​சமூக வலைதளங்களில் ஒரு விவாதம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. "தமிழ்நாட்டில் 82 வயது மாமனார் கரும்பு சுமக்கிறார், ஆந்திராவில் மாமியார் 155 பதார்த்தங்கள் செய்கிறார்; இது பெண்ணை விட ஆண் உயர்ந்தவர் என்ற நிலையை உறுதிப்படுத்துகிறது" என்பது அந்த வாதத்தின் சுருக்கம்.

​ஆனால், என் பார்வை வேறு. உறவுகளுக்குள் இருக்கும் "பாசம்" மற்றும் "கடமை" ஆகியவற்றை வெறும் ஆதிக்கக் கண்ணோட்டத்தில் மட்டும் பார்ப்பது ஒரு மிகப்பெரிய தவறு.

​பாசம் என்பது சௌகரியம் பார்ப்பதல்ல

​82 வயதில் ஒரு முதியவர் கரும்பு சுமப்பதும், ஒரு தாய் 150-க்கும் மேற்பட்ட பதார்த்தங்களைச் செய்வதும் யாருடைய கட்டாயத்தினாலோ அல்லது ஒருவரை உயர்ந்தவராகக் காட்டவோ செய்யப்படுவதல்ல. அவை அன்பின் வெளிப்பாடுகள். உறவுகளுக்குள் இருக்கும் இந்த நெகிழ்ச்சிதான் இந்தியக் குடும்ப அமைப்பின் அஸ்திவாரம். இதை 'ஆணுக்குச் சௌகரியம், பெண்ணுக்கு அசௌகரியம்' என்று 'Normalize' செய்வது உறவுகளின் புனிதத்தைக் கொச்சைப்படுத்துவதாகும்.

​பணத்தைத் தாண்டிய ஒரு உலகம்

​உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு (Globalization), உலகம் முழுவதிலும் மனிதர்கள் "பணம்" என்ற ஒன்றை நோக்கி மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பாசம், நேசம் மற்றும் விசுவாசம் ஆகியவை குறைந்து வரும் வேளையில், இந்தியப் பண்டிகைகள் இன்றும் அந்த மதிப்பீடுகளை உயிர்ப்போடு வைத்துள்ளன. மற்ற நாடுகள் நம் இந்தியக் குடும்ப அமைப்பைப் பார்த்து வியப்பதற்குக் காரணமே இதுபோன்ற விட்டுக்கொடுத்தல்களும், ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அளப்பரிய பிரியமும்தான்.

​குடும்பச் சங்கிலியின் பலம்

​மேற்கத்திய நாடுகள் தனிமனிதவாதத்தால் (Individualism) சிதைந்து வரும் வேளையில், இந்தியக் குடும்பச் சங்கிலியை அறுந்துவிடாமல் பிடிப்புடன் வைத்திருப்பது இதுபோன்ற தருணங்கள்தான். அன்பால் செய்யப்படும் செயல்களை 'அடிமைத்தனம்' என்று முத்திரை குத்துவது ஆபத்தானது.

​

​உண்மையில், இதுபோன்ற ஆழமான அன்பைக் குடும்பத்தினரிடம் இருந்து அனுபவிக்க வாய்ப்பு கிடைக்காதவர்களே இது போன்ற எதிர்மறையான விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறார்கள். பணம் தாண்டி ஒரு உலகம் இருக்கிறது, அது "அன்பு" என்பதை இந்தப் பொங்கல் பண்டிகை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது.

அன்புடன் 

ராஜா.க 

 

​சமூக வலைதளங்களில் ஒரு விவாதம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. "தமிழ்நாட்டில் 82 வயது மாமனார் கரும்பு சுமக்கிறார், ஆந்திராவில் மாமியார் 155 பதார்த்தங்கள் செய்கிறார்; இது பெண்ணை விட ஆண் உயர்ந்தவர் என்ற நிலையை உறுதிப்படுத்துகிறது" என்பது அந்த வாதத்தின் சுருக்கம்.

​ஆனால், என் பார்வை வேறு. உறவுகளுக்குள் இருக்கும் "பாசம்" மற்றும் "கடமை" ஆகியவற்றை வெறும் ஆதிக்கக் கண்ணோட்டத்தில் மட்டும் பார்ப்பது ஒரு மிகப்பெரிய தவறு.

​பாசம் என்பது சௌகரியம் பார்ப்பதல்ல

​82 வயதில் ஒரு முதியவர் கரும்பு சுமப்பதும், ஒரு தாய் 150-க்கும் மேற்பட்ட பதார்த்தங்களைச் செய்வதும் யாருடைய கட்டாயத்தினாலோ அல்லது ஒருவரை உயர்ந்தவராகக் காட்டவோ செய்யப்படுவதல்ல. அவை அன்பின் வெளிப்பாடுகள். உறவுகளுக்குள் இருக்கும் இந்த நெகிழ்ச்சிதான் இந்தியக் குடும்ப அமைப்பின் அஸ்திவாரம். இதை 'ஆணுக்குச் சௌகரியம், பெண்ணுக்கு அசௌகரியம்' என்று 'Normalize' செய்வது உறவுகளின் புனிதத்தைக் கொச்சைப்படுத்துவதாகும்.

​பணத்தைத் தாண்டிய ஒரு உலகம்

​உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு (Globalization), உலகம் முழுவதிலும் மனிதர்கள் "பணம்" என்ற ஒன்றை நோக்கி மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பாசம், நேசம் மற்றும் விசுவாசம் ஆகியவை குறைந்து வரும் வேளையில், இந்தியப் பண்டிகைகள் இன்றும் அந்த மதிப்பீடுகளை உயிர்ப்போடு வைத்துள்ளன. மற்ற நாடுகள் நம் இந்தியக் குடும்ப அமைப்பைப் பார்த்து வியப்பதற்குக் காரணமே இதுபோன்ற விட்டுக்கொடுத்தல்களும், ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அளப்பரிய பிரியமும்தான்.

​குடும்பச் சங்கிலியின் பலம்

​மேற்கத்திய நாடுகள் தனிமனிதவாதத்தால் (Individualism) சிதைந்து வரும் வேளையில், இந்தியக் குடும்பச் சங்கிலியை அறுந்துவிடாமல் பிடிப்புடன் வைத்திருப்பது இதுபோன்ற தருணங்கள்தான். அன்பால் செய்யப்படும் செயல்களை 'அடிமைத்தனம்' என்று முத்திரை குத்துவது ஆபத்தானது.

​

​உண்மையில், இதுபோன்ற ஆழமான அன்பைக் குடும்பத்தினரிடம் இருந்து அனுபவிக்க வாய்ப்பு கிடைக்காதவர்களே இது போன்ற எதிர்மறையான விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறார்கள். பணம் தாண்டி ஒரு உலகம் இருக்கிறது, அது "அன்பு" என்பதை இந்தப் பொங்கல் பண்டிகை மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது.

அன்புடன் 

ராஜா.க 

 

​A debate has been trending on social media recently regarding the traditional ways we celebrate festivals. One side argues that an 82-year-old father-in-law carrying a heavy bundle of sugarcane on his bicycle for 17 kilometers, or a mother-in-law preparing 155 varieties of dishes for Makar Sankranti, are symbols of gender inequality—suggesting that women are being conditioned to serve and provide comfort to men.

​However, I view this through a different lens. Viewing "affection" and "familial duty" solely through the prism of power dynamics is, in my opinion, a significant misunderstanding of the Indian family fabric.

​1. Affection Knows No Convenience

​When an elderly man carries sugarcane or a mother spends hours preparing a grand feast, it isn't out of compulsion or to establish a hierarchy. These are profound expressions of unconditional love. This inherent flexibility and sacrifice within relationships are the very foundations of the Indian family system. To "normalize" these acts as mere "comfort for men and discomfort for women" is to diminish the sacredness of human bonds.

​2. A World Beyond Money

​In this era of globalization, the world is racing toward "materialism" and "individualism." While loyalty, love, and devotion are fading in many cultures, Indian festivals keep these values alive. Many nations look at the Indian family structure with awe because of this very spirit of giving and the immense love we have for one another. These are treasures that money simply cannot buy.

​3. The Strength of the Family Chain

​While Western societies are often struggling with the side effects of extreme individualism, the "chain" that holds Indian families together is made of these very moments of selfless effort. Labeling acts of love as "slavery" or "inequality" is a dangerous trend.

​Conclusion

​In reality, those who criticize these traditions often do so because they haven't experienced the warmth of such a deep-rooted family support system. This Pongal has once again proven that there is a world that exists far beyond financial gain—a world built on love and gratitude.

What is that one selfless thing your elders do during festivals that makes you feel loved? Share your favorite family Pongal memories with me!

Regards

Raja K.S

 

​A debate has been trending on social media recently regarding the traditional ways we celebrate festivals. One side argues that an 82-year-old father-in-law carrying a heavy bundle of sugarcane on his bicycle for 17 kilometers, or a mother-in-law preparing 155 varieties of dishes for Makar Sankranti, are symbols of gender inequality—suggesting that women are being conditioned to serve and provide comfort to men.

​However, I view this through a different lens. Viewing "affection" and "familial duty" solely through the prism of power dynamics is, in my opinion, a significant misunderstanding of the Indian family fabric.

​1. Affection Knows No Convenience

​When an elderly man carries sugarcane or a mother spends hours preparing a grand feast, it isn't out of compulsion or to establish a hierarchy. These are profound expressions of unconditional love. This inherent flexibility and sacrifice within relationships are the very foundations of the Indian family system. To "normalize" these acts as mere "comfort for men and discomfort for women" is to diminish the sacredness of human bonds.

​2. A World Beyond Money

​In this era of globalization, the world is racing toward "materialism" and "individualism." While loyalty, love, and devotion are fading in many cultures, Indian festivals keep these values alive. Many nations look at the Indian family structure with awe because of this very spirit of giving and the immense love we have for one another. These are treasures that money simply cannot buy.

​3. The Strength of the Family Chain

​While Western societies are often struggling with the side effects of extreme individualism, the "chain" that holds Indian families together is made of these very moments of selfless effort. Labeling acts of love as "slavery" or "inequality" is a dangerous trend.

​Conclusion

​In reality, those who criticize these traditions often do so because they haven't experienced the warmth of such a deep-rooted family support system. This Pongal has once again proven that there is a world that exists far beyond financial gain—a world built on love and gratitude.

What is that one selfless thing your elders do during festivals that makes you feel loved? Share your favorite family Pongal memories with me!

Regards

Raja K.S

 

​Vaikunda Ekadasi and the Fall of a President: A Journey Through Memory

​Date: December 30

Category: Memoirs / History / Spirituality

​That Early Morning: December 30, 2006

​The calendar marked December 30—the auspicious day of Vaikunda Ekadasi. It was an era before smartphones dominated our lives, a time when we didn't wake up to WhatsApp notifications but to the glow of the television screen for world news. On that particular morning, however, the news flashing across the screen wasn't just another headline; it signaled the end of an era.

​The Fall of a Titan

​The world was reeling from the news regarding the former President of Iraq, Saddam Hussein. From what I had gathered through my reading at the time, he was a formidable administrator and a steadfast friend to India. His "Oil-for-Food" program, which fostered a deep bond with our nation, remains a significant chapter in diplomatic history.

​After the defeat in the war against America and a long period of imprisonment, the news of his execution came at a moment few truly expected. A massive chapter of history had reached its conclusion at the end of a rope.

​Words from a Mentor

​I shared the shock of this news with my college professor that day. We discussed at length the life, the power, and the eventual downfall of the Iraqi leader. As our conversation drew to a close, he uttered a sentence that has echoed in my mind ever since:

​"Today is Vaikunda Ekadasi... the day Vaikundam welcomes even those who opposed it."

(In Tamil: "வைதாரையும் வரவேற்கும் வைகுண்டம்!")

​There is a profound philosophy hidden in those words. The world may judge a man by his actions, politics, or power. However, the compassion of the Almighty is boundless. Vaikunda Ekadasi is believed to be the day the gates of heaven (Paramapada Vaasal) open—a day of ultimate grace that transcends human judgment.

​Conclusion: The Account of Time

​Beyond politics, wars, and the struggle for power, there exists a space where every soul seeks ultimate peace. Reflecting on the fact that Saddam Hussein’s life ended on this sacred day, I choose to believe—as my professor did—that he too found solace in the shadows of that divine grace.

​Time has a strange way of intertwining events. On one side, deep devotion; on the other, global geopolitics. The intersection of these two on that December 30th remains an unforgettable memory in my life.

​Suggested Social Media Caption (for X/Twitter or Facebook):

​"December 30, 2006: A day of spiritual significance and a historic political end. Remembering the Vaikunda Ekadasi when the world watched the departure of Saddam Hussein. A reflection on grace, history, and the words of a mentor. 🕊️🏛️ 

#VaikundaEkadasi #SaddamHussein #Memories #History

​

 

​Vaikunda Ekadasi and the Fall of a President: A Journey Through Memory

​Date: December 30

Category: Memoirs / History / Spirituality

​That Early Morning: December 30, 2006

​The calendar marked December 30—the auspicious day of Vaikunda Ekadasi. It was an era before smartphones dominated our lives, a time when we didn't wake up to WhatsApp notifications but to the glow of the television screen for world news. On that particular morning, however, the news flashing across the screen wasn't just another headline; it signaled the end of an era.

​The Fall of a Titan

​The world was reeling from the news regarding the former President of Iraq, Saddam Hussein. From what I had gathered through my reading at the time, he was a formidable administrator and a steadfast friend to India. His "Oil-for-Food" program, which fostered a deep bond with our nation, remains a significant chapter in diplomatic history.

​After the defeat in the war against America and a long period of imprisonment, the news of his execution came at a moment few truly expected. A massive chapter of history had reached its conclusion at the end of a rope.

​Words from a Mentor

​I shared the shock of this news with my college professor that day. We discussed at length the life, the power, and the eventual downfall of the Iraqi leader. As our conversation drew to a close, he uttered a sentence that has echoed in my mind ever since:

​"Today is Vaikunda Ekadasi... the day Vaikundam welcomes even those who opposed it."

(In Tamil: "வைதாரையும் வரவேற்கும் வைகுண்டம்!")

​There is a profound philosophy hidden in those words. The world may judge a man by his actions, politics, or power. However, the compassion of the Almighty is boundless. Vaikunda Ekadasi is believed to be the day the gates of heaven (Paramapada Vaasal) open—a day of ultimate grace that transcends human judgment.

​Conclusion: The Account of Time

​Beyond politics, wars, and the struggle for power, there exists a space where every soul seeks ultimate peace. Reflecting on the fact that Saddam Hussein’s life ended on this sacred day, I choose to believe—as my professor did—that he too found solace in the shadows of that divine grace.

​Time has a strange way of intertwining events. On one side, deep devotion; on the other, global geopolitics. The intersection of these two on that December 30th remains an unforgettable memory in my life.

​Suggested Social Media Caption (for X/Twitter or Facebook):

​"December 30, 2006: A day of spiritual significance and a historic political end. Remembering the Vaikunda Ekadasi when the world watched the departure of Saddam Hussein. A reflection on grace, history, and the words of a mentor. 🕊️🏛️ 

#VaikundaEkadasi #SaddamHussein #Memories #History

​

 வைகுண்ட ஏகாதசியும்... ஒரு தேச அதிபரின் முடிவும்:

ஓர் உணர்வுப் பயணம்

​தேதி: டிசம்பர் 30

பிரிவு: நினைவலைகள் / வரலாறு / ஆன்மீகம்

​அந்த அதிகாலைப் பொழுது: டிசம்பர் 30, 2006

​காலண்டரில் டிசம்பர் 30. அன்று வைகுண்ட ஏகாதசி. இன்று போல் கைகளில் மொபைல் போன்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தாத, வாட்ஸ்அப் நோட்டிபிகேஷன்கள் இல்லாத அமைதியான காலம் அது. அதிகாலையில் கண் விழித்ததும் அன்றைய உலக நடப்புகளைத் தெரிந்துகொள்ள தொலைக்காட்சியையே தஞ்சமடைந்திருந்தோம். ஆனால், அன்று திரையில் ஓடிய செய்தி ஒரு சாதாரணச் செய்தி அல்ல; அது ஒரு யுகத்தின் முடிவைப் பறைசாற்றியது.

​ஒரு தலைவரின் வீழ்ச்சி

​ஈராக் முன்னாள் அதிபர் சதாம் உசைன் பற்றிய தலைப்புச் செய்திகள் உலகம் முழுவதையும் உலுக்கிக் கொண்டிருந்தன. எனக்கு இருந்த வாசிப்பு அறிவில், அவர் ஒரு இரும்புக்கரம் கொண்ட நிர்வாகியாகவும், இந்தியாவின் நெருங்கிய நண்பராகவும் தெரிந்தவர். 'எண்ணெய்க்கு உணவு' (Oil-for-Food) திட்டம் மூலம் இந்தியாவுடன் அவர் கொண்டிருந்த ஆழமான உறவு இன்றும் நினைவுகூரத்தக்கது.

​அமெரிக்காவுடனான போரில் தோல்வி, நீண்ட சிறைவாசம் எனப் பல சோதனைகளுக்குப் பிறகு, யாரும் எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில் அவர் தூக்கிலிடப்பட்ட செய்தி வெளியானது. ஒரு மாபெரும் சரித்திரம், ஒரு கயிற்றின் நுனியில் முடிவுக்கு வந்திருந்தது.

​ஆசிரியரின் அந்த ஒரு வார்த்தை

​இந்தச் செய்தியால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை, அன்று எனது கல்லூரி ஆசிரியரிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். அந்தத் தலைவரின் வாழ்வையும் வீழ்ச்சியையும் பற்றி நாங்கள் நீண்ட நேரம் விவாதித்தோம். உரையாடலின் இறுதியில் அவர் சொன்ன ஒரு வாக்கியம் இன்றும் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது:

​"இன்று வைகுண்ட ஏகாதசி... வைதாரையும் வரவேற்கும் வைகுண்டம்!"

​அந்த வார்த்தைகளில் எத்தனை பெரிய தத்துவம் ஒளிந்திருக்கிறது! மனிதர்கள் ஒருவரை எப்படி வேண்டுமானாலும் எடை போடலாம், அவரது செயல்களை விமர்சிக்கலாம். ஆனால், அந்தப் பரம்பொருளின் கருணை எல்லைகளற்றது. தன்னைத் திட்டியவர்களுக்கும் (வைதார்), எதிர்த்தவர்களுக்கும் கூட மோட்சம் அளிக்கும் கதவுகள் திறந்திருக்கும் நாள் அது.

​முடிவுரை: காலத்தின் கணக்கு

​அரசியல், போர், அதிகாரம் என அனைத்தையும் கடந்து, ஒரு மனிதனின் ஆன்மா இறுதி அமைதி கொள்ளும் இடமாக வைகுண்டம் இருக்கிறது. அந்தப் புனிதமான ஏகாதசி நாளில், சொர்க்க வாசல் திறந்திருக்கும் வேளையில், சதாம் உசைனின் உயிர் பிரிந்ததை நினைக்கும் போது, என் ஆசிரியரின் கூற்றுப்படி அவரும் அந்தப் பெருங்கருணையின் நிழலில் அமைதி கொண்டிருப்பார் என்றே நானும் நம்புகிறேன்.

​காலம் சில நிகழ்வுகளை விசித்திரமாக இணைக்கிறது. ஒருபுறம் பக்தி, மறுபுறம் உலக அரசியல் - இவ்விரண்டையும் இணைத்த அந்த டிசம்பர் 30 என்றும் என் நினைவில் அழியாது.

 வைகுண்ட ஏகாதசியும்... ஒரு தேச அதிபரின் முடிவும்:

ஓர் உணர்வுப் பயணம்

​தேதி: டிசம்பர் 30

பிரிவு: நினைவலைகள் / வரலாறு / ஆன்மீகம்

​அந்த அதிகாலைப் பொழுது: டிசம்பர் 30, 2006

​காலண்டரில் டிசம்பர் 30. அன்று வைகுண்ட ஏகாதசி. இன்று போல் கைகளில் மொபைல் போன்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தாத, வாட்ஸ்அப் நோட்டிபிகேஷன்கள் இல்லாத அமைதியான காலம் அது. அதிகாலையில் கண் விழித்ததும் அன்றைய உலக நடப்புகளைத் தெரிந்துகொள்ள தொலைக்காட்சியையே தஞ்சமடைந்திருந்தோம். ஆனால், அன்று திரையில் ஓடிய செய்தி ஒரு சாதாரணச் செய்தி அல்ல; அது ஒரு யுகத்தின் முடிவைப் பறைசாற்றியது.

​ஒரு தலைவரின் வீழ்ச்சி

​ஈராக் முன்னாள் அதிபர் சதாம் உசைன் பற்றிய தலைப்புச் செய்திகள் உலகம் முழுவதையும் உலுக்கிக் கொண்டிருந்தன. எனக்கு இருந்த வாசிப்பு அறிவில், அவர் ஒரு இரும்புக்கரம் கொண்ட நிர்வாகியாகவும், இந்தியாவின் நெருங்கிய நண்பராகவும் தெரிந்தவர். 'எண்ணெய்க்கு உணவு' (Oil-for-Food) திட்டம் மூலம் இந்தியாவுடன் அவர் கொண்டிருந்த ஆழமான உறவு இன்றும் நினைவுகூரத்தக்கது.

​அமெரிக்காவுடனான போரில் தோல்வி, நீண்ட சிறைவாசம் எனப் பல சோதனைகளுக்குப் பிறகு, யாரும் எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில் அவர் தூக்கிலிடப்பட்ட செய்தி வெளியானது. ஒரு மாபெரும் சரித்திரம், ஒரு கயிற்றின் நுனியில் முடிவுக்கு வந்திருந்தது.

​ஆசிரியரின் அந்த ஒரு வார்த்தை

​இந்தச் செய்தியால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை, அன்று எனது கல்லூரி ஆசிரியரிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். அந்தத் தலைவரின் வாழ்வையும் வீழ்ச்சியையும் பற்றி நாங்கள் நீண்ட நேரம் விவாதித்தோம். உரையாடலின் இறுதியில் அவர் சொன்ன ஒரு வாக்கியம் இன்றும் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது:

​"இன்று வைகுண்ட ஏகாதசி... வைதாரையும் வரவேற்கும் வைகுண்டம்!"

​அந்த வார்த்தைகளில் எத்தனை பெரிய தத்துவம் ஒளிந்திருக்கிறது! மனிதர்கள் ஒருவரை எப்படி வேண்டுமானாலும் எடை போடலாம், அவரது செயல்களை விமர்சிக்கலாம். ஆனால், அந்தப் பரம்பொருளின் கருணை எல்லைகளற்றது. தன்னைத் திட்டியவர்களுக்கும் (வைதார்), எதிர்த்தவர்களுக்கும் கூட மோட்சம் அளிக்கும் கதவுகள் திறந்திருக்கும் நாள் அது.

​முடிவுரை: காலத்தின் கணக்கு

​அரசியல், போர், அதிகாரம் என அனைத்தையும் கடந்து, ஒரு மனிதனின் ஆன்மா இறுதி அமைதி கொள்ளும் இடமாக வைகுண்டம் இருக்கிறது. அந்தப் புனிதமான ஏகாதசி நாளில், சொர்க்க வாசல் திறந்திருக்கும் வேளையில், சதாம் உசைனின் உயிர் பிரிந்ததை நினைக்கும் போது, என் ஆசிரியரின் கூற்றுப்படி அவரும் அந்தப் பெருங்கருணையின் நிழலில் அமைதி கொண்டிருப்பார் என்றே நானும் நம்புகிறேன்.

​காலம் சில நிகழ்வுகளை விசித்திரமாக இணைக்கிறது. ஒருபுறம் பக்தி, மறுபுறம் உலக அரசியல் - இவ்விரண்டையும் இணைத்த அந்த டிசம்பர் 30 என்றும் என் நினைவில் அழியாது.

 இயக்குநர் சிகரம் கே. பாலசந்தர்: கலைத்தாய் ஈன்றெடுத்த படைப்பாளி!

இன்று (டிசம்பர் 23), தமிழ் திரையுலகின் ‘இயக்குநர் சிகரம்’ கே. பாலசந்தர் அவர்களின் நினைவு நாள். அவர் நம்மை விட்டுப் பிரிந்தாலும், அவர் உருவாக்கிய காவியங்கள் இன்றும் நம் இதயங்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவரைப் பற்றிய எனது ஒரு சிறிய பகிர்வு இது.

​தமிழ் சினிமாவில் எத்தனையோ இயக்குநர்கள் வந்து சென்றிருக்கலாம். ஆனால், ஒரு இயக்குநருக்காகவே திரையரங்கிற்குச் சென்று படம் பார்க்கும் ஒரு பெரும் 'ரசிகர் பட்டாளத்தை' உருவாக்கிய பெருமை இயக்குநர் சிகரம் கே. பாலசந்தர் அவர்களையே சாரும்.

​தந்தை தந்த சினிமா பொக்கிஷம்

​பலருக்குச் சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு. ஆனால், எனக்கு அது ஒரு வாழ்வியல் பாடமாக மாறியதற்கு என் தந்தைதான் காரணம். அவர் அறிமுகப்படுத்திய பாலசந்தரின் படங்கள், சினிமா மீதான எனது காதலை இன்னும் விஸ்தாரமாக்கின. ஒரு தந்தை தன் மகனுக்குச் சொத்துக்களைக் கடத்துவதை விட, ஒரு நல்ல ரசனையைக் கடத்துவது என்பது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்பதை இன்று நான் உணர்கிறேன்.

​ரசித்த படைப்புகள்: நூறு என்பது வெறும் எண்ணிக்கையல்ல

​பாலசந்தரின் நூறாவது படம் வரை பார்த்த ரசிகர்களுக்குத் தெரியும், அது வெறும் திரையனுபவம் அல்ல, அது ஒரு பரவசம்.

​பூவா தலையா, பாமா விஜயம் போன்ற படங்களில் நகைச்சுவையை நுணுக்கமாகக் கையாண்ட விதம்.

​அருங்கேற்றம், தப்பு தாளங்கள், இரு கோடுகள் ஆகியவற்றில் சமூகக் கட்டமைப்பு உடைத்த துணிச்சல்.

​மன்மத லீலை, புது புது அர்த்தங்கள், டூயட், கல்கி என உறவுகளின் சிக்கல்களையும், அதன் பின்னால் இருக்கும் ஆழமான உணர்வுகளையும் அவர் கையாண்ட விதம் ஈடுஇணையற்றது.

​இந்த ரசனைப் பயணத்தை நான் இன்று அடுத்த தலைமுறைக்கும் கடத்தத் தொடங்கிவிட்டேன். 'பாமா விஜயம்' படத்தின் மூலம் என் வாரிசுகளுக்கும் பாலசந்தரின் உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளேன் என்பது எனக்குப் பெருமிதம் அளிக்கிறது.

​கலையுலகிற்கு அவர் அளித்த கொடைகள்

​பாலசந்தர் ஒரு தனிநபர் அல்ல; அவர் ஒரு கலைப் பல்கலைக்கழகம். அவர் தமிழுக்குத் தந்த வைரங்கள் ஏராளம்:

​நடிப்பு: சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த், உலக நாயகன் கமல்ஹாசன்.

​இசை: ஏ.ஆர். ரகுமான் (மின்னல்), மரகதமணி (கீரவாணி).

​நகைச்சுவை & நடனம்: சின்னக்கலைவாணர் விவேக் மற்றும் ராம்ஜி, ராகவா லாரன்ஸ்.

​இயக்கம்: வசந்த், சரண், சமுத்திரக்கனி போன்ற திறமையான இயக்குநர்கள்.

​இப்படித் திரைத்துறையின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் தன் முத்திரையைப் பதித்த ஆளுமைகளை உருவாக்கிய சிற்பி அவர்.

​

​பாலசந்தர் மறைந்தாலும், அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களின் வழியாகவும், அவர் வளர்த்தெடுத்த கலை வாரிசுகள் வழியாகவும் இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். என் தந்தையிடம் தொடங்கி, என்னைக் கடந்து, என் பிள்ளைகள் வரை அந்த ‘சிகரத்தின்’ நிழல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

​உங்கள் தந்தை உங்களுக்குச் செய்த அந்தப் பெரிய உதவியைப் போலவே, நீங்கள் உங்கள் குழந்தைகளுக்குப் பாலசந்தரின் படங்களைக் காட்டி வளர்ப்பது மிகச் சிறந்த விஷயம்.

இவன்

ராஜா. க

 இயக்குநர் சிகரம் கே. பாலசந்தர்: கலைத்தாய் ஈன்றெடுத்த படைப்பாளி!

இன்று (டிசம்பர் 23), தமிழ் திரையுலகின் ‘இயக்குநர் சிகரம்’ கே. பாலசந்தர் அவர்களின் நினைவு நாள். அவர் நம்மை விட்டுப் பிரிந்தாலும், அவர் உருவாக்கிய காவியங்கள் இன்றும் நம் இதயங்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவரைப் பற்றிய எனது ஒரு சிறிய பகிர்வு இது.

​தமிழ் சினிமாவில் எத்தனையோ இயக்குநர்கள் வந்து சென்றிருக்கலாம். ஆனால், ஒரு இயக்குநருக்காகவே திரையரங்கிற்குச் சென்று படம் பார்க்கும் ஒரு பெரும் 'ரசிகர் பட்டாளத்தை' உருவாக்கிய பெருமை இயக்குநர் சிகரம் கே. பாலசந்தர் அவர்களையே சாரும்.

​தந்தை தந்த சினிமா பொக்கிஷம்

​பலருக்குச் சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு. ஆனால், எனக்கு அது ஒரு வாழ்வியல் பாடமாக மாறியதற்கு என் தந்தைதான் காரணம். அவர் அறிமுகப்படுத்திய பாலசந்தரின் படங்கள், சினிமா மீதான எனது காதலை இன்னும் விஸ்தாரமாக்கின. ஒரு தந்தை தன் மகனுக்குச் சொத்துக்களைக் கடத்துவதை விட, ஒரு நல்ல ரசனையைக் கடத்துவது என்பது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்பதை இன்று நான் உணர்கிறேன்.

​ரசித்த படைப்புகள்: நூறு என்பது வெறும் எண்ணிக்கையல்ல

​பாலசந்தரின் நூறாவது படம் வரை பார்த்த ரசிகர்களுக்குத் தெரியும், அது வெறும் திரையனுபவம் அல்ல, அது ஒரு பரவசம்.

​பூவா தலையா, பாமா விஜயம் போன்ற படங்களில் நகைச்சுவையை நுணுக்கமாகக் கையாண்ட விதம்.

​அருங்கேற்றம், தப்பு தாளங்கள், இரு கோடுகள் ஆகியவற்றில் சமூகக் கட்டமைப்பு உடைத்த துணிச்சல்.

​மன்மத லீலை, புது புது அர்த்தங்கள், டூயட், கல்கி என உறவுகளின் சிக்கல்களையும், அதன் பின்னால் இருக்கும் ஆழமான உணர்வுகளையும் அவர் கையாண்ட விதம் ஈடுஇணையற்றது.

​இந்த ரசனைப் பயணத்தை நான் இன்று அடுத்த தலைமுறைக்கும் கடத்தத் தொடங்கிவிட்டேன். 'பாமா விஜயம்' படத்தின் மூலம் என் வாரிசுகளுக்கும் பாலசந்தரின் உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளேன் என்பது எனக்குப் பெருமிதம் அளிக்கிறது.

​கலையுலகிற்கு அவர் அளித்த கொடைகள்

​பாலசந்தர் ஒரு தனிநபர் அல்ல; அவர் ஒரு கலைப் பல்கலைக்கழகம். அவர் தமிழுக்குத் தந்த வைரங்கள் ஏராளம்:

​நடிப்பு: சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த், உலக நாயகன் கமல்ஹாசன்.

​இசை: ஏ.ஆர். ரகுமான் (மின்னல்), மரகதமணி (கீரவாணி).

​நகைச்சுவை & நடனம்: சின்னக்கலைவாணர் விவேக் மற்றும் ராம்ஜி, ராகவா லாரன்ஸ்.

​இயக்கம்: வசந்த், சரண், சமுத்திரக்கனி போன்ற திறமையான இயக்குநர்கள்.

​இப்படித் திரைத்துறையின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் தன் முத்திரையைப் பதித்த ஆளுமைகளை உருவாக்கிய சிற்பி அவர்.

​

​பாலசந்தர் மறைந்தாலும், அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களின் வழியாகவும், அவர் வளர்த்தெடுத்த கலை வாரிசுகள் வழியாகவும் இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். என் தந்தையிடம் தொடங்கி, என்னைக் கடந்து, என் பிள்ளைகள் வரை அந்த ‘சிகரத்தின்’ நிழல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

​உங்கள் தந்தை உங்களுக்குச் செய்த அந்தப் பெரிய உதவியைப் போலவே, நீங்கள் உங்கள் குழந்தைகளுக்குப் பாலசந்தரின் படங்களைக் காட்டி வளர்ப்பது மிகச் சிறந்த விஷயம்.

இவன்

ராஜா. க

 Today, we observe the death anniversary of the legendary filmmaker 'Iyakunar Sigaram' K. Balachander. It is a day to reflect on the monumental impact he had on Tamil cinema and how his stories continue to breathe life into our screens even years after his passing.

​A Cinematic Legacy Inherited from My Father

​For many, cinema is merely a form of entertainment. But for me, it evolved into a life lesson, thanks to my father. He was the one who introduced me to the world of KB. Those films didn’t just tell stories; they expanded my perspective on life and deepened my love for the art of filmmaking. Today, I realize that passing down a refined taste in art is far more valuable than inheriting material wealth.

​100 Films: Not Just a Number, But an Emotion

​For fans who have followed his journey up to his 100th film, KB’s work wasn’t just a viewing experience—it was pure bliss.

​The Humor: The subtle and sharp wit in classics like Poova Thalaiya and Bama Vijayam.

​The Boldness: His audacity to challenge societal norms in films like Arangetram, Thappu Thalangal, and Iru Kodugal.

​The Depth: The masterful way he explored complex human relationships and deep-seated emotions in Manmadha Leelai, Puthu Puthu Arthangal, Duet, and Kalki.

​I am proud to say that I have begun passing this legacy to the next generation. Introducing my children to the world of K. Balachander, starting with Bama Vijayam, has been a deeply fulfilling experience.

​A University of Talent

​K. Balachander was not just an individual; he was a one-man university for the arts. The "diamonds" he discovered and polished are the pillars of the industry today:

​Acting: Super Star Rajinikanth and Ulaganayagan Kamal Haasan.

​Music: The Mozart of Madras A.R. Rahman (introduced in Roja) and M.M. Keeravani.

​Comedy & Dance: 'Chinnakalaivanar' Vivek, along with talents like Ramji and Raghava Lawrence.

​Direction: Prolific filmmakers like Vasanth, Saran, and Samuthirakani.

​He was the sculptor who left his indelible mark on every facet of the film industry.

​

​Though K. Balachander is no longer with us, he lives on through the iconic characters he created and the legendary talents he nurtured. From my father to me, and now to my children, the shadow of this "Sigaram" (The Peak) continues to inspire and guide us.

#Balachandar 

 Today, we observe the death anniversary of the legendary filmmaker 'Iyakunar Sigaram' K. Balachander. It is a day to reflect on the monumental impact he had on Tamil cinema and how his stories continue to breathe life into our screens even years after his passing.

​A Cinematic Legacy Inherited from My Father

​For many, cinema is merely a form of entertainment. But for me, it evolved into a life lesson, thanks to my father. He was the one who introduced me to the world of KB. Those films didn’t just tell stories; they expanded my perspective on life and deepened my love for the art of filmmaking. Today, I realize that passing down a refined taste in art is far more valuable than inheriting material wealth.

​100 Films: Not Just a Number, But an Emotion

​For fans who have followed his journey up to his 100th film, KB’s work wasn’t just a viewing experience—it was pure bliss.

​The Humor: The subtle and sharp wit in classics like Poova Thalaiya and Bama Vijayam.

​The Boldness: His audacity to challenge societal norms in films like Arangetram, Thappu Thalangal, and Iru Kodugal.

​The Depth: The masterful way he explored complex human relationships and deep-seated emotions in Manmadha Leelai, Puthu Puthu Arthangal, Duet, and Kalki.

​I am proud to say that I have begun passing this legacy to the next generation. Introducing my children to the world of K. Balachander, starting with Bama Vijayam, has been a deeply fulfilling experience.

​A University of Talent

​K. Balachander was not just an individual; he was a one-man university for the arts. The "diamonds" he discovered and polished are the pillars of the industry today:

​Acting: Super Star Rajinikanth and Ulaganayagan Kamal Haasan.

​Music: The Mozart of Madras A.R. Rahman (introduced in Roja) and M.M. Keeravani.

​Comedy & Dance: 'Chinnakalaivanar' Vivek, along with talents like Ramji and Raghava Lawrence.

​Direction: Prolific filmmakers like Vasanth, Saran, and Samuthirakani.

​He was the sculptor who left his indelible mark on every facet of the film industry.

​

​Though K. Balachander is no longer with us, he lives on through the iconic characters he created and the legendary talents he nurtured. From my father to me, and now to my children, the shadow of this "Sigaram" (The Peak) continues to inspire and guide us.

#Balachandar 

 ​🍽️ The Columbus of Dosa: Discovering the Mulbagalu Masala Dosa

​A Quest for the New

​They say, "Yathum Oore Yavarum Kelir" (All places are my home, and all people are my kin). Following that spirit, I set out on a short trip, desiring to explore something new, just like Columbus. My quest didn't lead me to a new continent, but rather to the discovery of a new kind of Dosa!

​The name of this masterpiece? The "Mulbagalu Masala Dosa."

​The Spot: Sree Krishna Grand

​For some, this might be new; for many, it's a familiar taste. But after years of my tongue being battered by Tamil Nadu's Pongal and Upma, this was a fantastic change!

​The place I found was Sree Krishna Grand, a restaurant located right on the highway between Chittoor and Bangalore, in a spot called Mulbagalu. It's the perfect stop for anyone traveling this route to relax and recharge.

​The Order and the Conversation

​I ordered the Mulbagalu Masala Dosa—I saw someone at the next table enjoying it and decided it must be the special!

​The gentleman next to me asked, "You haven't had Masala Dosa here before?"

I gave him a look, "Sir, are you suggesting we haven't eaten a Masala Dosa with potato filling before?"

​He smiled and explained, "It's not that, Pa. This town is where all the quality milk, ghee, and butter are sourced before heading to Bangalore."

​I nodded, pretending to understand, and he immediately sensed my hunger. He spoke to the waiter in a high-pitched Kannada.

​"What's with the high tone? Are you requesting something so politely?" I quipped.

​He looked genuinely surprised, "Raja, do you understand Kannada?"

"Yes, I understood everything easily. Better luck next time!" I replied, and just then, the waiter arrived with the Dosa.

​The Verdict: Taste Worth Travelling For

​The Dosa was perfectly crisp, reddish-brown, and you could almost see the potato Masala filling beneath the edges.

​I broke a piece off the side, dipped it in the Masala (without chutney first!), and tasted it. Wow! The potato filling was golden brown, slightly reddish, like a lover's face flushed with anger!

​The moment the Dosa reached my mouth, the fragrance of the ghee hit my nose first. (I even joked about the importance of the nose, referencing a line from the Ramayana to my friend!)

​The combination of the spicy Kaar Chutney + Dosa + Potato Masala was perfect.

​My friend, happy with my appreciation, explained the secret: They use a special, fresh, tender variety of potato here, which is ideal for the Dosa Masala, unlike the older varieties used for side dishes.

​True to his anticipation, he ordered a filter coffee immediately, knowing my ritual of sipping coffee after Tiffin. He insisted it was great, made with Nandini milk, which he claimed was far superior to our Aavin milk.

​The New Fan

​Idly-Sambar and Pongal have always been my top favorites. But honestly, after tasting the Mulbagalu Masala Dosa, I've officially become a fan of Karnataka's breakfast culture.

​If you are in Bangalore or traveling this route, you must visit Sree Krishna Grand. It guarantees a wonderful food experience.

​Thank you Karnataka! ❤️

​

 ​🍽️ The Columbus of Dosa: Discovering the Mulbagalu Masala Dosa

​A Quest for the New

​They say, "Yathum Oore Yavarum Kelir" (All places are my home, and all people are my kin). Following that spirit, I set out on a short trip, desiring to explore something new, just like Columbus. My quest didn't lead me to a new continent, but rather to the discovery of a new kind of Dosa!

​The name of this masterpiece? The "Mulbagalu Masala Dosa."

​The Spot: Sree Krishna Grand

​For some, this might be new; for many, it's a familiar taste. But after years of my tongue being battered by Tamil Nadu's Pongal and Upma, this was a fantastic change!

​The place I found was Sree Krishna Grand, a restaurant located right on the highway between Chittoor and Bangalore, in a spot called Mulbagalu. It's the perfect stop for anyone traveling this route to relax and recharge.

​The Order and the Conversation

​I ordered the Mulbagalu Masala Dosa—I saw someone at the next table enjoying it and decided it must be the special!

​The gentleman next to me asked, "You haven't had Masala Dosa here before?"

I gave him a look, "Sir, are you suggesting we haven't eaten a Masala Dosa with potato filling before?"

​He smiled and explained, "It's not that, Pa. This town is where all the quality milk, ghee, and butter are sourced before heading to Bangalore."

​I nodded, pretending to understand, and he immediately sensed my hunger. He spoke to the waiter in a high-pitched Kannada.

​"What's with the high tone? Are you requesting something so politely?" I quipped.

​He looked genuinely surprised, "Raja, do you understand Kannada?"

"Yes, I understood everything easily. Better luck next time!" I replied, and just then, the waiter arrived with the Dosa.

​The Verdict: Taste Worth Travelling For

​The Dosa was perfectly crisp, reddish-brown, and you could almost see the potato Masala filling beneath the edges.

​I broke a piece off the side, dipped it in the Masala (without chutney first!), and tasted it. Wow! The potato filling was golden brown, slightly reddish, like a lover's face flushed with anger!

​The moment the Dosa reached my mouth, the fragrance of the ghee hit my nose first. (I even joked about the importance of the nose, referencing a line from the Ramayana to my friend!)

​The combination of the spicy Kaar Chutney + Dosa + Potato Masala was perfect.

​My friend, happy with my appreciation, explained the secret: They use a special, fresh, tender variety of potato here, which is ideal for the Dosa Masala, unlike the older varieties used for side dishes.

​True to his anticipation, he ordered a filter coffee immediately, knowing my ritual of sipping coffee after Tiffin. He insisted it was great, made with Nandini milk, which he claimed was far superior to our Aavin milk.

​The New Fan

​Idly-Sambar and Pongal have always been my top favorites. But honestly, after tasting the Mulbagalu Masala Dosa, I've officially become a fan of Karnataka's breakfast culture.

​If you are in Bangalore or traveling this route, you must visit Sree Krishna Grand. It guarantees a wonderful food experience.

​Thank you Karnataka! ❤️

​