“வியட்நாம் காலனி” தேடினேன்… “வியட்நாம் வீடு”வில் மாட்டிக்கொண்டேன்!
பொதுவாக MGR, சிவாஜி காலத்து Black & White படங்களை விருப்பப்பட்டுத் தேடிப் பார்ப்பவன் நான் இல்லை. அந்த காலத்து படங்களில் எனக்கு இருக்கும் பெரிய விதிவிலக்கு இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர்.
அப்படிப்பட்ட நான், ஒருநாள் YouTube-ல் “வியட்நாம் காலனி” படத்தின் காமெடி காட்சிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, கண்ணில் பட்டது “வியட்நாம் வீடு.”
தலைப்பே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது.
“சரி… கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம்” என்று அந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன்.
வெளியே வந்தபோது, அந்த வீட்டின் ஒரு உறுப்பினராகவே மாறியிருந்தேன்.
கதையின் நாயகன் பத்மநாபன்.
கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, சொந்தமாக ஒரு வீட்டைக் கட்டி, கிரஹப்பிரவேசத்துடன் நம்மையும் வீட்டிற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.
வீட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற விவாதம் ஆரம்பிக்கிறது.
ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரைச் சொல்ல, வீட்டிற்குள்ளேயே ஒரு சிறிய போர்.
எப்போதும் சண்டையும் சச்சரவுமாக இருப்பதால்,
“இந்த வீடு ஒரு வியட்நாம்!”
என்று பெயர் வைத்துவிடுகிறார் வீட்டின் தலைவன்.
அதுவும் சாதாரண பத்மநாபன் அல்ல…
Prestige பத்மநாபன்.
சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். தாய் வீட்டு வேலை செய்து அவரை வளர்க்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டையே விற்க வேண்டிய நிலை. பின்னர் வாழ்க்கையில் முன்னேறி, தான் இழந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாங்குகிறார்.
அத்தையின் உதவியுடன் வாழ்க்கையில் கரை சேர்கிறார்.
கைமாறாக அத்தையின் மகளையே மணக்கிறார்.
அந்தக் காலத்தில் மாப்பிள்ளைக்கு இருந்த “டிமாண்ட்” வேறு போல!
ஆனால் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு உருவாகும் பத்மநாபனின் குடும்ப வாழ்க்கைதான் படத்தின் உண்மையான உலகம்.
ஒழுக்கம்.
நேரம் தவறாமை.
வேலையின் மீது அக்கறை.
வீட்டிற்கும் அலுவலகத்திற்கும் தனித்தனி எல்லை.
மனைவி அலுவலகத்திற்கு போன் செய்தால்,
“இது வீடு என்று நினைத்தாயா? இது office!”
என்று கடிந்து கொள்ளும் Prestige பத்மநாபன்.
இன்றைக்கு பார்த்தாலும் அந்தக் கதாபாத்திரம் பழையதாகத் தெரியவில்லை.
அதற்குக் காரணம் கதை மட்டும் அல்ல.
சிவாஜி கணேசன்.
சில நடிகர்களிடம் வசனம் ஒரு ஆயுதம் என்றால், சிவாஜியிடம் முகபாவனையே ஒரு மொழி.
கோபப்படும்போது குரலை உயர்த்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
அதிகமாக அழ வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
அன்பை வெளிப்படுத்த பெரிய வசனம் தேவையில்லை.
ஒரு பார்வை.
ஒரு சிறிய முகமாற்றம்.
ஒரு இடைவெளி.
அவ்வளவுதான்.
“இது நடிப்பா… இல்லை அந்த மனிதர் நம்ம முன்னாடியே வாழ்கிறாரா?” என்று சில காட்சிகளில் நம்மை யோசிக்க வைக்கிறார்.
அதுதான் சிவாஜியின் பெரிய பலம் என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது தோன்றியது.
அவருடைய காலத்தில் உரக்கப் பேசுவதையும், பெரிய gestures-ஐயும் நடிப்பு என்று காட்டிய நடிகர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.
ஆனால் சிவாஜியின் நடிப்பில் அந்த “நான் நடிக்கிறேன்” என்ற உணர்வு பல இடங்களில் தெரியவே தெரியாது.
அவர் கதாபாத்திரமாகவே இருக்கிறார்.
இந்த சத்யவானுக்கு சாவித்ரியாக வாழ்கிறார் பத்மினி.
மடிசார் புடவை.
கண்களை உருட்டும் அந்தப் பார்வை.
சிரிப்பு.
அழுகை.
கணவனைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம்.
குடும்பத்தைத் தாங்கும் விதம்.
பத்மினி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கிறார்.
இது வெறும் கணவன்–மனைவி கதையல்ல.
ஒரு வீட்டிற்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு தலைமுறைகளின் எண்ணங்களும், ஆசைகளும், தவறுகளும் மோதும் கதை.
பத்மநாபனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.
மனைவியைக் கண்டு பம்மும் ஒரு மகன்.
படிப்பில் முன்னேறுவதைக் காட்டிலும் பெயிலாவதில் மட்டும் consistency காட்டும் இன்னொரு மகன்.
அந்த கதாபாத்திரத்தில் நாகேஷ்.
கல்லூரி cut அடித்தல்.
வீட்டிலேயே திருடுதல்.
வட்டிக்காரனிடம் கடன் வாங்குதல்.
பொய் சொல்வது.
இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும் வீட்டிற்குள் கொண்டு வருகிறார்.
மற்றொரு பக்கம் செல்ல மகள்.
கல்லூரி.
காதல்.
தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆசைகள்.
மூன்று பிள்ளைகளும் மூன்று விதமான உலகத்தைக் கொண்டிருக்க, பத்மநாபன் மட்டும் தனது ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வைத்து அந்தக் குடும்பத்தை நடத்த முயற்சி செய்கிறார்.
ஆனால் வாழ்க்கை யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் முழுமையாக இருப்பதில்லை.
வயது மூப்பின் காரணமாக பத்மநாபன் ஓய்வு பெறுகிறார்.
பல வருடங்களாக வேலைக்காக ஓடிய மனிதருக்கு திடீரென்று நேரம் மட்டும் மிச்சமாகிறது.
அந்த தனிமை அவரை மெதுவாக வாட்டத் தொடங்குகிறது.
இங்கே படம் நகைச்சுவையிலிருந்து வேறு ஒரு தளத்திற்கு நகர்கிறது.
வேலை இருக்கும் வரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம், ஓய்வு பெற்றவுடன் நம்மை எவ்வளவு வேகமாக தனிமைப்படுத்திவிடுகிறது என்பதை படம் மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது.
இதற்கிடையில் மருமகன் ஸ்ரீகாந்த் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக்கொள்கிறார்.
மாமனார் நீதிபதி என்பதால் அந்தப் பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுகிறார்.
அப்போது வரும் வசனம் மட்டும் இன்னும் sharp:
“வீட்டில் Prestige போயிடுச்சுன்னு நினைச்சேன்… Justice-உம் போயிடுச்சு போல!”
குடும்பத்தின் மரியாதை, ஒழுக்கம், உறவுகள், பிள்ளைகள், பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகள் என்று படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அந்த வீட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.
ஆரம்பத்தில் நம்மை சிரிக்க வைத்த அந்த வீடு, முடிவை நெருங்கும்போது நம்மை அமைதியாக்குகிறது.
எல்லாம் எப்படி சீரானது?
யார் என்ன முடிவு எடுத்தார்கள்?
Prestige பத்மநாபனின் வாழ்க்கையில் இறுதியில் என்ன நடந்தது?
அதை நான் இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை.
“வியட்நாம் வீடு” பார்க்காதவர்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நீங்களே ஒருமுறை சென்று பாருங்கள்.
நான் “வியட்நாம் காலனி” காமெடி தேடிப் போய்,
“வியட்நாம் வீடு” என்ற ஒரு குடும்பத்தையே கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.
இன்று சிவாஜி கணேசனின் பிறந்தநாள்.
அவரைப் பற்றி “நடிகர் திலகம்” என்று இரண்டு வார்த்தைகள் எழுதிவிட்டு கடந்து செல்வதைவிட, அவருடைய நடிப்பை ஒரு படத்தில் பார்த்து ரசிப்பதே அவருக்கு நாம் கொடுக்கும் உண்மையான மரியாதை என்று நினைக்கிறேன்.
பல வருடங்கள் கழித்து, ஒரு Black & White படத்தை இன்று பார்க்க வைத்தது ஒரு YouTube search.
ஆனால் அந்தப் படத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.
சிவாஜி
கணேசன் ஏன் நடிகர் திலகம் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவருடைய பெயரை மட்டும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை…
அவருடைய ஒரு படத்தைப் பார்த்தாலே போதும்.
— ரசிகன்
ராஜா.க
