் கவர்ந்த படம்.


நகைச்சுவை, காதல், குடும்ப உணர்வு, அதிரடி, பாடல்கள் என ஒரு கமர்ஷியல் படத்துக்குத் தேவையான எல்லாமும் சரியான விகிதத்தில் அமைந்திருந்தன.


31 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அதன் பாடல்களைக் கேட்கும்போது அந்தப் புத்துணர்வு குறையவில்லை. ரஹ்மானின் இசையும், ரஜினியின் திரைத் துடிப்பும் இன்னமும் ரசிக்க வைக்கின்றன.


ஒரு நல்ல படம் என்பது அதன் வசூல் சாதனைகளில் மட்டுமல்ல; காலம் கடந்தும் நம் மனதில் அது எந்த இடத்தில் இருக்கிறது என்பதிலும்தான் இருக்கிறது.


⏳ தியேட்டர் மாறலாம்… நினைவுகள் மாறுமா?


இன்று அந்தத் திரையரங்கம் PSN என்ற பெயரில் இயங்குகிறது. பெயர் மாறியிருக்கலாம். காலம் மாறியிருக்கலாம். ஆனால் அங்கே பார்த்த படங்களும், கேட்ட கைதட்டல்களும், வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் சென்ற அந்த நாட்களும் மனதுக்குள் அப்படியே இருக்கின்றன.


‘முத்து’ படத்துக்கு 31 ஆண்டுகள். ஆனால் அந்தப் படத்தைப் பார்த்த எனக்குள் இருக்கும் சினிமா ரசிகனுக்கு வயது ஏறவே இல்லை! ❤️🎬


சில படங்கள் திரையில் முடிந்துவிடும். சில படங்கள் நம் நினைவுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.


என்னைப் பொறுத்தவரை, ‘முத்து’ இரண்டாவது வகை!


அட முதுமை எனக்கு வாராது🔥


#31YearsofMuthu #SuperstarRajini #Muthu #AthurPambaiya  #CinemaMemories

 #Meena #KSRavikumar #ARRahman



வியாழன், 22 அக்டோபர், 2026

பாக்யராஜ் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சினிமா!

 ஹீரோவை மறந்துடலாம்… திரைக்கதையை மறக்க முடியுமா? K. பாக்யராஜ் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சினிமா!



சில படங்களை ஒரு வயதில் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் பிடிக்கும். அதே படத்தைச் சில வருடங்கள் கழித்துப் பார்க்கும்போது, “அடடா… இந்தப் படத்துக்குள் இவ்வளவு விஷயங்கள் இருக்கிறதா?” என்று ஆச்சரியப்பட வைக்கும்.


K. பாக்யராஜின் சின்ன வீடு எனக்கு அப்படிப்பட்ட ஒரு படம்!


அந்தப் படம் வெளியானபோது நான் பிறக்கவே இல்லை. 90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாகப் பார்த்தேன். அப்போது பதின்ம வயது. சில காட்சிகள் பிடித்திருந்தன. ஆனால் வயதும் வாழ்க்கை அனுபவமும் கூடிய பிறகு மீண்டும் பார்த்தபோதுதான், அந்தத் திரைக்கதைக்குள் ஒளிந்திருந்த நுணுக்கங்கள் புரிய ஆரம்பித்தன.


அன்று காட்சிகளை ரசித்தேன். இன்று அந்தக் காட்சிகளுக்குப் பின்னால் இருந்த எழுத்தை ரசிக்கிறேன்.


இதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற திரைக்கதை எழுத்தாளரின் பலம்!


சின்ன வீடு… சின்ன விஷயங்களில் பெரிய வாழ்க்கை!


வெளிப்புற அழகுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒரு மனிதன், தன்னுடன் வாழும் மனைவியின் அன்பையும் மன அழகையும் புரிந்துகொள்வதுதான் சின்ன வீடு படத்தின் அடிப்படை.


இதைக் கதையாகச் சொல்வது எளிது. ஆனால் அதை நம் வீட்டில் நடக்கும் ஒரு சம்பவத்தைப் பார்ப்பதுபோல இயல்பாகத் திரையில் கொண்டு வருவதுதான் உண்மையான சவால்.


எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று இருக்கிறது.


மதியம் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார் கணவர். அம்மா, “உனக்குச் சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்?” என்று கேட்கும்போது, மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்ததாகச் சொல்வார்.


அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்…


அது வெறும் சந்தோஷத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல. இத்தனை நாள் தன்னுடைய அன்பையும் உழைப்பையும் கவனிக்காத கணவன், முதல்முறையாகத் தன்னைப் புரிந்துகொண்ட தருணத்தின் வெளிப்பாடு.


ஒரு பெண்ணின் மனதைத் தொடுவதற்கு அவளுடைய அழகைப் புகழ வேண்டியதில்லை. அவள் செய்யும் ஒரு சிறிய விஷயத்தை மனதாரப் பாராட்டினாலே போதும்.


இவ்வளவு பெரிய உணர்வை ஒரு நீண்ட வசனத்தின் மூலம் சொல்லாமல், ஒரு சாதாரணச் சாப்பாட்டின் வழியாகக் கடத்தியிருப்பார் பாக்யராஜ்.


அதுதான் திரைக்கதை!


ஒரு சின்னச் செயல்… ஒரு கதாபாத்திரத்தின் முழு மனநிலை!


பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தைச் சேர்க்க விரும்பாத விஷயம் என்னை யோசிக்க வைத்தது.


கணவர் B.Com மட்டுமே படித்திருப்பதால், அவருக்கு முன்னால் தனது படிப்பு பெரிதாகத் தெரிய வேண்டாம் என்ற எண்ணம்.


அந்த ஒரு சின்ன விஷயத்திலேயே அவளுடைய மனநிலையையும், கணவன் மீதான அக்கறையையும் புரியவைத்திருப்பார்.


இன்றைக்குக் கதாபாத்திரங்களின் குணத்தை விளக்குவதற்கு எத்தனையோ வசனங்களை எழுதுகிறோம். ஆனால் பாக்யராஜ் ஒரு சின்னச் செயலில் அதைச் சொல்லிவிடுகிறார்.


அதேபோல், படம் முழுவதும் மனைவியை “பாக்கி” என்று அழைக்கும் கணவன், ஒரு கட்டத்தில் “உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி” என்று சொல்வது எனக்குப் பிடித்த தருணம்.


அந்த ஒரு வரியில், மனைவியைப் பார்க்கும் அவனுடைய பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் தெரிகிறது.


இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், குடும்பத்தில் அம்மா சொல்வதுதான் எப்போதும் சரி என்ற வழக்கமான சினிமா அணுகுமுறையைத் தாண்டி, மனைவியின் பக்கமும் நியாயம் இருக்கிறது என்பதை இயல்பாகச் சொல்லியிருப்பது.


சின்ன வீடு ஒரு குடும்பக் கதை மட்டுமல்ல; உறவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான கதையும் கூட!


அங்கிருந்துதான் பாக்யராஜ் படங்களைத் தேட ஆரம்பித்தேன்!


சின்ன வீடு பார்த்த பிறகுதான் K. பாக்யராஜின் மற்ற படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.


முந்தானை முடிச்சு: நகைச்சுவையும் உணர்வுகளும் கலந்த ஜனரஞ்சகமான திரைக்கதை. இன்றும் தொலைக்காட்சியில் வந்தால் சேனலை மாற்ற மனசு வராது.


மௌன கீதங்கள்: எனக்கு மிகவும் பிடித்த படங்களில் ஒன்று. உறவுகளுக்குள் இருக்கும் உணர்வுகளையும் மனிதர்களின் பலவீனங்களையும் பேசும் விதம் தனி.


ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜகுமாரி: நகைச்சுவையை மட்டும் நம்பாமல், கதாபாத்திரங்களையும் திரைக்கதையையும் வைத்து ரசிக்க வைக்கும் படம்.


இந்தப் படங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்குள் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிக்கொண்டே வந்தது.


பாக்யராஜ் ஒரு நடிகராக நம்மைச் சிரிக்க வைத்தார். ஒரு இயக்குநராகக் காட்சிகளை ரசிக்க வைத்தார். ஆனால் ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளராக, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி யோசிக்க வைத்தார்.


அவருடைய படங்களில் ஹீரோவாக பாக்யராஜ் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் பல நேரங்களில் திரைக்கதையே உண்மையான ஹீரோ!


ஒரு நல்ல திரைக்கதைக்கு வயசே ஆகாது!


ஒரு படத்தைப் பார்த்துவிட்டு அதில் நடித்த நடிகர்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது இயல்பு. ஆனால் பல வருடங்கள் கழித்தும் பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயரும், அவளுடைய மனநிலையும், அந்தச் சின்னச் சின்ன காட்சிகளும் நம் நினைவில் இருக்கின்றன என்றால், அதற்குக் காரணம் அந்த எழுத்தின் வலிமை.


ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளருக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றி இதுதான் என்று நினைக்கிறேன்.


இன்றைய சினிமாவில் பிரம்மாண்டம், மேக்கிங், பான்-இந்தியா ரிலீஸ், வசூல் எனப் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். அவையெல்லாம் முக்கியம்தான்.


ஆனால் ஒரு படம் முடிந்து பல வருடங்கள் கழித்தும் அதன் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி நாம் பேசிக்கொண்டிருந்தால், அந்தப் படத்தின் எழுத்து எவ்வளவு வலிமையானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.


K. பாக்யராஜின் படங்களை இன்று பார்க்கும்போது, நான் ஒரு ரசிகனாக மட்டுமல்ல; திரைக்கதை எழுத வேண்டும் என்ற கனவு கொண்டவனாகவும் பார்க்கிறேன்.


ஒரு சாதாரணக் குடும்பச் சம்பவத்தைக்கூட சுவாரஸ்யமான திரைக்கதையாக மாற்ற முடியும் என்பதை அவருடைய படங்கள் தொடர்ந்து நினைவூட்டுகின்றன.


படம் பழையதாகலாம். காட்சிகள் பழையதாகலாம். ஆனால் நல்ல திரைக்கதைக்கு வயசே ஆகாது!


K. பாக்யராஜ் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சினிமா பாடம் அதுதான்.


ஒரு நடிகரின் முகம் மறக்கப்படலாம். ஒரு படத்தின் காட்சிகள் மங்கிப்போகலாம். ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்கள் நம்முடைய நினைவுகளில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தால், அந்த எழுத்தாளர் இன்னும் நம்முடன் இருக்கிறார்.


அந்த வகையில், K. பாக்யராஜின் திரைக்கதைகள் இன்னும் பேசப்பட வேண்டியவை. இன்னும் ரசிக்கப்பட வேண்டியவை. அடுத்த தலைமுறைக்கும் கடத்தப்பட வேண்டியவை.


ஏனென்றால்…


சிலர் படங்களை இயக்குகிறார்கள்.


சிலர் படங்களில் நடிக்கிறார்கள்.


ஆனால் சிலர்தான் திரைக்கதையையே ஹீரோவாக்குகிறார்கள்!


— ராஜா K.S. 🎬

 ஹீரோவை மறந்துடலாம்… திரைக்கதையை மறக்க முடியுமா? K. பாக்யராஜ் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சினிமா!



சில படங்களை ஒரு வயதில் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் பிடிக்கும். அதே படத்தைச் சில வருடங்கள் கழித்துப் பார்க்கும்போது, “அடடா… இந்தப் படத்துக்குள் இவ்வளவு விஷயங்கள் இருக்கிறதா?” என்று ஆச்சரியப்பட வைக்கும்.


K. பாக்யராஜின் சின்ன வீடு எனக்கு அப்படிப்பட்ட ஒரு படம்!


அந்தப் படம் வெளியானபோது நான் பிறக்கவே இல்லை. 90-களின் இறுதியில் தொலைக்காட்சியில்தான் முதன்முதலாகப் பார்த்தேன். அப்போது பதின்ம வயது. சில காட்சிகள் பிடித்திருந்தன. ஆனால் வயதும் வாழ்க்கை அனுபவமும் கூடிய பிறகு மீண்டும் பார்த்தபோதுதான், அந்தத் திரைக்கதைக்குள் ஒளிந்திருந்த நுணுக்கங்கள் புரிய ஆரம்பித்தன.


அன்று காட்சிகளை ரசித்தேன். இன்று அந்தக் காட்சிகளுக்குப் பின்னால் இருந்த எழுத்தை ரசிக்கிறேன்.


இதுதான் K. பாக்யராஜ் என்ற திரைக்கதை எழுத்தாளரின் பலம்!


சின்ன வீடு… சின்ன விஷயங்களில் பெரிய வாழ்க்கை!


வெளிப்புற அழகுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒரு மனிதன், தன்னுடன் வாழும் மனைவியின் அன்பையும் மன அழகையும் புரிந்துகொள்வதுதான் சின்ன வீடு படத்தின் அடிப்படை.


இதைக் கதையாகச் சொல்வது எளிது. ஆனால் அதை நம் வீட்டில் நடக்கும் ஒரு சம்பவத்தைப் பார்ப்பதுபோல இயல்பாகத் திரையில் கொண்டு வருவதுதான் உண்மையான சவால்.


எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி ஒன்று இருக்கிறது.


மதியம் மனைவி சமைத்த குழம்பை இரவிலும் கேட்பார் கணவர். அம்மா, “உனக்குச் சூடாகச் சமைத்ததுதானே பிடிக்கும்?” என்று கேட்கும்போது, மதியம் அவள் சமைத்தது மிகவும் நன்றாக இருந்ததாகச் சொல்வார்.


அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பாக்கியலட்சுமியின் கண்களில் தெரியும் கண்ணீர்…


அது வெறும் சந்தோஷத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல. இத்தனை நாள் தன்னுடைய அன்பையும் உழைப்பையும் கவனிக்காத கணவன், முதல்முறையாகத் தன்னைப் புரிந்துகொண்ட தருணத்தின் வெளிப்பாடு.


ஒரு பெண்ணின் மனதைத் தொடுவதற்கு அவளுடைய அழகைப் புகழ வேண்டியதில்லை. அவள் செய்யும் ஒரு சிறிய விஷயத்தை மனதாரப் பாராட்டினாலே போதும்.


இவ்வளவு பெரிய உணர்வை ஒரு நீண்ட வசனத்தின் மூலம் சொல்லாமல், ஒரு சாதாரணச் சாப்பாட்டின் வழியாகக் கடத்தியிருப்பார் பாக்யராஜ்.


அதுதான் திரைக்கதை!


ஒரு சின்னச் செயல்… ஒரு கதாபாத்திரத்தின் முழு மனநிலை!


பாக்கியலட்சுமி M.Com படித்திருந்தும், திருமண அழைப்பிதழில் தனது பட்டத்தைச் சேர்க்க விரும்பாத விஷயம் என்னை யோசிக்க வைத்தது.


கணவர் B.Com மட்டுமே படித்திருப்பதால், அவருக்கு முன்னால் தனது படிப்பு பெரிதாகத் தெரிய வேண்டாம் என்ற எண்ணம்.


அந்த ஒரு சின்ன விஷயத்திலேயே அவளுடைய மனநிலையையும், கணவன் மீதான அக்கறையையும் புரியவைத்திருப்பார்.


இன்றைக்குக் கதாபாத்திரங்களின் குணத்தை விளக்குவதற்கு எத்தனையோ வசனங்களை எழுதுகிறோம். ஆனால் பாக்யராஜ் ஒரு சின்னச் செயலில் அதைச் சொல்லிவிடுகிறார்.


அதேபோல், படம் முழுவதும் மனைவியை “பாக்கி” என்று அழைக்கும் கணவன், ஒரு கட்டத்தில் “உனக்கு பெரிய மனசு பாக்கி” என்று சொல்வது எனக்குப் பிடித்த தருணம்.


அந்த ஒரு வரியில், மனைவியைப் பார்க்கும் அவனுடைய பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் தெரிகிறது.


இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், குடும்பத்தில் அம்மா சொல்வதுதான் எப்போதும் சரி என்ற வழக்கமான சினிமா அணுகுமுறையைத் தாண்டி, மனைவியின் பக்கமும் நியாயம் இருக்கிறது என்பதை இயல்பாகச் சொல்லியிருப்பது.


சின்ன வீடு ஒரு குடும்பக் கதை மட்டுமல்ல; உறவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான கதையும் கூட!


அங்கிருந்துதான் பாக்யராஜ் படங்களைத் தேட ஆரம்பித்தேன்!


சின்ன வீடு பார்த்த பிறகுதான் K. பாக்யராஜின் மற்ற படங்களைத் தேடித் தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.


முந்தானை முடிச்சு: நகைச்சுவையும் உணர்வுகளும் கலந்த ஜனரஞ்சகமான திரைக்கதை. இன்றும் தொலைக்காட்சியில் வந்தால் சேனலை மாற்ற மனசு வராது.


மௌன கீதங்கள்: எனக்கு மிகவும் பிடித்த படங்களில் ஒன்று. உறவுகளுக்குள் இருக்கும் உணர்வுகளையும் மனிதர்களின் பலவீனங்களையும் பேசும் விதம் தனி.


ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜகுமாரி: நகைச்சுவையை மட்டும் நம்பாமல், கதாபாத்திரங்களையும் திரைக்கதையையும் வைத்து ரசிக்க வைக்கும் படம்.


இந்தப் படங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்குள் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிக்கொண்டே வந்தது.


பாக்யராஜ் ஒரு நடிகராக நம்மைச் சிரிக்க வைத்தார். ஒரு இயக்குநராகக் காட்சிகளை ரசிக்க வைத்தார். ஆனால் ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளராக, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி யோசிக்க வைத்தார்.


அவருடைய படங்களில் ஹீரோவாக பாக்யராஜ் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் பல நேரங்களில் திரைக்கதையே உண்மையான ஹீரோ!


ஒரு நல்ல திரைக்கதைக்கு வயசே ஆகாது!


ஒரு படத்தைப் பார்த்துவிட்டு அதில் நடித்த நடிகர்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது இயல்பு. ஆனால் பல வருடங்கள் கழித்தும் பாக்கியலட்சுமி என்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயரும், அவளுடைய மனநிலையும், அந்தச் சின்னச் சின்ன காட்சிகளும் நம் நினைவில் இருக்கின்றன என்றால், அதற்குக் காரணம் அந்த எழுத்தின் வலிமை.


ஒரு திரைக்கதை எழுத்தாளருக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றி இதுதான் என்று நினைக்கிறேன்.


இன்றைய சினிமாவில் பிரம்மாண்டம், மேக்கிங், பான்-இந்தியா ரிலீஸ், வசூல் எனப் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். அவையெல்லாம் முக்கியம்தான்.


ஆனால் ஒரு படம் முடிந்து பல வருடங்கள் கழித்தும் அதன் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி நாம் பேசிக்கொண்டிருந்தால், அந்தப் படத்தின் எழுத்து எவ்வளவு வலிமையானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.


K. பாக்யராஜின் படங்களை இன்று பார்க்கும்போது, நான் ஒரு ரசிகனாக மட்டுமல்ல; திரைக்கதை எழுத வேண்டும் என்ற கனவு கொண்டவனாகவும் பார்க்கிறேன்.


ஒரு சாதாரணக் குடும்பச் சம்பவத்தைக்கூட சுவாரஸ்யமான திரைக்கதையாக மாற்ற முடியும் என்பதை அவருடைய படங்கள் தொடர்ந்து நினைவூட்டுகின்றன.


படம் பழையதாகலாம். காட்சிகள் பழையதாகலாம். ஆனால் நல்ல திரைக்கதைக்கு வயசே ஆகாது!


K. பாக்யராஜ் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சினிமா பாடம் அதுதான்.


ஒரு நடிகரின் முகம் மறக்கப்படலாம். ஒரு படத்தின் காட்சிகள் மங்கிப்போகலாம். ஆனால் அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்கள் நம்முடைய நினைவுகளில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தால், அந்த எழுத்தாளர் இன்னும் நம்முடன் இருக்கிறார்.


அந்த வகையில், K. பாக்யராஜின் திரைக்கதைகள் இன்னும் பேசப்பட வேண்டியவை. இன்னும் ரசிக்கப்பட வேண்டியவை. அடுத்த தலைமுறைக்கும் கடத்தப்பட வேண்டியவை.


ஏனென்றால்…


சிலர் படங்களை இயக்குகிறார்கள்.


சிலர் படங்களில் நடிக்கிறார்கள்.


ஆனால் சிலர்தான் திரைக்கதையையே ஹீரோவாக்குகிறார்கள்!


— ராஜா K.S. 🎬

செவ்வாய், 20 அக்டோபர், 2026

அடுத்த ஸ்டாப் ❤️



 அடுத்த ஸ்டாப் ❤️ | ஒரு தலைக்காதலின் அழகான எதிர்பார்ப்பு


எழுதியவர்: ராஜா க


வானம் மேகமூட்டமாக இருந்தது. ஐப்பசி மழைக்காகக் காத்திருந்த பூமியைப் போல, அவளுக்காகக் காத்திருந்தான் அவன்.


அலுவலகப் பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். காதில் விழுந்த பாடல்கூட அவன் கவனத்தில் இல்லை. டிரைவர் வழக்கமான playlist-ஐ ஓடவிட்டிருந்தார்.


அவளை முதன்முதலில் அந்தப் பேருந்தில்தான் பார்த்தான். எப்போது அவளைப் பிடித்துப்போனது என்று அவனுக்கே தெரியாது. அவள் சிரித்தபோதா, ஜன்னலுக்கு வெளியே வேடிக்கை பார்த்தபோதா, இல்லை எதுவுமே செய்யாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தபோதா?


காதலுக்கு எப்போதும் ஒரு காரணம் வேண்டுமா என்ன?


அவளிடம் பேச வேண்டும் என்று பலமுறை நினைத்திருக்கிறான். ஒரு சின்ன புன்னகை, ஒரு ஹாய், ஏதாவது ஒரு சாக்கு.


ஆனால், அவள் முன்னால் வந்துவிட்டால் மட்டும் வார்த்தைகள் எல்லாம் எங்கேயோ காணாமல் போய்விடும்.


காதலைச் சொல்லும் தைரியம் இல்லை. சொல்லாமல் இருப்பதற்கும் மனம் கேட்கவில்லை.


அதனால், இப்போதைக்கு அவளைப் பார்ப்பதோடு நிறுத்திக்கொண்டான்.


ஒவ்வொரு ஸ்டாப்பிலும் பேருந்து நிற்கும்போது அவன் இதயம் மட்டும் வேகமெடுத்தது.


வருவாளா?


ஒரு மனசு, “வருவா டா!” என்றது.


இன்னொரு மனசோ, “இன்னைக்கு நிறைய பேருக்கு லீவ். அவ மட்டும் எதுக்கு வரப்போறா?” என்று லாஜிக் பேச ஆரம்பித்தது.


காதல் வந்த பிறகு லாஜிக்குக்கும் மனசுக்கும் நடக்கிற சண்டையில், மனசு எப்போதும் தோற்பதில்லை. ஆனால் ஜெயிப்பதும் இல்லை.


எது எப்படியோ, அவளுடைய ஸ்டாப் அடுத்தது.


பேருந்து நின்றது.


அவள் இல்லை.


அவன் மெதுவாகக் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.


ஏமாற்றம் பழகியதுதான். ஆனாலும், ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாக வலிக்கும்.


வழக்கம்போல மனதுக்குள் பிரபஞ்சத்திடம் பேசினான்.


“சரி... இன்னைக்கு அவளைப் பார்க்க முடியாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்ட. பரவாயில்லை. உன் முடிவை ஏத்துக்கிறேன்.”


அவளைப் பார்க்க முடியாது என்று முடிவு செய்துவிட்டான். ஆனால், அவளுக்காகக் காத்திருந்த அந்தச் சில நிமிடங்களை அவனால் வெறுக்க முடியவில்லை.


அந்தப் படபடப்பு பிடித்திருந்தது. அவள் வருவாளா என்று எதிர்பார்ப்பது பிடித்திருந்தது.


அவனுக்கென்று ஒரு சின்ன காதல் உலகம் இருந்தது. அதில் அவளுக்குத் தெரியாத ஒரு காதலன் இருந்தான். அவளுக்காகப் பாடல்கள் கேட்டான். அவளுடன் பேசுவதை மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்தான். ஒருநாள் அவளிடம் காதலைச் சொல்லிவிடுவதாகத் தினமும் நினைத்துக்கொண்டான்.


நிஜத்தில் மட்டும் இன்னும் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசியிருக்கவில்லை.


பேருந்து மீண்டும் நின்றது.


அவன் கண்களைத் திறக்கவில்லை.


‘இன்னொரு ஸ்டாப்பா?’


சில நொடிகள் கழித்து பேருந்துக்குள் சத்தம் கேட்டது.


யாரோ வேகமாக ஏறினார்கள்.


அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.


அவள்!


ஓடி வந்ததில் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள். தலையைச் சுற்றியிருந்த துப்பட்டாவை அவிழ்த்துச் சரிசெய்தாள்.


அவள் முகம் தெரிந்தது.


அவ்வளவுதான்.


சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை ஏமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருந்த அவன், இப்போது என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அமர்ந்திருந்தான்.


அவள் வந்துவிட்டாள்.


அவனுக்குள் மட்டும் ஏதோ பெரிய திருவிழா தொடங்கிவிட்டது.


அவள் அவனைப் பார்த்தாளா என்று தெரியவில்லை. அவனுக்காகத்தான் ஓடி வந்தாளா என்றும் தெரியவில்லை.


அவளுடைய உலகத்தில் இது இன்னொரு சாதாரணமான காலை.


அவனுடைய உலகத்திலோ, இந்த நாளை மறக்கவே முடியாது.


அப்போது பேருந்தின் ஸ்பீக்கரில் பாடல் ஒலித்தது.


“தேவதையைக் கண்டேன்…”


அவன் சிரித்தான்.


பாடலைக் கேட்டுச் சிரிக்கிறானா, அவளைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறானா என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.


மனதுக்குள் மறுபடியும் பிரபஞ்சத்திடம் சொன்னான்.


“தேங்க்ஸ் டா!”


ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான். வானம் இன்னும் மேகமூட்டமாகத்தான் இருந்தது.


சிறிது நேரத்தில் மழை பெய்யலாம்.


அவனுடைய காதல்?


அது எப்போது பெய்யும் என்று அவனுக்குத் தெரியாது.


ஒருவேளை அவளிடம் சொல்லிவிடலாம். ஒருவேளை சொல்லாமலேயே போய்விடலாம்.


ஆனால், நாளையும் காலையில் அதே பேருந்தில் ஏறுவான்.


அதே ஜன்னலோர இருக்கையைத் தேடுவான்.


அவளுடைய ஸ்டாப் வரும்போது மட்டும், அவனுக்குள் ஒரு சின்ன படபடப்பு ஆரம்பிக்கும்.


அவள் வருவாளா?


அவனுடைய காதலுக்கு இப்போதைக்கு அதுவே போதும்.


---


— ராஜா க



 அடுத்த ஸ்டாப் ❤️ | ஒரு தலைக்காதலின் அழகான எதிர்பார்ப்பு


எழுதியவர்: ராஜா க


வானம் மேகமூட்டமாக இருந்தது. ஐப்பசி மழைக்காகக் காத்திருந்த பூமியைப் போல, அவளுக்காகக் காத்திருந்தான் அவன்.


அலுவலகப் பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். காதில் விழுந்த பாடல்கூட அவன் கவனத்தில் இல்லை. டிரைவர் வழக்கமான playlist-ஐ ஓடவிட்டிருந்தார்.


அவளை முதன்முதலில் அந்தப் பேருந்தில்தான் பார்த்தான். எப்போது அவளைப் பிடித்துப்போனது என்று அவனுக்கே தெரியாது. அவள் சிரித்தபோதா, ஜன்னலுக்கு வெளியே வேடிக்கை பார்த்தபோதா, இல்லை எதுவுமே செய்யாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தபோதா?


காதலுக்கு எப்போதும் ஒரு காரணம் வேண்டுமா என்ன?


அவளிடம் பேச வேண்டும் என்று பலமுறை நினைத்திருக்கிறான். ஒரு சின்ன புன்னகை, ஒரு ஹாய், ஏதாவது ஒரு சாக்கு.


ஆனால், அவள் முன்னால் வந்துவிட்டால் மட்டும் வார்த்தைகள் எல்லாம் எங்கேயோ காணாமல் போய்விடும்.


காதலைச் சொல்லும் தைரியம் இல்லை. சொல்லாமல் இருப்பதற்கும் மனம் கேட்கவில்லை.


அதனால், இப்போதைக்கு அவளைப் பார்ப்பதோடு நிறுத்திக்கொண்டான்.


ஒவ்வொரு ஸ்டாப்பிலும் பேருந்து நிற்கும்போது அவன் இதயம் மட்டும் வேகமெடுத்தது.


வருவாளா?


ஒரு மனசு, “வருவா டா!” என்றது.


இன்னொரு மனசோ, “இன்னைக்கு நிறைய பேருக்கு லீவ். அவ மட்டும் எதுக்கு வரப்போறா?” என்று லாஜிக் பேச ஆரம்பித்தது.


காதல் வந்த பிறகு லாஜிக்குக்கும் மனசுக்கும் நடக்கிற சண்டையில், மனசு எப்போதும் தோற்பதில்லை. ஆனால் ஜெயிப்பதும் இல்லை.


எது எப்படியோ, அவளுடைய ஸ்டாப் அடுத்தது.


பேருந்து நின்றது.


அவள் இல்லை.


அவன் மெதுவாகக் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.


ஏமாற்றம் பழகியதுதான். ஆனாலும், ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாக வலிக்கும்.


வழக்கம்போல மனதுக்குள் பிரபஞ்சத்திடம் பேசினான்.


“சரி... இன்னைக்கு அவளைப் பார்க்க முடியாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்ட. பரவாயில்லை. உன் முடிவை ஏத்துக்கிறேன்.”


அவளைப் பார்க்க முடியாது என்று முடிவு செய்துவிட்டான். ஆனால், அவளுக்காகக் காத்திருந்த அந்தச் சில நிமிடங்களை அவனால் வெறுக்க முடியவில்லை.


அந்தப் படபடப்பு பிடித்திருந்தது. அவள் வருவாளா என்று எதிர்பார்ப்பது பிடித்திருந்தது.


அவனுக்கென்று ஒரு சின்ன காதல் உலகம் இருந்தது. அதில் அவளுக்குத் தெரியாத ஒரு காதலன் இருந்தான். அவளுக்காகப் பாடல்கள் கேட்டான். அவளுடன் பேசுவதை மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்தான். ஒருநாள் அவளிடம் காதலைச் சொல்லிவிடுவதாகத் தினமும் நினைத்துக்கொண்டான்.


நிஜத்தில் மட்டும் இன்னும் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசியிருக்கவில்லை.


பேருந்து மீண்டும் நின்றது.


அவன் கண்களைத் திறக்கவில்லை.


‘இன்னொரு ஸ்டாப்பா?’


சில நொடிகள் கழித்து பேருந்துக்குள் சத்தம் கேட்டது.


யாரோ வேகமாக ஏறினார்கள்.


அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.


அவள்!


ஓடி வந்ததில் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள். தலையைச் சுற்றியிருந்த துப்பட்டாவை அவிழ்த்துச் சரிசெய்தாள்.


அவள் முகம் தெரிந்தது.


அவ்வளவுதான்.


சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை ஏமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருந்த அவன், இப்போது என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அமர்ந்திருந்தான்.


அவள் வந்துவிட்டாள்.


அவனுக்குள் மட்டும் ஏதோ பெரிய திருவிழா தொடங்கிவிட்டது.


அவள் அவனைப் பார்த்தாளா என்று தெரியவில்லை. அவனுக்காகத்தான் ஓடி வந்தாளா என்றும் தெரியவில்லை.


அவளுடைய உலகத்தில் இது இன்னொரு சாதாரணமான காலை.


அவனுடைய உலகத்திலோ, இந்த நாளை மறக்கவே முடியாது.


அப்போது பேருந்தின் ஸ்பீக்கரில் பாடல் ஒலித்தது.


“தேவதையைக் கண்டேன்…”


அவன் சிரித்தான்.


பாடலைக் கேட்டுச் சிரிக்கிறானா, அவளைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறானா என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.


மனதுக்குள் மறுபடியும் பிரபஞ்சத்திடம் சொன்னான்.


“தேங்க்ஸ் டா!”


ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான். வானம் இன்னும் மேகமூட்டமாகத்தான் இருந்தது.


சிறிது நேரத்தில் மழை பெய்யலாம்.


அவனுடைய காதல்?


அது எப்போது பெய்யும் என்று அவனுக்குத் தெரியாது.


ஒருவேளை அவளிடம் சொல்லிவிடலாம். ஒருவேளை சொல்லாமலேயே போய்விடலாம்.


ஆனால், நாளையும் காலையில் அதே பேருந்தில் ஏறுவான்.


அதே ஜன்னலோர இருக்கையைத் தேடுவான்.


அவளுடைய ஸ்டாப் வரும்போது மட்டும், அவனுக்குள் ஒரு சின்ன படபடப்பு ஆரம்பிக்கும்.


அவள் வருவாளா?


அவனுடைய காதலுக்கு இப்போதைக்கு அதுவே போதும்.


---


— ராஜா க

திங்கள், 19 அக்டோபர், 2026

Jailer 2 Review: Superstar Rajinikanth-ன் Screen Presence-ம் Nelson-ன் Dark Comedy Magic-ம்!

 


சூப்பர் ஸ்டார் சம்பவம் ஒரு பக்கம்… Nelson-ன் signature style இன்னொரு பக்கம்!


ஜெயிலர் 2 ஓடுமா என்ற கேள்விகளுக்கு மத்தியில், எதிர்பார்ப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு படமாக வந்திருக்கிறது இந்தப் படம். ஒரு Superstar படம் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இயக்குநர் Nelson என்ன செய்யப்போகிறார் என்ற ஆர்வமும் எனக்கு அதிகமாகவே இருந்தது.


Yash-ன் Toxic, நானி நடித்த தெலுங்குப் படம் எனப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வந்த படங்களைச் சுற்றி விவாதங்கள் இருந்த சூழலில், ஜெயிலர் 2 மீதான கணிப்புகளையும் தாண்டிப் படம் வரவேற்பைப் பெற்றிருப்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.


Nelson-ன் பலம் என்ன? Dark Comedy!


Kolamaavu Kokila, Doctor, Beast, Jailer என Nelson இயக்கிய படங்களை எடுத்துக்கொண்டால், ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்கே உரிய ஒரு signature இருக்கும்.


Serious-ஆகப் போக வேண்டிய இடத்தில் comedy, சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு character-க்குள் இருக்கும் surprise, ஒரு scene-ஐ அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் writing என Nelson-ன் style தனித்துவமானது.


அதுதான் அவருடைய பலம்!


ஒரு காட்சியில் சிரிக்க வைத்துவிட்டு, அடுத்த காட்சியில் கதையின் தீவிரத்திற்குள் நம்மைக் கொண்டு செல்வது அவருடைய filmmaking-ல் ரசிக்கக்கூடிய விஷயம்.


ஒரு Rajini Fanboy-ஆக எனக்கு Jailer கொடுத்த Satisfaction!


To be frank, நான் childhood-ல இருந்தே Rajini fan.


சிவாஜி படத்திற்குப் பிறகு, ஒரு fanboy-ஆக ரஜினி சாரைப் பார்த்து ரொம்ப satisfied-ஆக feel பண்ணிய படம் ஜெயிலர்.


அந்தப் படத்தில் இருந்த mass scenes, surprise cameos, ஒவ்வொரு character-க்கும் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என எல்லாமே நல்லா work out ஆகியிருந்தது. திரையரங்கில் ரசிகர்கள் கொண்டாடக்கூடிய பல தருணங்களை அந்தப் படம் கொடுத்திருந்தது.


ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு Rajini fan-ஆக எனக்கு அந்த satisfaction கிடைத்தது.


அதே மாதிரியான satisfaction-ஐ ஜெயிலர் 2-லும் உணர முடிந்தது. இதற்குக் காரணம் Superstar-ன் screen presence மட்டுமல்ல; Nelson-ன் writing-ம் அதற்கேற்ற விதத்தில் அமைந்திருப்பதுதான்.


First Half – Comedy தான் Game Changer!


Superstar-ஐ வைத்து படம் எடுக்கும்போது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் mass காட்ட வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.


அவருடைய screen presence-ஐ நம்பி, இயல்பான comedy மூலமாகவே ரசிகர்களை ரசிக்க வைக்கலாம் என்பதை Nelson அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.


ரஜினி சாரின் casual intro, அவருடைய timing, comedy, மற்ற characters-க்கு கொடுக்கப்பட்ட space எனப் பல விஷயங்கள் முதல் பாதியில் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன.


தேவையில்லாத overacting இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வலுக்கட்டாயமாக mass elements திணிக்கப்படவில்லை.


First half முழுவதும் comedy-ஐ மையமாக வைத்து, characters-ஐயும் ரசிக்க வைக்கும் விதத்தில் கதையைக் கொண்டு சென்றிருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.


ஒரு Superstar படத்தில் comedy-யும் சரியாக work out ஆனால், அதுவே படத்தின் பெரிய பலமாக மாறும். இங்கே Nelson-ன் writing அந்த வேலையைச் செய்கிறது.


Second Half – Comedy-யிலிருந்து Action Mode!


இரண்டாம் பாதியில் comedy கொஞ்சம் குறைந்து, action அதிகரிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆர்வத்தையும் படம் தக்கவைக்கிறது.


Yogi Babu, Namo Narayana போன்றவர்களின் character design, S. J. Suryah-வின் costumes, Vidya Balan-க்கும் Superstar-க்கும் இடையிலான flirt scenes எனப் பல இடங்கள் படத்திற்குத் தனி flavour கொடுக்கின்றன.


இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் characters-ஐ எப்படி வடிவமைக்கிறோம், அவர்களை எந்தச் சூழலில் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதும் முக்கியம்.


அந்த வகையில் Nelson-ன் character presentation படத்திற்குத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.


Superstar-ஐ சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் ஒரு Art தான்!


ஒரு பெரிய நட்சத்திரத்தை வைத்து படம் எடுக்கும்போது, அவருடைய image-ஐ மட்டுமே நம்பியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த image-ஐத் தன்னுடைய writing style-உடன் இணைத்துக் கொடுப்பதுதான் ஒரு இயக்குநரின் திறமை.


ரஜினி சாரின் screen presence-ம் Nelson-ன் dark comedy writing-ம் சரியான இடத்தில் இணையும் போது கிடைக்கும் அனுபவம்தான் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான பலம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.


Superstar ரசிகர்களுக்கான தருணங்களும் இருக்கின்றன. Nelson-ன் தனித்துவமான comedy style-ஐ ரசிப்பதற்கான இடங்களும் இருக்கின்றன.


ஒரு Rajini fanboy-ஆக எனக்கு satisfaction. ஒரு cinema lover-ஆக Nelson-ன் filmmaking style-ஐ ரசிக்க முடிந்தது.


Thanks, Nelson Sir!


Superstar-ஐ அவருடைய ரசிகர்கள் ரசிக்கும்படியும், உங்களுடைய signature style மிஸ் ஆகாமலும் கொடுத்ததற்கு!


சூப்பர் ஸ்டார் திரையில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் அந்த energy ஒரு பக்கம்; அவரைச் சுற்றி இயக்குநர் உருவாக்கும் உலகம் இன்னொரு பக்கம்.


இரண்டும் சரியாக இணைந்தால் ரசிகர்களுக்குக் கிடைப்பது வெறும் படம் பார்க்கும் அனுபவம் மட்டுமல்ல… ஒரு theatrical celebration! ❤️‍🔥


— Raja K.S. 🎬


 #Jailer



 #Superstar #Rajinikanth, #Nelson Dilipkumar, #TamilCinema, #DarkComedy, #Rajinikanth #Movies

 


சூப்பர் ஸ்டார் சம்பவம் ஒரு பக்கம்… Nelson-ன் signature style இன்னொரு பக்கம்!


ஜெயிலர் 2 ஓடுமா என்ற கேள்விகளுக்கு மத்தியில், எதிர்பார்ப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு படமாக வந்திருக்கிறது இந்தப் படம். ஒரு Superstar படம் என்ற எதிர்பார்ப்பு ஒருபுறம் இருந்தாலும், இயக்குநர் Nelson என்ன செய்யப்போகிறார் என்ற ஆர்வமும் எனக்கு அதிகமாகவே இருந்தது.


Yash-ன் Toxic, நானி நடித்த தெலுங்குப் படம் எனப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வந்த படங்களைச் சுற்றி விவாதங்கள் இருந்த சூழலில், ஜெயிலர் 2 மீதான கணிப்புகளையும் தாண்டிப் படம் வரவேற்பைப் பெற்றிருப்பது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.


Nelson-ன் பலம் என்ன? Dark Comedy!


Kolamaavu Kokila, Doctor, Beast, Jailer என Nelson இயக்கிய படங்களை எடுத்துக்கொண்டால், ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்கே உரிய ஒரு signature இருக்கும்.


Serious-ஆகப் போக வேண்டிய இடத்தில் comedy, சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு character-க்குள் இருக்கும் surprise, ஒரு scene-ஐ அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் writing என Nelson-ன் style தனித்துவமானது.


அதுதான் அவருடைய பலம்!


ஒரு காட்சியில் சிரிக்க வைத்துவிட்டு, அடுத்த காட்சியில் கதையின் தீவிரத்திற்குள் நம்மைக் கொண்டு செல்வது அவருடைய filmmaking-ல் ரசிக்கக்கூடிய விஷயம்.


ஒரு Rajini Fanboy-ஆக எனக்கு Jailer கொடுத்த Satisfaction!


To be frank, நான் childhood-ல இருந்தே Rajini fan.


சிவாஜி படத்திற்குப் பிறகு, ஒரு fanboy-ஆக ரஜினி சாரைப் பார்த்து ரொம்ப satisfied-ஆக feel பண்ணிய படம் ஜெயிலர்.


அந்தப் படத்தில் இருந்த mass scenes, surprise cameos, ஒவ்வொரு character-க்கும் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என எல்லாமே நல்லா work out ஆகியிருந்தது. திரையரங்கில் ரசிகர்கள் கொண்டாடக்கூடிய பல தருணங்களை அந்தப் படம் கொடுத்திருந்தது.


ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு Rajini fan-ஆக எனக்கு அந்த satisfaction கிடைத்தது.


அதே மாதிரியான satisfaction-ஐ ஜெயிலர் 2-லும் உணர முடிந்தது. இதற்குக் காரணம் Superstar-ன் screen presence மட்டுமல்ல; Nelson-ன் writing-ம் அதற்கேற்ற விதத்தில் அமைந்திருப்பதுதான்.


First Half – Comedy தான் Game Changer!


Superstar-ஐ வைத்து படம் எடுக்கும்போது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் mass காட்ட வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.


அவருடைய screen presence-ஐ நம்பி, இயல்பான comedy மூலமாகவே ரசிகர்களை ரசிக்க வைக்கலாம் என்பதை Nelson அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.


ரஜினி சாரின் casual intro, அவருடைய timing, comedy, மற்ற characters-க்கு கொடுக்கப்பட்ட space எனப் பல விஷயங்கள் முதல் பாதியில் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன.


தேவையில்லாத overacting இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வலுக்கட்டாயமாக mass elements திணிக்கப்படவில்லை.


First half முழுவதும் comedy-ஐ மையமாக வைத்து, characters-ஐயும் ரசிக்க வைக்கும் விதத்தில் கதையைக் கொண்டு சென்றிருப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.


ஒரு Superstar படத்தில் comedy-யும் சரியாக work out ஆனால், அதுவே படத்தின் பெரிய பலமாக மாறும். இங்கே Nelson-ன் writing அந்த வேலையைச் செய்கிறது.


Second Half – Comedy-யிலிருந்து Action Mode!


இரண்டாம் பாதியில் comedy கொஞ்சம் குறைந்து, action அதிகரிக்கிறது. அதே நேரத்தில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆர்வத்தையும் படம் தக்கவைக்கிறது.


Yogi Babu, Namo Narayana போன்றவர்களின் character design, S. J. Suryah-வின் costumes, Vidya Balan-க்கும் Superstar-க்கும் இடையிலான flirt scenes எனப் பல இடங்கள் படத்திற்குத் தனி flavour கொடுக்கின்றன.


இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் characters-ஐ எப்படி வடிவமைக்கிறோம், அவர்களை எந்தச் சூழலில் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதும் முக்கியம்.


அந்த வகையில் Nelson-ன் character presentation படத்திற்குத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.


Superstar-ஐ சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் ஒரு Art தான்!


ஒரு பெரிய நட்சத்திரத்தை வைத்து படம் எடுக்கும்போது, அவருடைய image-ஐ மட்டுமே நம்பியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த image-ஐத் தன்னுடைய writing style-உடன் இணைத்துக் கொடுப்பதுதான் ஒரு இயக்குநரின் திறமை.


ரஜினி சாரின் screen presence-ம் Nelson-ன் dark comedy writing-ம் சரியான இடத்தில் இணையும் போது கிடைக்கும் அனுபவம்தான் இந்தப் படத்தின் முக்கியமான பலம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.


Superstar ரசிகர்களுக்கான தருணங்களும் இருக்கின்றன. Nelson-ன் தனித்துவமான comedy style-ஐ ரசிப்பதற்கான இடங்களும் இருக்கின்றன.


ஒரு Rajini fanboy-ஆக எனக்கு satisfaction. ஒரு cinema lover-ஆக Nelson-ன் filmmaking style-ஐ ரசிக்க முடிந்தது.


Thanks, Nelson Sir!


Superstar-ஐ அவருடைய ரசிகர்கள் ரசிக்கும்படியும், உங்களுடைய signature style மிஸ் ஆகாமலும் கொடுத்ததற்கு!


சூப்பர் ஸ்டார் திரையில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் அந்த energy ஒரு பக்கம்; அவரைச் சுற்றி இயக்குநர் உருவாக்கும் உலகம் இன்னொரு பக்கம்.


இரண்டும் சரியாக இணைந்தால் ரசிகர்களுக்குக் கிடைப்பது வெறும் படம் பார்க்கும் அனுபவம் மட்டுமல்ல… ஒரு theatrical celebration! ❤️‍🔥


— Raja K.S. 🎬


 #Jailer



 #Superstar #Rajinikanth, #Nelson Dilipkumar, #TamilCinema, #DarkComedy, #Rajinikanth #Movies

ஞாயிறு, 18 அக்டோபர், 2026

Happy Birthday ஜோ

 ஒரு காலத்தில், தமிழ் சினிமாவின் screen-ஐவிட நம்ம மனசுல அதிகமா occupy பண்ணின ஒரு முகம்… 🌙


🎬 இளைய நிலா — ஜோதிகா!


#HBDJyothika 💛


வாலியில் ஒரு glimpse…

பூவெல்லாம் கேட்டுப்பார்ல் ஒரு அழகான beginning…

குஷியில் ஒரு explosion! 💥


அந்தக் காலத்து ஜோவோட energy-யை வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது. சிரிப்பு, கோபம், குறும்பு, காதல் — எல்லாத்துக்கும் தனி expression!


விவேக் சொன்ன அந்த comedy dialogue நினைவிருக்கா? 😄

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு ஜோவைப் பிடிக்க ஒரு காரணம் கொஞ்சம் chubby இருந்தா பிடிக்கும்!


முகவரி, டும் டும் டும், ஸ்டார், பூவெல்லாம் உன் வாசம், தூள், காக்கா காக்கா, சந்திரமுகி…


ஒவ்வொரு படத்திலும் ஒரு ஜோ.

ஒவ்வொரு ஜோவிலும் ஒரு தனி vibe. ❤️


சிநேகிதியே படத்தை நெல்லை பேரின்பவிலாஸ் தியேட்டரில் பார்த்த நினைவு…

காக்கா காக்காவை hostel நாட்களில் CD-யில் repeat mode-ல் ரசித்த நாட்கள்…


சில படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில நடிகைகள் நம்முடைய ஒரு காலகட்டத்தையே நினைவுபடுத்துவார்கள்.


ஜோதிகா எனக்கு இரண்டாவது வகை. 💛


சந்திரமுகியில் intensity.

மொழியில் maturity.

திரும்பி வந்த பிறகும் 36 வயதினிலே போன்ற படங்களில் வேறொரு ஜோவைப் பார்த்தோம்.


அன்று நம்மைச் சிரிக்க வைத்தவள்…

பின்னாளில் நம்மை யோசிக்கவும் வைத்தாள்.


ஒரு heroine-ன் journey என்பது படங்களின் எண்ணிக்கையல்ல; ரசிகர்களின் நினைவுகளில் அவள் விட்டுச் செல்லும் தடம்.


அப்படிப் பார்த்தால், ஜோதிகா ஒரு beautiful chapter in Tamil cinema. 🌙


இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், ஜோ! ❤️



#HBDJyothika #Jyothika #TamilCinema


இவன் 

ராஜா க 


 ஒரு காலத்தில், தமிழ் சினிமாவின் screen-ஐவிட நம்ம மனசுல அதிகமா occupy பண்ணின ஒரு முகம்… 🌙


🎬 இளைய நிலா — ஜோதிகா!


#HBDJyothika 💛


வாலியில் ஒரு glimpse…

பூவெல்லாம் கேட்டுப்பார்ல் ஒரு அழகான beginning…

குஷியில் ஒரு explosion! 💥


அந்தக் காலத்து ஜோவோட energy-யை வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாது. சிரிப்பு, கோபம், குறும்பு, காதல் — எல்லாத்துக்கும் தனி expression!


விவேக் சொன்ன அந்த comedy dialogue நினைவிருக்கா? 😄

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு ஜோவைப் பிடிக்க ஒரு காரணம் கொஞ்சம் chubby இருந்தா பிடிக்கும்!


முகவரி, டும் டும் டும், ஸ்டார், பூவெல்லாம் உன் வாசம், தூள், காக்கா காக்கா, சந்திரமுகி…


ஒவ்வொரு படத்திலும் ஒரு ஜோ.

ஒவ்வொரு ஜோவிலும் ஒரு தனி vibe. ❤️


சிநேகிதியே படத்தை நெல்லை பேரின்பவிலாஸ் தியேட்டரில் பார்த்த நினைவு…

காக்கா காக்காவை hostel நாட்களில் CD-யில் repeat mode-ல் ரசித்த நாட்கள்…


சில படங்கள் நமக்குப் பிடிக்கும்.

சில நடிகைகள் நம்முடைய ஒரு காலகட்டத்தையே நினைவுபடுத்துவார்கள்.


ஜோதிகா எனக்கு இரண்டாவது வகை. 💛


சந்திரமுகியில் intensity.

மொழியில் maturity.

திரும்பி வந்த பிறகும் 36 வயதினிலே போன்ற படங்களில் வேறொரு ஜோவைப் பார்த்தோம்.


அன்று நம்மைச் சிரிக்க வைத்தவள்…

பின்னாளில் நம்மை யோசிக்கவும் வைத்தாள்.


ஒரு heroine-ன் journey என்பது படங்களின் எண்ணிக்கையல்ல; ரசிகர்களின் நினைவுகளில் அவள் விட்டுச் செல்லும் தடம்.


அப்படிப் பார்த்தால், ஜோதிகா ஒரு beautiful chapter in Tamil cinema. 🌙


இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், ஜோ! ❤️



#HBDJyothika #Jyothika #TamilCinema


இவன் 

ராஜா க 


வியாழன், 1 அக்டோபர், 2026

"வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு” கிடைத்தது!

 “வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு”வில் மாட்டிக்கொண்டேன்!





பொதுவாக MGR, சிவாஜி காலத்து Black & White படங்களை விருப்பப்பட்டுத் தேடிப் பார்ப்பவன் நான் இல்லை. அந்த காலத்து படங்களில் எனக்கு இருக்கும் பெரிய விதிவிலக்கு இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர்.


அப்படிப்பட்ட நான், ஒருநாள் YouTube-ல் “வியட்நாம் காலனி” படத்தின் காமெடி காட்சிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, கண்ணில் பட்டது “வியட்நாம் வீடு.”


தலைப்பே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.


“சரி… கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்” என்று அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன்.


வெளியே வந்தபோது, அந்த வீட்டின் ஒரு உறுப்பினராகவே மாறியிருந்தேன்.


கதையின் நாயகன் பத்மநாபன்.


கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டி, கிரஹப்பிரவேசத்துடன் நம்மையும் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.


வீட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற விவாதம் ஆரம்பிக்கிறது.


ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரைச் சொல்ல, வீட்டிற்குள்ளேயே ஒரு சிறிய போர்.


எப்போதும் சண்டையும் சச்சரவுமாக இருப்பதால்,


“இந்த வீடு ஒரு வியட்நாம்!”


என்று பெயர் வைத்துவிடுகிறார் வீட்டின் தலைவன்.


அதுவும் சாதாரண பத்மநாபன் அல்ல…


Prestige பத்மநாபன்.


சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். தாய் வீட்டு வேலை செய்து அவரை வளர்க்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டையே விற்க வேண்டிய நிலை. பின்னர் வாழ்க்கையில் முன்னேறி, தான் இழந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாங்குகிறார்.


அத்தையின் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் கரை சேர்கிறார்.


கைமாறாக அத்தையின் மகளையே மணக்கிறார்.


அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைக்கு இருந்த “டிமாண்ட்” வேறு போல!


ஆனால் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு உருவாகும் பத்மநாபனின் குடும்ப வாழ்க்கைதான் படத்தின் உண்மையான உலகம்.


ஒழுக்கம்.


நேரம் தவறாமை.


வேலையின் மீது அக்கறை.


வீட்டிற்கும் அலுவலகத்திற்கும் தனித்தனி எல்லை.


மனைவி அலுவலகத்திற்கு போன் செய்தால்,


“இது வீடு என்று நினைத்தாயா? இது office!”


என்று கடிந்து கொள்ளும் Prestige பத்மநாபன்.


இன்றைக்கு பார்த்தாலும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பழையதாகத் தெரியவில்லை.


அதற்குக் காரணம் கதை மட்டும் அல்ல.


சிவாஜி கணேசன்.


சில நடிகர்களிடம் வசனம் ஒரு ஆயுதம் என்றால், சிவாஜியிடம் முகபாவனையே ஒரு மொழி.


கோபப்படும்போது குரலை உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.


அதிகமாக அழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.


அன்பை வெளிப்படுத்த பெரிய வசனம் தேவையில்லை.


ஒரு பார்வை.


ஒரு சிறிய முகமாற்றம்.


ஒரு இடைவெளி.


அவ்வளவுதான்.


“இது நடிப்பா… இல்லை அந்த மனிதர் நம்ம முன்னாடியே வாழ்கிறாரா?” என்று சில காட்சிகளில் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார்.


அதுதான் சிவாஜியின் பெரிய பலம் என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது தோன்றியது.


அவருடைய காலத்தில் உரக்கப் பேசுவதையும், பெரிய gestures-ஐயும் நடிப்பு என்று காட்டிய நடிகர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.


ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பில் அந்த “நான் நடிக்கிறேன்” என்ற உணர்வு பல இடங்களில் தெரியவே தெரியாது.


அவர் கதாபாத்திரமாகவே இருக்கிறார்.


இந்த சத்யவானுக்கு சாவித்ரியாக வாழ்கிறார் பத்மினி.


மடிசார் புடவை.


கண்களை உருட்டும் அந்தப் பார்வை.


சிரிப்பு.


அழுகை.


கணவனைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.


குடும்பத்தைத் தாங்கும் விதம்.


பத்மினி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கிறார்.


இது வெறும் கணவன்–மனைவி கதையல்ல.


ஒரு வீட்டிற்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் எண்ணங்களும், ஆசைகளும், தவறுகளும் மோதும் கதை.


பத்மநாபனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.


மனைவியைக் கண்டு பம்மும் ஒரு மகன்.


படிப்பில் முன்னேறுவதைக் காட்டிலும் பெயிலாவதில் மட்டும் consistency காட்டும் இன்னொரு மகன்.


அந்த கதாபாத்திரத்தில் நாகேஷ்.


கல்லூரி cut அடித்தல்.


வீட்டிலேயே திருடுதல்.


வட்டிக்காரனிடம் கடன் வாங்குதல்.


பொய் சொல்வது.


இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.


மற்றொரு பக்கம் செல்ல மகள்.


கல்லூரி.


காதல்.


தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆசைகள்.


மூன்று பிள்ளைகளும் மூன்று விதமான உலகத்தைக் கொண்டிருக்க, பத்மநாபன் மட்டும் தனது ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்து அந்தக் குடும்பத்தை நடத்த முயற்சி செய்கிறார்.


ஆனால் வாழ்க்கை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் முழுமையாக இருப்பதில்லை.


வயது மூப்பின் காரணமாக பத்மநாபன் ஓய்வு பெறுகிறார்.


பல வருடங்களாக வேலைக்காக ஓடிய மனிதருக்கு திடீரென்று நேரம் மட்டும் மிச்சமாகிறது.


அந்த தனிமை அவரை மெதுவாக வாட்டத் தொடங்குகிறது.


இங்கே படம் நகைச்சுவையிலிருந்து வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்கிறது.


வேலை இருக்கும் வரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம், ஓய்வு பெற்றவுடன் நம்மை எவ்வளவு வேகமாக தனிமைப்படுத்திவிடுகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது.


இதற்கிடையில் மருமகன் ஸ்ரீகாந்த் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக்கொள்கிறார்.


மாமனார் நீதிபதி என்பதால் அந்தப் பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்.


அப்போது வரும் வசனம் மட்டும் இன்னும் sharp:


“வீட்டில் Prestige போயிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்… Justice-உம் போயிடுச்சு போல!”


குடும்பத்தின் மரியாதை, ஒழுக்கம், உறவுகள், பிள்ளைகள், பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் என்று படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அந்த வீட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.


ஆரம்பத்தில் நம்மை சிரிக்க வைத்த அந்த வீடு, முடிவை நெருங்கும்போது நம்மை அமைதியாக்குகிறது.


எல்லாம் எப்படி சீரானது?


யார் என்ன முடிவு எடுத்தார்கள்?


Prestige பத்மநாபனின் வாழ்க்கையில் இறுதியில் என்ன நடந்தது?


அதை நான் இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை.


“வியட்நாம் வீடு” பார்க்காதவர்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நீங்களே ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.


நான் “வியட்நாம் காலனி” காமெடி தேடிப் போய்,


“வியட்நாம் வீடு” என்ற ஒரு குடும்பத்தையே கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.


இன்று சிவாஜி கணேசனின் பிறந்தநாள்.


அவரைப் பற்றி “நடிகர் திலகம்” என்று இரண்டு வார்த்தைகள் எழுதிவிட்டு கடந்து செல்வதைவிட, அவருடைய நடிப்பை ஒரு படத்தில் பார்த்து ரசிப்பதே அவருக்கு நாம் கொடுக்கும் உண்மையான மரியாதை என்று நினைக்கிறேன்.


பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு Black & White படத்தை இன்று பார்க்க வைத்தது ஒரு YouTube search.


ஆனால் அந்தப் படத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.


சிவாஜி



கணேசன் ஏன் நடிகர் திலகம் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய பெயரை மட்டும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை…


அவருடைய ஒரு படத்தைப் பார்த்தாலே போதும்.


— ரசிகன்

ராஜா.க

 “வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு”வில் மாட்டிக்கொண்டேன்!





பொதுவாக MGR, சிவாஜி காலத்து Black & White படங்களை விருப்பப்பட்டுத் தேடிப் பார்ப்பவன் நான் இல்லை. அந்த காலத்து படங்களில் எனக்கு இருக்கும் பெரிய விதிவிலக்கு இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர்.


அப்படிப்பட்ட நான், ஒருநாள் YouTube-ல் “வியட்நாம் காலனி” படத்தின் காமெடி காட்சிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, கண்ணில் பட்டது “வியட்நாம் வீடு.”


தலைப்பே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.


“சரி… கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்” என்று அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன்.


வெளியே வந்தபோது, அந்த வீட்டின் ஒரு உறுப்பினராகவே மாறியிருந்தேன்.


கதையின் நாயகன் பத்மநாபன்.


கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டி, கிரஹப்பிரவேசத்துடன் நம்மையும் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.


வீட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற விவாதம் ஆரம்பிக்கிறது.


ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரைச் சொல்ல, வீட்டிற்குள்ளேயே ஒரு சிறிய போர்.


எப்போதும் சண்டையும் சச்சரவுமாக இருப்பதால்,


“இந்த வீடு ஒரு வியட்நாம்!”


என்று பெயர் வைத்துவிடுகிறார் வீட்டின் தலைவன்.


அதுவும் சாதாரண பத்மநாபன் அல்ல…


Prestige பத்மநாபன்.


சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். தாய் வீட்டு வேலை செய்து அவரை வளர்க்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டையே விற்க வேண்டிய நிலை. பின்னர் வாழ்க்கையில் முன்னேறி, தான் இழந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாங்குகிறார்.


அத்தையின் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் கரை சேர்கிறார்.


கைமாறாக அத்தையின் மகளையே மணக்கிறார்.


அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைக்கு இருந்த “டிமாண்ட்” வேறு போல!


ஆனால் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு உருவாகும் பத்மநாபனின் குடும்ப வாழ்க்கைதான் படத்தின் உண்மையான உலகம்.


ஒழுக்கம்.


நேரம் தவறாமை.


வேலையின் மீது அக்கறை.


வீட்டிற்கும் அலுவலகத்திற்கும் தனித்தனி எல்லை.


மனைவி அலுவலகத்திற்கு போன் செய்தால்,


“இது வீடு என்று நினைத்தாயா? இது office!”


என்று கடிந்து கொள்ளும் Prestige பத்மநாபன்.


இன்றைக்கு பார்த்தாலும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பழையதாகத் தெரியவில்லை.


அதற்குக் காரணம் கதை மட்டும் அல்ல.


சிவாஜி கணேசன்.


சில நடிகர்களிடம் வசனம் ஒரு ஆயுதம் என்றால், சிவாஜியிடம் முகபாவனையே ஒரு மொழி.


கோபப்படும்போது குரலை உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.


அதிகமாக அழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.


அன்பை வெளிப்படுத்த பெரிய வசனம் தேவையில்லை.


ஒரு பார்வை.


ஒரு சிறிய முகமாற்றம்.


ஒரு இடைவெளி.


அவ்வளவுதான்.


“இது நடிப்பா… இல்லை அந்த மனிதர் நம்ம முன்னாடியே வாழ்கிறாரா?” என்று சில காட்சிகளில் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார்.


அதுதான் சிவாஜியின் பெரிய பலம் என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது தோன்றியது.


அவருடைய காலத்தில் உரக்கப் பேசுவதையும், பெரிய gestures-ஐயும் நடிப்பு என்று காட்டிய நடிகர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.


ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பில் அந்த “நான் நடிக்கிறேன்” என்ற உணர்வு பல இடங்களில் தெரியவே தெரியாது.


அவர் கதாபாத்திரமாகவே இருக்கிறார்.


இந்த சத்யவானுக்கு சாவித்ரியாக வாழ்கிறார் பத்மினி.


மடிசார் புடவை.


கண்களை உருட்டும் அந்தப் பார்வை.


சிரிப்பு.


அழுகை.


கணவனைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.


குடும்பத்தைத் தாங்கும் விதம்.


பத்மினி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கிறார்.


இது வெறும் கணவன்–மனைவி கதையல்ல.


ஒரு வீட்டிற்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் எண்ணங்களும், ஆசைகளும், தவறுகளும் மோதும் கதை.


பத்மநாபனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.


மனைவியைக் கண்டு பம்மும் ஒரு மகன்.


படிப்பில் முன்னேறுவதைக் காட்டிலும் பெயிலாவதில் மட்டும் consistency காட்டும் இன்னொரு மகன்.


அந்த கதாபாத்திரத்தில் நாகேஷ்.


கல்லூரி cut அடித்தல்.


வீட்டிலேயே திருடுதல்.


வட்டிக்காரனிடம் கடன் வாங்குதல்.


பொய் சொல்வது.


இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.


மற்றொரு பக்கம் செல்ல மகள்.


கல்லூரி.


காதல்.


தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆசைகள்.


மூன்று பிள்ளைகளும் மூன்று விதமான உலகத்தைக் கொண்டிருக்க, பத்மநாபன் மட்டும் தனது ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்து அந்தக் குடும்பத்தை நடத்த முயற்சி செய்கிறார்.


ஆனால் வாழ்க்கை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் முழுமையாக இருப்பதில்லை.


வயது மூப்பின் காரணமாக பத்மநாபன் ஓய்வு பெறுகிறார்.


பல வருடங்களாக வேலைக்காக ஓடிய மனிதருக்கு திடீரென்று நேரம் மட்டும் மிச்சமாகிறது.


அந்த தனிமை அவரை மெதுவாக வாட்டத் தொடங்குகிறது.


இங்கே படம் நகைச்சுவையிலிருந்து வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்கிறது.


வேலை இருக்கும் வரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம், ஓய்வு பெற்றவுடன் நம்மை எவ்வளவு வேகமாக தனிமைப்படுத்திவிடுகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது.


இதற்கிடையில் மருமகன் ஸ்ரீகாந்த் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக்கொள்கிறார்.


மாமனார் நீதிபதி என்பதால் அந்தப் பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்.


அப்போது வரும் வசனம் மட்டும் இன்னும் sharp:


“வீட்டில் Prestige போயிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்… Justice-உம் போயிடுச்சு போல!”


குடும்பத்தின் மரியாதை, ஒழுக்கம், உறவுகள், பிள்ளைகள், பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் என்று படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அந்த வீட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.


ஆரம்பத்தில் நம்மை சிரிக்க வைத்த அந்த வீடு, முடிவை நெருங்கும்போது நம்மை அமைதியாக்குகிறது.


எல்லாம் எப்படி சீரானது?


யார் என்ன முடிவு எடுத்தார்கள்?


Prestige பத்மநாபனின் வாழ்க்கையில் இறுதியில் என்ன நடந்தது?


அதை நான் இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை.


“வியட்நாம் வீடு” பார்க்காதவர்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நீங்களே ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.


நான் “வியட்நாம் காலனி” காமெடி தேடிப் போய்,


“வியட்நாம் வீடு” என்ற ஒரு குடும்பத்தையே கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.


இன்று சிவாஜி கணேசனின் பிறந்தநாள்.


அவரைப் பற்றி “நடிகர் திலகம்” என்று இரண்டு வார்த்தைகள் எழுதிவிட்டு கடந்து செல்வதைவிட, அவருடைய நடிப்பை ஒரு படத்தில் பார்த்து ரசிப்பதே அவருக்கு நாம் கொடுக்கும் உண்மையான மரியாதை என்று நினைக்கிறேன்.


பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு Black & White படத்தை இன்று பார்க்க வைத்தது ஒரு YouTube search.


ஆனால் அந்தப் படத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.


சிவாஜி



கணேசன் ஏன் நடிகர் திலகம் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய பெயரை மட்டும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை…


அவருடைய ஒரு படத்தைப் பார்த்தாலே போதும்.


— ரசிகன்

ராஜா.க

செவ்வாய், 29 செப்டம்பர், 2026

குஷ்பு — ஒரு தலைமுறையின் Favourite Heroine… ஒரு ரசிகனின் அழியாத நினைவு ❤️👑

 


90s-ன் தமிழ் சினிமாவை நினைத்தாலே சில முகங்கள் மட்டும் கண் முன்னாடி வந்து நிற்கும்.

ரஜினி.
கமல்.
விஜயகாந்த்.
கார்த்திக்.
சரத்குமார்.
பிரபு.
சத்யராஜ்…

அந்த காலத்தின் முன்னணி ஹீரோக்கள் யார் என்றாலும், அவர்களுக்கு இணையாக தன்னுடைய இடத்தை உருவாக்கிய ஒரு heroine இருந்தார்.

குஷ்பு. ❤️👑

என்னைப் பொறுத்தவரை இது வெறும் ஒரு நடிகையைப் பற்றிய பதிவு இல்லை.

என்னுடைய childhood-ஐ நினைவுபடுத்தும் ஒரு முகத்தைப் பற்றிய பதிவு.

September எனக்கு எப்போதுமே special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம்.

அதே September-ல் பிறந்தவர்…
என்னுடைய childhood-ல் நான் மிகவும் ரசித்த favourite heroine.

அதனால்தான் குஷ்புவின் birthday வந்தாலே, ஒரு birthday wish-ஐ தாண்டி என்னுடைய 90s நினைவுகளுக்குள் ஒரு சிறிய பயணம் போய்விட்டு வருவது போல இருக்கும்.

90s-ன் குஷ்பு என்ற phenomenon ❤️

90s தமிழ் சினிமாவில் குஷ்புவின் journey-ஐ வெறும் “ஒரு வெற்றிகரமான heroine” என்று சொல்லிவிட முடியாது.

அது ஒரு phenomenon.

வருஷம் 16,
கிழக்கு வாசல்,
சின்ன தம்பி,
வெற்றி விழா,
அண்ணாமலை,
சிங்காரவேலன்,
பாண்டியன்,
மன்னன்,
இரட்டை ரோஜா…

பட்டியல் நீளும்.

ரஜினியுடன் நடித்தாலும் தனக்கான screen presence.

பிரபுவுடன் நடித்தாலும் தனக்கான identity.

கார்த்திக், விஜயகாந்த், சரத்குமார், சத்யராஜ் என அந்த காலத்தின் பல முன்னணி ஹீரோக்களுடன் நடித்தபோதும், “ஹீரோவின் heroine” என்ற அடையாளத்துக்குள் மட்டும் சிக்கிக்கொள்ளாமல், தன்னுடைய தனி ரசிகர் கூட்டத்தை உருவாக்கியவர்.

அதுதான் பெரிய விஷயம்.

சின்ன தம்பி…

குஷ்புவை நினைத்தவுடன் முதலில் பலருக்கும் நினைவுக்கு வரும் படம்.

Nandhini.

அந்த innocence.

அந்த expressions.

அந்த sentiment.

அந்த அழகு.

அந்த character-ன் மீது audience-க்கு ஏற்பட்ட emotional connect.

Chinna Thambi அவருடைய career-ல் ஒரு முக்கியமான milestone. அந்தப் படத்திற்காக Cinema Express Best Actress மற்றும் Tamil Nadu State Film Award Best Actress உள்ளிட்ட recognition-களை அவர் பெற்றார்.

அதற்குப் பிறகு Irattai Roja உள்ளிட்ட படங்களிலும் Best Actress recognition கிடைத்தது.

ஆனால் ஒரு நடிகைக்கு கிடைக்கும் award-களைவிட பெரிய ஒரு recognition இருக்கிறது.

ரசிகர்களின் அன்பு.

குஷ்புவுக்காக ரசிகர்கள் கோயில் கட்டிய சம்பவம் தமிழ் சினிமாவின் மிக வித்தியாசமான fan-culture stories-ல் ஒன்று.

அதோடு,

குஷ்பு இட்லி.
குஷ்பு சேலை.

ஒரு நடிகையின் பெயரே ஒரு காலகட்டத்தின் popular culture-க்குள் சென்று நிற்பது என்பது சாதாரணமான விஷயம் இல்லை.

90s-ல் குஷ்பு எவ்வளவு பெரிய star என்பதை இதைவிட வேறு எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

Dance. Dress. Expressions. Sentiment.

அந்த காலத்து குஷ்புவை ரசிக்க இன்னொரு காரணம்…

அவருடைய complete screen package.

Dance இருந்தது.

Expressions இருந்தது.

Comedy timing இருந்தது.

Sentiment scenes-ல் emotional connect இருந்தது.

அதோடு அந்த காலத்துக்கே உரிய sarees, costumes, hairstyle, presentation…

ஒரு பாடலில் அவர் தோன்றினாலே அந்த frame-க்கு ஒரு தனி அழகு.

90s-ன் heroine என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

என்று ஒரு imaginary template போட்டால்,

அதில் குஷ்புவுக்கு ஒரு பெரிய chapter இருக்கும்.

அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் அவர்…

90s Queen 👑

ஒரு school-day memory…

குஷ்புவை நான் childhood-ல் எவ்வளவு ரசித்தேன் என்பதற்கு இன்றும் நினைவில் நிற்கும் ஒரு சம்பவம் இருக்கிறது.

School days-ல் முதல் முறையாக Padmanabhapuram Palace போனேன்.

எங்களை சுற்றிக் காட்டிக்கொண்டிருந்த guide, அந்த இடங்களைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டே வந்தார்.

ஒரு இடத்தில்,

“இங்கதான் ‘Varusham Padhinaaru’ shoot பண்ணாங்க…”

என்று சொன்னார்.

அந்த வயதில் cinema என்றால் நமக்கு ஒரு வேறு உலகம்.

அதனால் அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன் அந்த இடமே எனக்கு suddenly special ஆகிவிட்டது.

அங்கே ஒரு மேடை மாதிரி ஒரு இடம் இருந்தது.

எங்கள் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் குஷ்புவின் தீவிர ரசிகர்.

அவர் அந்த இடத்தை சுட்டிக்காட்டி,

“குஷ்பு மேடம் இங்க ஆடிய இடம்… நல்லா பார்த்துக்கோங்க!”

என்று சொன்னார்.

😂❤️

அந்த வயதில் அது ஒரு சாதாரண தகவல் இல்லை.

நாம் ரசித்த heroine உண்மையில் நின்ற இடம்.
ஆடிய இடம்.
Cinema-வில் பார்த்த காட்சிகளுடன் நம்முடைய நிஜ வாழ்க்கை ஒரு நொடி connect ஆன இடம்.

இன்று பல வருடங்கள் கழித்து அந்த சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அது வெறும் Padmanabhapuram Palace visit இல்லை.

என்னுடைய 90s cinema childhood-ல் பதிந்த ஒரு சிறிய நினைவுச்சின்னம்.

அந்த teacher-ன் குஷ்பு ரசிகத்தனமும் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

Heroine-ஐ தாண்டிய பயணம்…

ஒரு நடிகையின் career-ல் மிக அழகான விஷயம் என்ன தெரியுமா?

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்களைவிட,

அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எத்தனை கதாபாத்திரங்களை வெற்றிகரமாக ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதுதான்.

Heroine-ஆக வெற்றி.

Television presenter-ஆக வெற்றி.

Producer-ஆக பயணம்.

குடும்பத்தை நடத்தும் துணையாக ஒரு தனி பயணம்.

அதிலும் Avni Cinemax மூலம் Khushbu மற்றும் Sundar C இணைந்து production-ல் தங்களுடைய அடையாளத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். Giri மூலம் Khushbu producer-ஆக தனது பயணத்தைத் தொடங்கினார்; அதன் பிறகும் பல திரைப்படங்களின் production-ல் தொடர்ந்து இருந்திருக்கிறார்.

அதனால் இன்று குஷ்புவை வெறும் “ஒரு காலத்து heroine” என்று சொல்வது அவருடைய journey-ஐ மிகவும் சுருக்கிவிடும்.

அவர் ஒரு successful producer.

ஒரு filmmaker-ஆக தன்னுடைய பாதையை உருவாக்கிய Sundar C-யின் வாழ்க்கைத் துணை.

ஒரு குடும்பத்தை கட்டியெழுப்பியவர்.

இரண்டு மகள்களின் தாய்.

இன்று அவருடைய daughters-களும் cinema-வின் வெவ்வேறு துறைகளில் தங்களுடைய பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; Avantika acting-ல் பயணிக்க, Anandita production பக்கம் செல்கிறார்.

அதிலும் ஒரு விஷயம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

அம்மாவின் பெயரை வைத்து பிள்ளைகளுக்கு ஒரு career உருவாக்கிவிடாமல், அவர்கள் தங்களுக்கான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்.

அது ஒரு mother-ஆக அவருடைய journey-யின் இன்னொரு அழகான பகுதி.

Jackpot…

90s-ல் TV-யில் heroine-களைப் பார்த்த generation-க்கு,

அடுத்த காலகட்டத்தில் அதே குஷ்பு இன்னொரு வீட்டுக்குள் வந்தார்.

Jackpot.

Jaya TV-யின் அந்த game show…

அந்த smile.

அந்த energy.

அந்த spontaneity.

அந்த familiar voice.

ஒரு காலத்தில் theatre screen-ல் ரசித்த heroine, பிறகு வீட்டின் television screen-ல் நம்மோடு பேச ஆரம்பித்தார்.

பல வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு 2026-ல் Jackpot மீண்டும் அவருடன் திரும்பியிருப்பதும், அவர் இன்றும் television-லும் production-லும் active-ஆக இருப்பதும் அவருடைய longevity-க்கு ஒரு அழகான example.

ஒரு actress-க்கு 90s-ல் கிடைத்த popularity-யை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அவர் அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களிலும் தன்னுடைய relevance-ஐ வைத்திருப்பது இன்னும் பெரிய விஷயம்.

ஆனால்…

என்னைப் பொறுத்தவரை குஷ்பு என்றால் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி இன்னொரு விஷயம்.

Childhood.

90s-ல் வீட்டில் TV முன்னாடி உட்கார்ந்து ஒரு படம் பார்க்கும்போது,

“குஷ்பு வர்றாங்க…”

என்று ஒரு குழந்தை மனசுக்குள் வரும் அந்த excitement.

அந்த காலத்து songs.

அந்த costumes.

அந்த dance.

அந்த expressions.

அந்த family films.

அந்த cinema halls.

அந்த school days.

Padmanabhapuram Palace.

எங்கள் teacher-ன்,

“குஷ்பு மேடம் ஆடிய இடம்… பார்த்துக்கோங்க!”

என்ற குரல்.

இவை எல்லாம் சேர்ந்து தான் என்னுடைய குஷ்பு.

அதனால்தான் சில நடிகர்கள் நம்முடைய favourite actors மட்டும் கிடையாது.

அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு காலகட்டத்தின் நினைவாக மாறிவிடுகிறார்கள்.

காலம் மாறும்.

Cinema மாறும்.

நடிகர்கள் மாறுவார்கள்.

ஆனால் childhood-ல் பிடித்த சில stars மட்டும்…

நம்ம childhood-ஐ நமக்கு திரும்பக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். ❤️

அப்படிப்பட்ட ஒரு star…

என்னுடைய childhood favourite heroine…

குஷ்பு. ❤️👑

இன்று அவர் இருக்கும் இடத்தைப் பார்க்கும்போது,
ஒரு actress-ஆக வெற்றி,
ஒரு producer-ஆக பயணம்,
ஒரு filmmaker-ன் வாழ்க்கைத் துணையாக பயணம்,
ஒரு தாயாக தனது மகள்களின் கனவுகளுடன் நிற்பது…

இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி,

ஒரு generation-ன் favourite heroine-ஆக இருந்த அந்த smile இன்னும் மாறவில்லை.

அதுதான் குஷ்பு.

90s-ன் முடிசூடா இளவரசி. 👑

Happy Birthday, Khushboo Ma’am! 🎂❤️

September எனக்கு special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம் என்பதால்.

ஆனால் September-ஐ இன்னும் கொஞ்சம் special ஆக்குற இன்னொரு காரணமும் உண்டு…

என்னுடைய childhood favourite heroine பிறந்த மாதம். ❤️

ஒரு September-born ரசிகனிடமிருந்து…

அன்பும், நன்றியும், நிறைய நிறைய childhood memories-உம். ❤️🎬

Happy Birthday, Khushboo Ma’am.
Keep smiling. Keep inspiring. ❤️👑

@khushsundar


இவன் 

உங்கள் ரசிகன்

ராஜா. க 




 


90s-ன் தமிழ் சினிமாவை நினைத்தாலே சில முகங்கள் மட்டும் கண் முன்னாடி வந்து நிற்கும்.

ரஜினி.
கமல்.
விஜயகாந்த்.
கார்த்திக்.
சரத்குமார்.
பிரபு.
சத்யராஜ்…

அந்த காலத்தின் முன்னணி ஹீரோக்கள் யார் என்றாலும், அவர்களுக்கு இணையாக தன்னுடைய இடத்தை உருவாக்கிய ஒரு heroine இருந்தார்.

குஷ்பு. ❤️👑

என்னைப் பொறுத்தவரை இது வெறும் ஒரு நடிகையைப் பற்றிய பதிவு இல்லை.

என்னுடைய childhood-ஐ நினைவுபடுத்தும் ஒரு முகத்தைப் பற்றிய பதிவு.

September எனக்கு எப்போதுமே special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம்.

அதே September-ல் பிறந்தவர்…
என்னுடைய childhood-ல் நான் மிகவும் ரசித்த favourite heroine.

அதனால்தான் குஷ்புவின் birthday வந்தாலே, ஒரு birthday wish-ஐ தாண்டி என்னுடைய 90s நினைவுகளுக்குள் ஒரு சிறிய பயணம் போய்விட்டு வருவது போல இருக்கும்.

90s-ன் குஷ்பு என்ற phenomenon ❤️

90s தமிழ் சினிமாவில் குஷ்புவின் journey-ஐ வெறும் “ஒரு வெற்றிகரமான heroine” என்று சொல்லிவிட முடியாது.

அது ஒரு phenomenon.

வருஷம் 16,
கிழக்கு வாசல்,
சின்ன தம்பி,
வெற்றி விழா,
அண்ணாமலை,
சிங்காரவேலன்,
பாண்டியன்,
மன்னன்,
இரட்டை ரோஜா…

பட்டியல் நீளும்.

ரஜினியுடன் நடித்தாலும் தனக்கான screen presence.

பிரபுவுடன் நடித்தாலும் தனக்கான identity.

கார்த்திக், விஜயகாந்த், சரத்குமார், சத்யராஜ் என அந்த காலத்தின் பல முன்னணி ஹீரோக்களுடன் நடித்தபோதும், “ஹீரோவின் heroine” என்ற அடையாளத்துக்குள் மட்டும் சிக்கிக்கொள்ளாமல், தன்னுடைய தனி ரசிகர் கூட்டத்தை உருவாக்கியவர்.

அதுதான் பெரிய விஷயம்.

சின்ன தம்பி…

குஷ்புவை நினைத்தவுடன் முதலில் பலருக்கும் நினைவுக்கு வரும் படம்.

Nandhini.

அந்த innocence.

அந்த expressions.

அந்த sentiment.

அந்த அழகு.

அந்த character-ன் மீது audience-க்கு ஏற்பட்ட emotional connect.

Chinna Thambi அவருடைய career-ல் ஒரு முக்கியமான milestone. அந்தப் படத்திற்காக Cinema Express Best Actress மற்றும் Tamil Nadu State Film Award Best Actress உள்ளிட்ட recognition-களை அவர் பெற்றார்.

அதற்குப் பிறகு Irattai Roja உள்ளிட்ட படங்களிலும் Best Actress recognition கிடைத்தது.

ஆனால் ஒரு நடிகைக்கு கிடைக்கும் award-களைவிட பெரிய ஒரு recognition இருக்கிறது.

ரசிகர்களின் அன்பு.

குஷ்புவுக்காக ரசிகர்கள் கோயில் கட்டிய சம்பவம் தமிழ் சினிமாவின் மிக வித்தியாசமான fan-culture stories-ல் ஒன்று.

அதோடு,

குஷ்பு இட்லி.
குஷ்பு சேலை.

ஒரு நடிகையின் பெயரே ஒரு காலகட்டத்தின் popular culture-க்குள் சென்று நிற்பது என்பது சாதாரணமான விஷயம் இல்லை.

90s-ல் குஷ்பு எவ்வளவு பெரிய star என்பதை இதைவிட வேறு எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

Dance. Dress. Expressions. Sentiment.

அந்த காலத்து குஷ்புவை ரசிக்க இன்னொரு காரணம்…

அவருடைய complete screen package.

Dance இருந்தது.

Expressions இருந்தது.

Comedy timing இருந்தது.

Sentiment scenes-ல் emotional connect இருந்தது.

அதோடு அந்த காலத்துக்கே உரிய sarees, costumes, hairstyle, presentation…

ஒரு பாடலில் அவர் தோன்றினாலே அந்த frame-க்கு ஒரு தனி அழகு.

90s-ன் heroine என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

என்று ஒரு imaginary template போட்டால்,

அதில் குஷ்புவுக்கு ஒரு பெரிய chapter இருக்கும்.

அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் அவர்…

90s Queen 👑

ஒரு school-day memory…

குஷ்புவை நான் childhood-ல் எவ்வளவு ரசித்தேன் என்பதற்கு இன்றும் நினைவில் நிற்கும் ஒரு சம்பவம் இருக்கிறது.

School days-ல் முதல் முறையாக Padmanabhapuram Palace போனேன்.

எங்களை சுற்றிக் காட்டிக்கொண்டிருந்த guide, அந்த இடங்களைப் பற்றி சொல்லிக்கொண்டே வந்தார்.

ஒரு இடத்தில்,

“இங்கதான் ‘Varusham Padhinaaru’ shoot பண்ணாங்க…”

என்று சொன்னார்.

அந்த வயதில் cinema என்றால் நமக்கு ஒரு வேறு உலகம்.

அதனால் அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன் அந்த இடமே எனக்கு suddenly special ஆகிவிட்டது.

அங்கே ஒரு மேடை மாதிரி ஒரு இடம் இருந்தது.

எங்கள் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் குஷ்புவின் தீவிர ரசிகர்.

அவர் அந்த இடத்தை சுட்டிக்காட்டி,

“குஷ்பு மேடம் இங்க ஆடிய இடம்… நல்லா பார்த்துக்கோங்க!”

என்று சொன்னார்.

😂❤️

அந்த வயதில் அது ஒரு சாதாரண தகவல் இல்லை.

நாம் ரசித்த heroine உண்மையில் நின்ற இடம்.
ஆடிய இடம்.
Cinema-வில் பார்த்த காட்சிகளுடன் நம்முடைய நிஜ வாழ்க்கை ஒரு நொடி connect ஆன இடம்.

இன்று பல வருடங்கள் கழித்து அந்த சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அது வெறும் Padmanabhapuram Palace visit இல்லை.

என்னுடைய 90s cinema childhood-ல் பதிந்த ஒரு சிறிய நினைவுச்சின்னம்.

அந்த teacher-ன் குஷ்பு ரசிகத்தனமும் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

Heroine-ஐ தாண்டிய பயணம்…

ஒரு நடிகையின் career-ல் மிக அழகான விஷயம் என்ன தெரியுமா?

அவர் நடித்த கதாபாத்திரங்களைவிட,

அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எத்தனை கதாபாத்திரங்களை வெற்றிகரமாக ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதுதான்.

Heroine-ஆக வெற்றி.

Television presenter-ஆக வெற்றி.

Producer-ஆக பயணம்.

குடும்பத்தை நடத்தும் துணையாக ஒரு தனி பயணம்.

அதிலும் Avni Cinemax மூலம் Khushbu மற்றும் Sundar C இணைந்து production-ல் தங்களுடைய அடையாளத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். Giri மூலம் Khushbu producer-ஆக தனது பயணத்தைத் தொடங்கினார்; அதன் பிறகும் பல திரைப்படங்களின் production-ல் தொடர்ந்து இருந்திருக்கிறார்.

அதனால் இன்று குஷ்புவை வெறும் “ஒரு காலத்து heroine” என்று சொல்வது அவருடைய journey-ஐ மிகவும் சுருக்கிவிடும்.

அவர் ஒரு successful producer.

ஒரு filmmaker-ஆக தன்னுடைய பாதையை உருவாக்கிய Sundar C-யின் வாழ்க்கைத் துணை.

ஒரு குடும்பத்தை கட்டியெழுப்பியவர்.

இரண்டு மகள்களின் தாய்.

இன்று அவருடைய daughters-களும் cinema-வின் வெவ்வேறு துறைகளில் தங்களுடைய பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; Avantika acting-ல் பயணிக்க, Anandita production பக்கம் செல்கிறார்.

அதிலும் ஒரு விஷயம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

அம்மாவின் பெயரை வைத்து பிள்ளைகளுக்கு ஒரு career உருவாக்கிவிடாமல், அவர்கள் தங்களுக்கான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்.

அது ஒரு mother-ஆக அவருடைய journey-யின் இன்னொரு அழகான பகுதி.

Jackpot…

90s-ல் TV-யில் heroine-களைப் பார்த்த generation-க்கு,

அடுத்த காலகட்டத்தில் அதே குஷ்பு இன்னொரு வீட்டுக்குள் வந்தார்.

Jackpot.

Jaya TV-யின் அந்த game show…

அந்த smile.

அந்த energy.

அந்த spontaneity.

அந்த familiar voice.

ஒரு காலத்தில் theatre screen-ல் ரசித்த heroine, பிறகு வீட்டின் television screen-ல் நம்மோடு பேச ஆரம்பித்தார்.

பல வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு 2026-ல் Jackpot மீண்டும் அவருடன் திரும்பியிருப்பதும், அவர் இன்றும் television-லும் production-லும் active-ஆக இருப்பதும் அவருடைய longevity-க்கு ஒரு அழகான example.

ஒரு actress-க்கு 90s-ல் கிடைத்த popularity-யை நினைத்துப் பார்க்கும்போது…

அவர் அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களிலும் தன்னுடைய relevance-ஐ வைத்திருப்பது இன்னும் பெரிய விஷயம்.

ஆனால்…

என்னைப் பொறுத்தவரை குஷ்பு என்றால் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி இன்னொரு விஷயம்.

Childhood.

90s-ல் வீட்டில் TV முன்னாடி உட்கார்ந்து ஒரு படம் பார்க்கும்போது,

“குஷ்பு வர்றாங்க…”

என்று ஒரு குழந்தை மனசுக்குள் வரும் அந்த excitement.

அந்த காலத்து songs.

அந்த costumes.

அந்த dance.

அந்த expressions.

அந்த family films.

அந்த cinema halls.

அந்த school days.

Padmanabhapuram Palace.

எங்கள் teacher-ன்,

“குஷ்பு மேடம் ஆடிய இடம்… பார்த்துக்கோங்க!”

என்ற குரல்.

இவை எல்லாம் சேர்ந்து தான் என்னுடைய குஷ்பு.

அதனால்தான் சில நடிகர்கள் நம்முடைய favourite actors மட்டும் கிடையாது.

அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு காலகட்டத்தின் நினைவாக மாறிவிடுகிறார்கள்.

காலம் மாறும்.

Cinema மாறும்.

நடிகர்கள் மாறுவார்கள்.

ஆனால் childhood-ல் பிடித்த சில stars மட்டும்…

நம்ம childhood-ஐ நமக்கு திரும்பக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். ❤️

அப்படிப்பட்ட ஒரு star…

என்னுடைய childhood favourite heroine…

குஷ்பு. ❤️👑

இன்று அவர் இருக்கும் இடத்தைப் பார்க்கும்போது,
ஒரு actress-ஆக வெற்றி,
ஒரு producer-ஆக பயணம்,
ஒரு filmmaker-ன் வாழ்க்கைத் துணையாக பயணம்,
ஒரு தாயாக தனது மகள்களின் கனவுகளுடன் நிற்பது…

இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி,

ஒரு generation-ன் favourite heroine-ஆக இருந்த அந்த smile இன்னும் மாறவில்லை.

அதுதான் குஷ்பு.

90s-ன் முடிசூடா இளவரசி. 👑

Happy Birthday, Khushboo Ma’am! 🎂❤️

September எனக்கு special.

என்னுடைய birthday இருக்கும் மாதம் என்பதால்.

ஆனால் September-ஐ இன்னும் கொஞ்சம் special ஆக்குற இன்னொரு காரணமும் உண்டு…

என்னுடைய childhood favourite heroine பிறந்த மாதம். ❤️

ஒரு September-born ரசிகனிடமிருந்து…

அன்பும், நன்றியும், நிறைய நிறைய childhood memories-உம். ❤️🎬

Happy Birthday, Khushboo Ma’am.
Keep smiling. Keep inspiring. ❤️👑

@khushsundar


இவன் 

உங்கள் ரசிகன்

ராஜா. க